BLACK RAIN : Η βροχή του Αμερικάνικου machismo κατακλύζει την Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘An American Cop in Japan. Their country. Their laws. Their game. His rules. ‘

Στο BLACK RAIN του 1989 o Αμερικανόμπατσος Michael Douglas ταξιδεύει μέχρι την Ιαπωνία για να πάρει την εκδίκηση του για τον χαμό του ‘βρώμικου‘ συνεργάτη του Andy Garcia από τα Καθάρματα της Γιακούζα.

Όμως σε αυτό το Action θρίλερ η ‘χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου’ δεν δικαιολογεί τον τίτλο της καθώς ο σκηνοθέτης Ridley Scott μας βυθίζει στο απύθμενο γκρίζο αλλά και τα εκτυφλωτικά νέον φώτα του σκληροτράχηλου και υπέρμετρα macho νεο-νουάρ

To πάντρεμα Δύσης και Ανατολής είναι κάτι που το έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές στο παρελθόν μέσω της μεγάλης οθόνης. Το πατροπαράδοτο και σκληρό γουέστερν συναντά την θανατηφόρα γοητεία της Ιαπωνίας από τις 70 εποχές ταινιών όπως είναι το RED SUN.

Στο BLACK RAIN ο Ridley Scott επιλέγει το σκληρό νουάρ έναντι του πιο παραδοσιακού γουέστερν και τα αποτελέσματα είναι το ίδιο καυτά με την περίφημη σάλτσα γουασάμπι !

Όπως κάθε Action 80s φιλμ που σεβόταν τον εαυτό του έτσι και το BLACK RAIN πέρα από ένα απολαυστικό οφθαλμόλουτρο δράσης και machismo παράλληλα λειτουργεί και ως μια ιστορία που μας δείχνει το δέσιμο , τους κώδικες αφοσίωσης και τιμής που σχηματίζονται ανάμεσα σε σκληρούς αλλά και ηθικούς άντρες. Προς τεράστια απογοήτευση μου ΔΕΝ εντόπισα το παραμικρό ίχνος 80s & 90s Action ομοερωτισμού μέσα σε αυτούς τους δεσμούς…

Πάντως η αλήθεια είναι ότι ο κεντρικός αντιήρωας Nick Conklin το παλεύει σε αρκετές περιπτώσεις μιας και ο Douglas που τον ενσαρκώνει μας δίνει ορισμένους λεκτικούς θησαυρούς του τύπου :

  • If you pull it, you better use it.
  • I usually get kissed before I get fucked.
  • One good hand job deserves another.

Όμως το γεγονός ότι ο τύπος έχει μια πρώην σύζυγο αλλά και παράλληλα γουστάρει μια ξανθιά σεξοβόμβα με μεγάλα βυζιά απλά δεν αφήνει περιθώρια για πιπεράτο παρασκήνιο. Και ναι ο Andy Garcia εδώ φαντάζει εξαιρετικά γοητευτικός και cool όμως οι δυο τους ποτέ ΔΕΝ σου επιτρέπουν να υποθέσεις οτιδήποτε πέρα από το γεγονός ότι εδώ έχουμε να κάνουμε μονάχα με δυο straight και macho άντρες που σέβονται και τιμούν τόσο την συνεργασία όσο και την φιλία τους…

Παρά την πικρία μου για την έλλειψη ομοερωτισμού το πρωταγωνιστικό δίδυμο σε καμία περίπτωση ΔΕΝ απογοητεύει εδώ !

Douglas και Garcia μοιράζονται ένα SWAG που απλά εξυψώνει την σχέση των χαρακτήρων τους. Ο πρώτος έχει ένα biker και ειρωνικό ύφος ενώ ο δεύτερος μας παρουσιάζεται σαφώς πιο κομψός και γοητευτικός. Μάλιστα η προσήλωση του σε αυτή την κομψότητα είναι και το στοιχείο που τον σπρώχνει στο στόχαστρο του τμήματος εσωτερικών υποθέσεων της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης

Όπως και να χει Douglas και Garcia επιτυγχάνουν μια χρυσή τομή ανάμεσα στο cool και το macho εδώ πέρα !

Σκηνοθετικά ο Ridley Scott διαπρέπει τόσο στην απόδοση μιας ζόρικης/νουάρ ατμόσφαιρας όσο και στο κομμάτι της δράσης.

Το BLACK RAIN μας χαρίζει κάτι λιγότερο από καμία εικοσαριά Kills, αριθμός που φαντάζει εξαιρετικά φτωχός για τα κυβικά των 80s με τα οποία γαλουχηθήκαμε όμως διάολε το κάθε φονικό εδώ μετράει καθώς έχει στιβαρή αισθητική και μοιάζει να συνοδεύεται από μια βαρύτητα.

Ο Ridley ρίχνει στην αρένα περίστροφα , καραμπίνες, σπαθιά κατάνα και μερικές μοτοσικλέτες ενώ αποδεικνύεται και ένας απόλυτα μεθοδικός Μπάσταρδος όταν αποκεφαλίζει τον Andy Garcia…

Ο θάνατος του από τα χέρια της Γιακούζα εδώ φαντάζει τόσο σκληρός και ποταπός που στην συνέχεια θα στηρίξεις με όλο σου το είναι τον Michael Douglas και την ακόρεστη επιθυμία του για εκδίκηση.

Θεματολογικά το φιλμ περιστρέφεται γύρω από τους macho μπάτσους και τις straight φιλίες μεταξύ τους. Βέβαια για να επιτευχθεί η απόδοση αυτής της σχέσης ο σκηνοθέτης καταφεύγει σε μια σωρεία από αναμενόμενα κλισέ :

  • Προφανώς ο ένας από τους μπάτσους αποτελεί αντικείμενο έρευνας των εσωτερικών υποθέσεων γεγονός που αυτομάτως θα θέσει τον δεύτερο μπάτσο μπροστά σε ένα δίλημμα φιλίας / αφοσίωσης και καριέρας.
  • Οι αληθινοί μπάτσοι πάντα πίνουν καφέ με σκατένια γεύση και παίζουν πάντα με τους δικούς τους κανόνες. Ακόμη και αν αυτοί οι κανόνες πάνε κόντρα στον ίδιο τον Νόμο που έχουν ορκιστεί να πρεσβεύουν και να υπηρετούν.
  • Οι μπάτσοι ΔΕΝ πληρώνονται αρκετά.
  • Το γεγονός ότι ΔΕΝ πληρώνονται αρκετά σημαίνει ότι ακόμη και αν κρατήσουν λίγα από τα ‘κατασχεθέντα’ λεφτά κάποιας υπόθεσης για χατίρι τους αυτό δεν παύει να τους καθιστά ‘ντάξει τύπους’ !
  • Σε κάθε αστυνομική ταινία ο διευθυντής του τμήματος είναι ένας ανίδεος Μαλάκας.

Αρκετά στερεότυπα συναντάμε και στην απόδοση των Γιαπωνέζων μπάτσων και Γιακουζάδων της ιστορίας :

  • Όλοι οι Ιάπωνες έχουν εμμονές με τα κατάνα, το καραόκε και τις υποκλίσεις.
  • Οι Ιάπωνες σνομπάρουν φανερά τους Αμερικανούς όμως στην πραγματικότητα τους λατρεύουν ευλαβικά !

Στην τελική όμως εδώ το σπουδαιότερο μάθημα κουλτούρας το δίνουν οι δυο Αμερικανοί μπάτσοι καθώς διδάσκουν στους , σαφώς λιγότερο macho και εκφραστικούς, Ιάπωνες συναδέλφους τους ότι μονάχα σπάζοντας τους κανόνες μπορεί ένας μπάτσος να κάνει ‘σωστά‘ την δουλεία που του έχει ανατεθεί !

Σε επίπεδο σεναρίου, χαρακτήρων , θεματολογίας και δράσης το BLACK RAIN δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά ένα ακόμη στιβαρό και ψυχαγωγικό φιλμ του 80s Action σινεμά που αγαπήσαμε. Όμως εκεί που κάνει την διαφορά ο Ridley Scott είναι ως προς την απόδοση των τοπίων και των σκηνικών του που διακρίνονται από αίσθηση κινδύνου αλλά παράλληλα ενός ελκυστικού στιλ !

Σε αυτή την αίσθηση τσονταρει τα μέγιστα η μουσική που περιλαμβάνει συνθέσεις των Hans Zimmer και Ryuichi Sakamoto και με καλλιτέχνες όπως ο Iggy Pop να χαρίζουν την φωνή τους.

Τα πάντα εδώ φαντάζουν νέον και ‘βρώμικα‘ και σε παραπέμπουν στις πρώιμες εποχές του Jon Woo. Εδώ ο Scott σνιφάρει και μερικές μικρές ασιατικο-νουάρ τζούρες και από το αισθητικό μεγαλείο του ανυπέρβλητου BLADE RUNNER του δίχως φυσικά να μπορεί να γίνει η παραμικρή σύγκριση ανάμεσα στις δυο ταινίες.

Στο κάτω , κάτω τα δυο αυτά φιλμ διέφεραν απόλυτα ως προς τις προθέσεις τους. Το BLADE RUNNER μας έχωσε σε μια φουτουριστική Βαβυλώνα ώστε να πασχίσουμε να μάθουμε την αξία της ανθρωπιάς μας, αλλά και να δούμε τι βαρύτατες επιπτώσεις θα έχουμε στην περίπτωση που αποφασίσουμε να απαρνηθούμε αυτή την ανθρωπιά. Το BLACK RAIN πάλι μας επιβιβάζει σε ένα Κονκόρντ αεροπλάνο και μας ταξιδεύει μέχρι την χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου ώστε να απολαύσουμε όλα τα κινηματογραφικά στερεότυπα που την συνοδεύουν εδώ και δεκαετίες στην οθόνη.

Όμως τα στερεότυπα αυτά δεν έχουν στόχο να πλήξουν ή να χλευάσουν ένα έθνος ή έναν λαό. Αντίθετα επιστρατεύονται όλα τους μονάχα στα πλαίσια που απαιτούσε η τότε ψυχαγωγία μας. Και στο BLACK RAIN o Ridley Scott χειρίζεται όλα αυτά τα στερεότυπα με την μαεστρία ενός καλά εκπαιδευμένου εκτελεστή της Γιακούζα που περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με ένα κατάνα στο χέρι. Μέσα από τα στερεότυπα του ο σκηνοθέτης αναδεικνύει τόσο την παράξενη γοητεία όσο και την σκληρή γαματοσύνη του λαού της Ιαπωνίας.

Το BLACK RAIN αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα του ηθοποιού Yusaku Matsuda. Ο Matsuda απέκρυψε το γεγονός ότι έπασχε από Καρκίνο ώστε να μην χάσει την ευκαιρία να παίξει στην ταινία. Ο Ridley Scott με την σειρά του αντάμειψε αυτόν τον ‘σαμουράι‘ της υποκριτικής για την αφοσίωση που επέδειξε αφιερώνοντας του το φιλμ. Παρά τον πρόωρο θάνατο του ο Matsuda έφυγε τουλάχιστον με την αίσθηση ότι δεν αποχαιρετούσε την τέχνη του σαν ένας ‘ρόνιν‘.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά η σκηνοθεσία είχε προταθεί στον προβοκάτορα Paul Verhoeven όμως όταν εκείνος αρνήθηκε καταλήξαμε στον Scott. Οι Harrison Ford και Rutger Hauer είχαν ‘παίξει‘ για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενώ και ο Jackie Chan αρνήθηκε τελευταία στιγμή να παίξει τον Villain της πλοκής φοβούμενος μην ‘τσαλακώσει‘ την καλή εικόνα του στο κοινό. Παραδόξως το σκηνοθετικό ύφος του BLACK RAIN μας παραπέμπει περισσότερο σε εκείνο του αδελφού του Ridley Scott, Tony, που θεωρείται από τους πρωτοπόρους του στυλιζαρισμένου Action / Thriller Αμερικανικού σινεμά.

Στο BLACK RAIN o Ridley Scott μας παρουσιάζει τον Michael Douglas ως μια ‘ρέπλικατου Kurt Russell που συνεχώς καπνίζει και βρίζει, μας δίνει τον πιο ‘βρώμικοAndy Garcia που έχουμε απολαύσει ποτέ, μας βυθίζει στους σαγηνευτικούς νέον φωτισμούς, μεταμορφώνει τις μοτοσυκλέτες σε πανίσχυρα και μανιασμένα ‘άλογα‘ και διαστρεβλώνει τις πίστες των club της Ιαπωνίας σε ‘αρένες‘ όπου οι macho μονομάχοι δυο διαφορετικών εθνών θα κληθούν να λύσουν τις πολιτισμικές διαφορές τους με τους πιο ωμούς , βίαιους αλλά και ειλικρινείς τρόπους.

Στο φινάλε με τα καλά και τα στραβά του ο μοναδικός τρόπος ώστε να αντιμετωπίσει κανείς αυτό το νεο-νουάρ Buddy Cop φιλμ του Ridley Scott είναι με μια βαθιά υπόκλιση.

Διαολε σίγουρα Σκηνοθέτες σαν τον N. W. Refn υποκλινονται μέχρι και σήμερα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: