THE ICEMAN : Ο σπουδαίος Michael Shannon αδυνατεί να βγάλει από την κατάψυξη τον σκηνοθέτη του…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘Mr. Kuklinski, do you have any regrets about the things you’ve done ?’

Στο THE ICEMAN , του σκηνοθέτη Ariel Vromen, ένας θηριώδης , βλοσυρός και εξαιρετικά απειλητικός Michael Shannon εισβάλλει στο ‘ψυχρό‘ πετσί του διαβόητου φονιά Richard Kuklinski που στα τέλη των 80s συνελήφθη με την κατηγορία ότι διέπραξε τουλάχιστον έξι φόνους.

Και γράφω ‘τουλάχιστον έξι’ επειδή αργότερα ,μέσα από τις δεκάδες συνεντεύξεις που έδωσε, ο φονιάς αφού αποκάλυψε ότι σκότωνε ‘για λογαριασμό της Μαφίας’ στην συνέχεια αύξησε το ‘κοντέρ‘ των θυμάτων του κάπου στους…100 με 250 άντρες ! Επίσης ,σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, ποτέ του ΔΕΝ σκότωσε γυναίκες ή παιδιά.

Προφανώς όλες αυτές οι άτυπες ‘ομολογίες‘ του Kuklinski στα μίντια δεν επαληθεύτηκαν ποτέ τους όμως τουλάχιστον έδωσαν την ευκαιρία στον ηθοποιό Michael Shannon να μας παρουσιάσει έναν από τους πιο αποτελεσματικούς, αμείλικτους και αξιομνημόνευτους φονιάδες του σύγχρονου σινεμά.

Σκηνοθετικά το THE ICEMAN δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο. Ο Vromen πασχίζει να σφυρηλατήσει ένα φιλμ που θα φαντάζει ως το αμάλγαμα του αμείλικτου και σαδιστικού Henry Portrait of a Serial Killer και των υπέρμετρα βίαιων και στιλάτων ‘Καλόπαιδων’ του Scorsese, όμως ως ‘σιδεράς‘ αποδεικνύεται όχι και τόσο ικανός. Η παρουσία του Ray Liotta στο cast μόνο τυχαία δεν είναι εδώ.

Και ναι υπάρχουν μερικά στιβαρά και ωμά φονικά εδώ μέσα όμως ο σκηνοθέτης ποτέ του δεν μας δίνει εκείνο το ένα που θα μας καθηλώσει , εκείνο το ένα που θα μας προβληματίσει βαθύτατα γύρω από έναν άντρα και το σκοτάδι που κατακλύζει την φύση του, ενώ αδυνατεί να αναδείξει και την δεύτερη πτυχή της πολυτάραχης και γεμάτης αίμα ζωής του φονιά του :

Εκείνη του οικογενειάρχη που πασχίζει να αποκρύψει από την γυναίκα και τα παιδιά του το αληθινό του πρόσωπο και την φριχτή φύση του.

Ο Kukliski ξεκίνησε να αποκρύπτει από την γυναίκα του ότι έβγαζε τα προς το ζην κάνοντας μεταγλωττίσεις σε ταινίες πορνό και στην συνέχεια αφού πήρε το ‘χρίσμα‘ από την Μαφία συνέχισε να καλύπτει και την σταδιοδρομία του ως επαγγελματίας φονιάς. Η καθημερινή του προσπάθεια να διατηρήσει μια εύθραυστη, αλλά και συνάμα εξαιρετικά κρίσιμη για εκείνον, βιτρίνα είναι μια θεματολογία που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και θα έπρεπε να είχε αναπτυχθεί καλύτερα. Αρκετά συναρπαστικές είναι οι σκηνές όπου ο φονιάς ψάχνει και εφευρίσκει νέους τρόπους ώστε να σκοτώνει και να κρύβει τα θύματα του. Μέσω των ‘πειραματισμών‘ του εξασφάλισε και το παρατσούκλι ‘The Iceman’, ένα προσωνύμιο που του ταιριάζει απόλυτα μιας και είναι ο ορισμός του ψυχρού Μπάσταρδου που πασχίζει με όλο του το είναι να γίνει ο ‘καλύτερος‘ μέσα στο φριχτό και παράνομο επάγγελμα που επιλέγει για την ζωή του.

Εκεί που διαπρέπει το THE ICEMAN είναι ως προς την απεικόνιση του πορτραίτου ενός Serial Killer που επειδή τυγχάνει να είναι καλά δικτυωμένος καταλήγει να ‘εξελιχθεί‘ σε εκτελεστή της Μαφίας και στην συνέχεια να βγάλει και κάνα φράγκο από το ‘βίτσιο‘ του. Όμως το κατόρθωμα αυτό δεν πιστώνεται τόσο στον σκηνοθέτη ή το σενάριο μιας και πηγάζει κατευθείαν μέσα από την ερμηνεία που παραδίδει εδώ ο Michael Shannon.

Εδώ ο Shannon φαντάζει λες και επιτυγχάνει να ‘εμφιαλώσει‘ όλη την οργή που κρύβεται στις πιο σκοτεινές πτυχές της κοινωνίας μας μέσα σε ένα θνητό σώμα. Ο Kuklinski του είναι ένας μηδενιστής /υλιστής που διακρίνεται από μια απόλυτη απάθεια στην καθημερινότητα του. Διάολε ακόμη και η οικογένεια που ‘δημιουργεί‘ και πασχίζει να προστατεύσει δεν φαίνεται να ασκεί την παραμικρή θετική επίδραση επάνω του. Βρίσκεται κάπου εκεί ώστε να τον κάνει να νιώθει ότι έχει όντως ένα κίνητρο για τις βίαιες πράξεις του. Ο άντρας αυτός μπορεί να ‘εκφραστεί‘ μονάχα μέσα από αποτρόπαιες πράξεις φόνου. Φόνους στους οποίους διαπρέπει σε τόσο μεγάλο βαθμό που στην συνέχεια θα αρχίσει να τους αντιλαμβάνεται σαν κάποια μορφή ‘τέχνης‘ ! Και όταν ο ‘καλλιτέχνης‘ μας δεν έχει κάποιο νέο ‘έργο‘ να δημιουργήσει τότε πέφτει σε ένα απόλυτο κενό συναισθηματικής ανυπαρξίας…

Ο Kuklinski του Shannon είναι ένα ‘τέρας‘ που γύρω του χτίζει ένα σπίτι με έναν όμορφο φράχτη και μια εξίσου όμορφη οικογένεια που χρησιμεύουν μονάχα για να τον κρύβουν μέσα σε μια κοινή θέα. Στην καθημερινή του ζωή και τις συναναστροφές του με άλλους ανθρώπους δεν μπορείς να εντοπίσεις έστω και ένα ψήγμα συναισθήματος μέσα σε αυτόν τον άντρα. Αντίθετα όταν εξαιτίας ενός περιστατικού αναγκάζεται προσωρινά να σταματήσει τις δολοφονίες τότε και μόνο τότε βλέπουμε μια οργισμένη έξαψη να τον κυριεύει και να φαντάζει ξανά ‘ζωντανός‘ στα μάτια μας.

Ο σκηνοθέτης πλαισιώνει αυτό το θνητό ‘τέρας‘ με ένα cast από έμπειρους και ικανούς ηθοποιούς όμως με εξαίρεση τους Ray Liotta και Chris Evans οι υπόλοιποι δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Πάντως ο πρώην Captain America, ακριβώς όπως και στο πρόσφατο KNIVES OUT, κρίνεται άκρως απολαυστικός σε έναν ρόλο που φαντάζει να πηγαίνει εντελώς κόντρα με το ‘καθαρό‘ παρουσιαστικό του.

O Evans υποδύεται έναν φονιά που αυτοαποκαλείται … ‘Mr. Freezy’  (λες και είναι κάνας κακός από κάνα Batman comic !) και ουσιαστικά είναι ο ‘επιτηρητής‘ του Kuklinski που θα τον κρατά σε ‘τάξη‘ για λογαριασμό της Μαφίας. Ο Evans εδώ ακροβατεί ανάμεσα στο εκκεντρικό, σχεδόν αστείο, αλλά και το εξαιρετικά κυνικό και σκατόψυχο ύφος ενός άντρα που δεν θα διστάσει να κάνει τα πάντα ώστε να πετύχει τον στόχο που του έχει ανατεθεί. Αντίθετα με τον Kuklinski o Mr.Freezy δεν δείχνει να νοιάζεται για ‘κώδικες τιμής’ και σε καμία περίπτωση δεν τραβάει ζόρι να καθαρίσει μια γυναίκα ή ένα παιδάκι…

Πάντως εκεί που διαπρέπει σκηνοθετικά ο Ariel Vromen είναι στην απόδοση ενός ψυχρού και μηδενιστικού ύφους το οποίο κυκλώνει συνεχώς τον κεντρικό του χαρακτήρα. Ο σκηνοθέτης αρνείται πεισματικά να παρουσιάσει τον φονιά του σαν μια ‘γοητευτική‘ περσόνα καθώς το ξέρει καλά ότι ένας γνήσιος ψυχοπαθής φονιάς δύσκολα μπορεί να είναι cool αλλά και ρεαλιστικός ταυτόχρονα. Τουλάχιστον αν βρίσκεται στα χέρια ενός όχι εξαιρετικού σκηνοθέτη.

Στο τέλος όμως το THE ICEMAN μου άφησε την πικρή εντύπωση ότι η όποια στιβαρή και με νόημα ‘ανάπτυξη χαρακτήρα’ διαδραματίζεται γύρω από τον Kuklinski οφείλεται αποκλειστικά στην εξαιρετική δουλεία που κάνει ο Michael Shannon. Αντίθετα ο σκηνοθέτης του αδυνατεί να βρει την χρυσή τομή ανάμεσα στο θρίλερ, το δράμα και το γκάνγκστερ φιλμ ενώ και το ‘πορτραίτο‘ ενός φονιά που μας παρουσιάζει εδώ μπορεί να αιχμαλωτίζει το μάτι και το ενδιαφέρον σου όμως στο τέλος δεν θα σε αναγκάσει να θες να εξετάσεις κάθε πτυχή του και να ‘βασανιστείς‘ ενώ προσπαθείς να το ερμηνεύσεις…

Το THE ICEMAN είναι ένα στιβαρό φιλμ , με αυτοβιογραφικά στοιχεία, μέσα από το οποίο ένας σπουδαίος πρωταγωνιστής μας παρουσιάζει ένα ‘τέρας‘ το οποίο φορώντας ένα ανθρώπινο προσωπείο ουρλιάζει προς το μέρος των θεατών ότι θα του άξιζε ένας πιο ευρηματικός και αρχιδάτος σκηνοθέτης για να μπορέσει να εξαπολύσει αποτελεσματικά απέναντι τους όλη του την φονική μανία και την απόλυτα γνήσια μοχθηρία του.

Διάολε ο Shannon είναι ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΣ εδώ που με την ερμηνεία του μπόρεσε να υπερνικήσει την αρχική μου απογοήτευση γύρω από το γεγονός ότι το THE ICEMAN δεν αποτελεί κρυφό sequel του…TOP GUN !

To φιλμ αυτό είναι ένα σταράτο παράδειγμα το πως μπορεί καμιά φορά ένας ηθοποιός να υπερβεί κατά πολύ το υλικό που του δίνεται.Όμως δίχως την παρουσία ενός καλού σκηνοθέτη αλλά και ενός ευρηματικού σεναριογράφου η ‘υπέρβαση‘ αυτή μπορεί να φτάσει μέχρι ένα σημείο. Στην τελική οι σκηνοθετικές αδυναμίες και οι θεματολογικές ατολμίες ρίχνουν το THE ICEMAN σε έναν κινηματογραφικό ‘καταψύκτη‘, με μια μεθοδικότητα που θα την ζήλευε μέχρι και ο Kuklinski ενώ έριχνε στην κατάψυξη τα δικά του θύματα, και μας επιτρέπουν να βγάλουμε την ταινία από κει μέσα μονάχα όταν την πετύχουμε να παίζει σε καμιά μεταμεσονύχτια προβολή του STAR.

Πάντως να πω την αμαρτία μου κάθε φορά που ο εργοδότης μου, στο εστιατόριο όπου εργάζομαι, μου δίνει τίποτε κρέατα και μου πετά την ατάκα ‘ρίχτο στην κατάψυξη !‘ ομολογώ ότι , έστω και φευγαλέα, η βλοσυρή μορφή του Kuklisnski φαίνεται να πλανάται από επάνω του…

Βαθμολογία : To THE ICEMAN δεν είναι αρκετά κακό ώστε να σε κάνει να θέλεις να σπάσεις το κεφάλι κάποιου με την τηλεόραση σου καθώς το βλέπεις. Από την άλλη δεν είναι και τόσο καλό ώστε να θες να κάνεις το ίδιο ακριβώς πράγμα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: