Marriage Story : Φέρτε το μαστίγιο , έβγαλα διαζύγιο…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘You liked this life , until you decided you hated it.’

Όλοι μας χαιρόμαστε όταν οι σύντροφοι μας είναι ευτυχισμένοι μαζί μας και με τις επιλογές που κάνουν είτε στην καριέρα τους είτε γενικότερα στην ζωή.

Τουλάχιστον μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όπου όχι μόνο πλέον δεν μπορούμε να συμμεριστούμε αυτή την ευτυχία αλλά πιάνουμε τους εαυτούς μας να την φθονούμε ή ακόμη και να την βλέπουμε με ένα ένοχο μίσος…

Στο Marriage Story ο σκηνοθέτης Noah Baumbach ξεκινά να ζωγραφίζει το πορτραίτο ενός διαζυγίου και καθώς θα φτάνει σε εκείνη την τελευταία πινελιά θα πιάνεις τον εαυτό σου να βρίσκεται σε έναν απόλυτο διχασμό σχετικά με το αν θα πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις μπροστά στην εικόνα ενός ζευγαριού που δεν μπορεί να αποφασίσει αν αξίζει να διασώσεις τα καλά κομμάτια ενός διαλυμένου γάμου ή απλά να τα αφήσεις να σκορπίσουν στον άνεμο…

Οι ιστορίες πολυτάραχων διαζυγίων ανέκαθεν αποτελούσαν αναπόσπαστο αλλά και επικερδές κομμάτι του Hollywood , είτε αυτές αποδίδονταν με σταράτο και σκληρό τρόπο μέσα από ταινίες όπως το Kramer Vs Kramer είτε από κάποια ξέφρενη κωμωδία τύπου Mrs.Doubtfire.

Φυσικά υπάρχει πάντοτε και εκείνο το εξαιρετικά απολαυστικό αμάλγαμα μαύρης κωμωδίας και γνήσιας ανθρώπινης πικρίας με τίτλο The War of The Roses

Οι παθιασμένοι έρωτες που διαστρεβλώνονται σε ένα άσβεστο μίσος είναι μια διαδικασία την οποία την έχουμε δει ουκ ολίγες φορές επάνω στο κινηματογραφικό πανί. Και να που τώρα μέσα από το Marriage Story o Noah Baumbach επιλέγει να μαγειρέψει μια εξαιρετικά γνώριμη συνταγή που όλοι μας ξέρουμε πάνω, κάτω τι γεύση μπορεί να έχει αυτή…

Και όμως τα ‘καρυκεύματα‘ με τα οποία νοστιμίζει εδώ ο σκηνοθέτης την συνταγή του κατορθώνουν να κάνουν αυτό το κάτι γνώριμο να φαντάζει φρέσκο και πρωτόγνωρο.

Στο Marriage Story τα ‘καρυκεύματα‘ που κάνουν την διαφορά ονομάζονται Scarlet Johansson και Adam Driver.

H Scarlet λειτουργώντας ως καυτό ‘τσίλι‘ είναι εκείνη που ανάβει τις πρώτες φωτιές κινδύνου στην σχέση της με τον χαρακτήρα του Adam Driver όμως ο δεύτερος αρχικά απλά αδυνατεί να αποκρυπτογραφήσει τα ‘σήματα καπνού’ που τόσο ξεκάθαρα του στέλνει η γυναίκα του.

Κάνοντας μια αναθεώρηση ολόκληρης της ζωής της η Nicole συμπεραίνει ότι μέσα στα χρόνια που πέρασαν κατέληξε να ‘θυσιάσει‘ τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει ενεργά σε εκείνα του άντρα της Charlie. Η Nicole είναι μια ηθοποιός που από νεαρή ηλικία είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει την τύχη της στο Hollywood όμως τελικά επέλεξε να ακολουθήσει μια καριέρα ως θεατρική ηθοποιός στα έργα που έγραφε και σκηνοθετούσε ο Charlie. Η παρουσία της ήταν εκείνη που αρχικά σιγόνταρε στην αύξηση της δημοτικότητας του Charlie και των έργων του όμως με τα χρόνια οι ρόλοι αντιστράφηκαν ολοκληρωτικά καθώς ο Charlie γινόταν ολοένα και πιο διάσημος και περιζήτητος ενώ η Nicole κατέληξε να χαρακτηρίζεται ως ‘εκείνη η γυναίκα του σκηνοθέτη που την βάζει να παίζει σε όλα του τα έργα !’

Το Marriage Story μας μιλάει για χαμένα όνειρα και εφιάλτες απόλυτης ματαιοδοξίας.

Ναι φυσικά και μπορείς να μοιραστείς μια ζωή με έναν άλλο άνθρωπο και να του δώσεις ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς και της ψυχής σου όμως γίνεται να κάνεις την υπέρβαση και να περιορίσεις αισθητά τα δικά σου ‘θέλω‘ ώστε να έχει εκείνος την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα δικά του ?

Επίσης αν όντως καταφέρει να κάνει όλα όσα επιθυμεί να κάνει άραγε στο τέλος αυτά του τα κατορθώματα ανήκουν και σε εσένα επειδή απλά στάθηκες στο πλευρό του ?

Μπορεί ένα παντρεμένο ζευγάρι να χωρίσει ειρηνικά και δίχως την εισβολή δικηγόρων και δικαστικών επιτηρητών στην καθημερινότητα του ?

Στο The Marriage Story o σκηνοθέτης μας θέτει αντιμέτωπους με αρκετά βαριά ερωτήματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις όμως φροντίζει πολύ εύστοχα να ντύσει αυτά τα ερωτήματα με ένα γλυκόπικρο χιούμορ στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας του. Και έτσι όταν αποφασίζει να ρίξει στο ‘οικογενειακό τραπέζι’ τις πραγματικά βαριές στιγμές οι συνέπειες αυτών των στιγμών απλά δεν γίνεται να σε αφήσουν ανεπηρέαστο.

Αντίθετα με την Scarlet ο Charlie λόγω της μποέμ φύσης του αν ήταν μπαχαρικό θα φάνταζε με κάποιο είδος ‘τρούφας‘. Εκλεπτυσμένος και δημοφιλής όμως δίχως στην πραγματικότητα να έχει μια έντονη γεύση που θα σου μείνει. Και όμως να που καθώς το ζευγάρι μπαίνει στην , τόσο ψυχοφθόρα, διαδικασία του διαζυγίου ο άντρας αυτός έντρομος θα ανακαλύψει ότι και ο ίδιος επί τόσα χρόνια καταπίεζε την οργή και την πικρία του απέναντι στην γυναίκα που αγαπούσε και που μοιράζονται μαζί ένα σπιτικό και ένα παιδί. Ένα παιδί που από σύμβολο αγάπης θα καταλήξει να διαστρεβλωθεί σε αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης

Σκηνοθετικά ο Baumbach αρχικά φαίνεται να σιγοντάρει τον χαρακτήρα του Driver καθώς τον βλέπουμε πιο ευάλωτο και διστακτικό απέναντι στην διαδικασία έκδοσης ενός διαζυγίου και σε όλο το ‘βρώμικο‘ παρασκήνιο που εκτυλίσσεται γύρω από αυτή. Αντίθετα ο χαρακτήρας της Scarlet εξαιτίας της άρνησης της να ‘επικοινωνήσει‘ αλλά και του γεγονότος ότι εκείνη είναι που ρίχνει το πρώτο ‘χτύπημα κάτω από την μέση’ σε αυτόν τον γάμο σε πολλά σημεία φαντάζει σχεδόν διαβολικός . Και όμως καθώς ο Adam Driver ‘ξεφλουδίζει‘ σταδιακά και μεθοδικά στρώσεις από την ψυχοσύνθεση του ‘πληγωμένου και προδομένου συζύγου’ ορισμένες καλά κρυμμένες αλήθειες θα έρθουν στο φως και κάπου εκεί η ιστορία παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση και βαρύτητα.

Οι Johansson και Driver φτιάχνουν στο Marriage Story μια τόσο έντονη χημεία που μέσω των ερμηνειών τους εξυψώνουν την ταινία αρκετά επίπεδα πιο πάνω. Σε αυτό τσοντάρει τα μέγιστα ο σκηνοθέτης καθώς τους αφήνει ελεύθερους να αποδώσουν τις διάφορες οικογενειακές στιγμές γαλήνης τις οποίες βιώνουν ως μια , ακόμη, λειτουργική οικογένεια ενώ όταν όταν έρχεται επιτέλους η στιγμή της ‘κρίσης‘ φροντίζει να τους στελεχώσει με δυο δικηγόρους που φαντάζουν ως τα μεγαλύτερα ΛΑΜΟΓΙΑ που έχουμε δει στην οθόνη εδώ και πολύ καιρό…

Πραγματικά βλέποντας έναν γκριζαρισμένο Ray Liotta να αναλύει στον Adam Driver όλες τις ‘βρώμικες‘ τακτικές που οφείλουν να ακολουθήσουν κατά την διαδικασία της έκδοσης του διαζυγίου ήμουν σίγουρος ότι ξαφνικά θα άρχιζε να παίζει στο βάθος μια αφήγηση που θα ξεκινούσε κάπως έτσι :

‘ As far as I remeber, I always wanted to be a…Lawyer ! ‘

Στο Marriage Story o Ray Liotta μπαίνει ξανά μέσα σε ένα κομψό και πανάκριβο κοστούμι και μπορεί αυτή τη φορά να μην ανήκει σε τίποτε ‘Καλόπαιδα‘ και πάλι όμως φαντάζει ως το πιο αμείλικτο και στυγνό είδος ‘γκάνγκστερ‘.

Ο δικηγόρος αυτός ξεκινά να αραδιάζει όλη την διαδικασία σπίλωσης και παραπλάνησης που πρέπει να τηρήσουν ώστε ο Charlie να έχει μια ελπίδα στην διεκδίκηση της κηδεμονίας του παιδιού του και του την μεταφέρει με έναν τόσο τεχνοκρατικό τρόπο που σε κάνει πραγματικά να αμφιβάλλεις για το αν πίσω από το κυριλέ κοστούμι και το θνητό πετσί κρύβεται έστω και ένα ψήγμα ανθρωπιάς…

Διάολε ο τύπος αυτός είναι τόσο συνειδητοποιημένος γύρω από το επάγγελμα και τις πρακτικές του που μέχρι και ο ίδιος λέει στον Charlie ότι ‘ύστερα από αυτή την διαδικασία θα έχουμε μάθει όλες τις άσχημες πτυχές σας που θα φτάσεις στο σημείο να μας μισείς για αυτό‘ !

Στον αντίποδα η Nicole επιλέγει για την δική της εκπροσώπηση μια γυναίκα που εδώ φαντάζει ως πρώην μανεκέν ή ιδιοκτήτρια κάποιου πολυτελούς σαλούν ομορφιάς. Η ‘δικηγόρος Laura Dern εδώ παραδίδει μια ερμηνεία φαινόμενο καθώς παρουσιάζεται στην πελάτισσα της με ένα φιλικό και συμπονετικό προσωπείο όμως στην πραγματικότητα είναι ακριβώς τα ίδια σκατά με εκείνον τον Μπάσταρδο του Ray Liotta, μονάχα που εκείνη βάζει στον εαυτό της ένα πιο προσιτό περιτύλιγμα ώστε να πουλήσει αδρά τις υπηρεσίες της.

Στο ενδιάμεσο έχουμε και έναν τρίτο δικηγόρο που τον ενσαρκώνει ο Alan Alda και συμβολίζει ουσιαστικά την προσπάθεια του Charlie να διασώσει ότι ελπίδα, ηθική, εμπιστοσύνη και ρομαντισμό έχουν απομείνει μέσα στον γάμο του. Ο δικηγόρος αυτός φαίνεται σαφώς πιο ‘ηθικός‘ και ‘συμπονετικός‘ από τους άλλους δυο γεγονός που δίνει στον Charlie την στιγμιαία ψευδαίσθηση ότι το διαζύγιο του μπορεί να βγει με έναν πιο ‘ανθρώπινο‘ τρόπο. Καθώς όμως ακούς τον γερασμένο δικηγόρο του να επαινεί τις ικανότητες της αμείλικτης συναδέλφου του Laura Dern το ξέρεις καλά μέσα σου ότι είναι θέμα χρόνου ο Charlie να ρίξει στον βρόντο τις όποιες ελπίδες του και να καταφύγει και εκείνος στην βοήθεια ενός δικηγόρου που ναι μπορεί να φαντάζει ως ο απόλυτος Μπάσταρδος όμως ταυτόχρονα είναι και ο σωστός Μπάσταρδος για την δουλεία που πρέπει να γίνει…

Η διαδικασία της έκδοσης του διαζυγίου εδώ παρουσιάζεται με έναν σαφώς πιο κυνικό, σχεδόν κλινικό , τρόπο από τον σκηνοθέτη σε σχέση με τις υπόλοιπες στιγμές του ζευγαριού που αποδίδονται μέσα από ένα σαφώς πιο κωμικοτραγικό πρίσμα. Η χτυπητή αυτή αντίθεση συμβάλλει τα μέγιστα ώστε ως θεατής να νιώσεις όλη την απόγνωση και την πικρία που βιώνει εδώ ένα ζευγάρι καθώς καλείται να ‘χωρίσει‘ μια κοινή ζωή με έναν τρόπο που αν και φαντάζει ‘βίαιος‘ στην τελική ίσως και να αποτελεί μονόδρομο για εκείνους.

Και ναι μπορείς να κρίνεις τους δικηγόρους ως ‘λαμόγια‘ ή ‘παράσιτα‘ όμως στο τέλος η σκληρή αλήθεια είναι ότι είναι αναπόφευκτο να αφήσουμε αυτά τα παράσιτα να αγκιστρωθούν επάνω μας και να τραφούν από τον πόνο , την πικρία και την δυστυχία μας διότι ακριβώς αυτά τα τρία συναισθήματα μας εμποδίζουν να δούμε πως έχουν τα πράγματα με καθαρό μάτι καθώς ένας γάμος πασχίζει να φτάσει στο τέλος του.

Στο τέλος ίσως να μισούμε όλοι μας τους δικηγόρους επειδή πολλές φορές έχουν την ικανότητα να μιλάνε με μια απόλυτη ειλικρίνεια και ευθύτητα απέναντι μας την οποία εμείς αδυνατούμε να την εκφράσουμε ελεύθερα στα δικά μας πρόσωπα…

Μέσα από μια κοινή και πολυετή συμβίωση δυο ερωτευμένοι άνθρωποι προφανώς θα αποκομίσουν ένα σωρό από πανέμορφες , ανεκτίμητες και ‘πολύτιμες‘ στιγμές. Στιγμές που θα μείνουν για πάντα μαζί τους. Όμως αναπόφευκτα θα υπάρξουν και αρκετές κακές στιγμές και κακές μέρες. Και ναι οι στιγμές και οι μέρες αυτές κάποτε θα περάσουν όμως ποτέ τους δεν φεύγουν ολοκληρωτικά. Θα αφήσουν πίσω τους κατάλοιπα και όταν αυτά τα κατάλοιπα συσσωρευτούν σε τόσο μεγάλο βαθμό μέσα μας είναι απλά αδύνατον να μην ‘σκάσουμε‘ και να μην τα ξεράσουμε κόντρα στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι μας σε καθημερινή βάση.

Επιλέγοντας να μείνουμε μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάμε αυτομάτως ορίσαμε ότι κάθε ευτυχία ή επιτυχία που θα βιώσουμε από εκείνο το σημείο και ύστερα θα είναι ‘κοινή‘. Όμως θα ήταν εντελώς υποκριτικό , ανόητο και μάταιο να πιστέψουμε ότι το ίδιο ακριβώς δεν θα συνέβαινε και με τις αποτυχίες μας…

Στο φινάλε όσο και αν αγαπήσουμε το πρόσωπο που έχουμε απέναντι μας η αγάπη που νιώθουμε για εκείνο ποτέ της δεν θα υπερβεί την ματαιοδοξία μας. Μπορεί ίσως να την επισκιάσει για λίγο ή να μας βοηθήσει να την κλειδαμπαρώσουμε σε κάποια γωνία του μυαλού μας. Όμως για πόσο καιρό μπορείς να κρατάς αιχμάλωτες τις βαθύτερες παρορμήσεις και τις πιο ισχυρές σου επιθυμίες ?

‘ You always have to have your own Voice.’

Τελειώνοντας το Marriage Story του σκηνοθέτη Noah Baumbach πραγματικά ένιωσα μέσα μου ανακούφιση για δυο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι οι γονείς μου δεν υπήρξαν ποτέ παντρεμένοι με αποτέλεσμα όταν αποφάσισαν να χωρίσουν να μην χρειαστεί να περάσουν από την ψυχοφθόρα διαδικασία ενός διαζυγίου που εντελώς ειρωνικά αν και στηρίζεται επάνω στην λογική του Νόμου συνήθως καταλήγει να κλονίσει την λογική εκείνων των ζευγαριών που περνούν μέσα από αυτή τη διαδικασία. Το δεύτερο πάλι έχει να κάνει με τον πατέρα μου και την συνειδητοποίηση μου γύρω από το πόσο τυχερή στάθηκε η μάνα μου εκείνη την εποχή επειδή ο πατέρας μου δεν είχε τίποτε ‘όνειρα‘ και ‘φιλοδοξίες‘ για λογαριασμό του.

Μια ζωή η μάνα μου έκραζε τον μακαρίτη ότι ‘δεν ήθελε να δουλέψει’ , ‘παράτησε τις σπουδές του’ , δεν ήθελε το ένα , δεν τον ένοιαζε το άλλο και πάει λέγοντας. Εκείνο που τελικά αγνοούσε η μάνα μου είναι ότι χάρη σε αυτή ακριβώς νωθρότητα του γέρου μου μπόρεσε να απομακρυνθεί εύκολα και δίχως ‘τραύματα‘ από μια ζωή που δεν την εξέφραζε και δεν την ικανοποιούσε τότε. Βλέπεις σε περίπτωση που ο γέρος μου είχε τα δικά του όνειρα και πάλευε ώστε να τα πραγματοποιήσει και εμείς βρισκόμασταν ακόμη στο πλευρό του στο τέλος θα γινόμασταν και εμείς αναπόσπαστα κομμάτια αυτού του ονείρου, ασχέτως αν θέλαμε ή όχι να είμαστε κομμάτια του. Και άντε να δεχτείς να λειτουργήσεις για ένα διάστημα ως το κομμάτι του ονείρου κάποιου άλλου, μόνο και μόνο επειδή τον αγαπάς και θες να τον δεις ευτυχισμένο, όμως πόσο θα αντέξεις να βρίσκεσαι εγκλωβισμένος εκεί μέσα και δίχως να έχεις την δική σου ‘φωνή‘ ? Όσο και αν ξεγελάς τον εαυτό σου λέγοντας ότι ‘όλα είναι εντάξει’ με την ζωή που επέλεξες στο τέλος όλες σου οι καταπιεσμένες επιθυμίες θα σε κυριεύσουν και θα σε πείσουν ότι πρέπει να ‘σπάσεις‘ αυτή την ζωή / φυλακή στην οποία εγκλωβίστηκες κάποτε με δική σου επιλογή.

Και άντε τώρα μετά να δεχτεί ένας άνθρωπος το ενδεχόμενο όχι μόνο να δει το όνειρο για το οποίο μόχθησε με όλο του το είναι να ‘σπάει’ σε κομμάτια αλλά και να βλέπει αυτά τα κομμάτια να προσπαθούν να απομακρυνθούν όσο πιο μακριά από αυτόν γίνεται..

Βαθμολογία : Στο Marriage Story o σκηνοθέτης κάνει μια μελέτη του διαζυγίου πιο αποτελεσματική και ψυχαγωγική και εκείνη του πλανητάρχη Τάσου Μπουγά !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: