BLACK PANTHER : Ένας Μαύρος Πάνθηρας βρυχάται αλυσοδεμένος…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘Αααα BLACK PANTHER επιτέλους έχουμε τον πρώτο μαύρο Superhero σε πρωταγωνιστικό ρόλο και στην δική του σόλο ταινία ! ‘

Ναι αμέ !

Τουλάχιστον για όλους εκείνους που δεν θυμούνται τον BLADE του Wesley Snipes

Η αγνοούν την ύπαρξη του STEEL

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως οι δεύτεροι να κρίνονται και ως εξαιρετικά τυχεροί !

Μπορεί ο Black Panther να μην αποτέλεσε σε καμία περίπτωση τον ‘πρώτο μαύρο Σούπερ Ήρωα‘ , όπως πλασαρίστηκε στο κοινό, όμως από την άλλη σίγουρα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός χαρακτήρας που είχε έναν ρόλο της προκοπής μέσα στο πελώριο ,πλέον, οικοδόμημα του MCU.

Κακά τα ψέματα οι Falcon και War-Machine των Anthony Mackie και Don Cheadle αντίστοιχα δεν κατόρθωσαν να κερδίσουν ποτέ τους τις καρδιές του κοινού μιας και μέσα σε όλο αυτό τον καταιγισμό ταινιών ελάχιστες μεγάλες ηρωικές στιγμές είχαν οι δυο τους.

Και ίσως αυτή η κατάσταση στο άμεσο μέλλον να αντιστραφεί εντελώς για λογαριασμό του Falcon…

Όμως ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο Falcon του MCU ποτέ του δεν έκανε κάτι που θα τον καθιστούσε στα μάτια μας ‘άξιο‘ ώστε να κραδαίνει την τόσο βαριά ασπίδα του Steve Rogers Αντίθετα με τον χαρακτήρα των comics ,που μέσα από τόσες δεκαετίες κέρδισε δικαιωματικά τον τίτλο του Captain America, ο Falcon του MCU ανέκαθεν λειτουργούσε απλά ως ‘α και εκείνος ο AVENGER…’. Διάολε οι αρχιτέκτονες του κινηματογραφικού σύμπαντος της MARVEL δεν μπήκαν καν ποτέ τους στον ‘κόπο‘ να του χτίσουν μια σόλο ταινία… Βέβαια πλέον αυτή η κατάσταση ίσως να ανατραπεί θεαματικά στην συνέχεια.

Στον αντίποδα ο συνάδελφος του War-Machine φαίνεται καταδικασμένος να επισκιάζεται από την τόσο εμβληματική παρουσία του Tony Stark. Ναι ακόμη και τώρα που ο τελευταίος είναι απλά ένα ‘φάντασμα‘…

Το πόσο ‘σημαντικό ρόλο’ έπαιζαν οι Αφροαμερικανοί χαρακτήρες σε εκείνες τις πρώτες φάσεις του MCU διακρίνεται με κωμικοτραγικό τρόπο μέσα από μόλις μια εικόνα :

Τότε κανείς μας δεν είχε δώσει έστω και ένα δολάριο για την αποχώρηση του Terrence Howard και την αντικατάσταση του από τον Cheadle. Πλέον όμως τα πράγματα φαντάζουν εντελώς διαφορετικά. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια το σύμπαν του MCU επεκτάθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό μέσα στις συνειδήσεις αλλά και την καθημερινότητα μας που κάθε ‘αποχώρηση‘ καταλήγει να φαντάζει ως ένα ‘ύψιστο πλήγμα’ για εμάς.

Και όμως αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι οι μισοί από τους χαρακτήρες αυτού του σύμπαντος όχι μόνο δεν έχουν δουλευτεί και τόσο καλά αλλά και δεν φαίνεται να παρουσιάζουν κάποια στοιχειώδη εξέλιξη. Ειδικά στους Αφροαμερικανούς χαρακτήρες των AVENGERS η έλλειψη στιβαρής και ουσιώδους σκιαγράφησης είναι χτυπητή. Και ναι μπορείς να δώσεις στον Falcon την τόσο εμβληματική ασπίδα του λατρεμένου Captain America όμως με αυτή την κίνηση άραγε ‘διορθώνεις‘ και ‘ανατρέπεις‘ τόσα χρόνια επιδεικτικής αδιαφορίας απέναντι στον συγκεκριμένο χαρακτήρα ?

Αν κρίνουμε από την στάση που είχε η εταιρεία απέναντι στην απεικόνιση των Αφροαμερικανών AVENGERS τελικά μόνο τυχαίο δεν κρίνεται το γεγονός ότι το BLACK PANTHER, του σκηνοθέτη Ryan Coogler, μας παρουσιάστηκε ως ένα φιλμ που ‘εξυψώνει το Superhero σινεμά σε νέα και συναρπαστικά ύψη !’ ή που ‘με την προβοκατόρικη θεματολογία του θίγει ζητήματα απομόνωσης , επανάστασης και κοινωνικής καταπίεσης !’

Όμως τα κάνει όντως όλα αυτά το BLACK PANTHER ?

Για μένα η απάντηση είναι ότι ‘ναι‘ εν μέρη το κατορθώνει και αυτό.

Αλλά για μένα αυτό το κατόρθωμα δεν οφείλεται τόσο στην ποιότητα της ταινίας του Coogler αλλά περισσότερο στην ατολμία και την αδιαφορία των MARVEL / DISNEY να αναδείξουν μέσα από τον πακτωλό ταινιών τους και ορισμένα θέματα που μπορούν να προβληματίσουν ή και να διχάσουν το κοινό τους.

Κακά τα ψέματα μια εταιρεία τόσο αποστειρωμένη και τεχνοκρατική όπως είναι η DISNEY ποτέ δεν θα ρίσκαρε τα κέρδη και την δημόσια εικόνα της κάνοντας ‘πειράματα‘ επάνω στην κινηματογραφική τέχνη, τους τόσο εμπορικούς και δημοφιλείς χαρακτήρες της και τα όποια ‘βαριά‘ μηνύματα μπορούν να περάσουν οι δημιουργοί μέσω αυτών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι σκηνοθέτες που συμμετέχουν στο MCU λειτουργούν περισσότερο ως διεκπεραιωτές παρά σαν δημιουργοί. Τις ελάχιστες φορές που κάποιος σκηνοθέτης πάσχισε να κάνει κάτι που θα μπορούσε να κριθεί ως ‘τολμηρό‘ ή ‘προβοκατόρικο‘ κατέληξε είτε να απολυθεί είτε να παραγκωνιστεί με πλάγιους τρόπους από το στούντιο…

Και να που ξαφνικά το 2018 κάνει την εμφάνιση του ένα φιλμ σαν το BLACK PANTHER και όλοι αυτομάτως αρχίζουν να βγάζουν διθυράμβους γύρω από την ταινία που ‘ανατρέπει το Status Quo’ και που ‘περνάει σημαντικά και ισχυρά μηνύματα’

Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντι σας , ενώ διακρίνω ξεκάθαρα τα ‘μηνύματα‘ του BLACK PANTHER , και εκτιμώ την παρουσία τους σε έναν κινηματογραφικό σύμπαν που παραδοσιακά πασχίζει να αποτραβηχτεί από τα οποιουδήποτε είδους ‘μηνύματα‘, στο τέλος απλά έμεινα κάπως απαθής μπροστά στην παρουσία τους εξαιτίας του ρηχού και ανευρου τρόπου με τον οποίο τα αποδίδει ο σκηνοθέτης εδώ.

Το BLACK PANTHER ως Superhero φιλμ δράσης απέτυχε να μου δώσει Action σκηνές που θα με συναρπάσουν ενώ σε αρκετά σημεία του ένιωσα λες και ο Coogler πάσχιζε με όλο του το είναι να μιμηθεί κατασκοπικές ταινίες όπως είναι τα σύγχρονα JAMES BOND και εκείνες του σύμπαντος του JASON BOURNE, δίχως όμως να έχει το ταλέντο να στήσει αποτελεσματικά έναν δικό του ‘χορό των κατασκόπων’ που θα σε συναρπάσει με τους ρυθμούς του.

Το σενάριο ενώ είχε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές που προσφέρονταν για μια ουσιώδη εξερεύνηση τελικά επέλεξε να καταφύγει σε αρκετές περιπτώσεις στο φτηνό μελόδραμα και σε κλισέ του παρελθόντος. Η παρουσίαση και η ανάπτυξη των κεντρικών χαρακτήρων είναι άκρως στιβαρή πάντως. Ο Chadwick Boseman ακροβατώντας όμορφα ανάμεσα στο αριστοκρατικό , το υπερφυσικό και το ‘θνητό‘ αποτυπώνει λειτουργικά την διττή ζωή ενός άντρα που από την μια καλείται να υπερασπιστεί την κληρονομιά του όμως από την άλλη νιώθει και να λυγίζει από το βάρος της και από όλες τις αμαρτίες που κρύβονται στα θεμέλια της. Θεμέλια που αρχικά φαντάζουν πανίσχυρα και ακλόνητα όμως στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι όταν χτίζεις Βασίλεια επάνω σε ‘σκελετούς‘ τότε αυτά πολύ εύκολα μπορούν να γκρεμιστούν…

Στο πλευρό του ‘Πάνθηρα‘ Boseman έχουμε την Lupita Nyong’o να παραδίδει μια ακόμη δυνατή ερμηνεία και την Danai Jekesai Gurira να μας θυμίζει το πόσο Badass φαντάζει όταν καλείται να ερμηνεύσει δυνατούς γυναικείους ρόλους. Μπορεί το φιλμ να κουβαλά τον τίτλο του άντρα Σούπερ Ήρωα του όμως εδώ οι δυο γυναίκες παίζουν καθοριστικό και ουσιώδη ρόλο ως προς την εξέλιξη της ιστορίας και αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα τους.

Το ίδιο πάλι δεν μπορεί να ειπωθεί για τον Forest Whitaker που για πολλοστή φορά ερμηνεύει έναν ρόλο ως στυγνός επαγγελματίας και τίποτε πέρα από αυτό. Διάολε ο τύπος αυτός ύστερα από το Όσκαρ που καπάρωσε στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας μου φαίνεται ότι δεν καίγεται ιδιαίτερα να ψαχτεί με ‘απαιτητικούς‘ ρόλους…

Χτυπητή παραφωνία ανάμεσα στους δυνατούς γυναικείους χαρακτήρες αποτελεί η νεαρή Letitia Wright που εδώ ουσιαστικά παίζει ένα κακέκτυπο του Q από το σύμπαν του JAMES BOND.

Παντελώς στράφι πάνε οι Martin Freeman και Andy Serkis. Ο χαρακτήρας του πρώτου είναι ένας παντελώς αδιάφορος πράκτορας της CIA, ενώ ο δεύτερος μας δίνει έναν γραφικό και εντελώς κλισέ Villain. Θα μπορούσες να βάλεις οποιονδήποτε άλλο , και πιο άγνωστο ή λιγότερο ταλαντούχο , ηθοποιό στα ‘παπούτσια‘ τους και πραγματικά δεν θα άλλαζε το παραμικρό όσον αφορά την ‘δυναμική‘ των χαρακτήρων τους…

Όμως στο φινάλε η καλύτερη απόδοση χαρακτήρα αποτελεί κατόρθωμα του ψυχωμένου Michael B.Jordan που ως Villain ,Killmonger , μας δίνει έναν αποφασισμένο, πικρόχολο , ραδιούργο και κτηνώδη άντρα που οι επιλογές και οι πράξεις του θα σε διχάσουν και θα σε προβληματίσουν. Για να μπει στο πετσί του ρόλου του ο ηθοποιός μελέτησε ιστορικά πρόσωπα όπως υπήρξε ο εμβληματικός Malcolm X αλλά και ο…ράπερ Tupac (!) ενώ άντλησε επιρροές και από εκείνη την φρενήρη και τόσο μοναδική ερμηνεία που παρέδωσε ο μακαρίτης ο Heath Ledger ως Joker στο DARK KNIGHT του Christopher Nolan.

Αυτό το κράμα επιρροών σε συνδυασμό με το έμφυτο ταλέντο του Jordan μας έδωσε έναν από τους ελάχιστους Villains του MCU που πέραν μιας απειλής μέσα τους κουβαλούν και εντελώς ‘θνητά‘ κίνητρα και συμπεριφορές που διακρίνονται από δύναμη και ουσία. Κίνητρα που ως θεατής μπορείς να τα κατανοήσεις και να νιώσεις την αξία τους.

Η πικρή ειρωνεία είναι ότι οι Black Panther και Killmonger εδώ ουσιαστικά παλεύουν με όλο τους το είναι ώστε να επιτύχουν ακριβώς τον ίδιο στόχο :

Δικαιοσύνη για τους Αφρικανούς σε όλες τις πλευρές του πλανήτη.

Όμως ο καθένας τους επιλέγει εντελώς διαφορετικούς τρόπους και μέσα ώστε να μπορέσει να επιτύχει τα θέλω του γεγονός που τους καθιστά ορκισμένους εχθρούς. Εδώ οι παραλληλισμοί ανάμεσα σε ιστορικά πρόσωπα και επίδοξους απελευθερωτές όπως υπήρξαν οι Malcolm X και Martin Luther King μπορούν εύκολα να γίνουν.

Απαιτείς δικαιοσύνη για την φυλή σου μέσα από αιτήματα και ασκώντας πίεση ή παίρνεις το ξίφος και την διεκδικείς ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο οι δυνάστες σου σε αδικούσαν επί τόσες δεκαετίες ?

Ο σκηνοθέτης ρίχνει επάνω στο τραπέζι ένα εξαιρετικά κρίσιμο και διαχρονικό ερώτημα γύρω από την ηθική , τον ακτιβισμό, το μίσος και τις συνέπειες τους όμως στο φινάλε το ερώτημα αυτό δεν αποδίδεται με την βαρύτητα που θα έπρεπε καθώς το BLACK PANTHER δεν παύει ποτέ να λειτουργεί ως μια ακόμη ταινία της DISNEY.

Το κρίμα της όλης υπόθεσης είναι ότι ο σκηνοθέτης αποτυγχάνει παταγωδώς να δώσει και στους Black Panther και Killmonger την μεγάλη τελική μάχη που θα τους άρμοζε και κατά συνέπεια γειώνει και τις ερμηνευτικές προσπάθειες των πρωταγωνιστών του…

Πείτε με ‘αχάριστο‘ ή ‘υπερβολικό‘ όμως από ένα μπλοκμπάστερ αξίας 200 εκατομμυρίων δολαρίων έχω την απαίτηση να μου παρουσιάσει σκηνές CGI που ΔΕΝ θα μας παραπέμπουν σε κάποιο Video Game κονσόλας

Αρκετά απογοητευτική ήταν και η παρουσίαση αρκετών πλευρών του μυθοπλαστικού Βασιλείου της Wakanda που επίσης φαντάζει ως ένα ψεύτικο σκηνικό σε αρκετά σημεία. Αντίθετα η δουλεία που έχει γίνει στις στολές, τα (λιγοστά) πρακτικά εφέ και στην επιλογή των αληθινών τοποθεσιών της ταινίας κρίνεται ως ευρηματική και όμορφη καθώς παντρεύει ιδανικά την παράδοση των Αφρικάνικων κρατών με τον ευφάνταστο φουτουρισμό των comics και του MCU .

H Wakanda του Coogler σε αρκετές στιγμές φαντάζει όντως ως μια κρυμμένη πολιτεία ανάπτυξης, ευημερίας και τεχνολογικών θαυμάτων αλλά ταυτόχρονα ποτέ της δεν χάνει και εκείνη την αρχέγονη , άγρια και σχεδόν μεταφυσική, γοητεία ενός Αφρικάνικου έθνους που κουβαλά στις πλάτες του αιώνες ιστορίας και παραδόσεων !

Και κάπου εδώ φτάνουμε και στο κρίσιμο ζήτημα που περιστρέφεται γύρω από τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα του BLACK PANTHER…

Στο φιλμ του ο Coogler ενώ έχει αρκετές θεματολογικές άκρες ώστε να τις γραπώσει και να αποδώσει με θάρρος και δύναμη ορισμένα προβοκατόρικα ερωτήματα και μηνύματα τελικά στο τέλος δείχνει να πέφτει ‘σκλάβος‘ των αποστειρωμένων επιταγών των στελεχών της DISNEY. Και ναι μέσα στο φιλμ του συναντάμε ορισμένες ωραίες και ανατρεπτικές ιδέες όπως για παράδειγμα την ολική αντιστροφή των ρόλων των κρατών, καθώς εδώ το πιο εξελιγμένο έθνος βρίσκεται κάπου μέσα στην διαχρονικά ταλαίπωρη ήπειρο της Αφρικής και ο υπόλοιπος λευκός κόσμος επιθυμεί να καπηλευθεί αυτή την εξέλιξη. Από την πλευρά της η ηγεσία της Wakanda φοβάται και αρνείται πεισματικά να μοιραστεί την γνώση και τον πλούτο της με τον έξω κόσμο και κάπως έτσι σφετερίζεται έναν σκληρό ρόλο που παραδοσιακά ανήκει στην φυλή των λευκών. Εδώ ο Coogler κάτι πάει να μας πει εύστοχα για το πόσο εύκολα αντιστρέφονται οι κοινωνικές ανισότητες και ο φυλετικός ρατσισμός όμως ποτέ του δεν τολμά να το κάνει με στόμφο.

Επίσης υπάρχουν μερικές σκηνές που αναδεικνύουν πανέμορφα την Αφρικάνικη και Αφροαμερικάνικη κουλτούρα και φυσικά εκείνο το φινάλε που μας θυμίζει το πόσο πολύτιμη ‘διέξοδο‘ συνεχίζει να αποτελεί το άθλημα του μπάσκετ για όλους εκείνους τους πιτσιρικάδες που καλούνται να μεγαλώσουν και να επιβιώσουν μέσα στα γκέτο, όντας πολίτες μιας κοινωνίας που δεν δίνει δεκάρα για την εξέλιξη και την ευημερία τους, αλλά και που παράλληλα προμηνύει και την έναρξη μιας νέας εποχής για το MCU όπου το μαύρο χρώμα δεν θα αποτελεί ‘ταμπού‘ αλλά αντίθετα θα μοστράρεται στις πρώτες θέσεις της τόσο καλογυαλισμένης βιτρίνας του.

Δυστυχώς αυτή ακριβώς η αίσθηση της καλογυαλισμένης βιτρίνας και της ‘μόστρας΄είναι που μου έμειναν στο τέλος του BLACK PANTHER. Ο Coogler ενώ θα μπορούσε να μας πει και να μας δείξει πολλά μέσα από αυτή του την ταινία τελικά ποτέ του δεν μπόρεσε να αποτινάξει ολοκληρωτικά από επάνω του τις αλυσίδες της DISNEY και τις διαταγές των μεγάλων πορτοφολιών της εταιρείας.

‘Ναι, ναι μόστραρε όσα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα θες υπάλληλε μου, στο κάτω κάτω τέτοια μηνύματα πουλάνε καλά στις μέρες μας. Όμως κοίτα μην ‘ξεφύγεις’ και οδηγηθείς στην παρανόηση ότι μπορείς όντως να πεις κάτι που θα προβληματίσει ή θα διχάσει το κοινό μέσα από αυτά τα μηνύματα ! Τέτοιες πρακτικές είναι επικίνδυνες τόσο για τα κέρδη όσο και για την εικόνα μας. Τέτοιες πρακτικές εδώ είναι ανεπιθύμητες.’…

Στο φινάλε το BLACK PANTHER είναι μια ακόμη ταινία του MCU που ακολουθεί μια γνώριμη δομή , διακρίνεται από μια εξίσου γνώριμη αισθητική και που το μόνο που πραγματικά αλλάζει είναι το χρώμα στο δέρμα των ηρώων της αλλά και το ‘ Diversity περιτύλιγμα‘ που τοποθετούμε γύρω από αυτή ώστε να την πουλήσουμε σε ένα κοινό που διψάει για φανταχτερά περιτυλίγματα και αδιαφορεί επιδεικτικά για το αν υπάρχει έστω και ένα μικρό ψήγμα ουσίας κάπου μέσα σε αυτό.

Ένα κοινό που δείχνει πολύ βολικά να ξεχνάει ότι ‘Diversity‘ συναντάται στις ταινίες του Hollywood εδώ και πολλά χρόνια.

Η διαφορά είναι ότι στο παρελθόν τα στούντιο , οι δημιουργοί και οι ηθοποιοί δεν ένιωθαν υποχρεωμένοι να μοστράρουν τέτοιους και παρόμοιους όρους ως ‘μεγάλες νέον ταμπέλες’ που θα τους εξασφαλίσουν την ‘έγκριση‘ των εκπροσώπων/υπέρμαχων της υποτιθέμενης ‘πολιτικής ορθότητας‘ αλλά και για να πουλήσουν τις ταινίες / προϊόντα τους σε ένα κοινό.

Όσον αφορά το BLACK PANTHER θα έλεγα ότι αυτό το φιλμ αποτελεί μέχρι στιγμής ένα από τα πιο τολμηρά εγχειρήματα της κινηματογραφικής MARVEL. Το θέμα είναι ότι η ‘τόλμη‘ των ανθρώπων που στελεχώνουν την συγκεκριμένη εταιρεία δεν φτάνει και πολύ μακριά.

Τώρα σχετικά με το ερώτημα αν το BLACK PANTHER με την τεράστια, σε όλα τα επίπεδα , επιτυχία του θα ανοίξει διάπλατα τις πύλες ώστε να έχουμε μια πιο ευρεία εκπροσώπηση των Αφρικανών και των Αφροαμερικανών μέσα από τις ταινίες του Hollywood η απάντηση είναι προφανώς και ‘ναι‘.

Ταινίες σαν αυτή αλλά και το GET OUT φέρνουν το ‘μαύρο‘ ξανά στην μόδα. Όμως τονίζω το ‘ξανά‘ καθώς παρά την παρανόηση που υπάρχει σήμερα είναι γεγονός ότι και τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρχε μαύρη εκπροσώπηση στο σινεμά. Και να καμία φορά συνοδεύονταν από κλισέ και στερεότυπα όμως στην τελική ο κινηματογράφος ανέκαθεν κινούνταν γύρω από αυτά τα δυο σε μεγάλο βαθμό. Το να λέει κανείς ότι ‘επιτέλους οι μαύροι παίρνουν την θέση που τους αξίζει στο σινεμά’ για μένα αποτελεί μια ύψιστη προσβολή σε ηθοποιούς όπως είναι οι Danny Glover, Denzel Washington , Wesley Snipes, Samuel Jackson , Keith David, Laurence Fishburne, Pam Grier και σε όλους τους χαρακτήρες που ενσάρκωσαν αυτοί οι καλλιτέχνες.

Πάντως στο φινάλε το κρίσιμο ερώτημα είναι αν όντως αυτές οι ταινίες μέσω των ιστοριών και των χαρακτήρων τους θα κατορθώσουν να μας κάνουν να δώσουμε βάση για τα ζητήματα διαφορετικότητας, φυλετικού , και όχι μόνο, ρατσισμού και κοινωνικών ανισοτήτων που διακρίνουν την κοινωνία μας ή αν απλά θα χρησιμοποιηθούν ως προϊόντα που σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογούν το ‘περιτύλιγμα‘ τους.

Αν κρίνουμε από την σημερινή εικόνα του Hollywood το δεύτερο σενάριο ήδη μπήκε σε εφαρμογή. Αλλά και ,αν με κάποιον διαολεμένο τρόπο , ισχύσει το πρώτο και πάλι θα έχουμε την απορία αν όλα αυτά τα ‘σημαντικά μηνύματα’ που θα μας δοθούν μέσα από τέτοιες ταινίες θα προκύπτουν με φυσικότητα μέσα από τις ταινίες και θα εξυπηρετούν με ουσιώδη τρόπο τις ιστορίες και τους χαρακτήρες τους ή απλά θα ‘στριμώχνονται‘ με το ζόρι εκεί μέσα ώστε να τους προσδώσουν μεγαλύτερη εμπορική αξία και την αποδοχή ενός κοινού που κρίνει το σινεμά όχι με βάση την καλλιτεχνική και ψυχαγωγική του αξία αλλά έχοντας ως γνώμονα τις κοινωνικοπολιτικές του ατζέντες.

Όπως και να χει και πάρα τις “αλυσίδες” που αρέσκεται να περνάει η Disney στους προβοκατορες σκηνοθέτες με τους οποίος, που και που, συνεργάζεται στο φινάλε ο Coogler σπάει τα δεσμά και λέει στο κοινό του παλιές αλήθειες που δεν πρέπει ποτέ τους να ξεχαστούν :

“Just bury me in the ocean with my ancestors who jumped from ships, ’cause they knew death was better than bondage.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: