Οι ταινίες της δεκαετίας που μας έμειναν για καλό και για ‘κακό’…#2011

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Μέσα από την ανασκόπηση που κάναμε στο έτος 2010 με το στανιό βρήκα μια χούφτα ταινίες που θα τις θυμάμαι τα επόμενα δέκα χρόνια. Αντίθετα οι απογοητεύσεις δεν ήταν και λίγες…

Να όμως που με το 2011 ανατρέπεται αυτή η κατάσταση. Η χρονιά είχε μερικά διαμαντάκια, κάνα δυο εκπλήξεις, μερικές απογοητεύσεις αλλά και αρκετή ‘σαβούρα‘. Σε γενικές γραμμές πάντως το σύνολο της αποψινής λίστας κρίνεται σαφώς πιο ποιοτικό της προηγούμενης.

Και κάπου εδώ πατάμε το γκάζι και θυμόμαστε τις ταινίες που ξεχωρίσαμε !

14.THE HANGOVER II by Todd Phillips…

Ο Todd Phillips παίρνει την επιτυχημένη συνταγή της προηγούμενης ταινίας του και της προσθέτει πιπέρι καγιέν και στην συνέχεια την σερβίρει μέσα σε ένα σαφώς πιο εξωτικό ‘πιάτο‘.

Τα ρεμάλια του πρώτου φιλμ αυτή τη φορά αντί για το υπέρλαμπρο Λας Βέγκας καταλήγουν να χαθούν στην γεμάτη μυστήρια Μπανγκόκ και αν και μας δίνουν μια από τα ίδια κατορθώνουν να μην χάσουν την τόσο ψυχαγωγική καφρίλα τους ανάμεσα στα clubs με τρανσέξουαλς και τα μοναστήρια της Ταϊλάνδης.

Επίσης το να βλέπεις τον Γαλιφιανάκη να ρουφά την Fanta του μέσα από ένα σακουλάκι είναι απλά ένα υπέροχο θέαμα !

13.ATTACK THE BLOCK by Joe Cornish…

γκέτο ενώνονται ενάντια στην εξωγήινη απειλή και ένας παντελώς άγνωστος  John Boyega ετοιμάζεται να κάνει το τεράστιο άλμα από τις φτωχογειτονιές του Δυτικού Λονδίνου σε έναν Γαλαξία πέρα, πέρα μακριά…

Ο κριτικός Scott Wampler  είχε χαρακτηρίσει το φιλμ τότε ‘ένα ντεμπούτο αντάξιο ενός DISTRICT 9 ή ενός RESERVOIR DOGS !’. Παρά την όλη υπερβολή του κατανοώ απόλυτα τον ενθουσιασμό του !

12.DRIVE ANGRY by Patrick Lussier...

O Nic Cage απελευθερώνει ξανά το ‘CAGE RAGE’ και γκαζώνει κατευθείαν προς την Κόλαση με Grindhouse ρυθμούς !

Μια ταινία υπέρμετρα ελαττωματική σε όλα τα επίπεδα που όμως καταλήγει να τσουλάει φίνα επειδή έχει ως κινητήριο δύναμη έναν πρωταγωνιστή που δεν πατάει φρένο ποτέ του. Και όλα αυτά με την Amber Head σε ρόλο συνοδηγού / γλάστρας !

11.X-MEN : FIRST CLASS by Matthew Vaughn…

Η απρόσμενη επιτυχία του KICK-ASS εξασφάλισε στον Matthew Vaughn την θέση του διευθυντή στην Έπαυλη Χ και ο σκηνοθέτης όχι μόνο διέπρεψε στην δουλεία που του ανατέθηκε αλλά κατόρθωσε να αναγεννήσει ένα ολόκληρο franchise από τις στάχτες ενός ολότελα καμένου Φοίνικα . Και το γεγονός ότι αυτή η επιτυχία σημειώθηκε δίχως την παρουσία του πιο δημοφιλή καθηγητή απλά πιστοποιεί την αξία της !

To Χ-ΜΕΝ : First Class ταξίδεψε ‘πίσω‘ ένα υπέροχο αλλά και γεμάτο σκαμπανεβάσματα franchise ώστε να το βγάλει από το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει δημιουργικά και να το βάλει ξανά σε μια τροχιά εξέλιξης.

H μοναδική ένσταση που έχω εδώ είναι ότι ο σκηνοθέτης δεν έκανε και μεταγραφή μαζί του τον Nic Cage ώστε να παίξει τον μεταλλαγμένο !

10.TINKER TAILOR SOLDIER SPY by Tomas Alfredson…


Δαιδαλώδης , γεμάτο άγχος και παράνοια αυτός ο χορός των Κατασκόπων που στήνει εδώ ο Tomas Alfredson ακροβατεί μαεστρικά ανάμεσα στο ψυχολογικό θρίλερ και το στιβαρό δράμα.

Το TINKER TAILOR SOLDIER SPY είναι μια ιστορία που περιστρέφεται γύρω από μοναχικούς άντρες που πασχίζουν να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος μιας γνώσης την οποία κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα έπρεπε να την κουβαλά επάνω του…

Και ναι η ταινία δεν είχε μια γαμημένη καταδίωξη με αυτοκίνητα όμως είχε εξαιρετικούς χαρακτήρες , μυστήριο , σασπένς και το πιο σημαντικό απ’όλα είναι ότι δεν υποτιμούσε την νοημοσύνη του κοινού της.

9.TAKE SHELTER by Jeff Nichols…

Στο TAKE SHELTER ο σκηνοθέτης ρίχνει το βάρος μιας τρομερής και αμφιλεγόμενης ‘πρόβλεψης‘ επάνω στους ώμους του πρωταγωνιστή του Michael Shannon αλλά και την εξίσου βαριά επιλογή που περιστρέφεται γύρω από την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση στην ‘οικογένεια‘ του.

Εντελώς συμβολικά εδώ ο εξαιρετικός Shannon καταλήγει να πάρει ολόκληρη την ταινία επάνω του ! Μοναδικό ατόπημα ίσως το φινάλε όπου ο Nichols υποκύπτει και μας δίνει επιτέλους ψήγματα από την επιβλητική και φριχτή εικόνα που καθιστούσε τον ‘ήρωα‘ του μια προσωπικότητα υπό αμφισβήτηση…

8.SHAME by Steve McQueen…

Μιας και μιλάμε για ‘One Man Show’ διάολε πόσο σφοδρή ήταν η ερμηνεία του Michael Fassbender στο SHAME του σκηνοθέτη Steve McQueen ?!

O Fass εισέρχεται στο πετσί ενός σεξομανή και η κινηματογραφική μελέτη ενός χαρακτήρα ελάχιστες φορές έμοιαζε ξανά τόσο θλιμμένη αλλά και πανίσχυρη.

Σε αυτό το φιλμ σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής διαστρεβλώνουν το σεξ από απόλαυση σε ‘σταυρό του μαρτυρίου’...

7.CORIOLANUS by Ralph Fiennes…

Στο CORIOLANUS ο Ralph Fiennes μας αποκαλύπτει ότι πέρα από εξαιρετικός ηθοποιός είναι και ένας σκηνοθέτης με πάθος , μεράκι και κότσια. Και ως κερασάκι στην τούρτα κατορθώνει να εξελίξει τον συνάδελφο του Gerald Butler από ένα Κτήνος των μπλοκμπάστερ ταινιών σε ένα Σαιξπηρικό !

Αν μια νέα γενιά επιθυμεί να εντρυφήσει στο έργο του Σαίξπηρ αυτό το φιλμ προσφέρεται ως μια εξαιρετική αρχή.

6.HUGO by Martin Scorsese…

Μια ταινία που θα εξυμνήσει άλλες ταινίες…

Ειλικρινά δεν υπήρχε πιο κατάλληλη επιλογή από τον Martin Scorsese ώστε να αναλάβει την σκηνοθεσία ενός φιλμ όπως είναι το HUGO !

Διάολε μέχρι και ο εμμονικός με την σύγχρονη τεχνολογία James Cameron παραδέχτηκε ότι εδώ ο συνάδελφος του τον έπαιξε μπαλίτσα στο ίδιο το τρισδιάστατο παιχνίδι του και πως στο τέλος τον κατατρόπωσε !

5.KILLER JOE by William Friedkin…

O Matthew McConaughey μας θυμίζει ότι μπορούσε να παραδώσει στιβαρές και απολαυστικές ερμηνείες πολύ πριν ένας σκηνοθέτης ‘γκάνγκστερ‘ του σερβίρει ελιές Χαλκιδικής, άφθονα ποτήρια μαρτίνι και εξίσου άφθονες ποσότητες κοκαΐνης

Παράλληλα στο KILLER JOE ο William Friedkin αποδεικνύει στο κοινό του ότι δεν έχει φθαρεί ολοκληρωτικά σαν σκηνοθέτης.

Αγχωτικό, ξέφρενο, ακραίο και ξεκαρδιστικό…Το KILLER JOE είναι πολλά πράγματα μαζί. Όμως πάνω απ’όλα είναι ένα φιλμ εντελώς απρόβλεπτο και το οποίο δεν μπαίνει στον κόπο να σε ‘σύρει’ στους ρυθμούς του. Απλά σου επιτρέπει αν θες να το ακολουθήσεις και αν τα καταφέρεις να φτάσεις μέχρι την γραμμή του τερματισμού θα αισθανθείς πέρα για πέρα ικανοποιημένος από όλα τα αξιοθέατα βλαχιάς και εξαθλίωσης τα οποία είδες κατά την διάρκεια της διαδρομής…

4.THE RAID by Gareth Evans…

Maximum Entertainment.

Αυτό ακριβώς είναι το THE RAID του σκηνοθέτη Gareth Evans ο οποίος αφού ταξίδεψε μέχρι την Ινδονησία ώστε να βρει τους παράτολμους κασκαντέρ που είχε ανάγκη στην συνέχεια πήρε ένα εξαιρετικά απλό σενάριο και το σφυρηλάτησε σε μια από τις πιο γαμάτες και επιδραστικές ταινίες δράσης και ξύλου.

John Wick, Dredd … η λίστα με τους ‘Αμερικανούς‘ που άντλησαν την υπερβίαιη και αιματηρή έμπνευση τους από το THE RAID είναι τεράστια. Όμως κανένας μέχρι στιγμής δεν κατόρθωσε να παίξει τα ‘μπλουζ‘ ενός βρωμόξυλου και του απόλυτου Μακελειού με την ίδια μαεστρία που το έκαναν ένας Ουαλός και οι θεοπάλαβοι Ινδονήσιοι συνεργάτες του…

3.HOBO WITH A SHOTGUN by Jason Eisener…

Τι θα συνέβαινε αν ο Frank Castle aka The Punisher δεν είχε λεφτά για μπλουζάκια με νεκροκεφαλές  ?

Πιθανότατα θα εξελισσόταν σε έναν ‘άστεγο’ Rutger Hauer

Ένα ωμό , γραφικό και γνήσιο αιματοκύλισμα βγαλμένο κατευθείαν μέσα από τις διδαχές του Exploitation σινεμά των 70s και 80s. 

Αυτό ακριβώς είναι το φιλμ του Eisener ,που εδώ επιστρατεύοντας την ιδέα της παλιάς καλής αστικής αυτοδικίας, άπλετες σφαίρες, αίμα , καφρίλα αλλά και έναν εμβληματικό πρωταγωνιστή κατορθώνει να μας δώσει μια Action – μαύρη κωμωδία που ειλικρινά δεν περίμενες να την απολαύσεις  εν έτη 2011.

Πραγματικά παρακολουθώντας την ερμηνεία του Hauer εδώ νιώθεις λες και ο σκηνοθέτης ‘αμέλησε‘ να του εξηγήσει σε τι είδους ταινία πρόκειται να παίξει. Υπάρχουν στιγμές όπου ο ηθοποιός μοιάζει λες και αποδίδει με απόλυτη σοβαρότητα και με μια σχεδόν ‘θεατρική‘ μανία κάποιο έργο του Σαίξπηρ.

To Hobo With a Shotgun μπορεί να είναι απόλυτα σταράτο απέναντι σε αυτό που θέλει να μας δώσει όμως χωρίς την παρουσία του Rutger Hauer απλά δεν θα λειτουργούσε το ίδιο αποτελεσματικά απέναντι μας.

‘DELIVERING JUSTICE ONE SHELL AT A TIME…’

Το Hobo παραδίδει στο κοινό του ακριβώς αυτό που τάζει ο υπότιτλος του πόστερ του. Η επιτυχία αυτή πιστώνεται σε τεράστιο βαθμό στον εμβληματικό πρωταγωνιστή του που εδώ πριν αλλά και κατά την διάρκεια κάθε φονικού που διαπράττει το βλέμμα του κατακλύζεται από πρωτόγονη οργή και μια ξεκάθαρη επιθυμία για αυτοδικία…

2.WARRIOR by Gavin O’Connor…

Τα ‘αδέλφια Tom Hardy και Joel Edgerton εισέρχονται στην αρένα του τουρνουά Sparta και πέραν των σωματικών προσόντων τους ξεδιπλώνουν εκεί μέσα και το εξίσου δυνατό υποκριτικό τους ταλέντο.

Όμως στο φινάλε το πιο δυνατό ‘χτύπημα‘ εδώ μας δίνεται από έναν γερασμένο Nick Nolte καθώς μάχεται να μην υποκύψει στις παρορμήσεις και τις εμμονές του σαν ένας σύγχρονος Καπετάνιος Αχάμπ

Στο WARRIOR o Gavin O’Connorδιοργανώνει‘ ένα κινηματογραφικό τουρνουά που αν και διακρίνεται από ωμό και απολαυστικό ξύλο τελικά καταλήγει να σε ρίξει στο καναβάτσο επιστρατεύοντας την εξίσου ωμή δυναμική αλλά και την τραγικότητα των χαρακτήρων του. Η μουσική επένδυση από τους THE NATIONAL απλά εκτοξεύει την ισχύ του χτυπήματος στο άπειρο…

1. DRIVE by Nicolas Winding Refn…

Το DRIVE είναι μια ταινία σχετικά με τα αυτοκίνητα που όμως παραδόξως κινείται σε ‘αργούς’ ρυθμούς. Όμως αυτοί οι αργοί ρυθμοί δεν θυμίζουν κάποια διαλυμένη σακαράκα που κινδυνεύει να τις φύγουν τα λάστιχα και οι τροχοί αλλά αντίθετα μοιάζει με ένα κωλοφτιαγμένο  Chevrolet Chevelle του 1973 που τρέχει τόσο γρήγορα που αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι τα πάντα γύρω σου σε slow motion.

Και έτσι ακριβώς λειτουργεί και η ταινία του Nicolas Winding Refn : Θα σε βάλει σε έναν φρενήρη ρυθμό αφού πρώτα σε βυθίσει αργά, αργά στην θέση του οδηγού και πίσω από ένα τιμόνι που δεν θα θέλεις να το ελέγξεις και που θα προτιμήσεις να το αφήσεις να σε οδηγήσει στα μέρη που θέλει εκείνο.

Και μιας και κάθε τσάρκα θέλει και την σωστή μουσική επένδυση έτσι εδώ ο σκηνοθέτης φροντίζει να ντύσει την διαδρομή του με μουσικάρες από τους KAVINSKY και Cliff Martinez ώστε τα νέον φώτα του να έχουν μια απόλυτα σαγηνευτική επίδραση επάνω μας.

Αυτή η ταινία είναι ήσυχη, υπομονετική και σίγουρη για τον εαυτό της ακριβώς όπως και ο Ryan Gosling όταν φοράει τα δερμάτινα του γάντια , το vintage τζάκετ του με τον κίτρινο σκορπιό στην πλάτη και όταν σφηνώνει μια οδοντογλυφίδα ανάμεσα στα δόντια του.

Οι επιρροές που αντλεί σκηνοθετικά και σεναριακά ο Refn από τα κινηματογραφικά 80s στο DRIVE δεν γίνεται να κρυφτούν ή να αγνοηθούν. Όμως το φιλμ αυτό δεν είναι μια μίμηση ή ένας απλός φόρος τιμής σε μια εποχή που νοσταλγούμε και εξακολουθούμε να θαυμάζουμε.

Στην ‘γραμμή του τερματισμού’ το DRIVE είναι μια υπέροχη ταινία που συνδυάζει το νουάρ με το art-house και που έχει ένα εξαιρετικό ηλεκτρονικό soundtrack, μια από τις καλύτερες εισαγωγές όλων των εποχών, ένα απίστευτα απειλητικό Ryan Gosling, ωμή και ρεαλιστική βία και μερικά πανέμορφα αυτοκίνητα λουσμένα υπό τους σκαλωτικούς νέον φωτισμούς της πόλης του Λος Άντζελες.

Όμως πάνω απ’ όλα αυτή η ταινία είναι απίστευτα cool. 

Αλλά πόσο συναρπαστική μπορεί να κριθεί μια τσάρκα αν δεν περιλαμβάνει και μερικά Drive-Bys ?

Και έτσι κάπου εδώ ήρθε η ώρα να τραβήξουμε το γκάνι από το ντουλαπάκι του συνοδηγού και να πυροβολήσουμε όλες τις ταινίες του 2011 που είτε μας ξενέρωσαν είτε απλά θέλαμε να της πατήσουμε μέχρι θανάτου…

THE GREEN HORNET by Michel Gondry…

Μια παντελώς άσκοπη και άστοχη ‘αναβίωση‘ που αποδεικνύει ότι ο Seth Rogen οφείλει την καριέρα του κατά ένα μεγάλο μέρος στα φιλαράκια του από το THIS IS THE END

SUCKER PUNCH by Zack Snyder…

Η πιο αποτυχημένη ονείρωξη του Zack Snyder.

Μια ταινία φίσκα στα απαράδεκτα χρωματικά φίλτρα που κάνει κατάχρηση στο slow motion και που πασχίζει να μας πείσει ότι το επιτηδευμένο στις μέρες μας μπορεί να περάσει για πρωτότυπο και ‘mindfuck‘.

Το SUCKER PUNCH θέλει να κοπιάρει την αισθητική ενός καταιγιστικού anime όμως καταλήγει να θυμίζει περισσότερο αποτυχημένο Hentai. Ως κερασάκι στην τούρτα το στούντιο της Legendary Pictures αποπειράθηκε να δικαιολογήσει την εμπορική αποτυχία αυτού του ‘πονήματος‘ με την δικαιολογία ότι το κοινό δεν αποδέχεται τις γυναίκες ως Action ηρωίδες

SCREAM #4 by Wes Craven…

Η εξαιρετικά αμήχανη στιγμή που ένας από τους πιο γαμάτους και καυστικούς τίτλους της κινηματογραφικής πιάτσας διαστρεβλώνεται στην ίδια ακριβώς σαβούρα την οποία σατίριζε εδώ και χρόνια…

PIRATES OF THE CARIBBEAN : ON STRANGER TIDES by Rob Marshall…

Η εξίσου αμήχανη στιγμή που ένας κάποτε σπουδαίος , ευρηματικός και υπέρμετρα τολμηρός ηθοποιός καταλήγει να φαντάζει ως ένα άψυχο έκθεμα του ίδιου θεματικού πάρκου από το οποίο ξεπήδησε η ταινία του…

THE TREE OF LIFE by Terrence Mallick…

Ναι το ξέρω ότι για πολλούς σινεφίλ τούτο το πόνημα του Mallick αποτελεί ένα σύγχρονο αριστούργημα του κινηματογράφου που οι ρίζες του τρέφονται από ονειρικά πλάνα και δυνατά μηνύματα.

Εγώ πάλι ποτέ μου δεν μπόρεσα να σκαρφαλώσω αυτό το δέντρο…

Για μένα το TREE OF LIFE είναι η στιγμή που ένας σκηνοθέτης παρεξηγεί τον εαυτό του για ζωγράφο και ταυτόχρονα με αναγκάζει να αναζητήσω τα μηνύματα και την ψυχαγωγία μου μέσα στην πρώτη και με διαφορά καλύτερη ταινία του με τίτλο BADLANDS.

GREEN LANTERN by Martin Campbell…

Τόσο πολύ δουλεία , ταλέντο και μεράκι έπεσε επάνω σε αυτή την μεταφορά του θρυλικού comic της DC που μέχρι και η γαμημένη η στολή του ήρωα ήταν ‘ραμμένη‘ με CGI βελονιές

Όταν μερικά χρόνια αργότερα σε πυροβολεί και σε σκοτώνει εν ψυχρώ ο ίδιος σου ο πρωταγωνιστής άραγε το καταλαβαίνεις επιτέλους το πόσο ΣΚΑΤΑ ήταν η ταινία σου ?

TRANSFORMERS : DARK OF THE MOON by Michael Bay…

O Michael Bay βιώνει τον σινε-οργασμό του όμως καταλήγει να την ‘βρίσκει‘ μόνος του.

Ένα κακόγουστο και ασύνδετο όργιο εκρήξεων , κατεδαφίσεων και αποτυχημένου χιούμορ που γδύνει από το franchise και το τελευταίο στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να κάνει ακόμη και τον πιο ένθερμο οπαδό των TRANSFORMERS να ταυτιστεί με τις άψυχες μηχανές του σκηνοθέτη.

Το DARK OF THE MOON ήταν τόσο άθλιο που ανάγκασε μέχρι και τον πρωταγωνιστή του Shia Labeouf να απομακρυνθεί από τις εξίσου άθλιες συνέχειες του. To γεγονός ότι το franchise μετά από αυτό το ΚΑΖΟ δεν μπήκε στην ανακύκλωση μπορεί να κριθεί μονάχα ως θαύμα…

COWBOYS & ALIENS by Jon Favreau…

Προφανώς και κανείς μας ΔΕΝ περίμενε από τον Favreau να παραδώσει βαριά κουλτούρα με την μεταφορά του COWBOYS & ALIENS comic.

Αλλά όταν έχεις ένα σενάριο που βάζει τους καουμπόηδες και τους Ινδιάνους της Άγριας Δύσης αντιμέτωπους με στρατιές εξωγήινων εισβολέων / Μπάσταρδων και έχεις για πρωταγωνιστικό δίδυμο έναν πρώην BLADE RUNNER και τον σύγχρονο JAMES BOND και παρόλα αυτά η ταινία σου φαντάζει απλά βαρετή ε τότε έχεις κάνει κάτι πολύ λάθος ως σκηνοθέτης…

BUCKY LARSON : BORN TO BE A STAR by Tom Brady…

Αν κάποτε έτυχε να ξενυχτήσεις και πέτυχες ξημερώματα στην τιβι το BUCKY LARSON και είπες ‘δεν γαμιέται ας κάτσω να το δω !’ ε τότε πραγματικά λυπάμαι για όλα όσα πέρασες αγαπητέ μου αναγνώστη.

Τώρα λυπήσου με και εσύ…

CONAN THE BARBARIAN by Marcus Nispel...

Βλέποντας το πως εξελίχθηκε η καριέρα του Jason Momoa σήμερα και αναλογιζόμενος την ολική αποτυχία αυτού του remake αρχίζω να πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος ηθοποιός ίσως τότε να μην ήταν καθόλου άσχημη επιλογή ώστε να κληρονομήσει το ξίφος και το πέτσινο βρακί του τιτάνα προκατόχου του.

Αλίμονο όμως με σκηνοθέτη τον Marcus Nispel και με τρεις σεναριογράφους συντροφιά δεν γάμησε καταξιώθηκε κανείς…

Οι συντελεστές αυτής της ταινίας είχαν τόσο άφθονο, σπουδαίο και διαχρονικό υλικό ώστε να πατήσουν επάνω του και τελικά αντί για ένα σύγχρονο Έπος κατέληξαν να μας δώσουν μια φάρσα που ούτε μεθύστακας σε ταβέρνα της Ανατολής δεν θα καθόταν να την ακούσει.

Μα την οργή του ΚΡΟΜ το φιλμ αυτό κάνει μέχρι και το CONAN : THE DESTROYER να φαντάζει ως ύψιστο Έπος ξιφομαχιών και μαγείας…

Και για το τέλος σας παραθέτω και δυο ταινίες που με δίχασαν κάπως…

THE SKIN I LIVE IN by Pedro Almodovar…

Ο δαιμόνιος και προβοκάτορας Almodovar τεστάρει τις ικανότητες του στα πλαίσια του Horror κινηματογράφου όμως παράλληλα αρνείται να θυσιάσει το τόσο χαρακτηριστικό ύφος και τις αγαπημένες του θεματολογίες.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες η αρτιστική διαστροφή του σκηνοθέτη θα κόλλαγε γάντι με αυτού του είδους σινεμά όμως σε πολλά σημεία ο ‘χειρούργος‘ χάνει τον ρυθμό του και πετσοκόβει την ποιότητα αυτού του εγχειρήματος.

Όπως και να χει ακόμη και μια ταινία ‘νεκροψία‘ στα χέρια του Almodovar φαντάζει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

THE THING by Matthijs van Heijningen Jr.

Τίμια σκηνοθεσία και ερμηνείες, μάχιμη ατμόσφαιρα κλειστοφοβίας και απόλυτος σεβασμός απέναντι στην ανυπέρβλητη, διαχρονική και ψυχρή αξία του προκατόχου του

Και να όμως που το prequel της ταινίας του ‘ΜάστοραCarpenter καταλήγει να υποφέρει ακριβώς από το ίδιο σύνδρομο από το οποίο υποφέρουν τα περισσότερα εγχειρήματα αυτού του τύπου :

Δεν δικαιολογεί καθόλου την ύπαρξη του.

Ήταν ανάγκη να μάθουμε τι συνέβη σε εκείνο τον καταραμένο Νορβηγικό σταθμό στο απέραντο ‘τίποτα‘ της Ανταρκτικής ?

Διάολε όχι.

Ο Carpenter μας έδειξε όλα όσα έπρεπε να ξέρουμε μέσω της δικής του ταινίας το 1982. Και ναι ποτέ μας δεν είδαμε την ολοκληρωμένη εικόνα όμως μονάχα τα παγωμένα και σπασμένα κομμάτια της αρκούσαν ώστε να αντιληφθούμε τι είδους ανίερη φρίκη εκτυλίχθηκε εκεί μέσα…

Πάντως το θετικό της όλης υπόθεσης είναι ότι αυτή η αναβίωση μας δείχνει σταράτα το πόσο υπερτερούν τα ‘παλαιολιθικά και ξεπερασμένα’ Old School ευφάνταστα και μερακλίδικα πρακτικά εφέ έναντι του φτηνιάρικου CGI.

Α και τουλάχιστον το ξεκαθαρίσαμε αν ήταν τελικά Νορβηγοί ή Σουηδοί !

Κάπου εδώ όμως σας αποχαιρετούμε και τα ξαναλέμε μόλις ‘ξεπαγώσουμε’ τις ταινίες του 2012…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: