CRAWL : Ο Tarantino ρίχνεται πρόθυμα στα σαγόνια του Alexandre Aja…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Ο Quentin Tarantino έχρισε το CRAWL του Alexandre Aja ως την αγαπημένη του ταινία για το 2019...

Και διάολε μπορώ να κατανοήσω απόλυτα τους λόγους πίσω από αυτή την επιλογή του καθώς εδώ πέφτουμε στα κοφτερά σαγόνια ενός B-Movie που η πλοκή του αν και εκτυλίσσεται μέσα σε μια χούφτα σκηνικά κατορθώνει τελικά να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή με την κτηνώδη και αιματηρή αισθητική του αλλά και με χαρακτήρες που αν και απλοϊκοί μπορούν και βρίσκουν στόχο στην συμπόνοια και την εκτίμηση σου. Επίσης είναι μια ταινία επιβίωσης που κατακλύζεται από ένα τσούρμο αλιγάτορες οι οποίοι καταλήγουν να φαντάζουν ως οι ύψιστοι και πιο μοχθηροί Μπάσταρδοι !

Στο CRAWL η Haley, μια κολυμβήτρια, αψηφά καταιγίδες και τυφώνες ώστε να σιγουρευτεί ότι ο πατέρας της είναι ασφαλής από την κακοκαιρία μέσα στο σπίτι του στην Φλόριντα. Όμως μιας και η συγκεκριμένη πολιτεία βρίσκεται στο επίκεντρο του κυκλώνα προφανώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο αποτελεί ευσεβή πόθο…

Η Haley εντοπίζει τον πατέρα της να κείτεται στο υπόγειο του σπιτιού έχοντας εμφανείς πληγές επάνω στο κορμί του. Καθώς η κόρη πασχίζει να τον σύρει μέχρι ένα πιο ασφαλές μέρος ένας τσαντίλας αλιγάτορας κάνει την εμφάνιση του…

To CRAWL είναι μια ακόμη ταινία επιβίωσης που βάζει έναν άνθρωπο αντιμέτωπο με ένα από τα πιο επικίνδυνα και πεινασμένα αρπακτικά της φύσης. Και όμως αντίθετα με τις περισσότερες ταινίες που περιλάμβαναν στις τάξεις τους σαρκοβόρα ερπετά το φιλμ του Aja αρνείται πεισματικά να ξεπέσει σε Camp ρυθμούς μιας και ο σκηνοθέτης του υιοθετεί ένα σαφώς πιο ευθύ , ωμό και ρεαλιστικό ύφος.

Τα ερπετά / φονιάδες εδώ και δεκαετίες κατέχουν την θέση τους στην οθόνη όμως κακά τα ψέματα σπανίως μια ταινία μας τα παρουσιάζει με έναν τρόπο που θα μας αγχώσει και καθηλώσει.

Που να πάρει η οργή μέχρι και σήμερα μια από τις κορυφαίες ταινίες του είδους παραμένει το ANACONDA. Μια ταινία που διακρίνονταν από μια campy αισθητική και που στο φινάλε παρά όλα τα εφέ και τα φίδια της η μοναδική εικόνα που μας έμεινε από αυτή ήταν εκείνο το στυγνό…Rape Face του Jon Voight

Και να που εν έτει 2019 εμφανίζεται ο Aja, ο τυπάς που στις αρχές της δεκαετίας γύρισε την εξτραβαγκάντζα αίματος, βυζιών, κομμένων παργαλάτσων και λοιπής γραφικότητας με τίτλο PIRANHA 3D, και εξελίσσει τις συνήθως γελοίες και τίγκα στην υπερβολή ταινίες επιβίωσης με ανθρώπους και ερπετά σε κάτι που θυμίζει ‘DIE HARD’ μονάχα που εδώ η ηρωίδα αντί για Γερμαναράδες μισθοφόρους καλείται να επιβιώσει από μια αγέλη αλιγατόρων !

Εδώ ο κλήρος της ηρωίδας πέφτει στην ηθοποιό Kaya Scodelario η οποία παραδίδει μια απόλυτα στιβαρή ερμηνεία που όμως δεν θα διακρίνονταν από την ίδια δυναμική εάν δεν είχε στο πλευρό της τον βετεράνο Barry Pepper να την σιγοντάρει.

Ω ναι τον ίδιο Barry Pepper από το διαγαλαξιακό ΚΑΖΟ του BATTLEFIELD EARTH

O Pepper μπορεί να έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με μια από τις ‘καλύτερες‘ / χειρότερες ταινίες όλων των εποχών όμως ως ηθοποιός όχι μονάχα κρίνεται ‘τίμιος‘ αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις στο παρελθόν μας έχει δείξει ότι έχει αξιόλογες υποκριτικές ικανότητες.

Για να πειστεί κανείς περί αυτού αρκεί να ρίξε μια ματιά στην 25η Ώρα του σκηνοθέτη Spike Lee, ένα φιλμ στο οποίο ο Pepper υποδύθηκε με εξαίρετο τρόπο έναν παντελώς αποστειρωμένο και ψωνισμένο γιάπη που όπως αποδείχθηκε στην πορεία έπασχε από μερικά πολύ σοβαρά και επικίνδυνα κόμπλεξ…

Στο CRAWL ο Barry Pepper ως τραγικός αλλά και υπέρμετρα πεισματάρης πατέρας καταλήγει να μας δώσει ορισμένες από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του.

Ο πατέρας της πλοκής εδώ μας παρουσιάζεται ‘βρώμικος‘ από την κορυφή μέχρι τα νύχια και δείχνει να ταλαιπωρείται από όλες τις αποτυχημένες επιλογές που έκανε στην ζωή του. Που να πάρει η οργή ο τυπάς αυτός δεν δείχνει καν να είναι ‘άξιος‘ της αξιοθαύμαστης , και σχεδόν υπεράνθρωπης, προσπάθειας που κάνει η κόρη του ώστε να τον σώσει από τα κτηνώδη σαγόνια που τον περικυκλώνουν. H ίδια κόρη την οποία είχε αποξενώσει παντελώς από τότε που εκείνος και η μητέρα της πήραν διαζύγιο και που στο παρελθόν την πίεζε μέχρι τα όρια της ώστε να την μεταμορφώσει σε μια πρωταθλήτρια της κολύμβησης. Και να τώρα που η Haley καλείται να ρισκάρει το ίδιο της το τομάρι ώστε να σώσει αυτόν τον αυταρχικό και προβληματικό άντρα…

Και όμως ο Aja με απλές αλλά και σταράτες μεθόδους κατορθώνει να χτίσει μια χημεία ανάμεσα στους δυο συγγενείς με αποτέλεσμα ως θεατής να δίνεις δεκάρα για την επιβίωση τους. Εδώ κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή , τόσο στο παρών όσο και στο παρελθόν , ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές έχει το νόημα της.

Και μιας και κάνουμε λόγο γύρω από την επιβίωση το CRAWL σε αρκετές στιγμές του μπορεί να σε γραπώσει με τα σαγόνια του και να σε ρίξει σε μια κατάσταση απόλυτης απόγνωσης καθώς θα βλέπεις όλους τους κινδύνους αλλά και τα απρόοπτα που συναντούν οι πρωταγωνιστές να ξεβράζονται στην οθόνη σου…

Οι κίνδυνοι αυτοί αποκτούν ψυχρή σάρκα , σκληρό πράσινο πετσί, οστά αλλά και σουβλερά δόντια μέσα από τους αλιγάτορες του σκηνοθέτη. Ο Aja μπορεί να μην καταφεύγει στο φτηνό Exploitation, ενώ άνετα θα μπορούσε να το κάνει μιας και η θεματολογία του είναι ταμάμ για τέτοιες πρακτικές, και παρόλα αυτά μας παρουσιάζει μερικά Gator Fatalities τα οποία φαντάζουν από την μια βάναυσα και εξαιρετικά επίπονα αλλά και από την άλλη άκρως ψυχαγωγικά !

Στο CRAWL ο σκηνοθέτης σου δείχνει ότι το να σε γραπώσει ένας αλιγάτορας, να σου σπάσει τα οστά και στην συνέχεια να καταβροχθίσει τα μέλη σου είναι ένας θάνατος που φαντάζει υπέρμετρα επίπονος και φριχτός. Όμως παράλληλα με αυτή την αίσθηση σε αναγκάζει , σχεδόν ένοχα, να προσμένεις καρτερικά ώστε να παρακολουθήσεις περισσότερους τέτοιους θανάτους να βρίσκουν τους ανθρώπους της πλοκής.

Ως ταινία το CRAWL διακρίνεται από κλειστοφοβία , ωμότητα και μια αμείωτη αίσθηση απειλής. Η ταινία αυτή πλημμυρίζει από σασπένς , απόγνωση αλλά και δυναμισμό. Και όμως σε κάνα δυο σημεία θα πιάνεις τον εαυτό σου να γελά με ορισμένες από τις ατυχίες και κακουχίες των επίδοξων επιζώντων της ιστορίας. Η παρουσία του τιτάνα Sam Raimi στην παραγωγή τσοντάρει τα μέγιστα στην επίτευξη αυτού του αποτελέσματος.

Εξαίρετη δουλεία έχει γίνει στους ήχους της φύσης. Εδώ τα πλατσουρίσματα στον νερό φαντάζουν ως οιωνοί ενός βέβαιου θανάτου τους οποίους όμως οι ήρωες απλά δεν γίνεται να τους αποφύγουν κάπως ενώ στο φινάλε οι τίτλοι τέλους της ταινίας συνοδεύονται από ένα άσμα που φαντάζει ως το πλέον ιδανικό για το κλείσιμο του CRAWL.

Στο CRAWL ο Alexandre Aja στήνει ένα αμείλικτο , αγχωτικό αλλά και εξαιρετικά διασκεδαστικό φιλμ επιβίωσης και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει στο αιώνιο Horror κλισέ που θέλει την πλειοψηφία των χαρακτήρων ανάλογου ήθους είτε να σφαγιάζονται με γραφικούς τρόπους ώστε να μας διασκεδάσουν, είτε να θυσιάζονται μονάχα για να σπρωχτεί μια υποτυπώδης πλοκή μερικά επίπεδα πιο πέρα. Παράλληλα σου δίνει όλους τους λάθος λόγους ώστε να μην πατήσεις ποτέ σου πόδι στην πολιτεία της Φλόριντα αν τυχόν αποφασίσεις να κάνεις κάνα Road Trip στην καρδιά της Αμερικής.

Και ναι προφανώς αυτή η ταινία δεν ανακαλύπτει τον τροχό όμως διάολε δείχνει να του έχει περάσει νέες ζάντες και να τον τσουλάει μπροστά με άπλετο ύφος και σαδισμό. Επίσης προφανώς και ορισμένα κλισέ του Horror σινεμά αναπόφευκτα κάνουν την εμφάνιση τους εδώ καθώς παρατηρούμε τους χαρακτήρες να προβαίνουν σε μερικές εξαιρετικά ηλίθιες κινήσεις που ώρες, ώρες φαντάζουν αδικαιολόγητες. Αλλά από την άλλη λογικό δεν είναι να γίνονται και εγκληματικά λάθη όταν το θνητό, εύθραυστο αλλά και εξαιρετικά πεισματάρικο μυαλό μας καλείται να βρει λύσεις στα πρόθυρα μιας αδιανόητης και εξαιρετικά επικίνδυνης κατάστασης ?

Όμως στο φινάλε το πιο τρομαχτικό της όλης υπόθεσης έρχεται μπροστά στην συνειδητοποίηση ότι οι καθημερινοί και απόλυτα θνητοί ήρωες της ταινίας δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μονάχα έναν εχθρό ο οποίος μεταφράζεται στην μορφή κάποιου αλιγάτορα. Εδώ πατέρας και κόρη καλούνται να σταθούν απέναντι στην ίδια την φύση και τις απότομες και εξαιρετικά βίαιες εξάρσεις τις οποίες εκδηλώνει όποτε εκείνης της καπνίσει.

Το CRAWL του Alexandre Aja είναι μια αμείλικτη και αιματηρή υπενθύμιση του πόσο ‘μικροί‘ είμαστε μέσα στον κόσμο που κατοικούμε και ας έχουμε τις περισσότερες φορές την ακριβώς αντίθετη πεποίθηση. Όμως από την άλλη ακριβώς η ίδια πλάνη στην οποία εδώ και αιώνες βρισκόμαστε λειτουργεί ως το πολύτιμο ‘καύσιμο‘ που μας βοηθά κατά καιρούς να ξεπερνάμε τα όποια εμπόδια και τους όποιους ‘κυκλώνες‘ ρίχνει μπροστά μας η μητέρα φύση.

Βαθμολογία : Μια απόλυτα στιβαρή ταινία επιβίωσης με εξίσου στιβαρό χτίσιμο χαρακτήρων. Η μοναδική ένσταση που έχω είναι ότι ο Barry Pepper ποτέ του δεν αντικατέστησε το κομμένο του χέρι με ένα αλυσοπρίονο καμάκι ώστε να μοιράσει ΠΟΝΟ στους μοχθηρούς Αλιγάτορες. Όπως και να χει οι Sam Raimi και Bruce Campbell εγκρίνουν την δυναμική αυτής της Groovy ταινίας…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: