Η κινηματογραφική μας ‘Shitlist’ για το 2019.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Ακριβώς όπως και η τεράστια μορφάρα ο ‘Stuntman’ Mike που στο λατρεμένο Death Proof του Ταραντίνο είχε ένα μικρό μαύρο βιβλιαράκι όπου σημείωνε ονόματα και διευθύνσεις , που πιθανότατα προορίζονταν για όχι ιδιαίτερα καλούς σκοπούς, έτσι και εμείς έχουμε το δικό μας μικρό μαύρο βιβλιαράκι στο οποίο καταγράφουμε ορισμένες από τις ταινίες που βλέπουμε κάθε χρόνο.

Το βιβλιαράκι αυτό στο εξώφυλλο γράφει ‘Shitlist και ιδού οι ταινίες που κατέγραψε φέτος.

Α και Όχι αγαπητοί μου αναγνώστες το JOKER δεν καταλαμβάνει μια θέση στην λίστα με τα ‘χειρότερα‘ που είδαμε την φετινή χρονιά !

Συγγνώμη που σας παραπλανήσαμε κάνοντας έναν κακόγουστο αστείο…

Παρά όλες μου τις ενστάσεις γύρω από την αξία της ταινίας των Phoenix και Phillips το JOKER αδιαμφισβήτητα αποτελεί μια εξαιρετικά στιβαρή δουλεία σε επίπεδο ερμηνείας και σκηνοθεσίας. Επίσης είναι ένα φιλμ που άγγιξε πολύ κόσμο έστω και αν προσωπικά εμένα τα φονικά αστεία και τα ‘βαριά κοινωνικά μηνύματα‘ του πέρασαν παντελώς ξυστά από τα αυτιά μου…

Ασχέτως αν μου άρεσε ή όχι το JOKER οφείλω να παραδεχτώ ότι το φιλμ αυτό εξελίσσει περαιτέρω τις comic ταινίες και τις φέρνει ίσως και σε μια νέα εποχή η οποία θα δούμε πως ακριβώς θα εξελιχθεί. Όμως αντίθετα με το JOKER το 2019 ξέβρασε στις οθόνες μας και αρκετές ταινίες που όχι μόνο ΔΕΝ είχαν το παραμικρό να πουν στους θεατές τους αλλά ορισμένες από αυτές ήταν και παντελώς ΣΚΑΤΑ . Φυσικά αυτό σε καμία περίπτωση ΔΕΝ μας εμπόδισε να απολαύσουμε κάποιες από αυτές μιας και καμία φορά οι ‘κακές‘ ταινίες έχουν και αυτές τις χάρες τους.

Στην τελική εκείνες που μας εξόργισαν περισσότερο ήταν κάτι δήθεν ‘Reboots’ που τελικά απλά αποδείχθηκαν στυγνές και ξεδιάντροπες αρπαχτές

18.HELLBOY by Neil Marshall….

Το HELLBOY του Neil Marshall είναι μια ακόμη κινηματογραφική εξτραβαγκάντζα που παίρνει τα ‘Highlights’ του ήρωα από τις χάρτινες περιπέτειες του και που ξεχνάει να κρατήσει έστω και ένα μικρό κομματάκι από την ουσία του.

Το HELLBOY είναι μια ταινία που θα σε κάνει να αναφωνήσεις ‘Διάολε τι μαλακία βλέπω ?! ‘ και όμως να που στο τέλος όχι μόνο θα κάτσεις να την δεις ολόκληρη αλλά βγαίνοντας από την αίθουσα δεν θα έχεις και κάποιο ιδιαίτερο παράπονο από εκείνη.

Τυχεροί μιλένιαλς μόλις αποκτήσατε το δικό σας ‘SPAWN’ !

17.RAMBO : The Last (?) Blood by Adrian Grunberg …

 ‘Σφάξτε’ με το τηλεκοντρόλ σας τις δυο πρώτες πράξεις και περάστε κατευθείαν στην τρίτη και τα FATALITIES

Ένας αχρείαστος αποχαιρετισμός κινούμενος στους ρυθμούς του φτηνιάρικου και κακόγουστου Exploitation σινεμά περασμένων δεκαετιών. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα με χάλαγε αυτή η αισθητική όμως μιας και ο μεγαλύτερος εχθρός που έχει να αντιμετωπίσει εδώ ο Rambo είναι το…μπότοξ του Sly λέω την επόμενη φορά που θα έχω μια ευκαιρία να ξαναδώ αυτό το τελευταίο (?!) κεφάλαιο να την προσπεράσω…

16.PET SEMATARY by Kevin Kölsch & Dennis Widmyer…

 ‘Sometimes Dead is Better ‘

H παραπάνω ατάκα χαρακτηρίζει ιδανικά και ολοκληρωτικά την πικρή γεύση που μου άφησε το remake του περίφημου Pet Sematary , της νουβέλας του Stephen King που το 1989 είχε μεταφερθεί για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη και να που σήμερα εν έτη 2019 επιστρέφει κοντά μας σαν ένα πτώμα που το HOLLYWOOD αδυνατεί να το αφήσει να αναπαυτεί και το ξεθάβει, όπως και πολλά άλλα αντίστοιχα ‘πτώματα‘, ώστε να βγάλει κάνα φράγκο.

Με το που έπεσαν οι τίτλοι αρχής του Pet Sematary ρώτησα την κοπέλα μου αν θα παίξει μέσα το ομώνυμο και λατρεμένο τραγούδι των Ramones. ‘ Προφανώς και θα παίξει αλλά σε καμία σκατένια σύγχρονη εκδοχή με γυναικεία φωνητικά’ ήταν η απάντηση της και έπεσε διάνα…

Και κάπως έτσι μπορώ να κλείσω περιγράφοντας ιδανικά την αίσθηση που μου άφησε αυτή η ταινία στο τέλος  : Μια στιλιζαρισμένη διασκευή ενός παλιού και αγαπημένου κομματιού που δεν έχει τίποτε το καινούργιο ή το καλύτερο να μου δώσει σε σχέση με το αυθεντικό άσμα. 

15.GODZILLA : King of The Monsters by Michael Dougherty…

Και ναι εκεί που κάποτε οι Ιάπωνες δημιουργοί του GOJIRA γέννησαν το Τέρας τους μέσα από τον πυρηνικό όλεθρο ώστε να τον χρησιμοποιήσουν ως μια δριμεία κριτική απέναντι στα πυρηνικά όπλα τώρα έρχεται το Hollywood και επιστρατεύει έναν πυρηνικό πύραυλο ως τον ‘δονητή‘ που θα ξεσκίσει τα πανέμορφα και στιβαρά μηνύματα και τους συμβολισμούς αυτής της πρώτης , πολύ ανώτερης, ταινίας…

Α και ως ‘κερασάκι στην τούρτα’ το φιλμ αυτό ‘βιάζει‘ ασάλιωτα και το εμβληματικό πλάσμα που ακούει στο όνομα ‘Mothra‘ καθώς εδώ το φτερωτό αυτό σύμβολο ελπίδας μεταφράζεται μονάχα σαν ένα ‘ Video Game Upgrade’ που θα προσδώσει στον σαυροειδή ‘Μεσσία‘ μας αυτό το κάτι παραπάνω ώστε στο φινάλε όντας ο απόλυτος νικητής να γίνει …Super Saiyan από κάνα επεισόδιο του DRAGON BALL Z και  στεφθεί ο ‘Βασιλιάς των Τεράτων’ 

To GODZILLA : King of The Monsters αποτελεί μια ακόμη κολοσσιαία απόδειξη ότι το Hollywood δεν έχει την παραμικρή ιδέα σχετικά με το πως θα αξιοποιήσει και να αναδείξει τον μύθο του τόσο εμβληματικού πλάσματος που μας έδωσαν στα 50s οι Ιάπωνες δημιουργοί του.

Warner Bros σε παρακαλώ πολύ την επόμενη φορά απλά πάρε ένα χαρτόκουτο , χώσε μέσα καμιά 200αρια εκατομμύρια δολάρια , τράβα μέχρι το ταχυδρομείο και στείλε το προς Ιαπωνία μεριά…

14.DUMBO by Tim Burton…

Το DUMBO του, κάποτε καινοτόμου και οραματιστή σκηνοθέτη ,Tim Burton είναι μια αναμενόμενη σινε-απογοήτευση που σε μέγεθος καταλήγει να μοιάζει με ένα μαμούθ που βρέθηκε κατεψυγμένο κάπου μέσα στον πάγο. 

Το φιλμ αυτό με ξενέρωσε ανεπανόρθωτα για ορισμένους πολύ συγκεκριμένους λόγους :

  • Danny DeVitto παρά την αρχική μου πεποίθηση τελικά ΔΕΝ παίζει τον Dumbo κάτι που το θεωρώ ως μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.
  • Η ταινία είναι απίστευτα βαρετή και τόσο άψυχη που δεν μου δίνει τον παραμικρό λόγο ώστε να δώσω έστω και ένα δολάριο για τον ελέφαντα – πρωταγωνιστή της.
  • Ο Dumbo παρά τα φαινόμενα ΔΕΝ είναι ο πρώτος ελέφαντας – εκπρόσωπος της LGBTQ κοινότητας…

To πως ο οραματιστής και αρχιδάτος σκηνοθέτης που κάποτε μας έδινε ταινίες όπως ο ‘Ψαλιδοχέρης’ κατέληξε να διαστρεβλωθεί σε ένα ακόμη στυγνό ‘ελεύθερο επαγγελματία’ του Hollywood που το μόνο που τον νοιάζει είναι να τα κονομάει γυρνώντας ανούσια αναμασήματα δίχως μοναδικότητα , νόημα ή σκοπό είναι ένα γεγονός που με ξεπερνάει και που με πληγώνει ανεπανόρθωτα ως θεατή.

Το Dumbo είναι η πρώτη ταινία του Tim Burton που μου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να γυριστεί μέσα από τον φακό της κάμερας οποιουδήποτε άλλου σκηνοθέτη της σινε-πιάτσας και παρόλα αυτά να μην αλλάξει τίποτα απολύτως όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα.

Για έναν δημιουργό με το παρελθόν, την ιστορία ,του Tim Burton αυτό είναι ότι χειρότερο μπορεί να ειπωθεί. 

13.SHAFT by Tim Story…

Τρεις διαφορετικές γενιές Shaft εμφανίζονται ταυτόχρονα στην οθόνη μας μπας και τα κονομήσουν από τρεις διαφορετικές γενιές θεατών…

Οκ καλή τύχη με αυτό !

12.POLAR by Jonas Akerlund…

Το Netflix επάνω στην προσπάθεια του να δώσει στους συνδρομητές του το επόμενο ‘JOHN WICK’ καταλήγει να κάνει απόπειρα δολοφονίας ενάντια στην καριέρα του Mads Mikkelsen

11.DARK PHOENIX by Simon Kinberg…

Όπως έγραψε πολύ εύστοχα κάποιος ‘τα γκρίζα που φοράει η Sophie Turner αποτελούν μια ωδή στον χαρακτήρα της’.

Το DARK PHOENIX αποτυγχάνει παταγωδώς να κλείσει με ‘λάμψη‘ το κινηματογραφικό franchise των X-MEN. Ένα franchise που έσκασε από το πουθενά στις αρχές των 00s και το οποίο μπορεί να υπήρξε αρκετά ασύνδετο και συγχυσμένο όμως κατόρθωσε να μας χαρίσει άπλετες συγκινήσεις. Διάολε ακόμη και οι απογοητεύσεις που μας πρόσφερε, που δεν ήταν και λίγες, τουλάχιστον είχαν μια άκρως ψυχαγωγική αξία. Όμως είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η ‘εξέλιξη‘ των X-MEN μέσα στις τάξεις της FOX βρήκε ‘τοίχο‘.

Εδώ έχουμε ένα φινάλε που λειτουργεί μονάχα σαν μια γκρίζα και παγωμένη ‘ταφόπλακα απέναντι σε αυτή την ‘πρώτη φουρνιά’ των κινηματογραφικών X-MEN. Ειλικρινά ύστερα από είκοσι ολόκληρα χρόνια φαίνεται ξεκάθαρα ότι ήρθε ο καιρός οι αγαπημένοι μας ήρωες να υποστούν μια ολική ‘μετάλλαξη‘ στα χέρια των MARVEL και DISNEY ώστε να αναδειχθεί ξανά η τόσο υπέροχη και σημαντική διαφορετικότητα τους.

10.CAPTAIN MARVEL by Ryan Fleck & Anna Boden…

Άνετα καθόμουν να δω ένα franchise GOOSE όπου θα πρωταγωνιστούσε αυτός ο υπέροχος αλλά και αμείλικτος γατούλης ! Από την άλλη σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ανυπομονώ για το sequel της Captain Marvel

Ο Goose μπορεί να κλέβει την παράσταση αλλά επίσης συμβολίζει ιδανικά και την προχειρότητα και έλλειψη πρωτοτυπίας που χαρακτηρίζουν το σενάριο της ταινίας. Όταν το 80% του διαδικτύου έχει μαντέψει ακριβώς το πως χάνει το μάτι του ο Fury και φτιάχνει μια σωρεία από memes επάνω σε αυτή την πρόβλεψη και εσύ στο τέλος απλά τους επιβεβαιώνεις πανηγυρικά ε τότε έχεις κάνει κάτι πολύ λάθος ως σεναριογράφος.

9.BIRD BOX by Susanne Bier…

Tο φιλμ της Bier άγγιξε την παγκόσμια ‘απήχηση‘ κυρίως χάρη στον καταιγισμό από … memes τα οποία πλημμύρισαν το διαδίκτυο και που διακωμωδούν μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας. Τα περισσότερα από αυτά είναι άκρως εύστοχα και ξεκαρδιστικά και προσωπικά για μένα έχουν σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την ίδια την ταινία.

Το BIRD BOX είναι ένα φιλμ τρόμου και επιβίωσης το οποίο όμως είναι εντελώς άνευρο. Διάολε η σκηνοθέτης του με βάζει να παρακολουθώ μια τύπισσα να γίνεται φλαμπέ στα πρώτα κιόλας λεπτά όμως η εικόνα της στερείται εντελώς δυναμικής, καφρίλας ή αγωνίας. Το φιλμ αυτό σκηνοθετικά στερείται της έντασης και της μακαβριότητας που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν μια τέτοια ιστορία. Η Bier είναι ξεκάθαρα μια πολύ ικανή σκηνοθέτης η οποία όμως επίσης ξεκάθαρα εδώ βγάζει μια αυστηρά ‘επαγγελματική αγγαρεία‘….

Το βασικό πρόβλημα του BIRD BOX είναι ότι προσπαθεί να χτίσει μια Λοβκραφτιανή ατμόσφαιρα και αισθητική αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς να την αποδώσει σωστά. Πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν τον ‘δάσκαλο H.P.Lovecraft ελάχιστοι όμως τα κατάφεραν πραγματικά. 

Πάντως το μεγαλύτερο κρίμα γύρω από το BIRD BOX είναι ότι βλέπω πολλούς θεατές να υπερασπίζονται το φιλμ με την δικαιολογία ότι ‘ντάξει μια παραγωγή του NETFLIX είναι ας μην έχουμε τρελές απαιτήσεις και ότι οκ για τα δεδομένα του καναλιού είναι μια χαρά ταινία..’ κλπ, κπλ…

Είμαι κάθετα αντίθετος σε αυτή την νοοτροπία. Πιστεύω ακράδαντα ότι ως θεατές πρέπει να έχουμε απαιτήσεις από τους σκηνοθέτες και τους ηθοποιούς. Μονάχα μέσα από την συνεχή ‘πρόκληση‘ του κοινού ένας καλλιτέχνης ή δημιουργός θα βρίσκει το κίνητρο ώστε να παράγει μια τέχνη που θα περιλαμβάνει κάποια ουσία και όχι μονάχα εύπεπτο και ‘φτηνό‘ θέαμα.

Το BIRD BOX της Susanne Bier προτιμάει να κλείσει τα μάτια του μην τολμώντας να αντικρίσει αυτή την πρόκληση. 

8.GLASS by M.N.Shyamalan…

H αμήχανη και θλιβερή στιγμή που ο M.N.Shyamalan πνίγει την υπέροχη Superhero μυθολογία που έστησε μέσω του UNBREAKABLE φιλμ του μέσα σε μια λιμνούλα με νερό…

To GLASS ,του σκηνοθέτη και σεναριογράφου M.N. Shyamalan, είναι μια εξαιρετικά εύθραυστη ταινία η οποία εντελώς συμβολικά θυμίζει ένα κομμάτι γυαλί το οποίο έχει σπάσει σε τρία εντελώς άνισα κομμάτια και τα οποία ο σκηνοθέτης εδώ απλά αδυνατεί να τα ταιριάξει μεταξύ τους και στο τέλος καταλήγει να παίρνει ένα από αυτά και να το μπήγει βαθιά μέσα σε εμάς τους θαυμαστές του ‘Άφθαρτου‘ και έχει και από πάνω την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο μας χαρίζει μια δυνατή εμπειρία…

Στο GLASS o M.N.Shyamalan δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τι είδους ιστορία θέλει να μας δώσει : Ένα ‘Main Event’ ή ένα ‘Origin Story’ ?

To μόνο σίγουρο είναι ότι το φιλμ αυτό δεν είναι ‘A Collectors Edition’. 

7.DOCTOR SLEEP by Mike Flanagan…

ΦΟΝΟΣ.

Δεν είναι ανάγκη να γράψει κανείς την παραπάνω λέξη ανάποδα ώστε να δούμε την αντανάκλαση της σε έναν καθρέφτη και να καταλάβουμε το πως φαίνεται να λειτουργεί το DOCTOR SLEEP ως μια ‘συνέχειααπέναντι σε εκείνη την τρομερή αλλά και ανυπέρβλητη ‘Λάμψη’ που δημιούργησε ο Stanley Kubrick πίσω στα 70s.

Η ειρωνεία εδώ συναντάται στο γεγονός ότι ο σκηνοθέτης Mike Flanagan μέσω αυτού του sequel δείχνει πραγματικά να επιθυμεί να ‘παντρέψει‘ την ομώνυμη νουβέλα του Stephen King με την ‘πετσοκομμένη‘ κινηματογραφική μεταφορά του Kubrick και κατά συνέπεια να ‘συμφιλιώσει‘ συγγραφέα και σκηνοθέτη…

Παρά τις καλές προθέσεις του Flanagan εδώ αυτή η ‘συμφιλίωση‘ διαστρεβλώνεται σε ένα αχρείαστο κάζο και ίσως σε μια αποτυχημένη απόπειρα κινηματογραφικού ‘φόνου‘…

6.CHARLIE’S ANGELS by Elizabeth Banks…

Οι ‘ανανεωμένοι Άγγελοι απέτυχαν να πετάξουν στο Box Office και η σκηνοθέτης Elizabeth Banks αντί να παραδεχτεί ότι αδυνατεί να γυρίσει έστω και μισή Action σκηνή της προκοπής και να αντιληφθεί το γεγονός ότι κανείς την σήμερον ημέρα δεν δίνει δεκάρα για το συγκεκριμένο franchise προτιμά να κάθεται και να κατηγορεί το…αντρικό κοινό για την αποτυχία της ταινίας της…

Οκ ας μας πει τότε γιατί τόσα εκατομμύρια γυναίκες δεν έσπευσαν στις αίθουσες ώστε να αποδώσουν δικαιοσύνη στους Αγγέλους της ?

5.TERMINATOR : Dark Fate by Tim Miller James Cameron…

Στο TERMINATOR : Dark Fate ο James Cameron μας πουλά το παραμύθι μιας ‘αποκατάστασης και εξέλιξης‘ του σύμπαντος που ο ίδιος δημιούργησε όμως στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να στρώνει το χαλί στην DISNEY ώστε αυτή η γαμημένη εταιρεία να μπορέσει να τα κονομήσει από ένα ακόμη κινηματογραφικό σύμπαν που κάποτε το λατρέψαμε και το αγαπήσαμε παράφορα.

Τελικά όντως η ‘Ημέρα της Κρίσης’ βρίσκεται προ των πυλών. Μονάχα που δεν είναι το ‘SKYNET‘ εκείνο που θα ελέγχει την φάση…

4.SERENITY by Steven Knight…

Serenity_Day01_10-07-17-196.RAF

Tο SERENITY του Steven Knight είναι μια κάκιστη ταινία που όμως την προτείνω σε όλους μόνο και μόνο επειδή λειτουργεί ως μια άκρως αποτελεσματική μελέτη γύρω από τους ανίδεους σκηνοθέτες και σεναριογράφους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι δημιουργούν κάποιο φιλμ – ‘σκεπτόμενο αριστούργημα ‘αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδέα τι κάνουν επειδή ποτέ τους δεν μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν το ίδιο το αντικείμενο το οποίο και διαπραγματεύονται.

Στο φινάλε την καλύτερη κριτική γύρω από αυτό το κάζο την έκανε , άθελα του ή μη, ο άγνωστος ήρωας που συνέθεσε τους υπότιτλους της ταινίας στο site όπου την παρακολούθησα :

‘Χέζε ψηλά και αγνάντευε’. 

3.THE HAUNTING OF SHARON TATE by Daniel Farrands…

Μια φτηνιάρικη, ξεδιάντροπη , κακόγουστη και χυδαία απόπειρα της Skyline Entertainment να καπηλευθεί την απήχηση του Ταραντινικού Once Upon a Time In Hollywood που τελικά το μόνο που ‘κατορθώνει‘ είναι να λειτουργεί ως η ύψιστη προσβολή απέναντι στην μνήμη της Sharon Tate.

Διάολε ακόμη και ο διαταραγμένος Charles Manson και τα βλαμμένα ‘παιδιά‘ του δεν άξιζαν τέτοιας μεταχείρισης…

2.STAR WARS : Rise of The Skywalker by J.J. Abrams…

Το STAR WARS : The Rise of Skywalker είναι η κρίσιμη στιγμή που ο J.J. Abrams διατάζει την εφαρμογή της ‘εντολής #66’ πασχίζοντας έτσι να ‘σβήσει‘ και να γειώσει τον Rian Johnson επειδή εκείνος τον έγραψε στο ριπαπά φωτόσπαθο‘ του και πάσχισε μέσω του The Last Jedi να πάει κόντρα στο Status Quo και να οδηγήσει το διαστημόπλοιο του franchise σε νέες ,ανατρεπτικές αλλά και αμφιλεγόμενες πορείες.

Πάντως αν κρίνω από τις ένθερμες αντιδράσεις εκείνων των Fanboys που δηλώνουν με στόμφο ότι πήραν από μια μετριότητα όπως είναι το The Rise of The Skywalker ‘όλα όσα ήθελαν να πάρουν‘ ε τότε η Disney , και η κάθε Disney, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι κατόρθωσε επιτέλους να χτίσει τον κινηματογράφο που θέλουν τα στελέχη της.

Ένας κινηματογράφος όπου ο κάθε σκηνοθέτης κατόπιν εντολής του στούντιο θα στήνει κώλο στους θεατές/οπαδούς ώστε να ικανοποιήσει τα θέλω και τους εγωισμούς τους και εκείνοι να εξαγοράσουν την οποιαδήποτε αρτιστική του συνείδηση με τα λεφτά που θα σκάσουν για τα εισιτήρια , τα πλαστικά φωτόσπαθα , τα κουκλάκια Baby Yoda και πάει λέγοντας. Ένας κινηματογράφος που θα σου λέει ‘ορίστε ένα Spin-off φιλμ γύρω από εκείνον τον τυπά που εμφανίστηκε πριν από χρόνια σε εκείνη την ταινία που λατρεύεις και που όλη η συνεισφορά του ήταν να καταλήξει να προσγειωθεί με το κεφάλι μέσα στην άμμο !’ και εσύ θα τρέχεις σαν παλαβός να πάρεις το εισιτήριο σου.

Στο STAR WARS The Rise of The Skywalker o J.J. μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και υποκύπτει στην σκοτεινή πλευρά του στυγνού Fan Service και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καθίσουμε σε μια γωνία και να αναμένουμε να δούμε τι επιπτώσεις θα έχει στην τέχνη , τις ιστορίες και τους χαρακτήρες της μια τέτοια κίνηση…

1. THE FANATIC by Fred Durst…

Στο THE FANATIC ο John Travolta αφού παρεξηγήσει πλήρως τον αυτισμό στην συνέχεια παραδίδει μια αξέχαστη, με όλους τους λάθος τρόπους, ερμηνεία που ξεχειλίζει από εκκεντρικότητα, ματαιοδοξία αλλά και γνήσιο θυμό.

Εδώ ο βετεράνος πρωταγωνιστής μας επιλέγει να σπάσει τον ιερό κανόνα του TROPIC THUNDER

Ότι έκανε το THE ROOM για το ‘ρομαντικό δράμα’ ακριβώς τα ίδια κάνει και το THE FANATIC για τα ‘ψυχολογικά θρίλερ’. Ο Durst συνθέτει το ‘THE ROOM’ των μιλένιαλς όμως αντίθετα με τον συνάδελφο του Tommy Wiseau αποδεικνύεται σαφώς λιγότερο μεγαλομανής και φιλόδοξος.

Όπως και να χει το THE FANATIC είναι προορισμένο μέσα στα επόμενα χρόνια να αποκτήσει τους δικούς του φανατικούς οπαδούς. Το τι καταραμένες συνέπειες θα επιφέρει ο ‘μύθος‘ που ήδη έχει αρχίσει να χτίζεται γύρω από αυτό το πόνημα επάνω στις καριέρες των Durst και Travolta αλλά και επάνω και στην ίδια την τέχνη του κινηματογράφου μονάχα ο χρόνος μπορεί να μας το αποκαλύψει…

Και ναι ο θεούλης ο Travolta καταλαμβάνει την πρώτη θέση της Shitlist μας για δεύτερη σερί φορά !

Όμως αυτή τη φορά το κάνει για καλό μιας και αντίθετα με το ψυχοφθόρο GOTTI του 2018 με το THE FANATIC ο ηθοποιός μας δίνει μια από τις κορυφαίες So Bad, It’s Good ταινίες της δεκαετίας !

Πάντως για να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς απέναντι σας φέτος υπήρξαν και αρκετά υποψήφια ‘σκουπίδια‘ που είτε δεν προλάβαμε να τα δούμε είτε δεν το τολμήσαμε καν…

Για παράδειγμα ακόμη να βρω την διάθεση να τσεκάρω το Remake του CHILD’S PLAY

Αλλά οκ δίχως την φωνή του Brad Dourif και την έγκριση του Don Mancini το συγκεκριμένο franchise δεν ασκεί την παραμικρή γοητεία επάνω μου…

Επίσης δεν βρήκα τον παραμικρό λόγο ώστε να τσεκάρω και το απρόσμενο και παντελώς αχρείαστο Remake του JACOB’S LADDER.

Από την άλλη την καταβρήκα τόσο πολύ με το τρίτο κεφάλαιο του JOHN WICK που μέχρι στιγμής έχω αμελήσει το REPLICAS του Keanu το οποίο όλοι κρίνουν ως μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς !

Πάντως όσο CATNIP και αν με ποτίσετε δύσκολα θα βρω φέτος το κουράγιο να συρθώ μέχρι τους σινεμάδες ώστε να παρακολουθήσω το CATS

Όμως διάολε σίγουρα δεσμεύομαι να το κάνω με το νέο έτος !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: