ΣΙΝΕΜΑΣ 2019 : Οι ταινίες που ευνοήσαμε φέτος !

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Συναρπαστική, συγκλονιστική και ολοκληρωμένη.

Όλα τα παραπάνω υπήρξε η κινηματογραφική χρονιά του 2019 και διάολε πραγματικά ζοριστήκαμε να διαλέξουμε ποίες ταινίες θα ‘ευνοήσουμε‘ λιγάκι παραπάνω…

Όπως και να χει αγαπήσαμε παράφορα αλλά και εκτιμήσαμε απεριόριστα όλες τις ταινίες της λίστας που ακολουθεί !

Σημείωση : Αν επιθυμείτε να δείτε την ολοκληρωμένη άποψη μας για κάποια από τις ταινίες που ακολουθούν πατήστε απλά τα links που παραθέτω.

20.CRAWL by Alexandre Aja…

Ο Quentin Tarantino έχρισε το CRAWL του Alexandre Aja ως την αγαπημένη του ταινία για το 2019...

Και διάολε μπορώ να κατανοήσω απόλυτα τους λόγους πίσω από αυτή την επιλογή του καθώς εδώ πέφτουμε στα κοφτερά σαγόνια ενός B-Movie που η πλοκή του αν και εκτυλίσσεται μέσα σε μια χούφτα σκηνικά κατορθώνει τελικά να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή με την κτηνώδη και αιματηρή αισθητική του αλλά και με χαρακτήρες που αν και απλοϊκοί μπορούν και βρίσκουν στόχο στην συμπόνοια και την εκτίμηση σου. Επίσης είναι μια ταινία επιβίωσης που κατακλύζεται από ένα τσούρμο αλιγάτορες οι οποίοι καταλήγουν να φαντάζουν ως οι ύψιστοι και πιο μοχθηροί Μπάσταρδοι !

19.SHAZAM by David Sandberg…

Το SHAZAM του David Sanberg είναι μια απόλυτα διασκεδαστική και συναρπαστική ταινία που θα δικαιολογήσει ότι λεφτά ξόδεψες για εισιτήρια, ποπ-κορν , αναψυκτικά ή μπύρες. Επίσης το φιλμ αυτό πιστοποιεί απόλυτα το γεγονός ότι Warner Bros και DC σε καμία περίπτωση δεν είναι αναγκασμένες να πασχίζουν να συνδέσουν μεταξύ τους τις ταινίες και τα σύμπαντα τους με το ζόρι και πως η σύνδεση αυτή μπορεί να προέλθει μέσα από τρόπους που δεν θα ζημιώνουν την ιστορία της εκάστοτε ταινίας που παρακολουθούμε.

Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι το SHAZAM μέσα στις δήθεν ‘σκοτεινές και ώριμες’ εποχές που διανύουμε δεν κωλώνει να αφήσει την σοβαροφάνεια στην άκρη και να μιλήσει κατευθείαν στο ‘παιδί‘ μέσα μας.  

18.VELVET BUZZSAW by Dan Gillroy…

Στο Velvet Buzzsaw ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Dan Gillroy εξετάζει και σατιρίζει την υποκρισία και την απληστία που κυριαρχούν στην Βιομηχανία της Τέχνης μέσα από ένα μεταφυσικό Slasher στολισμένο με Giallo πινελιές.

Μπορεί τελικά η ίδια η τέχνη να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που την αντιμετωπίζει με έναν τόσο πεζό τρόπο ? Η απάντηση του σκηνοθέτη δεν είναι ποτέ σαφής όμως το μήνυμα του είναι ξεκάθαρο : 

Ένας δημιουργός πρέπει να διατηρεί το δικαίωμα επάνω στο έργο του και δεν επιτρέπεται να του το στερούμε. 

17.GREEN BOOK by Peter Farrelly...

Στο GREEN BOOK το ‘τρίο‘ των Farrelly, Mortensen και Ali συνθέτει μια απολαυστική ταινία που μέσω του απλού αλλά και εξαιρετικά πετυχημένου χιούμορ θίγει τις τρομερές φυλετικές και κοινωνικές ανισότητες που κυριαρχούσαν στον Αμερικάνικο Νότο των 60s και παράλληλα μας δίνει μερικά πολύ αληθινά μηνύματα γύρω από τον ρατσισμό του σήμερα.

Ο ‘ανάλαφρος‘ τρόπος με τον οποίο εξετάζει το φιλμ αυτά τα βαριά ζητήματα ήδη έχει ξενίσει και ενοχλήσει ορισμένους κριτικούς και θεατές οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η διαφορετικότητα και ο ρατσισμός δεν γίνεται να αντιμετωπίζονται με τόσο… light τρόπο. Για μένα πάλι αυτή η χαλαρότητα είναι που καθιστά το GREEN BOOK μια τόσο υπέροχη και ουσιώδη ταινία. Το φιλμ αυτό μας θυμίζει ότι με το να πηγαίνουμε στα άκρα ώστε να αποδείξουμε κάτι, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό, δεν κατορθώνουμε τίποτε περισσότερο πέρα από το να γίνουμε και οι ίδιοι ‘ρατσιστές’.

Το GREEN BOOK μας δείχνει ότι για να επιτύχουμε όντως να καταπνίξουμε τον ρατσισμό και να καθιερώσουμε την ισότητα δεν πρέπει να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο ούτε και να προσπαθούμε να τραβήξουμε τον υπόλοιπο κόσμο με το ζόρι σε κάποιο από αυτά τα δυο άκρα. Το μόνο που πραγματικά χρειάζεται είναι να μείνουμε πιστοί στην κουλτούρα και τις αξίες μας όμως παράλληλα να χαλαρώσουμε και να προσπαθήσουμε να αποδεχτούμε την κουλτούρα και τις αξίες του ανθρώπου που έχουμε απέναντι μας και να βρεθούμε μαζί του κάπου στην μέση.

Και αν βρεθεί κάποιος και σου δώσει ένα ‘Πράσινο Βιβλίο’ με οδηγίες σχετικά με το πως πρέπει να αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο απλά γράψτον εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

16.SPIDER-MAN : Far From Home by Jon Watts

Παρακολουθώντας το Far From Home εξεπλάγην ευχάριστα όταν διαπίστωσα ότι το φιλμ σκηνοθετεί ο ίδιος τύπος που μας έδωσε το SPIDER-MAN : Homecoming. Η πρώτη ‘επιστροφή‘ του ήρωα στις τάξεις της MARVEL ενώ μας έδωσε αρκετά στιβαρά και όμορφα πραγματάκια σε καμία περίπτωση δεν ήταν αψεγάδιαστη. H σεκάνς δράσης έπασχαν από έλλειψη ρυθμού ενώ η ισορροπία ανάμεσα σε δράμα, κωμωδία και ηρωισμό σε αρκετές στιγμές κάπου έχανε.

Στο Far From Home πάλι τέτοια προβλήματα απλά δεν υπάρχουν. Εδώ ο Watts συνθέτει θεαματικές και ευφάνταστες σκηνές Superhero δράσης ενώ και η ποιότητα των ειδικών εφέ είναι απλά άψογη. Βλέποντας τον Spidey εδώ να σκαρφαλώνει  στα κλασσικά κτίρια της Βενετίας και να ελίσσεται ανάμεσα στους γνώριμους ουρανοξύστες του Μανχάταν στο μυαλό μου, έστω και φευγαλέα, ήρθε ο Spider-Man του Sam Raimi !

Μάλιστα το Far From Home θεματολογικά κινείται αρκετά κοντά στα πλαίσια του ανυπέρβλητου SPIDER-MAN #2 καθώς εδώ ο ήρωας μας φαίνεται ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βροντοφωνάξει ‘SPIDER-MAN NO MORE !’ μπροστά στο ασήκωτο βάρος του αγνού ηρωισμού.

15.US by Jordan Peele…

Θεματολογικά το US ‘μιλάει’ στον θεατή με παραπάνω από έναν τρόπους.

Η ταινία αυτή μπορεί να ερμηνευτεί ως μια αλληγορία για την κατώτερη τάξη που ξαφνικά μια μέρα θα εξεγερθεί και θα συνθλίψει τους προνομιούχους δυνάστες της αλλά και για την έμφυτη ανάγκη των Αμερικανών να ανέλθουν κοινωνικά σε ένα υψηλότερο επίπεδο από εκείνο στο οποίο βρίσκονται. Μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μια μεταφορά για την ανθρώπινη φύση και την προσπάθεια μας να καταπνίξουμε τις σκοτεινές και βίαιες παρορμήσεις μας ώστε να επιτύχουμε μια ειδυλλιακή εικόνα και ζωή αλλά και ως μια μελέτη της δυαδικότητας μας. Μπορεί να λειτουργήσει και ως μια υπενθύμιση του πως η τέχνη εξημερώνει και αναπτύσσει τις καλές πτυχές του εαυτού μας.

Φυσικά μπορεί κανείς πάντα να αντιληφθεί το US απλά ως μια στιβαρή ταινία τρόμου όπου μια οικογένεια καλείται να αντιμετωπίσει τους ψυχοπαθείς ‘σωσίες‘ της που επιθυμούν να την διαμελίσουν και να την καταστρέψουν…

14.AVENGERS : Endgame by The Russo Brothers…

Το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο (πριν το επόμενο) των κινηματογραφικών AVENGERS είναι μια ταινία αφιερωμένη αποκλειστικά σε όλους εκείνους τους τύπους, μικρούς και μεγάλους, που αφιέρωσαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους παρακολουθώντας και υποστηρίζοντας , σχεδόν με φανατισμό και θρησκευτική ευλάβεια, το σινε-σύμπαν των Marvel και Disney για κάτι παραπάνω από μια δεκαετία. Κάθε λεπτό από τις συνολικά τρεις ώρες που διαρκεί αυτή η ταινία είναι και ένα ‘ευχαριστώ‘ σε όλους εκείνους που αγάπησαν και στήριξαν αυτό το τεράστιο κινηματογραφικό οικοδόμημα. Το ENDGAME είναι ξεκάθαρα μια fan service εξτραβαγκάντζα τιγκαρισμένη στον ηρωισμό και την συγκίνηση που μας αποδεικνύει ότι καμιά φορά το fan service μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για μια ταινία.

To AVENGERS : ENDGAME είναι ο τελευταίος χορός πριν ξεκινήσει ο αμέσως επόμενος για τους αγαπημένους μας ήρωες. Και ναι την επόμενη φορά ορισμένοι από αυτούς δεν θα δηλώσουν το παρών όμως οι πράξεις και η αυτοθυσία τους δεν θα ξεχαστούν ποτέ από εμάς. Το φιλμ αυτό είναι ένα ‘άξιο’ φινάλε που σε αναγκάζει να παραβλέψεις τα όποια ψεγάδια του χτυπώντας σε κατευθείαν στο συναίσθημα. Αν είσαι οπαδός του MCU δεν μπορείς να κρίνεις το ENDGAME αντικειμενικά επειδή το αντιλαμβάνεσαι καθαρά ως μια προσωπική εμπειρία και όχι ως ένα κοινό φιλμ. Αν πάλι δεν έχεις επαφή με αυτό το σύμπαν τότε πολύ απλά δεν είχες καμία δουλειά μέσα στην σκοτεινή αίθουσα εξαρχής.

Βάζοντας τους AVENGERS να ταξιδέψουν πίσω στο παρελθόν οι Russos δεν αποκατέστησαν μόνο την αδικία που υπέστησαν οι ήρωες μας αλλά μας θύμισαν όλες τις σπουδαίες συγκινήσεις που μας χάρισαν μέσα από τα τρομερά κατορθώματα τους. Εδώ πάνω από είκοσι ταινίες συναντώνται μεταξύ τους και μας δίνουν ένα υπέρλαμπρο και ιδανικό φινάλε και παράλληλα την υπόσχεση ότι το συναρπαστικό αυτό ταξίδι δεν έχει φτάσει καν μέχρι την μέση του.

Ας αφήσουμε λοιπόν εκείνους τους ήρωες που θυσιάστηκαν για εμάς να απολαύσουν την νίκη τους και ας ακολουθήσουμε όσους απέμειναν στην επόμενη μεγάλη τους περιπέτεια.  ‘ I am IRON-MAN.’ 

13.JOHN WICK : Chapter 3 – Parabellum  by Chad Stahelski …

Στο τρίτο φιλμ του JOHN WICK o Stahelski παίρνει όλη την ξέφρενη δράση και το στυλιζάρισμα των προηγούμενων δυο ταινιών του και τριπλασιάζει την γαματοσύνη τους με ανελέητο και άκρως αποτελεσματικό τρόπο.

Ακριβώς όπως και ο συνάδελφος του Quentin Tarantino o Stahelski ‘δανείζεται‘ πραγματάκια από αγαπημένες του ταινίες, όπως τα THE RAID και ‘Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος’ του ‘δάσκαλου’ Sergio Leone και κατορθώνει να τα κάνει ‘δικά του’. Εδώ ο σκηνοθέτης κατορθώνει να αυξήσει τα επίπεδα δράσης και φονικού που ήδη χαρακτήριζαν σε υψηλότατες δόσεις τα προηγούμενα ‘κεφάλαια’ του και παρόλα αυτά δεν χάνει τίποτε στο κομμάτι του στιλ και της ωμής δυναμικής που τα διέκριναν.

Στο JOHN WICK III πέρα από τα σήμα κατατεθέν περίστροφα , τις καραμπίνες και τα αυτόματα έχουμε και μπόλικες λεπίδες, λαβές αλλά και κάτι άκρως πρωτότυπα και φοβερά Kills που βλέποντας τα θα θες να ουρλιάξεις ‘FATALITY‘ μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα !

12.CLIMAX by Gaspar Noe...

Το CLIMAX είναι ο πιο ‘προσιτός Gaspar Noe των τελευταίων ετών. Για μένα είναι και η καλύτερη του ταινία ύστερα από το I STAND ALONE. Και ναι για να είμαι ειλικρινής το γεγονός ότι δέχτηκα να ‘χορέψω‘ εδώ με έναν σκηνοθέτη που απλά δεν τον γουστάρω και τον θεωρώ εντελώς δήθεν σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ‘τα βρήκαμε’ μεταξύ μας. Όμως γαμώτο οφείλω να το παραδεχτώ ότι εδώ ο Gaspar Noe αποδείχθηκε τόσο δεινός και σαγηνευτικός χορευτής που με αναγκάζει , παρά όλο το πιόμα και τις καταχρήσεις, να θυμάμαι αυτό το κινηματογραφικό ‘πάρτι‘ του για πολύ καιρό ακόμη.

Το CLIMAX παρουσιάζοντας μας μια φουρτουνιασμένη ‘θάλασσα από κορμιά’ κατορθώνει να φαντάζει ως ένα ‘κινητικό Body Horror’ φιλμ και ως ένα από τα καλύτερα ‘χειρότερα‘ κινηματογραφικά τριπαρίσματα που θα δεις ποτέ σου στην οθόνη. Σε αυτή την αίσθηση συμβάλλουν τα μέγιστα και οι διάφορες σκηνοθετικές επιρροές του Noe που ξεκινούν από τον μάστορα του GialloDario Argento, και το SUSPIRIA φιλμ του και επεκτείνονται μέχρι και σε πιο cult ταινίες όπως είναι το , ολότελα τριπαρισμένο, ALTERED STATES του σκηνοθέτη Ken Russell.

11.READY OR NOT by Matt Bettinelli-Olpin & Tyler Gillett…

Οι πλούσιοι όντως διαφέρουμε από τους υπόλοιπους ανθρώπους…

Οι σκηνοθέτες του READY OR NOT μας δηλώνουν το παραπάνω με ένα από τα πιο ανελέητα αλλά και διασκεδαστικά κυνηγητά της δεκαετίας !

Στο φινάλε αυτής της ταινίας το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να ουρλιάξεις με αγανάκτηση :

FUCKIN RICH PEOPLE WHAT’S WRONG WITH YOU ?!

10.MIDSOMMAR by Ari Aster…

Στο Midsommar, το μόλις δεύτερο φιλμ του σκηνοθέτη Ari Asterο δημιουργός του Hereditary πιστοποιεί ότι είναι ένα ‘λαϊκό μαστόρι’  στο να αποδίδει θλίψη , ενοχές αλλά και άπλετο σασπένς μέσω της κινηματογραφικής οθόνης.

Αντλώντας άπλετη έμπνευση από το υπέρτατο The Wicker Man, το παλιό Πασοκικό και παγανιστικό, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα στιβαρό Folk φιλμ τρόμου που θεματολογικά κινείται γύρω από την απώλεια, τον θρήνο αλλά και τις τύψεις που συνήθως την συνοδεύουν. Στο ενδιάμεσο μας θυμίζει ότι όταν ανήκουμε σε μια ‘οικογένεια‘ παραδοσιακά έχουμε την τάση να αποδεχόμαστε και να υιοθετούμε τα έθιμα και τις πρακτικές της όσο σκληρά και παράλογα και αν φαντάζουν στον έξω κόσμο.

9.THE NIGHTINGALE by Jennifer Kent…

Στο THE NIGHTINGALE η Jennifer Kent φαίνεται να κάνει μια αναστροφή ως προς το σκηνοθετικό της ύφος. Αλλά στην πραγματικότητα εδώ έχουμε μια ξεκάθαρη ‘επέκταση‘ του. Εκεί που στο BABADOOK επέλεξε την αλληγορία ,τους συμβολισμούς και τον τρόμο ώστε να περάσει στο κοινό τα μηνύματα της εδώ πάλι αποφασίζει να καταφύγει στην ακραία ,αμείλικτη και ρεαλιστική (κάθε λογής) βία. Και όμως τα μηνύματα ανάμεσα στις δυο , φαινομενικά, διαφορετικές ταινίες καταλήγουν να μοιράζονται μια παρόμοια και εξαιρετικά βαριά σημασία.

Στο φινάλε τόσο το BABADOOK όσο και το THE NIGHTINGALE μας μιλάνε για την εξωτερίκευση ενός τραύματος που σχετίζεται με μια άδικη και δυσβάσταχτη απώλεια και εξετάζουν τις βαρύτατες συνέπειες που φέρει επάνω μας μια τέτοια εμπειρία. Απλά εκεί που στο πρώτο της φιλμ η σκηνοθέτης επιστράτευσε μια ‘μεταφυσική οντότητα’ εδώ επιλέγει να μας παρουσιάσει μια σαφώς πιο γνώριμη και θνητή απειλή. Μια απειλή που ίσως και να καραδοκεί μέσα στα ίδια μας τα σωθικά…

Το γεγονός ότι η απειλή αυτή φαντάζει σαφώς πιο μοχθηρή , επικίνδυνη και απειλητική από έναν ‘Δαίμονα’ ίσως να μας λέει ορισμένες εξαιρετικά ‘ένοχες’ αλλά και απαραίτητες αλήθειες γύρω από την φύση μας , τις παρορμήσεις που πηγάζουν μέσα από αυτή την φύση αλλά και τις επιλογές μας γύρω από αυτά…

8.DOLEMITE IS MY NAME by Craig Brewer

Μια Blaxploitation απάντηση στο The Disaster Artist… ‘

Κάπως έτσι έχει χαρακτηριστεί το Dolemite is My Name , του σκηνοθέτη Craig Brewer, και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ! Θα προσθέσω ότι εδώ έχουμε και την μελέτη / εξύμνηση ενός εκκεντρικού αλλά και υπέρμετρα φιλόδοξου δημιουργού η οποία διακατέχεται από έναν γλυκόπικρο ρομαντισμό παρόμοιο με εκείνον που επέδειξε στα 90s Tim Burton στον σκηνοθέτη Ed Wood μέσα από την ομώνυμη , και υπέροχη, ταινία του..,

Στο Dolemite…παρακολουθούμε την ιστορία του Moore να εκτυλίσσεται σαν κάποιο αστικό παραμύθι απαξίωσης και καταξίωσης μονάχα που εδώ αντί για ‘ιππότες, πριγκίπισσες εν απόγνωση , κάστρα και δράκους ‘ έχουμε νταβατζήδες, πουτάνες, ερειπωμένα ξενοδοχεία που βαφτίζονται ξαφνικά ως ‘κινηματογραφικά πλατό’ και …Κουνγκ Φου !

7.THE IRISHMAN by Martin Scorsese…

O ‘Ιρλανδός‘ , με εξαίρεση για τον Joe Pesci, πιθανότατα δεν θα αποτελέσει το τελευταίο ‘χτύπημα‘ των μελών αυτής της κινηματογραφικής ‘φαμίλιας‘ Είμαι σίγουρος ότι πολύ σύντομα ο Scorsese θα νιώσει την ανάγκη να κάνει μια ακόμη ταινία ώστε να θρέψει τις καθολικές ενοχές του και να καταπραΰνει την οργή του και οι Pacino και DeNiro δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν στον πειρασμό να δεχτούν κάναν ρόλο σε καμία χαζή κωμωδία ή σε καμιά ταινία που θα φαντάζει ‘μικρή‘ μπροστά στο παρελθόν τους. Και πάλι όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί το γεγονός ότι το THE IRISHMAN σε μερικά χρόνια από τώρα θα είναι εκείνο το ‘χτύπημα‘ το οποίο όλοι μας θα θυμόμαστε ότι έφερε το τέλος μια λαμπρής εποχής για το σινεμά που αγαπήσαμε.

Ακριβώς όπως συνέβη και με τον αληθινό Jimmy Hoffa η εποχή αυτή ίσως να ‘θαφτεί‘ και να αγνοηθεί από τις γενιές που ακολουθούν την δική μας.Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Scorsese επιστρατεύει τον Jimmy Hoffa ως το κεντρικό πρόσωπο αυτού του κινηματογραφικού Έπους. Ο άντρας αυτός αποτελεί τον τελευταίο και μεγαλύτερο ‘Θρύλο‘ της εποχής των γκάνγκστερ και των τρομερών πρακτικών της. Όπως και να χει ο θρύλος της θα βρίσκεται πάντοτε κάπου θαμμένος ώστε να τον ανακαλύψουν εκείνοι οι τολμηροί νέοι θεατές που θα θέλουν να την εξερευνήσουν εξονυχιστικά και να μάθουν μερικά πραγματάκια από τις διδαχές της μέσα από το σινεμά του Martin Scorsese.

Ένα σινεμά που μας εξίταρε μέσα από σεκάνς στιλάτης και απαράμιλλης βίας όμως παράλληλα ποτέ του δεν ξέχασε να μας πει ορισμένες σταράτες και ωμές αλήθειες γύρω από εκείνο το ‘βρώμικο‘ , άπληστο και ολότελα διεφθαρμένο κομμάτι της κοινωνίας μας που ποτέ μας δεν θα κατορθώσουμε να το αποτινάξουμε από πάνω μας.

6.MARRIAGE STORY by Noah Baumbach

‘You liked this life , until you decided you hated it.’

Όλοι μας χαιρόμαστε όταν οι σύντροφοι μας είναι ευτυχισμένοι μαζί μας και με τις επιλογές που κάνουν είτε στην καριέρα τους είτε γενικότερα στην ζωή.

Τουλάχιστον μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όπου όχι μόνο πλέον δεν μπορούμε να συμμεριστούμε αυτή την ευτυχία αλλά πιάνουμε τους εαυτούς μας να την φθονούμε ή ακόμη και να την βλέπουμε με ένα ένοχο μίσος…

Στο Marriage Story ο σκηνοθέτης Noah Baumbach ξεκινά να ζωγραφίζει το πορτραίτο ενός διαζυγίου και καθώς θα φτάνει σε εκείνη την τελευταία πινελιά θα πιάνεις τον εαυτό σου να βρίσκεται σε έναν απόλυτο διχασμό σχετικά με το αν θα πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις μπροστά στην εικόνα ενός ζευγαριού που δεν μπορεί να αποφασίσει αν αξίζει να διασώσεις τα καλά κομμάτια ενός διαλυμένου γάμου ή απλά να τα αφήσεις να σκορπίσουν στον άνεμο…

5.KNIVES OUT by Rian Johnson…

Στο Knives Out ο Rian Johnson ως ένας άξιος μελετητής και συνεχιστής των Αγκάθα Κρίστι και Άλφρεντ Χίτσκοκ παίρνει ένα αδιανόητα καλό cast και το εγκλωβίζει μέσα σε μια έπαυλη που φαντάζει να είναι βγαλμένη κατευθείαν μέσα από το επιτραπέζιο CLUE. Κάθε διάδρομος και γωνία, κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια, κάθε λέξη και ψίθυρος έχουν την σημασία τους εκεί μέσα. Στην συνέχεια τους οπλίζει όλους με ‘μαχαίρια‘ που κάποια από αυτά είναι ψεύτικα ενώ άλλα απολύτως αιχμηρά και φονικά και τα οποία φέρουν επάνω τους την μπόχα της πιο στυγνής υποκρισίας αλλά και μιας ολότελα γνήσιας απληστίας

Με αυτό το φιλμ ο σκηνοθέτης όχι μόνο αναβιώνει με εξαίρετο και ευρηματικό τρόπο ένα κινηματογραφικό είδος που φάνταζε να είχε ‘δολοφονηθεί‘ από την βιομηχανία του Hollywood αλλά παράλληλα μας δίνει μια ταινία που μας προσκαλεί να γίνουμε και εμείς ένα κομμάτι της ιστορίας της. Μέσω ενός άρτιου και πρωτότυπου σεναρίου ο σκηνοθέτης συνεχώς μας προκαλεί ως θεατές να βρούμε από μόνοι μας τον ‘ένοχο‘ και στο τέλος ασχέτως αν κριθείς ως ο ‘μεγαλύτερος ντετέκτιβ του κόσμου’ ή αν αποτύχεις παταγωδώς να λύσεις την υπόθεση όπως και να χει θα φύγεις από την αίθουσα έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σου ένα χαμόγελο απόλυτης ικανοποίησης !

4.THE FAVOURITE by Γιώργος Λάνθιμος…

Το THE FAVOURITE είναι μια σπουδαία μαύρη κωμωδία , γεμάτη με βιτριολικούς διαλόγους και ατάκες, αλλά και ένα πανέμορφο δράμα περιόδου το οποίο περιλαμβάνει μακράν τους πιο ενδιαφέροντες, δυναμικούς αλλά και εξαιρετικά ευάλωτους και αντιπαθείς γυναικείους χαρακτήρες που έχω δει σε φιλμ εδώ και χρόνια. Πραγματικά ούτε ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας στο τέλος δεν θα σου δώσει έστω και ένα μικρό πάτημα ώστε να νιώσεις μια συμπάθεια για εκείνον . Εδώ κανένας δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα στην εξιλέωση και αυτό είναι απλά φοβερό.

Tο THE FAVOURITE είναι η πιο μεστή αλλά και ‘προσιτή‘ ταινία που έχει γυρίσει μέχρι τώρα ο Λάνθιμος. Εδώ ο σκηνοθέτης αφήνει στην άκρη τις πολλές μεταφορές και αλληγορίες και λειτουργεί περισσότερο ως ένας στρωτός αφηγητής παρά ως ένας κινηματογραφικός ‘Αίσωπος‘ που αντλεί την έμπνευση από την αρχαία Ελληνική τραγωδία και μυθολογία. Τα μηνύματα που θέλει να περάσει εδώ είναι σαφώς πιο άμεσα και κατανοητά στον ανυποψίαστο θεατή με αποτέλεσμα αν κάποιος ζοριζόταν να χωνέψει προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη όπως τον Κυνόδοντα, τον Αστακό ή το Ιερό Ελάφι του εδώ όχι μόνο θα βγάλει άκρη σχετικά με το τι βλέπει αλλά πιθανότατα θα περάσει και πολύ ευχάριστα το δίωρο του. Τα πλάνα του Λάνθιμου εδώ είναι πιο ανοιχτά και επιβλητικά από ποτέ, με τις επιρροές από σκηνοθέτες όπως ο Κιούμπρικ να παραμένουν ισχυρές, και ο τρόπος με τον οποίο αποδίδει ο σκηνοθέτης την Αριστοκρατία της Αγγλίας του 1700 είναι ανυπέρβλητος.

Κάθε φορά που ο Λάνθιμος εδώ αποφασίζει να σε κάνει μια ‘βόλτα‘ μέσα στο πολυτελέστατο παλάτι με την κάμερα του πραγματικά η αίσθηση είναι μοναδική και θα σε κάνει να αισθανθείς σαν την Αλίκη που χάνεται στην τρύπα του λαγού. Αυτή η ταινία σε κάνει σχεδόν να θες να την ‘παγώνεις‘ κάθε λίγο και λιγάκι για να θαυμάσεις τις  λεπτομέρειες στους διαδρόμους και στα δωμάτια του χαοτικού παλατιού και να ‘στήσεις αυτί’ πίσω από τις πόρτες μπας και ακούσεις τι ένοχα και τρομερά μυστικά ψιθυρίζουν μεταξύ τους οι δολοπλόκοι ένοικοι του.

3.PARASITE by Bong Joon-ho…

Τα μηνύματα και οι συμβολισμοί του PARASITE ξεπηδούν κυριολεκτικά από παντού και βρίσκουν στόχο ακόμη και όταν δεν μας γίνονται απόλυτα ευδιάκριτα. Διάολε σε αυτό το φιλμ ακόμη και ένα φαινομενικά αθώο ροδάκινο μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι το εντελώς διαφορετικό από αυτό που δείχνει… 

Στο PARASITE Bong επιστρατεύει τα θνητά ‘παράσιτα‘ του ώστε να μελετήσει και να καυτηριάσει το ‘παράσιτο‘ που λέγεται καπιταλισμός, τις διδαχές , τις πρακτικές και τις συνέπειες του απέναντι μας.

Και ναι ο σκηνοθέτης θα το θίξει , θα το διακωμωδήσει και θα μας αναγκάσει να προβληματιστούμε γύρω από την ύπαρξη του στην καθημερινότητα μας και την ακόρεστη πείνα του. Ποτέ του όμως δεν θα του επιτεθεί ευθέως επειδή αντιλαμβάνεται απόλυτα ότι μπροστά του ανοίγεται μια μάταιη μάχη που ποτέ του δεν θα μπορέσει να την νικήσει.

Από την άλλη το ίδιο το φιλμ κατόρθωσε να πετύχει μια δική του νίκη. Το PARASITE βραβεύτηκε στις Κάννες, αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς ενώ έχει σημειώσει πολύ γερές εισπράξεις στο παγκόσμιο Box Office.  Και μάλιστα όλα αυτά δίχως ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να βάψει ως κλόουν τους χαρακτήρες του ή να τους φορέσει τίποτε λούτσαντορ μάσκες που θα μας παραπέμπουν κατευθείαν σε δημοφιλή και εμπορικά προϊόντα.

Η πικρή ειρωνεία εδώ είναι ότι ο Bong με την εμπορική επιτυχία της ταινίας του κατέληξε να θρέψει ακόμη περισσότερο τον καπιταλισμό που σατίρισε τόσο μαεστρικά και ψυχαγωγικά…

Όπως και να χει τα ‘παράσιτα‘ του Bong προσκολλήθηκαν επάνω μας επιδεικνύοντας μια ωμή αποτελεσματικότητα.  Στο κάτω, κάτω το όνειρο απληστίας και χλίδας της Νότιας Κορέας του σήμερα μπορεί άνετα να έχει πέραση και σε όσους έκαναν τα δικά τους »σχέδια» επί παλιού ΠΑΣΟΚ, του Ορθόδοξου, ή που στις μέρες μας βλέπουν απλά την »ζωή» να προσπερνά τα δικά τους, δίχως καν να τους ρίξει έστω και μια ματιά…

Στην τελική εξαρτάται μονάχα από εμάς τους ίδιους αν θα επιτρέψουμε στα ‘παράσιτα’ του Bong να θρέψουν τους προβληματισμούς και την αντίληψη μας γύρω από τα στραβά της κοινωνίας μας ή αν θα τα ξεφορτωθούμε όταν πια η παρουσία τους αρχίζει να μας ‘βρομάει ‘ και να μας κουράζει. 


2.ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD by Quentin Tarantino

Το στιλ και η γραφική βία ανέκαθεν αποτελούσαν τα δυο πιο βασικά όπλα του σκηνοθέτη και εδώ ο Quentin Tarantino τα επιστρατεύει για ακόμη μια φορά ώστε να προσπαθήσει να διασώσει, έστω μονάχα στην μεγάλη οθόνη, την ομορφιά , την λαμπρότητα και την γαλήνη ενός Hollywood που παρά τα τρανταχτά ψεγάδια που μας έχει δείξει κατά καιρούς για εκείνον ανέκαθεν αποτελούσε την ‘Εδέμ’ του. 

Και στο φινάλε το Once Upon A Time in Hollywood φαντάζει ως η αρχή του τέλους μιας σπουδαίας καριέρας. Εδώ ο Tarantino μοιάζει να αποχαιρετά σίγα, σιγά τόσο εμάς τους θεατές του όσο και τους συνεργάτες που στάθηκαν στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια και τον βοήθησαν να εξελιχθεί στον δημιουργό που είναι σήμερα.

Ναι υπάρχουν αυτοί που κρίνουν τον Tarantino ως έναν ξεδιάντροπο μιμητή και ‘παραχαράκτη‘ της κινηματογραφικής ιστορίας όμως υπάρχουμε και εμείς που μέσα από τις ταινίες του γνωρίσαμε ένα κάρο άλλες ταινίες , που κινούνταν από τα σπαγγέτι – γουέστερν , τον ασιατικό κινηματογράφο ξύλου και πολεμικών τεχνών, μέχρι και το Grindhouse σινεμά, ενώ παράλληλα βιώσαμε ανεκτίμητες κινηματογραφικές εμπειρίες μέσα από τα δικά του στιλάτα και βίαια έπη. Έπη που μονάχα εκείνος μπορούσε να μας χαρίσει. Μέσα από αυτό το προτελευταίο έπος του ο Tarantino εξυμνεί με τον πιο σπουδαίο τρόπο το σινεμά που λάτρεψε όταν ήταν απλά ένας υπάλληλος σε κάποιο βιντεοκλάμπ. Και σίγουρα ο Tarantino δεν είναι κάνας ανίδεος που δεν διακρίνει και την σαπίλα που κατά καιρούς κρύβεται στις τάξεις του Hollywood όμως εδώ επιλέγει να λειτουργήσει ως ένας αθεράπευτος ρομαντικός και μας δείχνει μονάχα την μαγεία αυτής της βιομηχανίας, ακόμη και όταν την απομυθοποιεί παντελώς. Ναι εδώ ο Bruce Lee μοιάζει ως ο απόλυτος αλαζόνας και ο Polanski σαν ένας γνήσιος μαλάκας. Και πάλι όμως ο σεβασμός που τρέφει απέναντι τους ο σκηνοθέτης είναι πάντα ευδιάκριτος διότι και οι δυο τους αποτέλεσαν στιβαρά θεμέλια του κινηματογράφου που αγάπησε και υπηρέτησε από το 1992 μέχρι και σήμερα.

Στο Once Upon A Time in Hollywood ο Quentin Tarantino ανοίγει το τελευταίο πακέτο από τα περίφημα Red Apple τσιγάρα του και μας τα μοιράζει απλόχερα κρατώντας μονάχα ένα ώστε να το καπνίσει ο ίδιος όταν έρθει επιτέλους το αναπόφευκτο φινάλε της σκηνοθετικής του καριέρας.

Και διάολε αυτό το τελευταίο τσιγάρο το αξίζει και με το παραπάνω… 

1.DRAGGED ACROSS CONCRETE by S.Craig Zahler…

Βγάινοντας από την αίθουσα η , εξίσου ενθουσιασμένη, κοπέλα μου τόλμησε να ξεστομίσει τις παρακάτω λέξεις :

‘O Zahler είναι ο νέος  Σαμ Πέκινπα…’. 

Αμέσως μετά προσπάθησε να αναιρέσει την δήλωση της φοβούμενη ότι ‘ιεροσυλεί‘ απέναντι στον σπουδαίο σκηνοθέτη των 60s και 70s και από την μια κατανοώ απόλυτα τον δισταγμό της όμως από την άλλη συμμερίζομαι και τον ενθουσιασμό της.

Ο Πέκινπα στα 60s πήρε ένα κινηματογραφικό είδος που αργοπέθαινε, όπως ήταν το γουέστερν , και του χάρισε φρέσκια αλλά και εξαιρετικά αιματηρή πνοή ζωής. Του έδωσε ‘ανθρώπινους‘ χαρακτήρες που ενώ ήταν απόκληροι και χαμένοι επιθυμούσαν να ζουν με έναν δικό τους κώδικα τιμής που θα τους καθιστούσε ‘έντιμους‘ όμως επειδή ζούσαν σε μια κοινωνία που σε αναγκάζει να συμβιβαστείς για να επιβιώσεις μέσα σε αυτή κατέληγαν να θυμίζουν Macho αντρικές φιγούρες που πάλευαν η μια την άλλη μέσα σε έναν κόσμο που διακατέχονταν από την βία και τον απόλυτο μηδενισμό.

Στο DRAGGED ACROSS CONCRETE ο Zahler κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα με τον Πέκινπα όμως χωρίς ποτέ του να χάνει την δική του μοναδική και εξαιρετικά βίαιη ματιά. Και ειλικρινά αν συνεχίσει έτσι ίσως τότε σε 50 χρόνια από τώρα οι φοιτητές στα τμήματα κινηματογράφου, οι κριτικοί , οι ειδικοί αλλά και εμείς οι απλοί θεατές επάνω στις κουβέντες μας περί ‘σχολής Πέκινπα’ να γυρνάμε την συζήτηση και στην ‘σχολή του S.Craig Zahler’.

Αυτές λοιπόν ήταν οι είκοσι ταινίες που ξεχωρίσαμε φέτος εδώ στο The Bat Country Press. Αποχαιρετάμε το 2019 με τις καλύτερες αναμνήσεις , τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει σε κινηματογραφικό επίπεδο !

Φυσικά όπως κάνω κάθε χρόνο θα παραθέσω ως μπόνους και εκείνη την μια ταινία που αν και ‘απαιτούσα’ πραγματάκια από εκείνη στο φινάλε μια μικρή απογοήτευση μου την χάρισε αλλά και την ‘ένοχη απόλαυση’ της φετινής χρονιάς . Όχι ότι θεωρώ ότι υπάρχει οτιδήποτε το ένοχο σε μια ταινία που παρά την ολοφάνερη έλλειψη ποιότητας της μπορεί κάποιος να την γουστάρει αλλά οκ βάζουμε έναν τίτλο έτσι για το τυπικό !

Η Απογοήτευση…

JOKER by Todd Phillips…

Ναι το JOKER μας παρουσιάζει μια ακόμη αδιανόητα καλή ερμηνεία από τον Joaquin Phoenix. Όμως το να την κρίνει και χαρακτηρίζει κανείς ως ‘την καλύτερη του’ φαντάζει εξαιρετικά άδικο απέναντι σε άλλες ερμηνείες του πρόσφατου παρελθόντος του πρωταγωνιστή. Ο Phoenix ήταν εξίσου, ίσως και περισσότερο καλός σε ταινίες όπως είναι τα You Were Never Really Here, HER και το αδικημένο THE MASTER. Απλά είχε την ατυχία τότε να μην φοράει το make-up ενός τόσο δημοφιλή και εμβληματικού χαρακτήρα…

Και ναι ο Todd Phillips ως σκηνοθέτης με το JOKER κάνει ένα τρομερό και απρόσμενο άλμα εξέλιξης όμως παρά το γεγονός ότι το φιλμ του διακρίνεται από σαγηνευτική και επικίνδυνη θεατρικότητα στο φινάλε κάτι οι δημιουργικές ‘εξαρτήσεις’ του από τα TAXI DRIVER και The King of Comedy του ‘δασκάλου’ Scorsese και κάτι οι περιττές υπερβολές στο (μελο)δράμα απλά μου στερούν την δυνατότητα να απολαύσω το JOKER στο έπακρο.

Η ‘Ένοχη Απόλαυση’…

THE FANATIC by Fred Durst…

Ω ναι το THE FANATIC του σκηνοθέτη (χεχ !) Fred Durst καπάρωσε την πρωτιά της φετινής μας ‘Shitlist’ όμως να που καμία φορά τέτοιες πρωτιές είναι για καλό !

Κάτι η ανεκδιήγητα εκκεντρική ερμηνεία του Travolta και κάτι οι παντελώς φτηνές και ηλίθιες αναφορές του Durst στην πρώην μπάντα του καθιστούν το THE FANATIC ως μια από τις ‘καλύτερες/χειρότερες’ ταινίες της δεκαετίας. Ένα ‘Passion Project’ όπου ενώ όλα πάνε λάθος στο φινάλε όλα καταλήγουν να λειτουργούν υπέροχα για την ανέμελη και ηλίθια σινε-ψυχαγωγία μας !

Κλείνοντας να πω και δυο πραγματάκια που διαπίστωσα γράφοντας την παραπάνω λίστα….

Το πρώτο έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότερες ταινίες της λίστας καταπιάνονται με ζητήματα που έχουν να κάνουν με την κοινωνική αποξένωση , την φτώχεια , την ακόρεστη επιθυμία για άνοδο στην σκάλα των τάξεων και την καταπίεση του λαουτζίκου από τους γιάπηδες. Διάολε είναι σαν μας λένε οι σκηνοθέτες να αρπάξουμε ένα περίστροφο, μια βαλλίστρα ή ένα επιχρυσωμένο ψαλίδι και να σφάξουμε τους Μπάσταρδους τους καπιταλιστές που μας έχουν ρίξει σε ένα βρωμερό υπόγειο κοινωνικών ανισοτήτων…

Η απλά οι σκηνοθέτες φέτος άντλησαν άπλετη έμπνευση από την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που διακρίνει τον κόσμο μας και αποφάσισαν να μας δώσουν ιστορίες και χαρακτήρες με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε ως θεατές ή να προβληματιστούμε βαθύτατα από όσα μας δείχνουν και λένε.

Το δεύτερο είναι η παρουσία μιας ταινίας του μισητού Gaspar Noe στην φετινή μας λίστα με τα ‘καλύτερα‘ φιλμ που παρακολουθήσαμε…Πέρυσι την έκπληξη έκανε ο εξίσου μισητός Lars Von Trier και να που τώρα τον διαδέχεται ο Noe !

Αρχίζω και φοβάμαι ότι εξελίσσομαι σε εκείνον τον ‘ψευτοκουλτουριάρη σινεφίλ γείτονα’ που κράζαμε από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε αυτό το blog

Πάντως οκ αν του χρόνου δεν δείτε καμία ταινία του Terrence Malick στην αντίστοιχη λίστα τότε υπάρχει ακόμη ελπίδα !

Επίσης είμαι σίγουρος ότι ο Adam Sandler δικαίως πήρε τα εύσημα από τον …Daniel Day Lewis (?!) για την ερμηνεία του στο Uncut Gems και πως το THE LIGHTHOUSE του Robert Eggers είναι η απόλυτη εργάρα του 2019 όμως λέω να περιμένω λιγάκι μπας και τα απολαύσω και τα δυο με τον τρόπο που αρμόζει :

Στην μεγάλη οθόνη.

Άντε και του χρόνου ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: