Οι ταινίες της δεκαετίας που μας έμειναν για καλό και για ‘κακό’…#2013

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πολλά και ταυτόχρονα λίγα.

Κάπως έτσι κρίνεται το 2013 καθώς σαν ‘πακέτο‘ ταινιών δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιο ή ποιοτικό και όμως και η χρονιά αυτή μου έδωσε μερικές εργάρες που θα με συντροφεύουν για πάντα.

Χωρίς περαιτέρω εισαγωγές σηκώνουμε τα μανίκια και μπαίνουμε στο ρινγκ ώστε να θυμηθούμε εκείνες που ξεχώρισαν…

16.OLYMPUS HAS FALLEN by Antoine Fuqua

Ντάξει προφανώς και μια ακόμη ταινία του τύπου ‘Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει μέσα στο τάδε μέρος…’ δεν αποτελεί τον ορισμό της σκεπτόμενης και ποιοτικής εργάρας…

Αλλά !

Πραγματικά εκτίμησα την ολντ σκουλ προσέγγιση του σκηνοθέτη στον τρόπο που γυρνά σκηνές δράσης ενώ και ο Gerald Butler μετά από καιρό μπαίνει στον κόπο να παραδώσει μια στιβαρή ερμηνεία. Από την άλλη αυτή τη φορά ο Aaron Eckhart δεν λειτουργεί ως ‘διπρόσωπος‘ και δίνει στην Αμερική τον ανιδιοτελή και Badass Πρόεδρο που δεν της αξίζει !

Επίσης η εισαγωγή με την πολιορκία του Λευκού Οίκου από τους ΒορειοΚορεάτες Τρομοκράτες ήταν σκέτη απόλαυση !

15.THE PLACE BEYOND THE PINES by Derek Cianfrance…

Πατρότητα, ευθύνη, μοίρα…

Στο The Place Beyond The Pines ο σκηνοθέτης εξετάζει τα τρία παραπάνω με έναν ωμό κυνισμό και με έναν Ryan Gosling που αν και καβαλά μηχανές και φορά μπλουζάκια METALLICA : Ride The Lightning το πάει αρκετά ‘αργά‘ όσον αφορά την ερμηνεία του.

Η ταινία αυτή παίρνει τον χρόνο της ώστε να χτίσει χαρακτήρες, σχέσεις μεταξύ τους και καταστάσεις που μας θυμίζουν το πόσο ‘μικρά‘ είναι τα σχέδια που κάνουμε μέσα σε έναν αχανή κόσμο…

14.EVIL DEAD by Fede Alvarez…

To νέο κεφάλαιο του EVIL DEAD σε καμία περίπτωση ΔΕΝ ήταν όλα εκείνα που υποστηρίζει ότι είναι το πόστερ από πάνω…

Από την άλλη δεν νομίζω να είχε και τέτοιες προθέσεις ! Εδώ ο Alvarez μας χαρίζει άφθονη αιματηρή ψυχαγωγία και μας θυμίζει ότι σε καμία , μα καμία περίπτωση δεν πρέπει να κάνουμε παρέα με χιπστερς και ειδικά μέσα σε creepy καλύβες .

Η κοπέλα μου ως ελιτίστρια των παλαιών EVIL DEAD θα με αλυσοπριονίσει που έχωσα τούτο το ‘βλάσφημο‘ φιλμ σε αυτή την λίστα αλλά οκ ρε μώρο τι να κάνω που το βρήκα και αυτό αρκετά ‘Groovy‘ ?!

13.THE ICEMAN by Ariel Vromen…

O Vromen σκηνοθετεί με κυνισμό και μεθοδικότητα όμως απλά κάπου αδυνατεί να ξεπεράσει την μετριότητα με το THE ICEMAN. Όμως οι ερμηνείες των φονιάδων Michael Shannon και Chris Evansέζεχναν‘ τόσο έντονα με ρεαλισμό και ωμότητα που παίρνουν την όλη ταινία επάνω τους.

Κρίμα που ο Shannon δεν μπόρεσε να βγάλει από την ‘κατάψυξη’ τον σκηνοθέτη του !

12.FILTH by Jon S.Baird…

Μια απολαυστικά ‘βρώμικη‘ μεταφορά της εξίσου ‘βρώμικης‘ νουβέλας του Irvine Welsh.

Αν το σκηνοθετούσε και αυτό ο Danny Boyle θα λειτουργούσε σαφώς καλύτερα ως ταινία όμως ευτυχώς εδώ ο James McAvoy καταφεύγει σε μια σχιζοφρενική και μανιοκαταθλιπτική ερμηνεία και μέσα από έναν παροξυσμό καταστάσεων και συναισθημάτων αφήνει το δικό του βρώμικο στίγμα επάνω στον θεατή…

11.JOE by David Gordon Green

Η κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη επιστροφή του Nic Cage σε σοβαρούς ρόλους και ταινίες.

10.PRISONERS by Dennis Villeneuve…

Ένα απόλυτα στιβαρό και ψυχρό θρίλερ που αποδεικνύει το πόσο σύνθετος και ολοκληρωμένος δημιουργός είναι ο Dennis Villeneuve.

Τα ξεσπάσματα των Hugh Jackman και Jake Gyllenhaal θα σε στοιχειώσουν ως θεατή ενώ η συνειδητοποίηση ότι το ‘Κακό’ μπορεί να βρεθεί ακόμη και μέσα στα πιο ‘καθαρά’ μέρη θα σε αγχώσει και θα σε προβληματίσει βαθύτατα…

9.THE WORLD’S END by Edgar Wright…

Σε μια ακόμη ταινία του ο Edgar Wright επιστρατεύοντας το ευρηματικό και γαμάτο χιούμορ του μας θυμίζει πως θα θέλαμε όλοι μας να αντιμετωπίσουμε το τέλος του κόσμου μας :

Με άφθονη μπύρα και παρέα με τα φιλαράκια μας !

8.NEBRASKA by Alexander Payne…

O Alexander Payne με απλότητα και μέσα από ασπρόμαυρες αποχρώσεις μας στέλνει σε ένα Road Trip στην Αμερικάνικη επαρχία το οποίο καταλήγει να φαντάζει ποιητικό και γεμάτο χαρμολύπη.

Στην θέση του συνοδηγού κάθεται ένας Bruce Dern που παρά τα χρόνια που κουβαλά επάνω του ξεκάθαρα διψάει ακόμη για καλλιτεχνική πρόκληση και διάκριση και κάπως έτσι καταλήγει να παραδώσει μια σπουδαία ερμηνεία.

7.ONLY GOD FORGIVES by Nicolas Winding Refn…

Μιλώντας περί ‘αργούRyan Gosling

Εδώ τόσο ο πρωταγωνιστής όσο και ο σκηνοθέτης ‘σκάνε τα λάστιχα’ και μας δίνουν ένα φιλμ που διακρίνεται από εξαιρετικά αργούς ρυθμούς που ίσως να κλονίσουν και να τσαντίσουν ανεπανόρθωτα εκείνον τον ανυποψίαστο θεατή που μέχρι πρότινος η μοναδική επαφή που είχε με το έργο του N.W.Refn ήταν μέσω του, σαφώς πιο προσιτού, DRIVE φιλμ του

Προσωπικά με κάθε νέα προβολή που του ρίχνω καταλήγω να αγαπώ ολοένα και περισσότερο το Only God Forgives !

Στο Only God Forgives οι Refn και Gosling συνθέτουν ένα φιλμ σαγηνευτικα αρτιστικο , απίστευτα βίαιο αλλά και βαθιά φιλοσοφημένο που θα σε ανταμείψει μονάχα  αν αφεθείς με καθαρό μυαλό σε αυτό .

Στην περίπτωση πάλι που ξεκινήσεις να το δεις έχοντας τις δικές σου προσδοκίες και απαιτήσεις θα σε αναγκάσει να γονατισεις και να απλώσεις τα δυο σου χέρια μπροστά σε ένα γυμνό σπαθί ώστε να αποδοθεί η δικαιοσύνη .

6.GRAVITY by Alfonso Cuaron…

O Cuaron μας γραπώνει από τα καθίσματα της κινηματογραφικής αίθουσας και μας πετάει μέσα στο απόλυτο κενό του διαστήματος με αμείλικτο αλλά και εξαιρετικά συναρπαστικό τρόπο !

Το GRAVITY είναι ένα φιλμ γεμάτο δράμα και απόγνωση και όμως στο φινάλε καταλήγει να λειτουργεί ως η απόλυτη εξύμνηση του ανθρώπινου πνεύματος αλλά και του πείσματος.

5.THIS IS THE END by Rogen & Goldberg…

Αν κρίνουμε από τούτο και το WORLD’S END τελικά το 2013 δεν ήταν καθόλου κακή χρονιά ώστε να απολαύσουμε το τέλος του κόσμου παρέα με τα φιλαράκια μας !

Στο THIS IS THE END οι Rogen και Goldberg μαζεύουν όλα τα φιλαράκια τους στην βίλα του James Franco και παρτάρουν με μανία μπροστά στα πρόθυρα της Βιβλικής Αποκάλυψης. Το χιούμορ εδώ είναι υπέρμετρα κάφρικο, stoner αλλά παράλληλα ευρηματικό και meta. Χίπστερς, βίγκαν , ηθοποιοί , αστέρες του θεάματος…τίποτε δεν μένει ανέπαφο εδώ από το cast που όμως πάνω απ’όλα δεν διστάζει να αυτοσαρκαστεί με τους πιο καμένους αλλά και διασκεδαστικούς τρόπους !

Επίσης αυτή η κωμωδία ‘Αποκάλυψης‘ λειτουργεί και ως μια δικαίωση και για όλους εμάς εκείνους που εξακολουθούν να καταφεύγουν στα περιοδικά για να ‘μαστιγώσουν το δελφίνι’ τους…

4.SNOWPIERCER by Bong Joon-Ho

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης Bong Joon-ho παίρνει το γαλλικό comic Le Transperceneige των Jacques Lob και  Jean-Marc Rochette και το μετατρέπει σε ένα ασταμάτητο τραίνο – κιβωτό που το χαρακτηρίζουν οι τρομαχτικές κοινωνικές ανισότητες.

Το Snowpiercer μας παρουσιάζει μια ακόμη εκδοχή της αιώνιας μάχης των τάξεων και αυτό το κάνει επιστρατεύοντας βίαιους, αιματηρούς αλλά και αλληγορικούς τρόπους. 

Στο τέλος ο Bong μας βάζει να παλεύουμε μεταξύ μας,μαζί με τους χαρακτήρες του, στην πραγματική «μεγάλη μάχη» των ιδεολογιών, των προσωπικών αντιλήψεων σχετικά με το περιβάλλον,του τρόπου ζωής μας, των κοινωνικών τάξεων, της αμφιβολίας, του φόβου και της καθημερινότητας.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο σκληρό κομμάτι του Snowpiercer, ότι η δυστοπία που μας δείχνει, εν κίνηση μέσα από τα παγωμένα παράθυρα, ίσως να μην βρίσκεται και τόσο μακριά μας.

3.BEHIND THE CANDELABRA by Steven Soderbergh

Σε έναν παντελώς κόντρα ρόλο ο Michael Douglas μπαίνει στα γυαλιστερά και πολύχρωμα ρούχα και γουνάκια και την εξίσου γυαλιστερή και πολύχρωμη συμπεριφορά του περιβόητου πιανίστα Λιμπεράτσι που με την μουσική του μάγεψε το κοινό των 60s και έλαβε ως ανταμοιβή διασημότητα και πλούτη .

Αυτά τα τελευταία ο εκκεντρικός καλλιτέχνης τα επιστράτευσε ώστε να κάνει ‘δώρο‘ στον εαυτό του έναν …γκόμενο ‘τρόπαιο‘ , τον οποίο υποδύεται εδώ ένας υπέροχος Matt Damon !

O Λιμπεράτσι μπορεί εξωτερικά να έμοιαζε ως μια ‘κλασσική εκδοχή’ του Φλωρινιότη και του Γιώργου Μάγκα όμως ως προσωπικότητα πέρα από εκκεντρικός αστέρας / μουσικός υπήρξε μια σύνθετη ,τραγική και εξαιρετικά αμφιλεγόμενη φιγούρα. Με την σειρά του ο Douglas παραδίδει την πιο σύνθετη, τραγική και αμφιλεγόμενη ερμηνεία ολόκληρης της καριέρας του υπό τις οδηγίες ενός σκηνοθέτη που μας δείχνει ότι με τον σωστό τρόπο μια τηλεταινία μπορεί άνετα να βάλει κάτω πολλές κινηματογραφικές παραγωγές.

Από την πλευρά του ο Matt Damon αφού πάρει πρέφα ότι ο ‘χορηγός‘ του σε καμία περίπτωση δεν είναι μονογαμικός αρχίζει να πέφτει σε κρίση απελπισίας, απληστίας αλλά και υπαρξισμού και με την σειρά του μας δίνει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα ερμηνεία του.

Στο Behind The Candelabra ο σκηνοθέτης επιστρατεύει την υπερβολή , την εκκεντρικότητα και την αθεράπευτη ματαιοδοξία ώστε να μας δείξει το πόσο μοναχικά μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος αφού καταφέρει να φτάσει ακόμη μέχρι και εκεί ψηλά στα ‘άστρα‘…

2.HER by Spike Jonze…

Στο HER o Spike Jonze εξερευνά και μελετά την θεμελιώδη μοναξιά του είδους μας. 

Η διαδικασία αυτή διαδραματίζεται σε έναν κόσμο που φαντάζει ίδιος με τον δικό μας μονάχα που αρκετές πτυχές του παρουσιάζονται αρκετά πιο εξελιγμένες. Ο Jonze κατορθώνει να χτίσει ένα καινοτόμο φιλμ επιστημονικής φαντασίας χωρίς όμως να χρειαστεί να μας ταξιδέψει χιλιάδες χρόνια μπροστά ή έτη φωτός μακριά. Το HER φαντάζει ως το ‘αύριο‘ της δικής μας καθημερινότητας.

Και αυτό το ‘αύριο’ διακρίνεται από άπλετη μοναξιά και συναισθηματική καταπίεση… 

Βλέποντας τον καλοκάγαθο και θλιμμένο Theodore του Joaquin Phoenix πραγματικά δεν γίνεται να μην μείνεις άφωνος καθώς συνειδητοποιείς ότι ο ίδιος τύπος στην προηγούμενη ταινία του, το The Master, έπαιξε με τρομαχτικό ρεαλισμό έναν ολότελα προβληματικό και τσακισμένο αλκοολικό. Τα δυο άκρα που συναντώνται μέσα στις δυο αυτές ερμηνείες του Phoenix απλά μας πιστοποιούν το πόσο σπουδαίος και τολμηρός ηθοποιός είναι.

Αν ποτέ σου πάσχισες μανιωδώς, έστω και για μια μοναχική νύχτα,  να βρεις την ‘επικοινωνία’ μέσω του Facebook απλά δεν γίνεται να μην ταυτιστείς με την μοναξιά του Theodore. 

Στο HER Spike Jonze επιστρατεύοντας τόσο το δράμα όσο και το ρομάντζο και το χιούμορ μελετά την ανθρώπινη επικοινωνία και μας θυμίζει το πόσο μεγάλη ανάγκη την έχουμε. Όμως παράλληλα προμηνύει και τον ερχομό μιας εποχής που θα διακρίνεται από την απόλυτη εμπάθεια.

Η εποχή αυτή εδώ δεν φαντάζει διόλου μακρινή. Διάολε ίσως απόψε να κλείσεις τα μάτια και να πέσεις για ύπνο και αύριο ξυπνώντας θα ανοίξεις αυτά τα μάτια και θα την πετύχεις ακριβώς μπροστά σου… 

1.THE WOLF OF WALL STREET by Martin Scorsese…


Κάποτε ο Ταραντινο είχε δηλώσει πως οι σκηνοθέτες δεν γερνάνε καλά και ότι οι χειρότερες ταινίες της καριέρας τους είναι εκείνες οι τελευταίες . Εδώ ο Scorsese όχι μόνο καταρρίπτει αυτή την θεωρία αλλά της υψώνει πανηγυρικά το μεσαίο του δάχτυλο . Τούτο το γέρικο άλογο όχι μόνο δεν είναι έτοιμο για σκότωμα αλλά κατόρθωσε να μας δώσει και μια από τις πιο γρήγορες κούρσες του .

Το The Wolf Of Wall Street φαντάζει ως το ιδανικό κλείσιμο μιας άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια με τα GOODFELLAS και CASINO. Ταινίες που πέραν του ότι μοιράζονται μια παρόμοια αισθητική μας αφηγούνται τις ιστορίες αντρών που ανοίχτηκαν και αφέθηκαν ολοκληρωτικά στην απληστία και την διαφθορά και που στο τέλος τα έχασαν όλα όχι επειδή η κοινωνία μας είναι δίκαιη αλλά επειδή έπεσαν θύματα της ίδιας τους της υπερηφάνειας και απροσεξιας.

Στο τέλος το χρήμα πάντα  θα προσελκύει και αρπακτικά  που θα κάνουν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους ώστε να το αποκτήσουν και να το χρησιμοποιήσουν για να θρέψουν τα ακόρεστα βίτσια τους. Και ειλικρινά δεν γίνεται να μην τους φοβάσαι αλλά και να μην τους θαυμάζεις, έστω και λίγο,αυτούς τους Λύκους που τριγυρνούν , μεγαλουργούν και καμία φορά αυτοκαταστρεφονται ανάμεσα στις μικρές και φτωχές ζωές μας .

To The Wolf of Wall Street είναι εργάρα και διάολε δεν χρειάζεται να είσαι κάνας ‘επιστήμονας’ ώστε να καταλάβεις την αξία της !

Αυτές λοιπόν ήταν οι ταινίες τις οποίες απόλαυσα περισσότερο μέσα στο 2013. Φυσικά υπήρξαν και ορισμένες που ενώ δεν με χάλασαν καθόλου στην τελική απέτυχαν να με κερδίσουν ολοκληρωτικά ως θεατή ενώ κάποιες με απογοήτευσαν κιόλας.

Ακριβώς μια τέτοια απογοήτευση αποτέλεσε το δεύτερο φιλμ του σκηνοθέτη που με την πρώτη του ταινία είχε κατορθώσει να κλέψει τις εντυπώσεις και να στρέψει όλα τα βλέμματα επάνω του…

ELYSIUM by Neil Blomkamp…

Μετά την αδιανόητη επιτυχία του ευρηματικού , προβοκατόρικου και άκρως ψυχαγωγικού DISTRICT 9 ντεμπούτου του περίμενα με ανυπομονησία να δω τι ακριβώς θα μας δείξει και πει ο Neil Blomkamp μέσα από την δεύτερη ταινία του ! Να όμως που τελικά το ELYSIUM πέραν κάποιων γαμάτων όπλων και εξωσκελετών δεν μου έδωσε τίποτε απολύτως θεματολογικά ώστε να κρατηθώ και να προβληματιστώ ως θεατής.

Εδώ η ικανότητα του σκηνοθέτη στο να αποδίδει με ευρηματικό και κάφρικο τρόπο κοινωνικοπολιτική σάτιρα πετάγεται στον κάλαθο των αχρήστων και στην θέση της σάτιρας μας σερβίρεται ένα παντελώς κλισέ και αποστειρωμένο μήνυμα του σκηνοθέτη γύρω από την μετανάστευση αλλά και την δωρεάν και δημόσια υγεία

Οπτικά πλούσιο αλλά θεματολογικά και ερμηνευτικά παντελώς ρηχό το ELYSIUM αποτέλεσε ένα πολύ απότομο πισωγύρισμα για τον δημιουργό του που δυστυχώς στην πορεία ξέπεσε ακόμη περισσότερο γυρνώντας το δικό του , αποτυχημένο και κακόγουστο, ‘ROBOCOP‘ με τίτλο CHAPPIE

Εξαιρετικά μάχιμο ήταν πάντως το…

DALLAS BUYERS CLUB by Jean Marc-Vallee…

Με εξαιρετικές και σκληρές ερμηνείες από τους McConaughey και Jared Leto και στιβαρή σκηνοθεσία.

Απλά η απόδοση της θεματολογίας δεν με κράτησε ως θεατή παρά την αδιαμφισβήτητη αξία και δυναμική της.

Εξαιρετικά τίμιο κρίνεται και το…

THE WOLVERINE by James Mangold…

O Mangold στέλνει τον Logan ταξιδάκι στην Ιαπωνία , ένα μέρος που θα τον βοηθήσει να βρει έστω και προσωρινά μια πολύτιμη γαλήνη και στην συνέχεια θα απελευθερώσει ξανά το ‘Κτήνος‘ από μέσα του. Ο Jackman για ακόμη μια φορά διαπρέπει στον σήμα κατατεθέν ρόλο της καριέρας του όμως η τελική εικόνα του φιλμ ζημιώνεται αισθητά από μια εντελώς πεζή και κλισέ τρίτη πράξη αλλά και από το γεγονός ότι τότε η FOX δεν είχε ακόμη τα αδαμάντινα αρχίδια ώστε να αφήσει τον σκηνοθέτη της να κάνει μια Rated-R ταινία του Wolverine

Όπως και να χει εδώ στρώθηκε ο δρόμος για το εξαίσιο LOGAN !

Πολύ δυνατό οπτικά και ερμηνευτικά υπήρξε και το πολυβραβευμένο…

12 YEARS A SLAVE by Steve McQueen…

Το σύνολο του cast παραδίδει άρτιες ερμηνείες και ειδικά ο Fassbender ως αμείλικτος , ψυχωτικός και θρησκόληπτος ιδιοκτήτης θητείας / δουλέμπορος υπήρξε καταιγιστικός ! Βλέποντας τον από την μια να κρίνει τους Αφροαμερικανούς σκλάβους του ως ‘πανούκλα‘ και ‘πηγή δεινών’ και από την άλλη να τους εκμεταλλεύεται με κάθε τρόπο δεν γίνεται να μείνεις ασυγκίνητος.

Ο McQueen κάνει μια άψογη αποτύπωση της εποχής όμως σε αρκετά σημεία φαντάζει και ο ίδιος σαν ένας δουλέμπορος ‘συναισθημάτων και μελοδράματος’. Τουλάχιστον το ‘εμπόρευμα‘ εδώ είναι δυνατό και ποιοτικό με εξαίρεση την στιγμή που εμφανίζεται ένας Από Μηχανής…Brad Pitt ώστε να φέρει την λύτρωση, πάντοτε όμορφος και χαμογελαστός…

Μιας και πιάσαμε τα δράματα και τις ‘λυτρώσεις‘ το

PHILOMENA by Stephen Frears…

…τα είχε και τα δυο σε άφθονες ποσότητες. Όμως παρά την δυνατή ερμηνεία της Judi Dench δεν μπορώ να πω ότι συγκλονίστηκα ανεπανόρθωτα από την προσπάθεια της να αποκαταστήσει την τιμή του παρελθόντος της.

Στον αντίποδα αρκετά αδιάφορο και άψυχο μου φάνηκε το…

OBLIVION by Joseph Kosinski…

Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που συνεχώς ‘δανείζεται’ θεματολογίες και εικόνες από , σαφώς ανώτερες , sci-fi ταινίες και ιστορίες όμως αδυνατεί να στήσει με αυτά κάτι που θα ξεπερνά την αποστειρωμένη μετριότητα.

Το γεγονός ότι ο υπέρλαμπρος αστέρας Tom Cruise παραδίδει μια από τις πιο διεκπεραιωτικές ερμηνείες της καριέρας του σίγουρα δεν βοηθά την όλη υπόθεση.

Σαφώς πιο ενδιαφέρον υπήρξε το…

IRON MAN #3 by Shane Black….

H ικανότητα του Black να στήνει σχέσεις ανδρικής φιλίας και να γράφει γαμάτους διαλόγους σε συνδυασμό με το ανεξίτηλο χάρισμα του πρωταγωνιστή Robert Downey Jr. αποτρέπουν το τρίτο IRON MAN να φαντάζει ως ένα σκουριασμένο και τρύπιο κονσερβοκούτι καθώς επισκιάζουν τις αδυναμίες της ιστορίας και την έλλειψη ενός αξιόλογου Villain. Βέβαια η τρίτη πράξη της ταινίας ίσως πολύ συμβολικά να λειτουργεί και ως η αυτοκαταστροφή των όποιων θετικών συναισθημάτων είχα για αυτό το τρίτο μεταλλικό κεφάλαιο της ζωής και των υπαρξιακών προβληματισμών του Tony Stark

A και δηλώνω ένοχος μιας και είμαι από εκείνους που λάτρεψαν τον ‘Μανδαρίνο Ben Kingsley , έστω και αν είναι οπαδός της μισητής Liverpool, και θα τολμήσω να πω ότι ίσως να είναι και ο χαρακτήρας του MCU με το μεγαλύτερο βάθος !

Μιλώντας για ‘χαρακτήρες με βάθος‘ τέτοιους σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είχε το…

ESCAPE PLAN by Mikael Hafstrom

Εδώ ο Sly κοπιάρει αποδράσεις και Action σκηνές από το τόσο πλούσιο παρελθόν του. Ο Jim Caviezel παίρνοντας έναν ρόλο δεσμοφύλακα εδώ αποδεικνύει ότι συνεχίζει να τραβά τα ‘πάθη του Χριστού’. Ο Vinnie Jones ερμηνεύει ξανά Vinnie Jones . O Vincent D’Onofrio χαραμίζεται παντελώς. Ο 50 Cent επιμένει στο καπρίτσιο του να παριστάνει τον ηθοποιό. Και στο τέλος ο Arnold πασχίζει να σώσει κάπως τις εντυπώσεις επιστρατεύοντας το διαχρονικό χάρισμα του.

Το ESCAPE PLAN , μια ταινία δράσης και απόδρασης, μοιάζει να ξεβράστηκε δυο δεκαετίες αργοπορημένη στο κινηματογραφικό πανί με αποτέλεσμα να πνίγεται στην θάλασσα των κλισέ και της απόλυτης μετριότητας.

Εντελώς ειρωνικά η καλύτερη σκηνή της ταινίας περιγράφει λακωνικά και σταράτα την ίδια την δυναμική της !

Πάντως το 2013 μας έδωσε και ορισμένα ακόμη πιο φλώρικα και βρώμικα χτυπήματα από το , τουλάχιστον τίμιο, ESCAPE PLAN .

Το πιο απρόσμενο και απογοητευτικό από αυτά υπήρξε το…

KICK – ASS #2 by Jeff Wadlow…

O Matthew Vaughn αποχώρησε από το τιμόνι του KICK – ASS ώστε να αναλάβει την διεύθυνση της ‘πρώτης τάξης’ των αγαπημένων μας X-MEN και στις αποσκευές του πήρε και το τελευταίο ψήγμα στιλ, πετυχημένου χιούμορ και καφρίλας από αυτό το franchise. Ο αντικαταστάτης του εδώ στάθηκε λίγος και αδυνατώντας να κάνει κάτι το μάχιμο και το ενδιαφέρον επέλεξε να καταφύγει σε έναν καταιγισμό ‘ακραίων και προκλητικών’ σκηνών που δεν θα έμπαιναν ούτε καν στις κομμένες σκηνές στο DVD της πρώτης και υπέροχης ταινίας

Απόλυτα αισθητή είναι και η απουσία του ‘Big Daddy’ Batman Nicolas Cage.

Ο εξίσου υπερεκφραστικός Jim Carrey πάσχισε να μπαλώσει το τεράστιο κενό που άφησε πίσω του ο Nic όμως δεν τα κατάφερε και τόσο αποτελεσματικά.

Στο φινάλε αρνήθηκε να στηρίξει την ταινία του μιας και συνέδεσε την βία που απεικονίζεται σε αυτή με την βία ενός αληθινού πιστολιδιού που κλασσικά εκτυλίχθηκε σε κάποιο σχολείο της Αμερικής…

Πάντως ο Quentin Tarantino έβαλε το δεύτερο KICK-ASS στην λίστα με τις αγαπημένες του ταινίες του 2013 …Αλλά οκ περί ορέξεως !

Εκείνο που σίγουρα ΔΕΝ μπήκε σε καμία λίστα με τα οτιδήποτε ‘καλύτερα‘ ήταν το…

KILLING SEASON by Mark Steven Johnson…

ok η καλλιτεχνική κατρακύλα του Travolta είναι απόλυτα ευδιάκριτη από …από το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του θα έλεγα. Κακά τα ψέματα ο Travolta είναι ένας υπερεκφραστικός και όχι ιδιαίτερα ποιοτικός ηθοποιός που όμως μπορεί να μας δώσει γαμάτες ερμηνείες και χαρακτήρες όταν κάνας σκηνοθέτης τύπου Tarantino και John Woo υποκύψει στην νοσταλγία του και του δώσει έναν ρόλο σε κάποια από τις ταινίες του.

Προφανώς ο Mark Steven δεν είναι κάνας ‘Tarantino‘ και παραμένει ο τυπάς που μας έδωσε τα DAREDEVIL και GHOST RIDER οπότε αυτομάτως το ξέρεις τι σόι ερμηνεία θα παραδώσει εδώ ο πρωταγωνιστής του καθώς καλείται να ενσαρκώσει έναν πικρόχολο και εκδικητικό Σέρβο που στήνει ένα κυνήγι τιμωρίας εις βάρος του Robert DeNiro

Από την πλευρά του ο DeNiro πιστοποιεί το γεγονός ότι εδώ και μια δεκαετία ,τουλάχιστον, δέχεται να παίξει σε ότι μαλακία ταινία του προσφέρεται για να εξασφαλίσει ένα γερό εφάπαξ…

Σκηνοθετικά το Killing Season αντικατοπτρίζει ιδανικά τις ικανότητες του Mark Steven Johnson.

Πάντως για να είμαστε δίκαιοι το 2013 ξέβρασε και πολύ χειρότερη σαβούρα στις οθόνες μας.

Φύγαμε να θυμηθούμε μερικά υπέροχα ‘σκουπίδια’ !

A GOOD DAY TO DIE HARD by John Moore

Εδώ παρά το γεγονός ότι ο , κάποτε τρωτός και ευάλωτος, μπάτσος και οικογενειάρχης John McClane εξελίσσεται‘ σε έναν άφθαρτο Σούπερ Ήρωα που έχει πατήσει το cheat code για ‘άπειρες σφαίρες και ενέργεια’ κατά θλιβερή ειρωνεία δεν φαντάζει πλέον και ‘Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει’ καθώς σε αυτό το sequel ο πρωταγωνιστής Bruce Willis αδυνατεί ακόμη και να κρατηθεί …ξύπνιος στα γυρίσματα

H ψυχή του Willis απουσιάζει παντελώς από τον εμβληματικό του ρόλο αυτή τη φορά ενώ το γεγονός ότι κάποιος ανίδεος παραγωγός σκέφτηκε ότι ο Jai Courtney θα μπορούσε να κληρονομήσει τον τίτλο του ‘Πολύ Σκληρού’ απλά με προσπερνάει…

AFTER EARTH by M.N.Shyamalan…

H αμήχανη και θλιβερή στιγμή που ο ξεπεσμένος M.N.Shyamalan λαδώνεται‘ από τον Will Smith ώστε να στήσει μια ‘επική‘ ταινία επιστημονικής φαντασίας γύρω από τον παντελώς ατάλαντο και ενοχλητικό γιο του.

Στο AFTER EARTH o Will παίρνει το Όσκαρ του ‘Πατέρα της χρονιάς’ ενώ ο Shyamalan συνεχίζει να απογοητεύει και να διαψεύδει τις προσδοκίες του κοινού του.

GANGSTER SQUAD by Ruben Fleischer…

Ως γκάγκστερικο φιλμ το GANGSTER SQUAD κρίνεται ως μια παταγώδης αποτυχία σε όλα τα επίπεδα.

Και όμως να που ο σκηνοθέτης του προβαίνει σε ένα αποτελεσματικό και αμείλικτο μαφιόζικο χτύπημα καθώς η κακογουστιά και η ηλιθιότητα που κατακλύζουν το φιλμ του κατορθώνουν να ‘σκοτώσουν‘ ένα cast καλών ηθοποιών και λαμπερών αστέρων !

MACHETE KILLS by Robert Rodriquez…

H συνέχεια του MACHETE ήταν τόσο κακόγουστη , γραφική και ηλίθια που μάλλον τελικά μας στέρησε την εκπλήρωση της ονείρωξης μας να δούμε ένα MACHETE φιλμ που θα εκτυλίσσεται στο διάστημα…

G.I. JOE : Retalliation by Jon Chu…

Μετά τα TRANSFORMERS του Michael Bay εδώ η νοσταλγία για τα παιδικά μας χρόνια πέφτει θύμα ενός ακόμη βιασμού (και στυγνής εμπορικής εκμετάλλευσης) ,που φαντάζει και πολύ πιο κακόγουστος μάλιστα…

Πάντως δεν μίσησα εξίσου το…

PAIN & GAIN by Michael Bay…

Καθώς αυτή η , τίγκα στα αναβολικά, και παντελώς ουγκ εξτραβαγκάντσα λειτουργεί ως μια ενδιαφέρουσα μελέτη για το πως το Hollywood επιμένει να σκάει εκατομμύρια στον Michael Bay ώστε εκείνος να γυρνάει ταινίες με ανύπαρκτα σενάρια, παντελώς μονοδιάστατους και γραφικούς χαρακτήρες και φίσκα σε ένα στερεοτυπικό χιούμορ που φαίνεται να ανήκει περισσότερο σε έναν χαζό δεκαπεντάχρονο…

Το PAIN & GAIN μας δείχνει ότι ο Michael Bay είναι το απόλυτο manchild που κατάφερε να πλουτίσει και να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα μέσα σε μια φανταχτερή βιομηχανία που την διοικούν ανίδεοι και φιλοχρήματοι τύποι !

THE HOBBIT : The Desolation of Smaug by Peter Jackson…

O ταλιροφονιάς Peter Jackson τελικά δεν ‘νιώθει‘ και παρά το ξέσπασμα του ‘Γκάνταλφ‘ για τον τρόπο που γυρίστηκε η προηγούμενη χομπιτοταινία τον σέρνει μέσα και σε αυτή την συνέχεια…

Ο πιο διεκπεραιωτικός Jackson ολόκληρης της καριέρας του.

OLDBOY by Spike Lee…

Το 2013 το HOLLYWOOD αποφάσισε να κάνει ένα remake της εργάρας του Park μόνο και μόνο επειδή ο μέσος Αμερικανός θεατής παραδοσιακά ζορίζεται να ‘χωνέψει‘ οποιοδήποτε φιλμ όπου οι πρωταγωνιστές του δεν είναι λευκοί Αμερικανοί που μιλάνε Αγγλικά. Και φυσικά μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία οι συντελεστές και οι παραγωγοί του remake δεν παρέλειψαν να ‘νερώσουν‘ όλα τα τολμηρά και προβοκατόρικα στοιχεία που κατέστησαν την αυθεντική ταινία τόσο σπουδαία, ουσιώδης και τολμηρή.

Το ‘νόθευμα΄ αυτό ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο σκηνοθέτης Spike Lee που κατά τραγική ειρωνεία, το λες και ‘κάρμα‘, έφαγε και εκείνος με την σειρά του ένα ανελέητο ‘χειρουργείο‘ από τους χρηματοδότες του που ‘ακρωτηρίασαν‘ την δική του εκδοχή του OLDBOY

Η μοναδική αντίδραση του Lee σε αυτή την ‘αδικία‘ που υπέστη ήταν να γράψει στους τίτλους αρχής ‘ A Spike Lee Film’ αντί για το πατροπαράδοτο ‘ A Spike Lee Joint’ που χρησιμοποιεί στα εκάστοτε πονήματα του. Ποτέ μου δεν κατάλαβα την σημασία της λέξης ‘Joint‘ . Ίσως να είμαι υπερβολικά λευκός για να κατανοήσω τον συμβολισμό της. Εκείνο πάντως που το κατάλαβα μια χαρά είναι ότι εδώ ο Lee παρά τα όποια παράπονα του δεν τράβαγε κανένα απολύτως ζόρι να απλώσει τα χέρια και να αρπάξει λαίμαργα μια επιταγή με αρκετά μηδενικά από το χέρι του λευκού Μπάσταρδου χρηματοδότη του που είπε να καπηλευθεί το σπουδαίο έργο μιας άλλης κουλτούρας.

THE LONE RANGER by Gore Verbinski…

Εδώ πλέον και επίσημα ο Johnny Depp μας δηλώνει ευθαρσώς ότι το υπόλοιπο της καριέρας του δεν θα το περάσει ως ηθοποιός αλλά σαν ένας στυγνός επαγγελματίας/μίμος που θα μας δίνει παραλλαγές του Jack Sparrow σε κάθε νέα ταινία του….

MOVIE 43 by…ένα σωρό απίθανους τύπους…

Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντι σας :

ΔΕΝ έχω τολμήσει ακόμη να κάτσω να δω το MOVIE 43.

Όπως και να χει το βάζω στην ‘Shitlist‘ του 2013 καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι του αξίζει μια θέση μόνο και μόνο για το Gif πιο πάνω

SCARY MOVIE #5 by Malcolm Lee…

To μοναδικό SCARY MOVIE που δεν με έκανε να γελάσω έστω και με ένα γαμημένο αστείο.

Τόσο φτηνό , κενό και χυδαίο που δεν δίστασε να επιστρατεύσει τους Charlie Sheen και Lindsay Lohan ως ‘δολώματα‘ μπας και κόψει κάνα εισιτήριο…

NOW YOU SEE ME by Louis Leterrier


Μια ταινία που επιστρατεύει τις λέξεις :

  • Μαγεία
  • Υπνωτισμός
  • Ψευδαίσθηση
  • Ειδικά εφέ
  • Morgan Freeman

Για να δικαιολογήσει την ηλιθιότητα και την προχειρότητα που διακρίνουν το σενάριο και τους χαρακτήρες της. Παράλληλα επιδεικνύοντας περίσσιο θράσος πάει να το παίξει ‘ανατρεπτική και σκεπτόμενη’

THOR : Dark World by Alan Taylor…

Marvel και Disney εξορίζουν την Patty Jenkins στο βασίλειο των DC & Warner Bros ώστε να κάνουν τους αντιπάλους τους πιο ανταγωνιστικούς και παράλληλα να βγάλουν μια από τις πιο βαρετές και κενές συναισθηματικά και θεματολογικά Superhero ταινίες ολόκληρης της δεκαετίας.

HANGOVER III by Todd Phillips...

Οι προσδοκίες μου για κάτι το καλό πέθαναν μαζί με εκείνη την άτυχη καμηλοπάρδαλη στην εισαγωγή της ταινίας.

ZERO THEOREM by Terry Gilliam

Ένας από τους αγαπημένους μου σινε-παραμυθάδες εδώ ξεμένει από μελάνι και έμπνευση…

WORDL WAR Z by Marc Forster…

Τίμια σκηνοθεσία, ακόμη πιο τίμιος πρωταγωνιστής αλλά σοβαρά τώρα πόσο να σε κρατήσει μια ταινία που περιστρέφεται γύρω από ‘ζόμπι‘ , παγκόσμιες αναταραχές και καταστροφές και στην οποία δεν διακρίνουμε έστω μια στάλα Gore ή προκλητικής βίας ?

RIDDICK by David Twohy...

Μια αδύναμη απόπειρα επιστροφής των Vin Diesel και Twohy στις Horror και Survival ρίζες εκείνου του πρώτου πλανήτη που γνωρίσαμε μέσα από το αχανές σκοτάδι του PITCH BLACK.

THE CONJURING by James Wan

Μια ταινία που λειτουργεί αρχικά ως ο ρακοσυλλέκτης που συγκεντρώνει ιδέες και σκηνές από σαφώς καλύτερες ταινίες του παρελθόντος στην συνέχεια τις τιγκάρει στα Jump Scares ,το ψεύτικο CGI , τους μονοδιάστατους χαρακτήρες και προφανώς καταλήγει να συναρπάσει όλους εκείνους που δεν έχουν δει ποτέ τους γνήσιες ταινίες Τρόμου.

Ο ορισμός της Horror μετριότητας που άνοιξε ένα κινηματογραφικό κουτί της Πανδώρας μέσα από το οποίο συνεχώς ξεπηδούν Spin-off ταινίες που με τρομάζουν μονάχα με το πόσο ανόητες , ανέμπνευστες και φτηνές φαντάζουν.

Και όχι ο James Wan δεν είναι σε καμία περίπτωση ο ‘σωτήρας του Horror σινεμά’. Αντίθετα είναι ένας ακόμη εμποράκος του…

Η πικρή ειρωνεία εδώ συναντάται στο γεγονός ότι ένας γνήσιος Μάστορας του κινηματογράφου τρόμου εξελίχθηκε το 2013 και εκείνος σε έναν στυγνό πωλητή του…

DRACULA 3D by Dario Argento…

Τι δουλεία είχε ένας σκηνοθέτης της κλάσης του Argento με το 3D ? 

Απολύτως καμία. 

Το DRACULA 3D είναι η απελπισμένη προσπάθεια ενός εξίσου απελπισμένου δημιουργού να κριθεί ως ‘επίκαιρος‘ και κατά συνέπεια να διατηρηθεί στην βιομηχανία του θεάματος. Εδώ ο Argento μας δίνει άφθονα φονικά, ακρωτηριασμούς, softcore γαμήσια και αντιπαθητικούς χαρακτήρες. Στα μάτια του όλα αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζουν τον κινηματογράφο του σήμερα. 

Και ίσως εν μέρη να έχει και ένα δίκιο όμως και πάλι εδώ αδυνατεί να συνθέσει ένα φιλμ που θα είναι έστω και λίγο της προκοπής… 

Και όπως πάντα στο τέλος αφήνω και εκείνο το ένα φιλμ που με δίχασε βαθύτατα τόσο με την αισθητική του όσο και με εκείνα που πάσχισε να μου πει…

MAN OF STELL by Zack Snyder…

Επειδή η ανασκόπηση αυτή ήδη τράβηξε μακριά και καθώς οι σκέψεις και οι ενστάσεις μου γύρω από την κινηματογραφική αναβίωση του Superman είναι πραγματικά πολλές επιτρέψτε μου να σας παραπέμψω σε παλαιότερο άρθρο μου γύρω από το Man of Steel.

Τέλος παραθέτω και τελευταία στιγμή και τα…

INSIDE LLEWYN DAVIS των αδελφών Coen…

Αν μπορούσα να αντιμετωπίζω την τέχνη αντικειμενικά θα το έχριζα ως ένα ‘πανέμορφο , μελαγχολικό και σκοτεινό αριστούργημα‘ ! Όμως μιας και θεωρώ ότι η αντικειμενικότητα δεν χωράει στην τέχνη θα έλεγα ότι το INSIDE LLEWYN DAVIS είναι η στιγμή που οι Coen υποκύπτουν ολοκληρωτικά στην εσωστρέφεια τους . Ένα φιλμ που οι νότες του απλά δεν άγγιξαν καμία από τις δικές μου χορδές.

UNDER THE SKIN by Jonathan Glazer…

Ναι οπτικά σε σαγηνεύει και σε παρασύρει το ίδιο αποτελεσματικά με την Σκάρλετ εδώ όμως όποιος έχρισε τον Glazer ‘νέο Kubrick’ του αξίζει να περάσει τα Χριστούγεννα του μέσα στο ξενοδοχείο της Λάμψης και παρέα με έναν μονίμως σουρωμένο Jack !

Κάπου εδώ όμως η πτήση μας στο κινηματογραφικό 2013 λαμβάνει τέλος. Τα ξαναλέμε σύντομα στο 2014 αγαπητοί μου χρονοταξιδιώτες !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: