Οι ταινίες της δεκαετίας που μας έμειναν για καλό και για ‘κακό’… #2014

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πολυσύνθετο, ποιοτικό και γαμάτο.

Το κινηματογραφικό 2014 είχε ταινίες όλων των ειδών και για όλα τα γούστα. Διάολε ήταν τόσο πλούσιο που ακόμη και εκείνες που δεν μου άρεσαν για άλλους ίσως να αποτελούν και σύγχρονα αριστουργήματα !

Όμως για να μην σας κουράζω με περιττές είσαγωγές πάμε να δούμε εκείνες που προσωπικά ξεχώρισα και αγάπησα…

20.THE INTERVIEW by Rogen & Goldberg…

Η ‘συνέντευξη‘ που έκαναν οι Rogen και Goldberg στον μέγα δικτάτορα ηγέτη της Βόρειας Κορέας κρίθηκε τόσο αμφιλεγόμενη που τελικά απαγορεύτηκε δια ροπάλου η διανομή της στις κινηματογραφικές αίθουσες…

Πάντως οι τολμηροί θεατές / πειρατές που βρήκαν το The Interview μέσω άλλων διόδων ανταμείφθηκαν με τις πληροφορίες ότι ο Κιμ ‘Πατάω το Κουμπί’ Γιονγκ Ουν γουστάρει να πίνει μαργαρίτες ενώ ακούει Katy Perry, είναι εξπέρ στην χειραγώγηση και παρά την κοινή πεποίθηση έχει μια κωλοτρυπίδα !

Η αποκάλυψη ότι με το ‘Cleanin’ Out my Closet’ άσμα του ο Eminem τόσο καιρό μας άφηνε υπόνοιες ότι ήταν Gay είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα !

Το The Interview σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί καμιά σπουδαία και αιχμηρή πολιτική σάτιρα και όντως ο διχασμός που προέκυψε γύρω από την περιορισμένη του διανομή του προσέδωσε την ψευδαίσθηση μιας μεγαλύτερης αξίας. Όμως όπως και να χει εδώ έχουμε μια ακόμη γαμάτη και κάφρικη κωμωδία από το γνωστό παρεάκι !

19.TUSK by Kevin Smith…

Μιλώντας περί καφρίλας το TUSK σαφέστατα παίρνει το ‘κουλουράκι‘ ως η πιο κάφρικη και ηλίθια ταινία του 2014 !

Εδώ ο Kevin Smith από την μια συνεχίζει να μας υπενθυμίζει ότι πλέον δεν θυμίζει σε τίποτε τον ευρηματικό και καυλωμένο Indie σκηνοθέτη που υπήρξε την περίοδο του CLERKS όμως από την άλλη αν έλεγα ότι δεν απήλαυσα το TUSK στο έπακρο θα ήμουν τρισμέγιστος ψεύτης.

Η ιστορία του TUSK προέκυψε μέσα από ένα Podcast στο οποίο ο μαστουρωμένος σκηνοθέτης πήρε την αγγελία ενός τυπά από την Βρετανία , στην οποία ο άγνωστος Βρετανός έταζε τζάμπα στέγη και διατροφή σε οποιονδήποτε αρκεί εκείνος να δεχόταν να κυκλοφορεί ντυμένος όλη μέρα σαν ένας…θαλάσσιος ίππος (?!) , και αναλύοντας την στον αέρα κατέληξε να συνθέσει ολόκληρο σενάριο για ταινία. Προφανώς την επόμενη μέρα ο Smith αποφάσισε όντως να γυρίσει μια ταινία βασισμένη σε αυτό το podcast !

Ως φιλμ το TUSK είναι φουλ ηλίθιο όμως κάτι η σαδιστική ερμηνεία του Michael Parks και κάτι η άγνοια κινδύνου του σκηνοθέτη το καθιστούν ίσως την μεγαλύτερη ‘ένοχη απόλαυση’ μου για εκείνη την χρονιά. Με αυτή την ταινία ο Smith επιτέλους μας δείχνει ξανά ότι είναι ένας δημιουργός που από το τίποτα μπορεί να φτιάξει ‘κάτι΄ !

Επίσης όποιος ΔΕΝ ένιωσε την καρδιά του να σπαρταράει με εκείνο το φινάλε είναι ένα στυγνό ΚΤΗΝΟΣ

18.THE RAID #2 by Gareth Evans…

O Evans επαναλαμβάνει την συνταγή της πρώτης του επιτυχίας και αυτή τη φορά προσθέτοντας πινελιές που παραπέμπουν στους WARRIORS του Walter Hill

17.DEAD SNOW : Red vs Dead by Tommy Wirkola…

Το να σφαχτούν τα Ναζί Ζόμπι με Σοβιετικά Ζόμπι είναι η πιο ‘φυσική‘ και ταιριαστή εξέλιξη για το DEAD SNOW !

Ο σκηνοθέτης μπασταρδεύει υπέροχα το ακραίο χιούμορ με την δράση και το Gore και αποδεικνύεται άξιος μαθητής της Troma Films !

16.GUARDIANS OF THE GALAXY by James Gunn…

Μια από τις πιο ‘GroovySuperhero ταινίες όλων των εποχών !

Ο Gunn παντρεύει ιδανικά το χιούμορ με την δράση και παράλληλα ‘πυροβολεί‘ με όμορφο και ρομαντικό τρόπο την νοσταλγία μας. Οι Φύλακες του Γαλαξία μας δίνουν ένα από τα πιο δεμένα cast του MCU, χορευτικές σεκάνς δράσης , πετυχημένες ατάκες και ένα ‘Awesome Mix Tape’ που δικαιολογεί απόλυτα την ονομασία του.

15.KINGSMAN : The Secret Service by Matthew Vaughn…

Μια υπέρμετρα κομψή και cool μεταφορά του ομώνυμου comic δια χειρός Matthew Vaughn.

Το KINGSMAN θα αποτελέσει το ‘James Bond’ της νέας γενιάς ενώ η σκηνή όπου ο Colin Firth μακελεύει ολομόναχος μια ολόκληρη εκκλησία ήδη θεωρείται κλασσική !

14.EDGE OF TOMORROW by Doug Liman…

O Liman γυρνάει μια από τις πιο WTF ?! ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας ολόκληρης της δεκαετίας. Στον αντίποδα ο Tom Cruise μας δίνει ένα από τα πλέον ηρωικά λαμόγια, η Emily Blunt εξελίσσεται στην φουλ μεταλλική Σκύλα της ❤ μας ενώ ο μακαρίτης ο Bill Paxton προβαίνει σε έναν ακόμη λεκτικό καταιγισμό ατακών και ύφους.

Όμως η μεγαλύτερη νίκη του Edge of Tomorrow είναι ότι πρόκειται για ένα φιλμ το οποίο προσφέρεται για άφθονες επαναλήψεις !

13.IT FOLLOWS by David Robert Mitchell

O Mitchell τολμά να επιστρατεύσει το Horror ως μια αλληγορία για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Το It Follows είναι ένα φιλμ που ‘μιλά‘ στον θεατή μέσα από πολλά και διαφορετικά επίπεδα. Ακόμη και εκείνοι που δεν θα ακούσουν κάτι που να τους ενδιαφέρει εδώ οφείλουν να παραδεχθούν τις σκηνοθετικές ικανότητες του βιρτουόζου Mitchell και να αφεθούν στις μουσικάρες του Rich Vreeland. Κάπου μέσα από το σκοτάδι και τους νέον φωτισμούς ο μάστορας Carpenter γνέφει υπερήφανος και στους δυο τους.

Επίσης εδώ επιτέλους μας δίνεται η ολική ανατροπή του κλισέ που θέλει τους καυλωμένους εφήβους να σφαγιάζονται ανελέητα ενώ κάνουν σεξ στις ταινίες τρόμου. Στο It Follows η ‘λύτρωση‘ μπορεί να προέλθει μονάχα μέσα από το αχαλίνωτο γαμήσι !

Η μοναδική ένσταση που είχα αφορά το φινάλε της ταινίας όμως και πάλι η ειρωνεία ότι μια ταινία που περιστρέφεται γύρω από το σεξ ‘χάνει‘ κάπως στην κορύφωση της είναι απλά υπέροχη.

12.THE GRAND BUDAPEST HOTEL by Wes Anderson…

Παραμυθένιο, γλυκόπικρο και παράξενο ,με εξίσου παράξενους υπαλλήλους και ενοίκους, το ‘Ξενοδοχείο‘ του Wes Anderson αποτελεί έναν προορισμό που κάθε θεατής οφείλει να τον επισκέπτεται ανά τακτά διαστήματα.

11.ENEMY by Denis Villeneuve…

Οι Villeneuve και Gyllenhaal αφού μας έδωσαν ένα από τα πιο στιβαρά και σκατόψυχα θρίλερ της δεκαετίας μέσω του PRISONERS αποφασίζουν να παίξουν μπαλίτσα τους David Lynch και Christopher Nolan και τολμούν να εξερευνήσουν το υποσυνείδητο ενός άντρα μέσα από το ENEMY φιλμ τους.

10.BLUE RUIN by Jeremy Saulnier…

Τα μπλουζ μιας εκδίκησης οφείλουν να είναι σκληρά , οργισμένα και θλιμμένα.

Ακριβώς έτσι ‘ακούγεταιτο BLUE RUIN του Jeremy Saulnier. Ένα φιλμ που θα έκανε τα αδέλφια Coen εξαιρετικά υπερήφανα.

Στο BLUE RUIN ο Jeremy Saulnier έχοντας ένα πενιχρό μπάτζετ και έναν εντελώς άπειρο και άγνωστο πρωταγωνιστή κατορθώνει να μας δώσει ένα ρεαλιστικό και δυναμικό φιλμ εκδίκησης το οποίο κινείται στους δικούς του μελαγχολικούς ‘μπλε‘ ρυθμούς και μέσα από το οποίο κάνει την μελέτη ενός έθνους που παραδοσιακά αγκαλιάζει τα όπλα και τα πυρομαχικά όμως ταυτόχρονα απορρίπτει την χρήση τους ως την μοναδική και απόλυτη λύση για το οτιδήποτε. Για τον Saulnier η εκδίκηση δεν αποτελεί φάρμακο ούτε γιατρειά. Είναι μονάχα ένα δηλητήριο το οποίο μπορεί να εξαπλωθεί μέσα σε μια οικογένεια και να την καταστρέψει ολοσχερώς.

9.INTERSTELLAR by Christopher Nolan…

O Nolan υποκύπτει ξανά στην μεγαλομανία του και μετά το δαιδαλώδες και (υπερβολικά) γεμάτο στρώσεις INCEPTION πάει να το παίξει Kubrick συνθέτοντας την δική του ‘Οδύσσεια του Διαστήματος‘…

Όμως αντίθετα με πολλούς συναδέλφους του ο Nolan είναι ένας δημιουργός που μπορεί όντως να υποστηρίξει την μεγαλομανία και τα οράματα του μιας και διακρίνεται από ικανότητα και ευρηματικότητα. Μπορεί το διάστημα ως μέρος να προσφέρεται για επιβλητικές εικόνες όμως στο INCEPTION ο σκηνοθέτης κοιτά πρώτα πως να ιντριγκάρει το μυαλό μυαλό μας. Επίσης εδώ ο McConaughey συνεχίζει θεαματικά την καλλιτεχνική του Αναγέννηση ενώ ο Matt Damon μέσα από μια ολιγόλεπτη παρουσία μας δίνει ένα από τα πιο ποταπά Λαμόγια του σύγχρονου σινεμά !

Δόκτωρ Mann αφού ήσουν ο ‘καλύτερος του είδους μας’ …τι έγινε ρε μαν μου ?…

8.JOHN WICK by Chad Stahelski…

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας οργισμένος άντρας για χατίρι του σκύλου του ?

Εδώ ο Stahelski μας προσφέρει απλόχερα καταιγιστικό Gun Fu , εξωφρενικά καλές χορογραφίες ξύλου και πιστολιδιού και στο ενδιάμεσο στήνει και μια συναρπαστική μυθολογία γύρω από τους φονιάδες του. Από την άλλη ο Keanu επιστρέφει σε ρόλους Α’ Κατηγορίας.

Το JOHN WICK αποτελεί το σπάνιο και πολύτιμο παράδειγμα ενός φρέσκου franchise δράσης και φονικού που θα θρέψει τις νέες γενιές ενώ παράλληλα θα εξιτάρει και τους παλιούς μερακλήδες του Action σινεμά.

7.CAPTAIN AMERICA : The Winter Soldier by The Russo Brothers…

Τα αδέλφια Russo προσθέτουν στο οικοδόμημα του MCU την πιο μεστή του ταινία όσον αφορά το σενάριο, την ανάπτυξη χαρακτήρων , την ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και τον χαβαλέ αλλά όσον αφορά το Action και κατασκοπικό κομμάτι.

Πραγματικά είναι ένα τεράστιο ΚΡΙΜΑ που οι Marvel / Disney στην συνέχεια δεν πάτησαν επάνω στην ολντ σκουλ προσέγγιση που είχε το CAPTAIN AMERICA : The Winter Soldier απέναντι στην μυθολογία και τους χαρακτήρες του…

Όπως και να χει αυτό το ‘KLAANG !’ που ακούγεται την στιγμή που ένα μεταλλικό χέρι συγκρούεται με την πιο εμβληματική ασπίδα όλων των εποχών δεν θα σταματήσει ποτέ να αντηχεί στα αυτιά μας !

6.INHERENT VICE by P.T.Anderson…

Μετά το εξαίσια κτηνώδες THE MASTER οι Joaquin Phoenix και P.T.Anderson συμμαχούν ξανά ώστε να μας δώσουν ένα πολύπλοκο τριπάρισμα που κινείται με νεο-νουάρ ρυθμούς ανάμεσα στο δράμα και την stoner κωμωδία.

Αστείο αλλά και μελαγχολικό το INHERENT VICE θεματολογικά μας μιλάει γύρω από εποχές και πράγματα που ενώ οδηγούνται σε ένα αναπόφευκτο φινάλε τελικά κάπως κατορθώνουν να μείνουν μαζί μας για πάντα.

5.THE BABADOOK by Jennifer Kent…

Αν είσαι από εκείνους τους ‘ Horror ‘ οπαδούς που τρομάζουν περισσότερο στο άκουσμα των λέξεων ‘ αλληγορία ‘ και ‘ συμβολισμός ‘ περισσότερο από ότι στην θέα των αμέτρητων jump scares και των κλισέ στα οποία έχεις εντρυφήσει τότε μάλλον το BABADOOK είναι ένα ‘ βιβλίο ‘ που με το φινάλε του θα σε απελπιστεί και θα σε εξοργίσει .

Αν πάλι ανήκεις σε εκείνους που μεγάλωσαν με ταινίες τρόμου που παράλληλα έχουν κάτι να σου πουν για την αληθινή ζωή , όπως τα έργα του George Romero με τον κοινωνικό σχολιασμό τους ή εκείνα του Carpenter με την ανελέητη και cool πολιτική τους σάτιρα , τότε θα αφήσεις τον εαυτό σου να βυθιστεί στις μελαγχολικές σελίδες του BABADOOK. Και ναι όλοι μας κάποτε χανόμαστε στα κινηματογραφικά όργια Gore και φονικών για να ταΐσουμε την ανάγκη μας για ψυχαγωγία όμως πάντα στο τέλος οι ταινίες που θα μένουν και θα επιβιώνουν είναι εκείνες που τρέφουν και ιντριγκαρουν το μυαλό μας .

Και μιλώντας για ‘ τάισμα ‘ το αμφιλεγόμενο φινάλε του BABADOOK μπορεί σε μια μερίδα του κοινού να φάνηκε ανόητο ή παράλογο όμως είναι απίστευτα ειρωνικό το πόσο αλήθεια περιέχει μέσα του . Το BABADOOK της Jennifer Kent είναι τα συσσωρευμένα συναισθήματα απώλειας , της θλίψης και της οργής που σου χτυπάνε την πόρτα σε κάποια φάση της ζωής σου ουρλιάζοντας ‘ LET ME IN ! ‘.

Στο τέλος πρέπει να δεχτούμε ότι δεν μπορούμε όλοι μας να νικήσουμε ή να τιθασεύσουμε τους Δαίμονες μας . Καμία φορά πρέπει να μάθουμε πως να συνεχίζουμε να ζούμε μαζί τους και να τους τρέφουμε ώστε να μην διεκδικήσουν το καλό κομμάτι του εαυτού μας .

4.LEVIATHAN by Andrey Zvyagintsev

O Zvyagintsev γραπώνει ένα μπουκάλι βότκα και ξεβράζει όλες του τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς γύρω από την προεδρία του Πούτιν και το ‘μέλλον‘ της ρόντινα Ρωσίας επάνω στο κινηματογραφικό πανί.

Οι εικόνες και τα μηνύματα του σκηνοθέτη είναι τόσο ισχυρά στο LEVIATHAN που το φιλμ του κατόρθωσε να αψηφήσει επιδεικτικά όλες τις περικοπές στο μπάτζετ και τους περιορισμούς στην διανομή που του επέβαλλε η Ρωσική Κυβέρνηση.

Το φιλμ αυτό συμβολικά φαντάζει σαν ένα πελώριο Κήτος που δεν θα σταματήσει να αλωνίζει τους Ωκεανούς μέχρι να επιφέρει την πολυπόθητη ‘αλλαγή‘ ή έστω να αναγκάσει τους μάρτυρες του να προβληματιστούν βαθύτατα για όλα εκείνα τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα τα οποία ξεβράζει με μανία μπροστά τους.

3.WHIPLASH by Damien Chazelle…

Ανέκαθεν αντιλαμβανόμουν τα ντραμς ως μια τέχνη εκτόνωσης όμως εδώ ο Chazelle αφήνοντας ανεξέλεγκτο τον J.K.Simmons να σπρώχνει πέρα από τα όρια τον Miles Teller με αναγκάζει να τα βλέπω πλέον ως σκέτο μαρτύριο…

Στο WHIPLASH ο σκηνοθέτης διαστρεβλώνει την εικόνα ενός δάσκαλου μουσικής σε κάτι που φαντάζει με μοχθηρό Villain από κάποιο θρίλερ !

Το φιλμ αυτό είναι το απόλυτο τεστ σχετικά μέχρι το πόσο μακρία μπορούν να τεντωθούν τα νεύρα σου. Οι νότες του είναι μεεθοδικές αλλά και αμείλικτες.

Ένας σπουδαίος τζαζ αυτοσχεδιασμός που ντύνει μια σκληρή μάχη εγωισμών.

2.BIRDMAN by Alejandro G. Inarritu…

Όταν ο Michael Keaton διάβασε πρώτη φορά το σενάριο του BIRDMAN ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του ,Alejandro González Iñárritu ,τον … τρόλαρε ασύστολα !

Ο Iñárritu εδώ και χρόνια μεγαλουργεί σκηνοθετικά και έτσι η ομορφιά του BIRDMAN ουδεμία έκπληξη προκαλεί στο κοινό του. Όμως δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και για τον πρωταγωνιστή του που εδώ κάνει μια απρόσμενα σπουδαία επιστροφή και παραδίδει, κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά, τον ρόλο της ζωής του. Ακριβώς όπως και ο συνάδελφος του Mickey Rourke που είναι λες και πέρασε όλα τα σκατά που πέρασε στην προσωπική του ζωή αλλά και στην καριέρα του μόνο και μόνο ώστε να μεγαλουργήσει ερμηνευτικά στο The Wrestler του Darren Aronofsky έτσι και εδώ ο Keaton παίρνει τα βιώματα του που σχετίζονται άμεσα με τον πόνο, την απογοήτευση , την αποτυχία αλλά και την πικρία και τα μετατρέπει σε κάτι το ανυπέρβλητο και σπουδαίο.

Στο BIRDMAN ο Keaton γδύνεται εντελώς, επίσης κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά, και βγάζει όλη του την αγανάκτηση και τα τσακισμένα όνειρα ετών ώστε μέσα από αυτά να προκύψει μια σπουδαία ερμηνεία γεμάτη δύναμη και νοήματα. Και μπορεί τελικά, αδίκως, να μην κέρδισε το Όσκαρ αλλά στα αρχίδια του. Μέσα από μια ερμηνεία που μπορεί να μεταφραστεί και ως πορτραίτο καριέρας και αυτοψυχανάλυση ο τυπάς αυτός απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε πολύ πιο απαιτητικούς και σπουδαίους ρόλους σε σχέση με εκείνους στους οποίους αναγκαζόταν να παίζει για δεκαετίες ολόκληρες.

Αυτοκριτική‘ είναι στο τέλος και η λέξη που χαρακτηρίζει ιδανικά το BIRDMAN των Iñárritu και Keaton που εδώ συνθέτουν την απόλυτη σάτιρα γύρω από το Hollywood αλλά και εκείνους τους ταλαντούχους τρελούς καλλιτέχνες που το απαρτίζουν. Τύποι και τύπισσες που επάνω στην μεγαλομανία τους θέλουν να αφήσουν κάτι το σπουδαίο, ή έστω κάτι που οι ίδιοι το θεωρούν σπουδαίο, στην τέχνη πιστεύοντας ότι μονάχα έτσι θα κερδίσουν το μερίδιο τους στην ‘αθανασία‘. Τα μοναδικά πράγματα που φαίνεται να τους εμποδίζουν είναι η προσωπική τους απληστία αλλά και η ανώμαλη αγάπη του ψυχαναγκαστικού κοινού τους που θέλει να τους βλέπει να ερμηνεύουν για πάντα μονάχα τους ρόλους που αγάπησαν ως θεατές. Πραγματικά πρέπει να είσαι αφελής ή τρελός ώστε να πας κόντρα σε αυτά τα δυο ‘εμπόδια‘ και στο τέλος η ανταμοιβή δεν είναι καθόλου, μα καθόλου σίγουρη υπόθεση.

 ‘People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit.’

1.NIGHTCRAWLER by Dan Gilroy…

‘ What if my problem wasn’t that I don’t understand people but that I don’t like them ? ‘

Στο Nightcrawler ,του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Dan Gilroy, ο πρωταγωνιστής Jake Gyllenhaal μας δίνει ένα κινηματογραφικό ‘ Τέρας ‘ που θυμίζει αρκετά εκείνο το ανθρωπόμορφο κτήνος που μας παρουσίασε ο Daniel Day Lewis στο There Will Be Blood. Ένα αδίστακτο και αδηφάγο τέρας που κρύβεται σε κοινή θέα , πίσω από ένα ανθρώπινο , καλοσυνάτο και εργατικό προσωπείο .

Όμως αντίθετα με τον πετρέλαια Daniel Plainview του Day Lewis, o Louis ‘Lou’ Bloom του Gyllenhaal δεν σου προσφέρει τον παραμικρό παράγοντα εξιλέωσης ώστε να του τον καταλογίσεις…

Το Nightcrawler είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Dan Gilroy και η δουλειά που κάνει είναι εξαιρετική . Αυτή η ξέφρενη νεο – νουάρ εργαρα θα μπορούσε να ναι το ψυχικά διαταραγμένο ξαδελφακι του DRIVE των Refn και Gosling. Όμως το πραγματικό μεγαλείο της ταινίας συναντάται στο άψογο σενάριο του Gillroy που πέρα από το να μας παρουσιάσει μια από τις πιο απολαυστικές και τρομακτικές σύγχρονες κινηματογραφικές φυσιογνωμίες ταυτόχρονα μας δίνει μια ιστορία που λειτουργεί ως η απόλυτη σάτιρα για τον κόσμο της τηλεόρασης και των ανθρώπων με τα ψεύτικα ,μεγάλα και λαμπερά χαμόγελα που την πρεσβεύουν και την υπηρετούν . Ανθρώπους που μας πουλάνε βία και θάνατο σε καθημερινή βάση και που εμείς ως γνήσιοι και διαχρονικοί υποκριτές τους κατηγορούμε για αυτό ενώ στην πραγματικότητα είμαστε οι καλύτεροι συνεργάτες τους. Ο Gilroy χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια για να  ολοκληρώσει το σενάριο του όμως ύστερα από τόσο καιρό όχι μονάχα δεν ‘ χάθηκε ‘ σε αυτό αλλά κατόρθωσε να τελειοποιήσει κάθε πτυχή της θεματολογίας του και να πετύχει την ιδανική αναλογία μεταξύ δράματος , σάτιρας και μαύρου , βιτριολικου χιούμορ.

Όμως το Nightcrawler δεν περιορίζεται μονάχα στο να αποτυπώσει μέσα από την κάμερα του την υποκρισία των μίντια. Βλέποντας τα νέον φώτα του Λος Άντζελες να φωτίζουν και να αποκαλύπτουν το ζωγραφισμένο χαμόγελο του Luis Bloom στο φινάλε θα αρχίσεις μέσα σου να απαριθμείς όλους τους ανθρώπους που γνωρίζεις στην καθημερινότητα σου και που έχουν ακριβώς το ίδιο χαμόγελο χαραγμένο στις φάτσες τους . Χάνοντας κάπου το μέτρημα δεν γίνεται να μην νιώσεις μια ανατριχίλα στην σκέψη του πόσους ‘Luis Bloom’ συναντάμε σε αυτή την ζωή .

Τα χειρότερα όμως έρχονται όταν μετά από μια παραγωγική και πετυχημένη μέρα στην δουλειά καλείσαι να αντικρίσεις την αντανάκλαση σου στον καθρέφτη….

Φυσικά το 2014 μας έδωσε και αρκετές άλλες ταινίες που αν και από την πλειοψηφία του κοινού και των κριτικών κρίθηκαν ως εργάρες εμένα πάλι είτε με απογοήτευσαν είτε με άφησαν παντελώς αδιάφορο.

Οφείλω να αναγνωρίσω το γεγονός ότι οι ταινίες που ακολουθούν ήταν άκρως ποιοτικές όμως στην τελική απλά δεν ήταν ‘my tempo’

BOYHOOD by Richard Linklater…

Το ‘Passion Project’ ενός αγαπημένου μου σκηνοθέτη για μένα μεταφράζεται σε μια παγίδα μεγαλομανίας.

Ως κινηματογραφικό ‘πείραμα‘ το BOYHOOD μου κέντρισε το ενδιαφέρον όμως ως φιλμ με άφησε παγερά αδιάφορο. Μια ταινία που μας μιλάει για την ζωή που όμως απέτυχε να μου πει κάτι που δεν ήξερα από μόνος μου ή να με αναγκάσει να προβληματιστώ γύρω από αυτά που ήξερα.

THE THEORY OF EVERYTHING by John Marsh…

O Stephen Hawking την αράζει στο δωμάτιο του και ετοιμάζεται να ‘απολαύσει‘ την μηνιαία του συνδρομή στο ιστορικό και λατρεμένο περιοδικό Penthouse, ένα διαχρονικό έντυπο που γαλούχησε γενιές και γενιές μυστών σε όλες τις άκρες της Γης. Ξαφνικά στο δωμάτιο του ‘εισβάλει‘ η νέα του ‘θεραπεύτρια‘ η οποία μετά από λίγο καιρό θα έπαιρνε την θέση της γυναίκας του Jane.

Η θεραπεύτρια – σφετερίστρια ξεφυλλίζει για χατίρι του λαμπρού θεωρητικού φυσικού, συγγραφέα, λέκτορα και πάει λέγοντας τις σελίδες του περιοδικού και εκείνη την στιγμή στο πρόσωπο του παντρεμένου αυτού άντρα ζωγραφίζεται το χαμόγελο του απόλυτου γύπα.

Την σκηνή αυτή ο σκηνοθέτης James Marsh μας την παρουσιάζει με τόσο γλυκανάλατο  τρόπο που πραγματικά είναι να απορείς που δεν την συνοδεύει η μουσική από το μικρό σπίτι στο λιβάδι…

Στο The Theory of Everything ο ταλαντούχος Eddie Redmayneκοπιάρει‘ με αξιοσημείωτο τρόπο τον άντρα που αποτελεί το βασικό αντικείμενο μελέτης μιας ακόμη αποστειρωμένης βιογραφίας που λειτουργεί μονάχα ως ένα ακόμη καλογυαλισμένο αλλά και εντελώς άνευρο ‘δόλωμα‘ για τα Όσκαρ.

NYMPHOMANIAC by Lars Von Trier…

Συγγνώμη Lars αλλά αν είναι να δω ένα αμήχανο πορνό με προβοκατόρικα μηνύματα θα προτιμήσω να ξαναδώ τον Καλιγούλα του Tinto Brass.

AMERICAN SNIPER by Clint Eastwood…

O τιτάνας Clint αρχίζει να γερνάει και η δημιουργική φθορά διακρίνεται με κωμικοτραγικό τρόπο στην θέα ενός πλαστικού ‘μωρού‘…

Επίσης το AMERICAN SNIPER είναι η πρώτη ταινία στην οποία ο Clint ξεκάθαρα σπρώχνει τις πολιτικές και πατριωτικές ατζέντες του. Και ναι το έχει ξανακάνει στο παρελθόν όμως με σαφέστατα πιο ποιοτικό τρόπο και χωρίς ποτέ του να γειώνει την αντίπαλη πλευρά. Εδώ πάλι ‘εξελίσσει‘ έναν Ταλιμπάν σε μια γελοία καρικατούρα που θυμίζει κάποιον ακραίο Κακό από κάποιο μέτριο comic

GODZILLA by Gareth Edwards…

Τίμια ταινία που όμως μετά από μια ώρα και κάτι λεπτά θα σε αναγκάσει να αναφωνήσεις :

Που είσαι ρε Θηρίο ?!

NOAH by Darren Aronofsky…

Πέραν ενός…Χαρντκορά Νόε , μερικών ψυχεδελικών σκηνών και κάτι πέτρινων Χερουβείμ το NOAH είναι η μοναδική ταινία του Aronofsky που δεν είχε απολύτως τίποτε να μου δώσει θεματολογικά.

Πάντως αν κάθε Πάσχα θα είμαι αναγκασμένος να δω έστω και μια ‘Βιβλική’ ταινία στο STAR οφείλω να πω ένα ‘ευχαριστώ‘ στον σκηνοθέτη που έκανε αυτή την διαδικασία / έθιμο μια σαφώς πιο διασκεδαστική και βίαιη υπόθεση !

X-MEN : Days of Future Past by Bryan Singer….

Με το X-MEN : First Class o  Matthew Vaughn κατόρθωσε να επαναλειτουργήσει το σχολείο του Καθηγητή Χ με στιλάτο και αποτελεσματικό τρόπο. Το φιλμ αυτό έμοιαζε ως το reboot που θα έβαζε ξανά τους κινηματογραφικούς X-MEN σε μια τροχιά δυνατής και ουσιώδους εξέλιξης.

Όμως να που το sequel με τίτλο Days of Future Past έδειξε να αδυνατεί να αφήσει το παρελθόν να ‘πεθάνει‘ όπως μας προέτρεψε πρόσφατα ο χαρακτήρας ενός άλλου αγαπημένου franchise

H ατολμία αυτή λειτούργησε ως δίκοπο μαχαίρι.

Από την μια έχουμε μια άκρως θεαματική και ψυχαγωγική ταινία που θα σε κάνει να ριγήσεις από συγκίνηση όταν βλέπεις τις δυο διαφορετικές γενιές των X-MEN να εμφανίζονται μαζί στην μεγάλη οθόνη. Όμως από την άλλη η κίνηση αυτή μας αποδεικνύει ότι το Hollywood σπάνια μαθαίνει από τα ίδια του τα λάθη και πως έχει την τάση να τα επαναλαμβάνει.

Το Days είναι μια άκρως απολαυστική ταινία που όμως σεναριακά και θεματολογικά χαρακτηρίζεται από διάφορα παράδοξα που την ζημιώνουν σε κάποιο βαθμό. Το να πιστέψω ότι ο James McAvoy μεγαλώνοντας θα εξελιχθεί σε Patrick Stewart είναι κάτι που δυσκολεύομαι να το χωνέψω ενώ για ακόμη μια ταινία ο Wolverine του Hugh Jackman φαντάζει ως ο σόλο ήρωας σε μια ιστορία που υποτίθεται ότι περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα που αποτελείται από εξίσου δυναμικές και μοναδικές προσωπικότητες. Επίσης έχουμε και αρκετές τρύπες στο σενάριο εκ των οποίων ορισμένες φαντάζουν παντελώς ηλίθιες :

Πως γίνεται ο Magneto να ελέγχει έναν στρατό από Centinels μόνο και μόνο επειδή έχωσε μέσα τους κάτι μεταλλικές ράβδους ? Επίσης ο ‘Άρχοντας του μαγνητισμού’ καταλήγει να πεθάνει στο μέλλον από ένα … κομμάτι μέταλλο που σφηνώνεται στα σωθικά του ? Σοβαρά τώρα ? 

Η απόσταση μεταξύ ειρωνείας και σεναριακής προχειρότητας σε καμία περίπτωση δεν είναι ευδιάκριτη εδώ για τους συντελεστές της ταινίας.

Φυσικά το 2014 είχε και αρκετή ‘σαβούρα‘ η οποία μάλίστα άγγιξε τα επίπεδα του ‘θρυλικού‘ !

THE LEGEND OF HERCULES / HERCULES by Renny Harlin / Brett Ratner…

Τι είναι άραγε πιο επικά ηλίθιο και κακόγουστο ?

Το να βλέπεις τον Ηρακλή να σπάει στο ξύλο κάτι φρουρούς με κάτι CGI βράχια και αλυσίδες ?

Η να τσακίζει ένα γκαντέμικο άλογο με κίνηση σε φάση WWE ?

Το αφήνω στην κρίση σας καλοί μου αναγνώστες !

TRANSCENDENCE by Wally Pfister

O Johhny Depp βαριέται που ζει και κοιτά μονάχα πως να αρπάξει την επιταγή του με αποτέλεσμα να μην δίνει δεκάρα για το κάζο που προκύπτει όταν ένας φιλόδοξος κινηματογραφιστής πάει να το παίξει Nolan, Edgar Wright και Rian Johnson ταυτόχρονα, δίχως όμως να έχει τις ικανότητες και το μυαλό ώστε να το κάνει.

Το TRANSCEDENCE ενώ πάει να θίξει τόσα πολλά ζητήματα γύρω από την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης αλλά και την διαχρονική δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος καταλήγει να φαντάζει θλιβερά ρηχό σκηνοθετικά, σεναριακά και ερμηνευτικά.

POMPEII by Paul W.S.Anderson…

Το POMPEII είναι τόσο…

ΣΚΑΤΑ

…που παρά το γεγονός ότι την είδα στο μοναδικό ρεπό που είχα μετά από τέσσερις μήνες κουραστικής σεζόν στην Σαντορίνη και έχοντας καταναλώσει στο μπαρ του θερινού σινεμά τρία White Russian μέχρι την μέση της ταινίας ποτέ μου ΔΕΝ κατάφερα να αποτινάξω από επάνω μου την αίσθηση απόλυτης βαρεμάρας και αγανάκτησης. Διάολε το πιο μέτριο επεισόδιο του τηλεοπτικού SPARTACUS φαντάζει με ταινία Οσκαρικών προδιαγραφών μπροστά σε τούτο…

Επίσης ρε W.C. Anderson πες μου ΠΟΣΑ White Russian ήπιες εσύ πριν αποφασίσεις να μας παρουσιάσεις τον Jack Bauer σαν Ρωμαίο Συγκλητικό ?…

‘ROBOCOP’ by Jose Padilha…

Αυτό το ρημάδι το remake ίσως να λειτουργούσε αν πολύ απλά το στούντιο καθόταν στα αυγά του και είχε αφήσει τον Darren Aronofsky , ο οποίος αρχικά είχε αναλάβει το όλο εγχείρημα, να κάνει μια R-Rated ταινία ακριβώς όπως την ήθελε. Άλλωστε ο Aronofsky είναι ένας σκηνοθέτης (μαζί με τον δάσκαλο David Cronenberg) που ξέρει καλύτερα απ’όλους πως να μεταμορφώνει με παρανοϊκούς και φριχτούς τρόπους τους χαρακτήρες του εξωτερικά και εσωτερικά σε κάτι το πραγματικά δυνατό και τραγικό.

Πάντως την καλύτερη άποψη σχετικά με το τι πήγε στραβά στο remake την έχει διατυπώσει ο Paul Verhoeven.

‘Παίρνουν σχετικά παράλογες ιστορίες και προσπαθούν να τις παρουσιάσουν με υπερβολική σοβαρότητα. Πιστεύω ότι αυτό είναι λάθος. Ειδικά όταν δίνουν στον ROBOCOP τον ίδιο εγκέφαλο που είχε ως άνθρωπος. Είναι φριχτά τραυματισμένος και ακρωτηριασμένος κάτι που είναι φριχτό και τραγικό. Το μυαλό του έχει φύγει και έχει μονάχα μερικές εκλάμψεις μνήμης και έχει την ανάγκη να συνδεθεί με έναν υπολογιστή ώστε να μάθει ποίος πραγματικά είναι. Αφαιρώντας του αυτό το στοιχείο δίνεις στην ταινία μια άλλη βαρύτητα η οποία δεν την βοηθάει. Γίνεται πιο χαζή και παράλογη αλλά με την κακή έννοια. Οι ταινίες αυτές έχουν ανάγκη την σάτιρα και την κωμωδία για να αγγίξουν τους θεατές. Στερώντας τους αυτά τα στοιχεία δεν τις βελτιώνεις’. 

Και ακριβώς για αυτό ο Paul Verhoeven έχει κάνει την μοναδική πραγματικά καλή ROBOCOP ταινία. 

Στο τέλος το υποτιθέμενο ‘ROBOCOP‘ του 2014 δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μια αλληγορία για τους παραγωγούς του σημερινού Hollywood οι οποίοι μαλακίζονται τόσο πολύ στην ιδέα και μόνο ότι μια ‘αναβίωση‘ θα τους αποφέρει ένα κάρο δολάρια που αδυνατούν να δουν ξεκάθαρα ότι μια τέτοια ταινία δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό…

TRANSFORMERS : Age of Extinction by Michael Bay…

Μα τον μέγα Cybertron εδώ ο Μιχαλάκης κατορθώνει με κάποιον ανίερο τρόπο να φτιάξει μια ακόμη χειρότερη ταινία TRANSFORMERS από όλες τις προηγούμενες του !

Εδώ ο σκηνοθέτης καταργεί κάθε σεναριακή δομή , λογική και τους νόμους της φυσικής. Παράλληλα μετριάζει αισθητά το σήμα κατατεθέν και παντελώς στερεοτυπικό του χιούμορ. Εδώ ο Ken Watanabe δίνει την φωνή του σε ένα σαμουράι Transformer και ο Bay σε μια φάση μεταφέρει την ‘δράση‘ στην Κίνα όπου βλέπουμε Transformers να πλακώνονται με άλλα Transformers και καβάλα επάνω σε κάτι Dinobots. Ύστερα από μια έντονη σύσκεψη η Κυβέρνηση της Κίνας αποφασίζει να επέμβει και να βοηθήσει την πλευρά των συμμάχων μας , Autobots, δηλώνοντας ότι θα στείλει μια διμοιρία από τζετ ώστε να βομβαρδίσουν τους μοχθηρούς Decepticons. Ποτέ μας δεν βλέπουμε αυτά τα μαχητικά αεροσκάφη να πετάνε στην οθόνη, δεν αναφέρονται ποτέ ξανά. Και η αιτία για αυτή την παράλειψη είναι εξαιρετικά απλή :

Ο Bay φρόντισε να κάνει μια καλή αναφορά στην Κυβέρνηση της Κίνας ώστε να εξασφαλίσει ευρεία διανομή για την ταινία του στην Ασιατική αγορά και κατά συνέπεια να καπαρώσει μερικά εκατομμύρια από κει. Κατά τα άλλα η παραπάνω σκηνή ΔΕΝ εξυπηρετεί σε τίποτε το σενάριο ή τους χαρακτήρες.

Όταν δεν γλείφει τους Κινέζους λογοκριτές και όταν δεν μας τιγκάρει στις εκρήξεις και τα πέρα δώθε ο Bay μας παρουσιάζει και τα άλλα δυο μεγαλύτερα προτερήματα του :

A. Με το ζόρι νόμιμους γυναικείους πισινούς…

B. Διόλου διακριτικές ή έστω εύστοχες τοποθετήσεις προϊόντων…

Όπως και να χει ακόμη και αν ολόκληρη η ταινία λειτουργούσε ως τρίωρη διαφήμιση του Καλγκόν και πάλι η υπόθεση θα κρίνονταν ως παταγώδης αποτυχία.

LUCY by Luc Besson…

O Besson στήνει μια ολόκληρη ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας επάνω στην θεωρία / μύθο ότι ως άνθρωποι χρησιμοποιούμε μονάχα το 10% του εγκεφάλου μας.

Στο LUCY ο σκηνοθέτης σπρώχνει την Scarlet σε ένα κρεσέντο σεναριακής ηλιθιότητας , οπτικής κακογουστιάς, κακού CGI και παντελώς ψεύτικης δράσης.

Πάντως το χειρότερο ίσως στοιχείο του φιλμ είναι το πως περιγράφει ο σκηνοθέτης την δομή του. Σύμφωνα με τον Besson η πρώτη πράξη εκτυλίσσεται όπως το Leon The Professional (το οποίο σκηνοθέτησε ο ίδιος…) , η δεύτερη αντλεί έμπνευση από το INCEPTION του Nolan ενώ η τρίτη πράξη είναι ένας ‘φόρος τιμής’ στο 2001 A Space Odyssey του Stanley Kubrick

Στο πρώτο σκέλος δεν έχει και άδικο μιας και εδώ και χρόνια ο Besson πασχίζει μάταια να επαναλάβει την άκρως πετυχημένη και φονική συνταγή του Leon. Για το δεύτερο δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα μιας και ποτέ μου δεν γούσταρα το INCEPTION σαν ταινία. Τώρα αν πάλι κάποιος πιστεύει ότι το LUCY κατορθώνει να ‘τιμήσει‘ εκείνη την διαστημική Οδύσσεια ενός τιτάνα σκηνοθέτη ε τότε μάλλον όντως χρησιμοποιεί μόλις το 10% του εγκεφάλου του.

I, FRANKENSTEIN by Stuart Beattie…

Επειδή το να μην έχουμε μια χρονιά κάποια ταινία από τα ανεκδιήγητα αλλά και εξαιρετικά κερδοφόρα franchises των UNDERWORLD και RESIDENT EVIL είναι κάτι το ανεπίτρεπτο η Lionsgate αποφάσισε να πάρει τα ‘αποφάγια‘ από το πρώτο και να στήσει και ένα τρίτο σύμπαν γύρω από το λογοτεχνικό και εμβληματικό τέρας της συγγραφέα Mary Shelley.

Η ‘ποιότητα‘ του I,FRANKENSTEIN αποτυπώνεται πολύ συμβολικά στην μούρη του πρωταγωνιστή του :

Μια βίαιη και άκομψη συρραφή από κλισέ, αδιάφορες ερμηνείες και σκατένια εφέ.

SIN CITY : A Dame To Kill For by Robert Rodriquez…

Ένα sequel τόσο αδιάφορο και κακόγουστο σε σχέση με τον ‘αμαρτωλό’ και νουάρ προκάτοχο του που αρχικά δεν θα πιστεύεις ότι το σκηνοθέτησαν και το έγραψαν οι ίδιοι ακριβώς τύποι !

Το αποκορύφωμα της ξενέρας είναι οι ‘αποκλειστικές ιστορίες’ τις οποίες έγραψε ο Frank Miller για λογαριασμό του A Dame…και οι οποίες άνετα είναι οι χειρότερες του φιλμ. Μια ακόμη θλιβερή υπενθύμιση του πόσο πολύ διαφέρει ο Miller του σήμερα από τον Miller των 80s

300 : RISE OF AN EMPIRE by Noam Murro…

Το 2014 με έκανε να ΜΗΝ θέλω να ξαναδώ τα ονόματα των Frank Miller και Eva Green μαζί στην ίδια αφίσα…

THE (not so) AMAZING SPIDER-MAN #2 by Marc Webb

O Webb παρά το συμβολικό επίθετο του αποτυγχάνει ξανά να μας δώσει έναν ‘άνθρωπο αράχνη’ που θα μας κάνει να τον λατρέψουμε και να τον θαυμάσουμε για τον ηρωισμό του αλλά και έναν Peter Parker που θα μας αναγκάσει να συμπάσχουμε μαζί του για όλα τα ζόρια που τραβάει στην ‘θνητή‘ του καθημερινότητα.

Όμως στο τέλος το μεγαλύτερο έγκλημα αυτής της ταινίας και του σκηνοθέτη της είναι ότι σου δίνει έναν ήρωα για τον οποίο δεν θα δώσεις εσύ την παραμικρή δεκάρα, είτε όταν εκείνος φοράει την εμβληματική του μάσκα και μάχεται το κακό είτε όταν κυκλοφορεί ‘γυμνός‘ , ως ένας κοινός θνητός και σπασίκλας, και πασχίζει να τα καταφέρει σε μια υπέρμετρα σκληρή κοινωνία και καθημερινότητα…

Εδώ ο θάνατος της Gwen Stacy δεν σημαίνει τίποτε τόσο για τον ήρωα όσο και για εσένα τον θεατή. Μπροστά στην θέα του δεν θα κλάψεις, δεν θα πληγωθείς , δεν θα εξοργιστείς όπως έκανες κάποτε διαβάζοντας το comic.

Είναι απλά εκεί επειδή κάποιος έκρινε ότι έπρεπε να είναι εκεί…

THE HOBBIT : Battle of The Five Armies by Peter Jackson

O Peter Jackson ολοκληρώνει το άρμεγμα του Άρχοντα και του Τόλκιν και ο Γκάνταλφ μπορεί να σταματήσει επιτέλους να κλαίει ώστε μερικά χρονάκια αργότερα να καταλήξει να παίζει στο CATS

EXODUS : Gods and Kings by Ridley Scott…

Η ταινία αυτή λειτουργεί πολύ συμβολικά ως μια ‘πληγή‘ για το σύγχρονο σινεμά και τον σκηνοθέτη της Ridley Scott.

Ειλικρινά θα προτιμούσα να χάζευα για κάνα τρίωρο καμιά φλεγόμενη βάτο ή να κάτσω να ακούσω κάνα παλιό και αγαπημένο από την μπάντα των EXODUS !

DUMB AND DUMBER TO by Farrelly Brothers…

Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι μιας και το Gif από πάνω είναι ενδεικτικό της όλης κατάστασης…

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα να μην κάνω και μια τιμητική αναφορά στο…

Jodorowsky’s Dune by Frank Pavich…

Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που μας κάνει να βαράμε τα κεφάλια μας στο τοίχο απογοητευμένοι και τσαντισμένοι για εκείνο το DUNE φιλμ του Jodorowsky που τελικά δεν το είδαμε ποτέ μας.

Δεν ξέρω αν αυτό το DUNE, που τελικά μετά από καιρό κατέληξε στα χέρια του David Lynch με εξαιρετικά αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, θα ήταν τελικά το ‘αριστούργημα‘ που περίμεναν οι αναγνώστες της ομώνυμης νουβέλας ή αν θα ‘πνιγόταν‘ κάπου στις διαστημικές ερήμους και ανάμεσα στους πελώριους αμμοσκώληκες όμως που να πάρει η οργή βλέποντας όλα τα προσχέδια και τις ιδέες του σκηνοθέτη να περνάνε μπροστά στα μάτια σου δεν γίνεται παρά να μην νιώσεις μια πικρία για αυτή την τεράστια σπατάλη μιας μοναδικής ευκαιρίας.

Από την άλλη το ντοκιμαντέρ αυτό παράλληλα αιχμαλωτίζει υπέροχα το πάθος του σκηνοθέτη αλλά και των συνεργατών του απέναντι στην ίδια την τέχνη και αυτό θα σε αφήσει στο φινάλε με μια γλυκόπικρη αίσθηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: