THE MANDALORIAN : ‘This Is The Way’ για τον γαλαξία του STAR WARS…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

ΠΡΟΣΟΧΗ : Ακολουθούν SPOILERS.

‘ This is the way.  ‘

Στο THE MANDALORIAN o Jon Favreau ντύνει τον ηθοποιό Pedro Pascal με την βαριά πανοπλία των Mandalorians , ενός τάγματος πολεμιστών το οποίο αποτελείται από διαφορετικές φυλές και μορφές ζωής που είναι ενωμένες μεταξύ τους υπό ένα δόγμα και με ‘σπαρτιάτικους κώδικες τιμής.

Οι Mandalorians εξασφαλίζουν την επιβίωση τους εργαζόμενοι ως κυνηγοί κεφαλών και ο ‘Mando‘, όπως είναι ευρύτερα γνωστός, δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο μοναχικός αυτός άντρας , με το σκιερό και τραγικό παρελθόν, θα αναλάβει μια μέρα μια ,φαινομενικά, τυπική αποστολή εύρεσης και εξόντωσης. Οι νέοι εργοδότες του αποτελούν τα κατάλοιπα της έκπτωτης Αυτοκρατορίας και είναι πρόθυμοι να τον πληρώσουν αδρά για τις υπηρεσίες του. Πιστός στον ‘ κάνε την δουλεία χωρίς αδιάκριτες ερωτήσεις’ κώδικα τιμής του ο Mando θα αποδεχτεί την προσφορά των ζηλωτών της Αυτοκρατορίας και βάζει πλώρη σε έναν , σχεδόν, ερημικό πλανήτη όπου βρίσκεται ο στόχος του.

Όταν όμως ο Mando εντοπίζει τον στόχο του για πρώτη φορά μετά από χρόνια πιάνει τον εαυτό του να διστάζει σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να πατήσει την σκανδάλη του Blaster περιστρόφου του και να τηρήσει το δικό του κομμάτι μιας συμφωνίας…

Στο THE MANDALORIAN o Favreau μπαίνει σε ‘σκονισμένους σπαγγέτι γουέστερν ρυθμούς και μας δίνει την ιστορία ενός γνήσιου αντιήρωα που πασχίζει μέσω του επικίνδυνου και βίαιου τρόπου ζωής του όχι μόνο να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος του αλλά να προσδώσει και έναν σκοπό στην ύπαρξη του.

Ο Favreau, και οι διάφοροι σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάζεται εδώ, αντλούν άφθονη έμπνευση από τις διδαχές των δυο σπουδαίων Sergio , δηλαδή των Leone και Corbucci ,που έχτισαν και ανέδειξαν το σινεμά των περιβόητων σπαγγέτι γουέστερν πίσω στα 60s. Οι επιρροές που έχει η σειρά από ταινίες/έπη όπως είναι το A Fistful of Dollars είναι απόλυτα ευδιάκριτες εδώ τόσο σε επίπεδο εικόνας όσο και στην θεματολογία. Παράλληλα ο Favreau και οι συνεργάτες του κοιτούν και προς ανατολή μεριά καθώς η κεντρική ιστορία οφείλει πολλά από τα στοιχεία της σε ταινίες όπως ήταν το Lone Wolf and Cub και οι συνέχειες της…

‘I’m A Mandalorian. Weapons are a part of my religion.’

Εδώ ο , αρχικά, ‘μοναχικός λύκος’ είναι ο Mandalorian κυνηγός κεαφαλών που στο μεγαλύτερο διάστημα της σειράς δεν μας αποκαλύπτει ποτέ το αληθινό του όνομα ακριβώς όπως αρνούνταν πεισματικά να το κάνει και ο ‘Άντρας δίχως όνομα’ στην τριλογία των Sergio Leone και Clint Eastwood.

O ‘Mando‘ ανήκει σε μια σέχτα πολεμιστών που αν και συνήθως εργάζονται ως φονιάδες όλοι τους υπακούν σε ένα κοινό δόγμα το οποίο διακρίνεται από απαράβατους κώδικες τιμής και κανόνες. Τα μέλη του δεν απολαμβάνουν τα φονικά που διαπράττουν όμως από την άλλη ποτέ τους δεν αρνούνται μια δουλεία που τους προσφέρεται αν φυσικά αυτή συμβαδίζει με τους κανόνες και τα έθιμα τους.

Για τους Mandalorians τα όπλα είναι απλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκείας τους. Μια θρησκεία που διακρίνεται από πολλούς θανάτους αλλά και από μια ανεξάντλητη αίσθηση τιμής. Το ίδιο ισχύει και για τις σήμα κατατεθέν πανοπλίες τους καθώς τα μέλη της σέχτας είναι υποχρεωμένα να μην τις βγάζουν ποτέ μπροστά στο βλέμμα ενός άλλο ανθρώπου. Το να δει κάποιος έναν Mandalorian δίχως το κράνος του αποτελεί την ύψιστη προσβολή και μπορεί να στοιχίσει σε ένα μέλος κυριολεκτικά τα πάντα…

Στο THE MANDALORIAN ο Pedro Pascal επί οκτώ επεισόδια αρνείται πεισματικά να βγάλει το κράνος και να μας αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο του. Και όμως ο χαρακτήρας του ποτέ δεν παύει να εκπέμπει μια εκφραστικότητα κάτω από την πανοπλία του. Ο Pascal τόσο με την φωνή του όσο και με τις κινήσεις του σώματος του μας λέει πολλά έστω και αν ο χαρακτήρας του είναι εξαιρετικά λιγομίλητος.

Στο πλευρό του συναντάμε μια χούφτα συμμάχους ενώ απέναντι του διακρίνουμε υπεράριθμους εχθρούς. Ο Favreau μας ταξιδεύει σε έναν γαλαξία που αν και ‘πέρα, πέρα μακριά’ καταλήγει τελικά να θυμίζει την Αμερική του 1860 ύστερα από την παράδοση της Ομοσπονδίας στους ‘Βόρειους‘ του Αβραάμ Λίνκολν. Εδώ βρισκόμαστε σε έναν γαλαξία που καλείται να ξεπεράσει την φρίκη και τις συνέπειες ενός πολυετή πολέμου ανάμεσα στην Αυτοκρατορία και τους Επαναστάτες και να βρει έναν τρόπο ώστε να προχωρήσει μπροστά σε μια νέα εποχή.Ο Mando εδώ ουσιαστικά είναι ένας τυχοδιώκτης που δεν θα διστάσει να ‘παίξει‘ και με τις δυο πλευρές αρκεί φυσικά η αμοιβή που θα λάβει να αξίζει τον κόπο και το ρίσκο. Φυσικά υπάρχουν πάντα και εκείνοι οι ζηλωτές που αρνούνται πεισματικά μια τέτοια ‘εξέλιξη‘ και παλεύουν με όλους τους τρόπους ώστε να επαναφέρουν το έκπτωτο Status Quo πίσω στην εξουσία.

Ένας από αυτούς τους ζηλωτές είναι ο ‘Πελάτης‘ του Mando , τον οποίο ενσαρκώνει εδώ ο τιτάνας σκηνοθέτης Werner Herzog

Η επιλογή του Herzog για τον ρόλο του Αυτοκρατορικού θιασώτη μονάχα τυχαία δεν έγινε από τον Favreau. Εδώ έχουμε τον σκηνοθέτη που μας έδωσε έπη ματαιοδοξίας και παράνοιας όπως είναι τα Αγκίρε η Οργή του Θεού και Fitzcarraldo και προφανώς ο Favreau το θεωρεί ύψιστη τιμή να βάλει στο δικό του έπος έναν τέτοιον άντρα.

Όμως η παρουσία του Herzog εδώ δεν λειτουργεί μονάχα ως ένας φόρος τιμής απέναντι στον ίδιο. Ο Herzog ως σκηνοθέτης ανέκαθεν ήταν εμμονικός και μεγαλομανής όντας προσηλωμένος στο ‘όραμα‘ των εκάστοτε ταινιών του. Εδώ αυτή η προσήλωση και η εμμονή ταιριάζουν γάντι με την αυτοκρατορική στολή καθώς ο Herzog υποδύεται μαεστρικά έναν σκληροπυρηνικό τεχνοκράτη της ‘παλιάς σχολής’. Ο άντρας αυτός αρνείται να αποδεχτεί την πτώση μιας Αυτοκρατορίας την οποία υπηρετούσε με ζήλο επί χρόνια ολόκληρα και επιθυμεί διακαώς να συμβάλλει στην ανέγερση της. Εδώ έχουμε έναν γνήσιο ‘πιστό‘ που για να επαναφέρει το σύστημα στο οποίο τόσο τυφλά πιστεύει δεν θα διστάσει ακόμη και να προβεί στις πιο σκληρές και απεχθείς επιλογές και πράξεις.

Ο άντρας αυτός είναι από εκείνους τους τύπους που ξεστομίζουν ατάκες του τύπου ‘επί Χούντας έγιναν έργα’ , και το εννοούν, και δεν αντέχει την εικόνα ενός γαλαξία που πλέον διακατέχεται από μια ‘αναρχία‘. Ο τύπος αυτός το πιστεύει ακράδαντα ότι ο γαλαξίας μπορεί να ευημερήσει μονάχα με την επιστροφή της Αυτοκρατορίας στην εξουσία και την ολική εξόντωση των αχρείων Επαναστατών. Και για να επιτύχει αυτή την πολυπόθητη επιστροφή δεν θα διστάσει να βάλει στο στόχαστρο του ακόμη και ένα μωρό το οποίο θα πασχίσει να το διαστρεβλώσει σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο όπλο

H αποκάλυψη του ‘Baby Yoda‘ μπορεί να προκάλεσε έναν καταιγισμό συζητήσεων , χλευασμού και memes ως προς την σκοπιμότητα της όμως για μένα ο συγκεκριμένος χαρακτήρας κρίνεται πέρα για πέρα επιτυχημένος.

Λειτουργεί ο Baby Yoda ως μια ‘μασκότ‘ ώστε η Disney να πουλήσει τόνους από προϊόντα που θα φέρουν επάνω τους την χαριτωμένη φάτσα του ?

Προφανώς και ναι.

Αλλά αυτή η τακτική σε καμία περίπτωση δεν είναι πρωτόγνωρη για το συγκεκριμένο franchise. Από την στιγμή που ο George Lucas πίσω στα 80s ξέβρασε μέσα από τα δάση του Endor τα χνουδωτά, γλυκύτατα αλλά και εξαιρετικά ηρωικά Ewoks του και τα έβαλε να κατατροπώσουν στρατιές ολόκληρες από πάνοπλους Stormtroopers οι προθέσεις του franchise να κινηθεί σε σαφώς πιο εμπορικά μονοπάτια ήταν απόλυτα ευδιάκριτες. Από κει και ύστερα σχεδόν κάθε ταινία, comic ή βιντεοπαιχνίδι είχε και από ένα πλάσμα , ή ένα Droid, που θα λειτουργούσε ως η ‘μασκότ‘ που θα απέφερε στους συντελεστές του STAR WARS περισσότερο χρήμα. Πλέον το ζήτημα ήταν αν αυτές οι μασκότ θα ήταν πετυχημένες και θα τσόνταραν κάτι το ουσιώδες ή το ψυχαγωγικό στο εκάστοτε ‘επεισόδιο‘ και την κάθε ιστορία ή αν απλά θα βρίσκονταν εκεί με αποκλειστικό στόχο το στυγνό ξεζούμισμα των πορτοφολιών μας…

Στο THE MANDALORIAN o Baby Yoda δικαιολογεί απόλυτα την ύπαρξη του καθώς πέρα από μια εξαιρετικά χαριτωμένη φιγούρα έχει άμεσο αντίκτυπο επάνω στην εξέλιξη τόσο της ιστορίας που αφηγείται η σειρά όσο και σε εκείνη του κεντρικού της χαρακτήρα.

Οι Mando και Baby Yoda συνθέτουν ένα από τα καλύτερα δίδυμα του STAR WARS καθώς υπάρχει μια γνήσια χημεία ανάμεσα τους. Ο μικρούλης Yoda αναγκάζει τον, αρχικά, ψυχρό, κυνικό και μεθοδικό κυνηγό κεφαλών να θυμηθεί το τραγικό παρελθόν του ,να αναθεωρήσει τις αρχές που κινούν το παρών του και να τολμήσει να κοιτάξει επιτέλους προς το μέλλον του. Ακριβώς όπως και ο Baby Yoda ο Mando είναι ένα ορφανό που από πολύ μικρή ηλικία κλήθηκε να επιβιώσει μέσα σε έναν υπέρμετρα σκληρό, βίαιο και άδικο κόσμο. Έναν κόσμο που με τα χρόνια τον σφυρηλάτησε σε ένα από τα πιο θανάσιμα όπλα ολόκληρου του γαλαξία.

Για να εξασφαλίσει την σωτηρία του μωρού ο κυνηγός κεφαλών θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι μονάχα με τους εργοδότες και τους συνεργάτες του αλλά και με την ίδια του την σέχτα και θα κληθεί να κάνει τις σκληρές επιλογές του ανάμεσα στο ακλόνητο δόγμα και τους κώδικες στους οποίους υπακούν ευλαβικά οι Mandalorians και τα δικά του θνητά συναισθήματα.

Οι επιλογές αυτές και οι συνέπειες της κάθε μιας ξεδιπλώνονται μέσα από οκτώ κεφάλαια. Και κάπου εδώ λέω να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση αυτών των κεφαλαίων.

Κεφάλαιο #1 : The Mandalorian…

O σκηνοθέτης Dave Filoni μας συστήνει με σταράτο και αποτελεσματικό τρόπο στον αντιήρωα ‘Mando‘ και μας δείχνει από την μια το πόσο Badass είναι αυτός ο κυνηγός κεφαλών αλλά από την άλλη μας αποκαλύπτει και το πόσο σπουδαίο και σύνθετο είναι το δόγμα το οποίο έχει ορκιστεί να υπηρετεί.

Οι σπαγγέτι γουέστερν επιρροές μας γίνονται εξαρχής απόλυτα ευδιάκριτες ενώ έχουμε και λίγο αλλά ευπρόσδεκτο fan service καθώς βλέπουμε τον κυνηγό κεφαλών να ‘παγώνει‘ τον στόχο του με ανθρακίτη. Στον αντίποδα έχουμε και την εισαγωγή τεσσάρων νέων χαρακτήρων στο έπος του STAR WARS.

Ο τιτάνας Carl Weathers υποδύεται τον σύνδεσμο του Mando και παρά την ολιγόλεπτη παρουσία του κατορθώνει να σε συγκινήσει μόνο και μόνο με την σκέψη ότι ο τύπος που έπαιξε τον Apollo Creed από το ROCKY franchise αλλά και τον Dillon από το PREDATOR πλέον αποτελεί και εκείνος ένα κομμάτι ενός άλλου λατρεμένου κινηματογραφικού σύμπαντος ! Τον ρόλο του ‘Πελάτη‘ αναλαμβάνει μια άλλη σπουδαία μορφή, εκείνη του Werner Herzog, και το μόνο αρνητικό που εντοπίζω στην παρουσία του εδώ συναντάται στο γεγονός ότι ποτέ δεν του δόθηκε η ευκαιρία να σκηνοθετήσει κάποιο από τα επεισόδια της σειράς. Από την άλλη δεν μπορώ να πω ότι εκπλήσσομαι από μια τέτοια χαμένη ευκαιρία καθώς μια αποστειρωμένη εταιρεία όπως είναι η Disney ποτέ της δεν θα είχε τα αρχίδια να συνεργαστεί με έναν τολμηρό και πεισματάρη σκηνοθέτη όπως είναι, ή υπήρξε έστω κάποτε, ο Werner Herzog…

Παράλληλα εδώ έχουμε και ένα νέο Droid / κυνηγό κεφαλών με την ονομασία IG-11 στο οποίο προσδίδει ‘ζωή‘ ο σκηνοθέτης Taika Waititi με την τόσο εκκεντρική και χαρακτηριστική φωνή του !

To μεταλλικό αυτό κονσερβοκούτι εκπέμπει κίνδυνο και θάνατο σε κάθε του κίνηση ενώ η ‘δεν παραδίνομαι ζωντανός’ πολιτική του θα σε αναγκάσει να το εκτιμήσεις απεριόριστα έστω και αν το ξέρεις ότι αποτελεί απλά ένα μέρος του προγραμματισμού του ! Φυσικά στο φινάλε δεν μπορείς παρά να πάρεις το μέρος του Mando καθώς εκείνος αποφασίζει να του φυτέψει μια ριπή με το Blaster του κατευθείαν στον κεντρικό επεξεργαστή .

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην μεγάλη αποκάλυψη στο φινάλε του πρώτου αυτού κεφαλαίου…

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς μπορεί να ακολουθεί μια εξαιρετικά απλή δομή και να διακρίνεται από αρκετό fan service παρόλα αυτά κατορθώνει να βάλει με όμορφο και αποτελεσματικό τρόπο την κεντρική ιστορία μπροστά και να μας συστήσει σωστά στους χαρακτήρες της, δίχως ο σκηνοθέτης να χάσει τον ρυθμό του. Το κεφάλαιο αυτό σε ‘αναγκάζει‘ να ανυπομονείς για την συνέχεια και κάπως έτσι κρίνεται πέρα για πέρα επιτυχημένο !

Κεφάλαιο #2 : The Child…

Καθώς ο Mando, μαζί με τον ‘στόχο‘ του , επιστρέφουν προς το σκάφος του πρώτου ο κυνηγός κεφαλών διαπιστώνει ότι μια ομάδα από Jawas έκλεψε ορισμένα πολύτιμα εξαρτήματα από το όχημα του. Ο Mando με την βοήθεια ενός ντόπιου συνάπτει μια συμφωνία με τα πλάσματα τα οποία υπόσχονται να του επιστρέψουν τα εξαρτήματα με αντάλλαγμα το αβγό ενός θηριώδες κτήνους που ακούει στην ονομασία Mudhorn . Ο Mando εντοπίζει το πλάσμα όμως εκείνο αποδεικνύεται ένας εξαιρετικά ζόρικος αντίπαλος καθώς κατορθώνει να τον ρίξει στο έδαφος. Καθώς το πλάσμα ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα ο Baby Yoda παρεμβαίνει στην αναμέτρηση και επιστρατεύοντας για πρώτη φορά το The Force ακινητοποιεί το θηρίο και δίνει την ευκαιρία στον Mando να το σκοτώσει. Κάπως έτσι ο Mando καταφέρνει να πάρει το αβγό και να το δώσει στα Jawas τα οποία κατευθείαν το σπάνε και το ρουφάνε λαίμαργα ! Ο Mando δείχνει κάπως απογοητευμένος από την έκβαση της αποστολής του όμως στο τέλος δεν το κάνει ζήτημα μένοντας πιστός στην ‘κάνε την δουλεία σου και άσε τα ερωτήματα και τις επικρίσεις’ πολιτική του δόγματος του…

Εδώ ο σκηνοθέτης Rick Famuyiwa μας δείχνει ότι παρά το επάγγελμα , όλες τις ικανότητες , την πανοπλία και το πλούσιο οπλοστάσιο του ο Mando δεν παύει να είναι και ένας απόλυτα θνητός και ευάλωτος άντρας που τόσο οι επιλογές όσο και οι πράξεις του μπορούν να έχουν βαρύτατες συνέπειες απέναντι του. Στο ενδιάμεσο δίνει στον Mandalorian και τον πρώτο του σύμμαχο ενώ παράλληλα ξεκινά απλά αλλά και θεαματικά να χτίζει την σχέση ανάμεσα στους Mando και Baby Yoda και στο τέλος να ρίχνει τον πρώτο σε ένα κρίσιμο δίλημμα όσον αφορά την φύση και τον σκοπό της αποστολής που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας αλλά και τον βάζει να αναλογιστεί το ‘χρέος‘ που έχει απέναντι στον στόχο του…

Κεφάλαιο #3 : The Sin…

Πιστός στις διδαχές του δόγματος του αρχικά ο Mando παραδίδει τον Baby Yoda στα χέρια του Αυτοκρατορικού ‘Πελάτη‘ του. Ο τελευταίος χωρίς ποτέ του να αποκαλύπτει τις προθέσεις που έχει για το παιδί μας το κάνει ξεκάθαρο ότι το μέλλον του μωρού προμηνύεται εξαιρετικά δυσοίωνο. Μονάχα η σκέψη αυτού του μέλλοντος αναγκάζει στην συνέχεια τον Mando να παραβεί τις αρχές του δόγματος του καθώς ο Mandalorian επιστρέφει στο Αυτοκρατορικό κρησφύγετο και αφού ξεκάνει μερικούς Stormtroopers απελευθερώνει ξανά τον Baby Yoda. Προφανώς αυτή του η ενέργεια θα επιφέρει βαρύτατες συνέπειες για τον ίδιο…

Το τρίτο κεφάλαιο βάζει τον αντιήρωα μας να προβεί σε μια κίνηση που φαντάζει ως η ύψιστη και η πιο ασυγχώρητη αμαρτία για έναν Mandalorian και μοιάζει να είναι βγαλμένο κατευθείαν από το φινάλε του δεύτερου JOHN WICK καθώς εδώ ο Mando μπαίνει στα στόχαστρα του σιναφιού του. Η σκηνοθέτης Deborah Chow αρχικά βάζει μια επικήρυξη στο κεφάλι ενός …κυνηγού κεφαλών και στην συνέχεια μας χαρίζει ένα από τα απόλυτα Highlights ολόκληρης της σειράς βάζοντας τους υπόλοιπους Mandalorians να στέκονται ηρωικά στο πλευρό του Mando καθώς εκείνος πασχίζει να επιβιώσει από την μικρή στρατιά του Carl Weathers. Οι Mando και Baby Yoda μπορεί να βγαίνουν αλώβητοι από ένα πιστολίδι που μοιάζει να είναι βγαλμένο από τις πιο ξέφρενες στιγμές της Άγριας Δύσης όμως τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν αμείλικτους κυνηγούς κεφαλών και διάφορα Καθάρματα που δεν θα διστάσουν να τους καταδιώξουν σε όλες τις άκρες του γαλαξία ώστε να κερδίσουν τα λεφτά της επικήρυξης που κρέμεται επάνω από τα κεφάλια τους…

Τουλάχιστον ο Mando πλέον έχει μια καινούργια πανοπλία που θα τον βοηθήσει στην προσπάθεια του να επιβιώσει !

Η σκηνοθέτης εδώ επεκτείνει υπέροχα τόσο το σύμπαν του STAR WARS , αποκαλύπτοντας μας περισσότερες λεπτομέρειες γύρω από το παρελθόν του Mando όσο και για τις ιδεολογίες των Mandalorians αλλά και την σχέση του κυνηγού κεφαλών με το παιδί που πλέον καλείται όχι μονάχα να προστατέψει από αδιανόητους κινδύνους αλλά και να μάθει πως να συνυπάρχει μαζί του.

Κεφάλαιο #4 : Sanctuary…

Το κεφάλαιο αυτό ξεκινά ως το πιο ‘Sergio Leone‘ , θεματολογικά τουλάχιστον, επεισόδιο ολόκληρης της σειράς καθώς για ‘μια χούφτα credits’ αλλά και για μια ‘στέγη‘ ο Mandalorian συμμαχεί με κάτι απελπισμένους χωρικούς, και με μια σκληροτράχηλη πρώην Αντιστασιακή τύπισσα τα βάζουν κόντρα με ένα πελώριο , σκουριασμένο αλλά και πάντοτε φονικό AT-ST που ξέμεινε σε έναν φτωχικό πλανήτη ως το τρομερό κατάλοιπο μιας Αυτοκρατορίας.

Η Bruce Dallas Howard αναλαμβάνει χρέη σκηνοθέτη και ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της παραδίδει ένα αρκετά διεκπαιρεωτικό και αποστειρωμένο επεισόδιο. Υπάρχουν ορισμένες ενδιαφέρουσες ‘Horror‘ πινελιές εδώ καθώς βλέπουμε το φρενιασμένο AT-ST να καταδιώκει μέσα στα δάση τους ήρωες μας όμως στο τέλος το κεφάλαιο αυτό κατακλύζεται από κλισέ και σεναριακή προχειρότητα. Ειδικά ο τρόπος με τον οποίο ο Mando και οι σύμμαχοι του κατορθώνουν να νικήσουν το AT-ST μου φάνηκε παντελώς ηλίθιος ενώ εδώ η σκηνοθέτης καταφεύγει και σε ‘Χορεύοντας με τους Λύκους’ τακτικές ώστε να χαρίσει μερικές στιγμές γαλήνης στους Mando και Baby Yoda. Η σκηνή της μικρής αντίστασης που οργανώνει εδώ ο αντιήρωας μας θα ήθελε να θυμίζει τους Εφτά Σαμουράι του θρύλου Akira Kurosawa αλλά οκ καλή τύχη με αυτό Bruce Dallas Howard !

Στην τελική το μόνο που μου έμεινε από το Sanctuary είναι η επιβλητική και δυναμική παρουσία της Gina Carano , άντε και η εικόνα ενός μικρούλη Yoda να προσπαθεί να φάει μια σαύρα…

Κεφάλαιο #5 : The Gunslinger

Όταν είσαι φυγάς έχεις ανάγκη και μερικά φράγκα ώστε να μπορείς να συνεχίσεις να ‘τρέχεις‘. Στο Gunslinger o Mando συμμαχεί με έναν επίδοξο αλλά και άπειρο κυνηγό κεφαλών για να εντοπίσει και να συλλάβει μια ικανή και αμείλικτη Sniper που στο παρελθόν εργάζονταν για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας !

Απόλυτα προβλέψιμο σεναριακά και με αδύναμες ερμηνείες το κεφάλαιο αυτό είναι ίσως το πιο αδύναμο της σειράς. Η μόνη σκηνή που μου έκανε αίσθηση είναι εκείνη με τα κεφάλια των άτυχων Stormtroopers να ‘αναπαύονται‘ επάνω σε κάτι παλούκια έξω από μια πόλη…

Παρά τις αρκετές αδυναμίες του Gunslinger το κεφάλαιο αυτό ενισχύει την πεποίθηση μας ότι το THE MANDALORIAN είναι μια από τις πιο βίαιες και αμείλικτες εκδοχές ενός σύμπαντος που κακά τα ψέματα σπανίως συνταράζει τους θεατές του με σεκάνς βίας και θανάτου.

Κεφάλαιο #6 : The Prisoner

Επάνω στην προσπάθεια του να μαζέψει κάνα credit και να συνεχίσει την πορεία του προς ένα ‘καταφύγιο‘ ο Mando αναγκάζεται να συμμαχήσει με ένα τσούρμο από τα πιο ποταπά και μοχθηρά Καθάρματα που έχουν ξεμείνει στον ελεύθερο πλέον γαλαξία. Οι φονιάδες ενώνουν τις δυνάμεις τους έχοντας ως αποστολή την απελευθέρωση ενός μυστηριώδη ‘στόχου‘ ο οποίος κρατείται σε μια φυλακή της New Republic

O Rick Famuyiwa μας χαρίζει ένα από τα πιο διασκεδαστικά επεισόδια της σειράς καθώς βάζει τον Mando αντιμέτωπο με ένα σωρό από ενοχλητικά Droids, μια μοχθηρή τύπισσα που μοιάζει ως το απόλυτο αρνητικό της Ντίβα Plavalaguna από το Πέμπτο Στοιχείο του Luc Besson , ένα Droid που λειτουργεί ως στυγνός επαγγελματίας (όπως άλλωστε οφείλει να κάνει ένα Droid της προκοπής!) , τον Stand-Up κωμικό Bill Burr που παίζει με περίσσιο σαρκασμό έναν πρώην Αυτοκρατορικό ελεύθερο σκοπευτή αλλά και τον τιτάνα Clancy Brown που εδώ χαρίζει στο STAR WARS τον…’Hellboy‘ του !

Οι δυο τελευταίοι αποτελούν τα δυνατά χαρτιά του επεισοδίου καθώς ο πρώτος κάνει ένα ξεκαρδιστικό καλαμπούρι γύρω από τις ικανότητες αδυναμίες των Stormtroopers όσον αφορά την σκοποβολή ενώ ο δεύτερος μπαίνει στο χαρακτηριστικό Rage Mode του και στήνει μια απολαυστική και ωμή αναμέτρηση με τον Mando. Ο τελευταίος πάλι εδώ την βλέπει …Batman και επιστρατεύοντας ένα σετ από δεξιότητες και ένα μεγάλο μέρος του οπλισμού του κατορθώνει να λιανίσει τα προδοτικά Καθάρματα ολομόναχος !

Φυσικά η επιλογή του στο φινάλε να αφήσει την πλειοψηφία των Καθαρμάτων ζωντανά και μέσα σε ένα κελί μπορεί να διχάσει τον θεατή αν κρίνουμε με βάση όλα όσα είδαμε στα προηγούμενα κεφάλαια. Και όμως αυτή του η επιλογή έχει την δική της βαριά σημασία καθώς εδώ συνειδητοποιούμε επιτέλους το πόσο πολύ έχουν αλλάξει η ψυχοσύνθεση και οι ιδεολογίες του Mando εξαιτίας της συμβίωσης του με τον Baby Yoda !

Κεφάλαια #7 & 8: The Reckoning / Redemption…

Τα δυο τελευταία κεφάλαια του THE MANDALORIAN αναγκάζουν τον αντιήρωα μας να επιστρέψει στην αφετηρία από την οποία ξεκίνησε το δικό του έπος. Ένα έπος που φαντάζει σαφώς μικρότερο σε κλίμακα από εκείνο της τελευταίας τριλογίας του STAR WARS που έκλεινε ταυτόχρονα με το εντελώς απαράδεκτο The Rise of Skywalker επεισόδιο της…

Και να που παρά τις κολοσσιαίες διαφορές σε μπάτζετ και συντελεστές ο Favreau και οι συνεργάτες του κατόρθωσαν να μου δώσουν ένα σαφώς πιο λειτουργικό και συναισθηματικό κλείσιμο για την ιστορία μας από ότι εκείνο του στυγνού ταλιροφονιά J.J. !

Τα The Reckoning και Redemption επιτρέπουν στον αντιήρωα μας να κλείσει ότι ανοιχτούς λογαριασμούς είχε αφήσει και παράλληλα του δίνουν το πάτημα να συνεχίσει το ταξίδι του μέσα σε έναν γαλαξία που είναι γεμάτος από συναρπαστικές πιθανότητες και δυνατότητες. Εδώ ο Mando μας αποκαλύπτει επιτέλους το αληθινό του πρόσωπο όμως αυτή η αποκάλυψη σε καμία περίπτωση δεν φαντάζει ‘φτηνή‘ και βλάσφημη όπως ήταν εκείνη της Rey στο The Rise of Skywalker. Εδώ γινόμαστε μάρτυρες μιας πολυπόθητης εξιλέωσης για τον κεντρικό χαρακτήρα που έρχεται με λογικό και καλοδεχούμενο τρόπο έστω και αν προκύπτει μέσα από ένα απόλυτο αιματοκύλισμα . Το γεγονός ότι ο Taika Waititi αναλαμβάνει την σκηνοθεσία του φινάλε και μας δίνει ένα ακόμη ‘Droid Ultraviolence’ λειτούργησε ως το κερασάκι σε μια τούρτα που μπορεί όλοι της οι ‘όροφοι‘ να μην ήταν το ίδιο ισορροπημένοι και γευστικοί μεταξύ τους όμως στο τέλος όχι μόνο μας άφησε χορτάτους αλλά μας κάνει να λιγουρευόμαστε και την συνέχεια !

Το τελευταίο κεφάλαιο του THE MANDALORIAN σε καμία περίπτωση δεν μέτρησε τις σφαίρες του. Εδώ κεντρικοί χαρακτήρες έπεσαν μαχόμενοι ηρωικά , ο Mando απέκτησε επιτέλους το γαμημένο το Jetpack του , αλλά και έναν νέο και εξαιρετικά αμείλικτο εχθρό, ο IG-11 κέρδισε με εκρηκτικό τρόπο την δική του εξιλέωση στα μάτια μας και ο Carl Weathers μας χάρισε την ατακάρα :

‘Come on baby. Do the magic hand thing ! ‘

Και μπορεί εδώ οι Favreau και Waititi να στέρησαν από τον γλυκούλη Baby Yoda την απόλυτη The Force στιγμή της νεανικής ζωής του όμως από την άλλη έδωσαν την ευκαιρία στον Mando να εξιλεωθεί για τα δικά του λάθη και τις κακές επιλογές του με έναν υπέρμετρα θεαματικό τρόπο.

Και όμως παρά την έκβαση της μάχης ο Mando δεν θα απαλλαγεί από το βάρος των ευθυνών του μιας και πλέον καλείται να κουβαλήσει και εκείνο του χαμού της ίδιας του της σέχτας. Το τι συνέπειες θα έχει επάνω του η σφαγή του σιναφιού του από τα εκδικητικά χέρια της Αυτοκρατορίας θα περιμένουμε να το μάθουμε με την επόμενη σεζόν.

Το κλείσιμο του THE MANDALORIAN σε αφήνει με γλυκόπικρα συναισθήματα. Θα νιώσεις θλίψη για όλους εκείνους που χάθηκαν επάνω στα πλαίσια ενός ακόμη σκοπού αλλά και μια απόλυτη προσμονή για την συνέχεια του.

Το Redemption ως επεισόδιο είναι τόσο βαρύ και σκληρό που για μια στιγμή σχεδόν θα ευχαριστείς τον σκηνοθέτη του που σου επέτρεψε να πάρεις μερικές πολύτιμες ανάσες βάζοντας σε να παρακολουθείς δυο Stormtroopers να εξασκούνται , μάταια, στην σκοποβολή…

Ως σειρά το THE MANDALORIAN σε καμία περίπτωση δεν κρίνεται ως ‘αψεγάδιαστη‘. Αντίθετα έχει αρκετές αδυναμίες τόσο σκηνοθετικά όσο και σεναριακά. Και όμως ενώ ο Favreau εδώ ξεπατικώνει ξεκάθαρα και στυγνά πολλές από τις αγαπημένες του ταινίες με καουμπόηδες και σαμουράι στο τέλος μπορείς μονάχα να βγάλεις το κράνος και να τον χαιρετήσεις με όλο σου τον σεβασμό και την εκτίμηση σου.

Με το THE MANDALORIAN o δημιουργός του μετά από πολλά χρόνια μας δίνει ένα κεφάλαιο του σύμπαντος του STAR WARS το οποίο δεν περιστρέφεται συνεχώς γύρω από τους ίδιους χαρακτήρες και τις παλιές δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος. Κάτι που άνετα θα μπορούσε να το κάνει μιας και εδώ μιλάμε για μια , σχεδόν, πειραματική μετάβαση του Έπους από το πανί στην μικρή οθόνη που θα δικαιολογούσε κάπως τα ‘σιγουράκια‘. Αντίθετα ο Favreau επιλέγει εδώ να τολμήσει να εξερευνήσει νέες πτυχές ενός ολόκληρου γαλαξία που αν και επί τόσες δεκαετίες βρίσκονταν ακριβώς μπροστά μας κανένας δημιουργός, τουλάχιστον στο πανί ή την οθόνη, δεν είχε τα αρχίδια να τις εξερευνήσει. Το γεγονός ότι στο THE MANDALORIAN ο Favreau ποτέ του δεν καταφεύγει σε αναφορές γύρω από ονόματα όπως Darth Vader, Palpatine και Skywalker για μένα λειτουργεί ως μια ευπρόσδεκτη ανάσα φρεσκάδας όσον αφορά το παρών και το μέλλον του Saga. Διάολε εδώ δεν έχουμε καν μια αναφορά στον Boba Fett παρά το γεγονός ότι η φύση της ιστορίας προσφέρονταν απλόχερα για κάτι τέτοιο !

Αλλά και πάλι παρά τις τρανταχτές αυτές ελλείψεις οι δημιουργοί του THE MANDALORIAN παρέμειναν πιστοί στο πνεύμα και τις διδαχές του George Lucas. Ο Lucas εμπνεύστηκε το A NEW HOPE από τα αγαπημένα σίριαλ / περιπέτειες που έβλεπε εκείνος ως παιδί. Και ακριβώς σαν ένα τέτοιο σίριαλ εκτυλίσσεται και το THE MANDALORIAN.

Με το THE MANDALORIAN o Favreau ‘στόχευσε‘ αθέατες πτυχές ενός γαλαξία που εδώ και χρόνια υποφέρει από το σύνδρομο της επανάληψης και της έλλειψης φρέσκων ιδεών και πέτυχε διάνα όσον αφορά την επέκταση του αλλά και την ψυχαγωγία μας…

Και ναι εδώ το fan service έκανε αρκετές φορές την εμφάνιση του όμως αυτό δεν συνέβη ποτέ εις βάρος της πλοκής. Και ναι ο Baby Yoda θα πουλήσει εκατομμύρια κουκλάκια με την φάτσα του όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είναι ένας γαμάτος χαρακτήρας που είχε αντίκτυπο στην εξέλιξη της ιστορίας. Και ναι εδώ οι συντελεστές ξεπατικώνουν τις αγαπημένες τους γουέστερν και σαμουράι ταινίες όμως που να πάρει η οργή λειτουργούν ως εξαιρετικά ικανοί ‘παραχαράκτες‘.

Στο φινάλε όμως εκεί που πετυχαίνει πραγματικά ‘στόχο‘ αυτή η σειρά είναι στο γεγονός ότι εδώ έχουμε την εκπλήρωση ενός ξεκάθαρου οράματος από τα χέρια ενός δημιουργού. Αν αναλογιστούμε ότι η τελευταία τριλογία του STAR WARS κατέληξε να φαντάζει ως ένα θλιβερό ‘καπρίτσιο‘ ανάμεσα σε έναν ‘αναρχικό‘ και τολμηρό σκηνοθέτη όπως είναι ο Rian Johnson και σε έναν στυγνό έμπορα και επαγγελματία όπως είναι ο J.J. αυτό που κατόρθωσαν εδώ ο Favreau και οι συνεργάτες του καταλήγει να κρίνεται ως κάτι το εξαιρετικά πολύτιμο.

‘This Is The Way…’

To ΤΗΕ MANDALORIAN δείχνει στην Disney ξεκάθαρα την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει το πελώριο διαστημόπλοιο του STAR WARS στο μέλλον αν θέλει να διατηρήσει την μαγεία και την γοητεία του. Στην τελική τι αξία υπάρχει στο να έχεις στα χέρια σου έναν απέραντο και γεμάτο συναρπαστικές πιθανότητες γαλαξία αν δεν έχεις την διάθεση και την τόλμη να τον εξερευνήσεις από άκρη σε άκρη ?

Πιθανότατα κανένα από τα στελέχη της Disney δεν θα ακούσει αυτό το μήνυμα που μας δίνει το THE MANDALORIAN όμως μόνο και μόνο η σκέψη ότι βρίσκεται πλέον κάπου εκεί μου δίνει μια μικρή ελπίδα γύρω από την εξιλέωση αυτού του franchise στο άμεσο ή στο μακρινό μέλλον.

Να που καμιά φορά δεν είναι ανάγκη να αναζητούμε την αλήθεια και την ελπίδα σε ολόκληρο τον γαμημένο γαλαξία. Καμιά φορά τα δυο αυτά πολύτιμα στοιχεία μπορούν να βρίσκονται σε μικρές ιστορίες, με εξίσου μικρούς χαρακτήρες που όμως όλα τους διακρίνονται από μια μεγάλη ουσία και αξία. Μικρά πράγματα που δεν θα προκαλέσουν τον διχασμό και τις αψιμαχίες των ‘οπαδών‘ αλλά αντίθετα θα τους επιτρέψουν να κάνουν το ταξίδι ήρεμα και δίχως σκοτούρες και παράλληλα θα επιτρέψουν σε εμάς τους ‘αγνούς φιλάθλους’ να απολαύσουν τα αξιοθέατα του δίχως να μας προκαλεί πονοκέφαλο η ακατάσχετη γκρίνια…

Βαθμολογία : Κράτα το ρημάδι το κράνος επάνω στο κεφάλι σου μέχρι να έρθει και η δεύτερη σεζόν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: