Οι ταινίες της δεκαετίας που μας έμειναν για καλό και για ‘κακό’…#2015

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πριν ξεκινήσουμε την ανασκόπηση (και) του κινηματογραφικού 2015 οφείλω να διορθώσω δυο μικρές αδικίες μιας και στις προηγούμενες λίστες μου ξέχασα να αναφέρω δυο ταινίες τις οποίες είχα ξεχωρίσει, την κάθε μια και για διαφορετικούς λόγους.

Η πρώτη είναι το…

TYRANNOSAUR (2011) by Paddy Considine…

Βίαιοι άντρες ψάχνουν για εξιλέωση στο εντυπωσιακό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο του Βρετανού Paddy Considine. Υποσχέσεις που ενώ μας δόθηκαν με τον πιο βίαιο αλλά και ειλικρινή τρόπο εδώ μέχρι στιγμής δεν έχουν εκπληρωθεί καθώς από το 2011 μέχρι και σήμερα ο Considine αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα υγείας.

Πάντως ασχέτως της συνέχειας με το TYRANNOSAUR o τύπος αυτός αφήνει το στίγμα του στο σύγχρονο σινεμά κάνοντας μια σταράτη μελέτης της βίας και της οργής αλλά και των σχέσεων που προκύπτουν μέσα από αυτά τα δυο…

Η δεύτερη ταινία που παρέλειψα να αναφέρω είναι το…

THE GREEN INFERNO (2014) by Eli Roth

Ομολογώ ότι φαντάζει ως ασέβεια το να βάζω κάτω από το εξαιρετικό ντεμπούτο του Considine μια ταινία ενός σκηνοθέτη όπως ο Eli Roth όμως το THE GREEN INFERNO κατόρθωσε να με κερδίσει , με τον δικό του ανεκδιήγητο τρόπο !

Εδώ ο Roth υποτίθεται ότι αντλεί έμπνευση από τα CANNIBAL HOLOCAUST και CANNIBAL FEROX όμως οι δικοί του κανίβαλοι σε καμία περίπτωση δεν έχουν εκείνη την βάναυση γεύση των αντίστοιχων της δεκαετίας του 80. Το THE GREEN INFERNO λειτουργεί περισσότερο σαν μια Gore μαύρη κωμωδία παρά σαν ένα στιβαρό Exploitation φιλμ με κανίβαλους. Διάολε εδώ σε μια φάση ένα από τα υποψήφια θύματα τους κατορθώνει να μαστουρώσει ολόκληρο το χωριό των σαδιστών και ανθρωποφάγων ιθαγενών με …ένα πακετάκι μαριχουάνα ενώ το Gore περισσότερο γέλωτα θα σου βγάλει παρά γνήσιο τρόμο…

Και όμως αυτό το φιλμ με ψυχαγώγησε τόσο με την ηλιθιότητα του όσο και με την σάτιρα που κάνει απέναντι σε εκείνους τους χιπστεράδες που αφού δηλώσουν παντού ότι είναι ‘οικολόγοι‘ , ή οτιδήποτε άλλο, στην συνέχεια σπεύδουν να επιβάλλουν τον υποτιθέμενο ‘ακτιβισμό‘ τους σε μέρη, ανθρώπους και καταστάσεις για τα οποία στην πραγματικότητα δεν έχουν την παραμικρή ιδέα…

Πιθανότατα η σάτιρα αυτή δεν γίνεται εσκεμμένα μιας και…Eli Roth… αλλά οκ όταν σου χαρίζουν από το πουθενά γάιδαρο δεν θα κάτσεις να τον κοιτάς στα δόντια !

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε με αυτές τις δυο εκκρεμότητες (είμαι σίγουρος ότι έχω ξεχάσει και άλλες ταινίες που έχριζαν αναφοράς αλλά οκ θα ρεφάρουμε όταν τις θυμηθώ…) μπορούμε επιτέλους να γκαζώσουμε και να δούμε τις ταινίες που ξεχώρισα για το έτος 2015.

11.CREED by Ryan Coogler

Και εκεί που περίμενες ότι ο ‘έβδομος γύρος‘ ενός μελανιασμένου και πρησμένου από τα χρόνια και τις επαναλήψεις franchise θα λειτουργούσε ως ‘χλιαρός αγώνας επίδειξης’ ή ακόμη χειρότερα σαν ‘σικέ αρπαχτή’ να που ο Coogler με έβγαλε Κ.Ο. δίνοντας μας μια από τις πιο μάχιμες σύγχρονες ταινίες που περιστρέφονται γύρω από την επαγγελματική πυγμαχία αλλά και τις ‘οικογένειες‘ που σχηματίζονται μέσα σε ένα τόσο επίπονο και απαιτητικό άθλημα.

Ο Michale B.Jordan παλεύει και κερδίζει το δικαίωμα να φέρει το όνομα / τίτλο του ‘Creed‘ ενώ ο Sly παραδίδοντας μια από τις μεστές ερμηνείες του καταλήγει να προταθεί για Όσκαρ Β’Ανδρικού ! Εξαρχής το CREED είχε να αντιμετωπίσει ένα σωρό λόγους που άνετα θα μπορούσαν να στείλουν το φιλμ και τους συντελεστές του με την μούρη στο καναβάτσο. Τελικά όχι μόνο τους απέφυγαν όλους αλλά κατόρθωσαν να πάρουν την νίκη επιστρατεύοντας μια σωρεία από θεαματικά αλλά και ουσιώδη χτυπήματα.

10.KNOCK,KNOCK by Eli Roth

Άλλη μια σκατένια ταινία του Eli Roth την οποία απόλαυσα στο έπακρο !

To φιλμ αυτό είναι μια αποτυχημένη ‘σάτιρα‘ απέναντι στο Torture / Horror σινεμά και έχει ένα κάρο ψεγάδια. Όμως καθώς παρακολουθείς τον υπέρμετρα cool και γλυκό Keanu να βρίσκεται γυμνός στην ντουζιέρα του σπιτιού του παρέα με δυο σέξι αλλά και εντελώς παρανοϊκές τύπισσες που θέλουν να τον βασανίσουν και να τον βιάσουν ενώ παράλληλα κοιτάει στο βάθος μια φωτογραφία της οικογένειας του , πασχίζοντας έτσι μάταια να αντισταθεί στους σαρκικούς πειρασμούς, ε δεν γίνεται παρά να μην ξεσπάσεις σε τρανταχτά γέλια !

9.HARD TO BE A GOD by Aleksei German

Το Hard To Be A God είναι ένα φιλμ που μέσα από την ασχήμια που μας παρουσιάζει φαντάζει εξαιρετικά ελκυστικό. Είναι μια ταινία που θα την λατρέψεις και θα αφεθείς μέσα σε αυτή ή απλά θα την μισήσεις και θα την σιχαθείς. Και στις δυο περιπτώσεις πολύ δύσκολα θα αποφασίσεις να την ξαναδείς. Είναι μια υπενθύμιση του πόσο τυχεροί και προνομιούχοι είμαστε που έχουμε την δυνατότητα και την ελευθερία να εκφραζόμαστε μέσα από την τέχνη και την διανόηση.

Ταυτόχρονα όμως είναι και μια προειδοποίηση σχετικά με το πόσο εύκολο είναι να χαθούν αυτές οι δυο απαραίτητες, για το ανθρώπινο πνεύμα, αρετές αν δεν τις προσέξουμε, δεν τις σεβαστούμε και σταματήσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα μας να τις εξασκούμε.  

8.THE LOBSTER by Γιώργος Λάνθιμος…

O Λάνθιμος με τον ‘Αστακό‘ του συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένας Αίσωπος του σινεμά και κατορθώνει να εισέλθει στα μεγάλα σαλόνια της βιομηχανίας. Παράλληλα βοηθάει τον Colin Farrell να κάνει και εκείνος την είσοδο του στο ‘κουλτουριάρικο‘ σινεμά.

Θλιμμένος, πανέμορφος και περίεργος ο ‘Αστακός‘ είναι μια εκκεντρική αλλά και πανίσχυρη αλληγορία που θα απελευθερώσει από την γυάλα τον ρομαντισμό και στην συνέχεια να τον ρίξει σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα που δεν θα διστάσει να τον ακρωτηριάσει και να τον βασανίσει…

7.SON OF SAUL by Laszlo Nemes

O Ούγγρος σκηνοθέτης περιστρέφει την κάμερα του συνεχώς γύρω από τον τραγικό ήρωα του και κατορθώνει να μας μπάσει κατευθείαν μέσα στα κλειστοφοβικά και αποπνικτικά κολαστήρια του Άουσβιτς. Εδώ ως θεατής σχεδόν μπορείς να μυρίσεις τόσο τον ιδρώτα που πηγάζει από τον φόβο και την απόγνωση των Εβραίων κρατούμενων όσο και τα αέρια από τους θαλάμους του θανάτου αλλά και τον σαδισμό που ξεχειλίζει από τα μπατζάκια των Ναζί.

Αντίθετα με μεγάλους και διάσημους σκηνοθέτες όπως ο Spielberg που κατέφυγαν σε ‘λίστες‘ , πρωτοκλασάτους ηθοποιούς, στυγνό μελόδραμα και σκηνοθετικά τρικ που είχαν μοναδικό στόχο τον συναισθηματικό εκβιασμό μας τούτους ο δημιουργός παίζει με τους δικούς του σκληρούς αλλά ‘ακρως αποτελεσματικούς κανόνες. Στο Son Of Saul o Nemes με τον δικό του σκληρό αλλά και γενναίο τρόπο μας θυμίζει ότι σε μέρη όπως το Άουσβιτς οι άνθρωποι που κρατούνταν εκεί δεν είχαν ονόματα. Ήταν μονάχα ‘στατιστικές‘ και ‘εργατικά χέρια’. Πάνω απ’όλα όμως ήταν τα θύματα μιας αδιανότητης φρίκης και ενός Κακού που διακρίνονταν από την απόλυτη ματαιότητα.

6.THE HATEFUL EIGHT by Quentin Tarantino…

kinopoisk.ru

O Tarantino τιμά και τα σπαγγέτι γουέστερν και τους σκηνοθέτες με τους οποίους γαλουχήθηκε.

Στο The Hateful 8 ο Tarantino μπορεί να στήνει ένα ‘παγωμένο‘ σκηνικό βίας, ρατσισμού , σεξισμού και φρίκης το οποίο διαδραματίζεται κάπου στην Δύση του 1877 όμως παράλληλα όλα τα ζητήματα που θέτει εδώ φαντάζουν να βρίσκονται και κάπου μέσα στον κόσμο του σήμερα.

To The Hateful 8 μπορεί να μην είναι το πιο ψυχαγωγικό κράμα διαλόγων και σφαιρών που μας έχει παρουσιάσει ο συγκεκριμένος δημιουργός όμως διάολε είναι ίσως το πιο κοφτερό και αποτελεσματικό του, έστω και αν ώρες , ώρες αποδίδεται μέσα από μια ακατάσχετη φλυαρία ενώ και η αφήγηση που επιλέγει εδώ ο σκηνοθέτης ορισμένες φορές κουράζει.

Οι ‘σφαίρες‘ του Tarantino εδώ μπορεί να σφυρηλατήθηκαν μέσα σε μια άλλη ‘άγρια‘ εποχή να όμως που άνετα μπορούν να βρουν στόχο μέσα και στην σύγχρονη εποχή και κοινωνία. Όπως και στο DJANGO UNCHAINED έτσι και εδώ ο σκηνοθέτης ‘πυροβολεί‘ τον ρατσισμό και το μίσος και από τις δυο πλευρές της έκφρασης τους. Μόνο που ενώ στο DJANGO οι σφαίρες ήταν αμέτρητες και ευδιάκριτες εδώ προτιμά να το κάνει κυρίως μέσα από τα λόγια των πρωταγωνιστών του.

Ακούγοντας τον λοχαγό Smithers του Bruce Dern να δηλώνει στα υπόλοιπα μισητά Καθάρματα ‘I don’t know that nigger. But I know he’s a nigger. And that’s all I need to know.’ αμέσως το καταλαβαίνεις ότι τελικά σαν κοινωνία δεν εξελιχθήκαμε όσο και όπως θα έπρεπε… 

5.THE REVENANT by Alejandro González Iñárritu 

Για τα ‘ζόρικα’ γυρίσματα της ταινίας έχουν ακουστεί πολλά. Η εμμονή του σκηνοθέτη να γυριστεί η ταινία σε πραγματικό φως οδήγησε τους ηθοποιούς να εργάζονται υπό εξοντωτικές συνθήκες απόλυτου ψύχους με τον κίνδυνο της υποθερμίας να παραμονεύει ανά πάσα στιγμή. Δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που δεν άντεξαν και παραιτήθηκαν. Ο ΝτιΚάπριο χρειάστηκε να πάει τον όρο method acting στο επόμενο επίπεδο.

Έφαγε ωμό συκώτι βίσονα και κοιμόταν μέσα σε κουφάρια ζώων….

Μήπως όμως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής υπέπεσαν σε υπέρμετρη φιλοδοξία ?

Σίγουρα. Όμως από την άλλη, αυτός δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να γράψεις Ιστορία ?

Η κοινή φιλοδοξία δημιουργού και ερμηνευτή είναι απλά το όπλο τους για να ξεγελάσουν τον Θάνατο. Ίσως από την εμπειρία τους να συνειδητοποίησαν και εκείνοι πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Όμως τουλάχιστον θα έχουν και οι δυο το κεφάλι τους ήσυχο ,σαν έρθει η μέρα, ότι  δεν έχουν αφήσει ανοιχτές εκκρεμότητες απέναντι στο κοινό τους μιας και με το The Revenant εξασφαλίζουν μια θέση στην Κινηματογραφική αθανασία.

4.BONE TOMAHAWK by S. Craig Zahler

O πατέρας του φίλου μου είχε την εξαιρετικά άτυχη έμπνευση να ξυπνήσει επάνω στην σκηνή όπου οι Τρωγλοδύτες αφού αφαιρέσουν από έναν γκαντέμη τύπο το σκάλπ του στην συνέχεια τον κόβουν σύριζα στα δυο… Και ακριβώς επάνω σε αυτή την σκηνή ο πατέρας του φίλου μου σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και αφού ψέλλισε ,εντελώς ξεψυχισμένα, ‘πάω στην κουζίνα για τσιγάρο’ εξαφανίστηκε και δεν τον είδαμε για το υπόλοιπο της βραδιάς !

Και ακριβώς έτσι λειτουργεί το Bone Tomahawk των Zahler και Russell επάνω στον θεατή : Η θα πας για ‘τσιγάρο‘ και δεν θα επιστρέψεις ποτέ ξανά σε αυτή την ταινία, ελπίζοντας ότι θα κατορθώσεις κάπως να αποβάλεις από την μνήμη σου όλα όσα είδες ή απλά θα γίνει μια από εκείνες τις ταινίες που κάθε λίγο και λιγάκι τους ρίχνεις μια επανάληψη όταν βρίσκεσαι σε μια ‘αιματηρή‘ διάθεση.

Το Bone Tomahawk είναι ένα εγχείρημα πρωτότυπο και τολμηρό που στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη θα είχε την γεύση ενός ‘θαυματουργού’ ελιξήριου που θα σου πούλαγε κάποιος κομπογιαννίτης ‘γιατρός-επιστήμονας’ στην Άγρια Δύση. Αντίθετα στα χέρια του Zahler φαντάζει με ένα εξαιρετικά δυνατό ουίσκι μέσα στο οποίο κάποιος έσταξε αρκετές σταγόνες αίμα.

3.SICARIO by Denis Villeneuve

Απειλητικό και γεμάτο ένταση το SICARIO του σκηνοθέτη Denis Villeneuve λειτουργεί ως ένα νεο-γουέστερν το οποίο αφού σε σύρει στους αφιλόξενους δρόμους του Μεξικού σου θυμίζει με τον πιο ωμό τρόπο ότι στις μεγάλες μάχες μεταξύ κρατών, συμφερόντων και ιδεολογιών δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ένας απόλυτος νικητής.

Καθώς οι τίτλοι τέλους του SICARIO αρχίζουν να πέφτουν στην οθόνη ο σκηνοθέτης μας δείχνει τους Μεξικανούς πιτσιρικάδες να παίζουν ποδόσφαιρο σε μια αλάνα μέσα στο χώμα και την φτωχιά. Ενώ το παιχνίδι τους εκτυλίσσεται ξαφνικά στο βάθος ακούγονται πυροβολισμοί. Για μια φευγαλέα στιγμή τα παιδιά ‘παγώνουν‘ και αφουγκράζονται τους ήχους. Αμέσως μετά συνεχίζουν το παιχνίδι τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Ναι κάπου παραδίπλα οι συνάνθρωποι τους βρίσκουν έναν φριχτό θάνατο αλλά κανείς τους δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει κάτι για αυτό. Οι Μεξικανοί είναι απλά ένας ακόμη ταλαίπωρος λαός , σε μια άκρη του χάρτη, που καλείται να ζήσει και να επιβιώσει μέσα σε ένα ατελείωτο σκηνικό πολέμου, θανάτου και φρίκης το οποίο στήνουν γύρω τους αδίστακτοι και άπληστοι άντρες.

Στο SICARIO του Denis Villeneuve η Kate δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένας ακόμη παρατηρητής της ατελείωτης φρίκης. Ένας ακόμη ‘θεατής‘ που θα αντικρίσει κατάματα την σαπίλα και την αδικία της κοινωνίας μας, θα νιώσει να συνταράζεται από την θέα της, όμως στο φινάλε δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα ώστε να της δώσει ένα ‘τέλος‘. Κάθε φορά που ένας νέος ‘πόλεμος‘ ξεκινά κάπου μας δίνονται μονάχα δυο επιλογές :

Να λάβουμε μέρος σε αυτόν ή να κάτσουμε στα αυγά μας έχοντας την ελπίδα ότι οι ολέθριες συνέπειες του δεν θα μας χτυπήσουν το κατώφλι…

Οποιαδήποτε προσδοκία πέρα από αυτά είναι απλά μάταιη. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι θα κατορθώσουμε να βρούμε μια ‘πόλη’ στην οποία οι ‘Λύκοι’ που τριγυρνούν στην κοινωνία μας θα αργήσουν να εισβάλουν και να παίξουν το σκληρό ‘παιχνίδι’ τους. 

2.EX MACHINA by Alex Garland

‘One day the AIs are going to look back on us the same way we look at fossil skeletons on the plains of Africa. An upright ape living in dust with crude language and tools, all set for extinction.’

Πραγματικά έχει τεράστια σημασία ένας δημιουργός να αντιλαμβάνεται τις προοπτικές, την βαρύτητα αλλά και τις συνέπειες που μπορούν να προκύψουν από το δημιούργημα του. Τι γίνεται όμως όταν ο δημιουργός ναι μεν τα γνωρίζει όλα αυτά όμως από την άλλη δεν δίνει δεκάρα και δεν δείχνει το παραμικρό ίχνος υπευθυνότητας όχι μόνο απέναντι στο ίδιο του το δημιούργημα αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα ?

Τι γίνεται αν ο δημιουργός είναι ένας αυτάρεσκος και ανεύθυνος Μαλάκας ? 

Tο σπουδαίο με το EX MACHINA του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Alex Garland είναι ότι εκεί που αρχικά σε κάνει να νομίζεις ότι ξέρεις ακριβώς τι σόι ταινία θα παρακολουθήσεις ο σκηνοθέτης παίρνει όλες σου τις προσδοκίες και τις στρέφει εναντίον σου εκπλήσσοντας σε ευχάριστα. Το EX MACHINA θεματολογικά έχει ακριβώς όλα τα στοιχεία που πρέπει να έχει μια καλή ταινία σχετικά με την A.I. όμως δεν ακολουθεί τα πεπατημένα μονοπάτια των ταινιών του συγκεκριμένου είδους. Ο Garland γραπώνει μια παλιά ιδέα όμως την παρουσιάζει με έναν τρόπο φρέσκο και δραστήριο που την κάνει να φαντάζει εξαιρετικά πρωτότυπη.

Ακριβώς όπως και η τεχνητή νοημοσύνη την οποία μας παρουσιάζει, το EX MACHINA είναι ένα φιλμ εγκεφαλικό αλλά και υπέρμετρα αισθησιακό. Είναι καθηλωτικό και γοητευτικό και σου επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις.

1.MAD MAX : FURY ROAD by George Miller…

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που θέλει τον άνθρωπο να κατεβάζει ρυθμούς όταν φτανει σε μια προχωρημένη ηλικία . Ο George Miller έχοντας ξεπεράσει τα 70 του παίρνει αυτόν τον κανόνα τον ξαπλώνει βίαια στην μέση μιας σκονισμενης λεωφόρου και περνάει από πάνω του καβάλα σε ένα War Rig φορτηγό διαλύοντας τον .

Ο Miller με το Fury Road δεν κατόρθωσε μονάχα να μας δώσει μια αξία συνέχεια του Θρύλου του MAD MAX και να τον εμπλουτίσει – επεκτείνει περισσότερο αλλά παράλληλα δημιούργησε ίσως την απόλυτη σύγχρονη Action ταινία .

Στο MAD MAX : Fury Road ο George Miller φτιάχνει την πιο cool και δυναμική σύγχρονη Action ταινία αποφεύγοντας όλα τα κλισέ τοσο  του μοντέρνου κινηματογράφου όσο και εκείνα που διαχρονικά χαρακτηρίζουν και ενίοτε μαστίζουν τις ταινίες δράσης .Εκεί που οι περισσότεροι δημιουργοί θα πόνταραν στο χάος ώστε να μας δώσουν ένα εντυπωσιακό φινάλε ο Miller αποφασίζει να στηριχθεί στο σενάριο, τους χαρακτήρες του και το συναίσθημα που πηγάζει μέσα από αυτά .

Ο Miller τα θέλει όλα μέσα σε αυτή την ταινία . Θέλει το πανδαιμόνιο και τον ενθουσιασμό που χαρακτηρίζουν μια ψυχαγωγική ταινία δράσης όμως θέλει και τους χαρακτήρες και το θεματολογικο βάθος που οφείλει να έχει μια πραγματικά καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας . Τα κατορθώνει όλα και μας τα δίνει όλα .

Έχοντας ως κριτήριο τις παραπάνω ταινίες το κινηματογραφικό 2015 μπορεί να υπερηφανεύεται ότι άξιζε της προσοχής μας και κερδίζει επάξια μια θέση στην Βαλχάλα…

…από την άλλη υπήρξαν και αρκετές ταινίες που είτε με απογοήτευσαν είτε και με τσάντισαν με την μετριότητα τους…

Ας τσεκάρουμε και μερικές από αυτές !

SPOTLIGHT by Tom McCarthy

Μια ακόμη αποστειρωμένη και άτολμη σινε-βιογραφία του Hollywood συναρμολογείται με αποκλειστικό στόχο τα βραβεία της Ακαδημίας και που οι πιο ‘έντονες‘ σκηνές της εκτυλίσσονται κάπως έτσι :

MARTIAN by Ridley Scott

Ο Ridley Scott επιστρέφει επιτέλους στο σινεμά που έχει πράγματα να δείξει αλλά και να δηλώσει στο κοινό του !

Μονάχα που για μένα προσωπικά ένας Matt Damon που κάθεται στον Άρη και μου μιλάει για τις…πατάτες του δεν είναι και το πιο ευπρόσδεκτο παρεάκι…

Το THE MARTIAN είναι μια απόλυτα στιβαρή, ρεαλιστική και καλογυρισμένη ταινία διαστημικής επιβίωσης απλά στο φινάλε εμένα μου φάνηκε περισσότερο σαν ένα απλά ενδιαφέρον μάθημα αστρονομίας.

SPECTRE by Sam Mendes

Όλα όσα έχτισαν το ‘τζογαδόρικο’ CASINO ROYALE και το σαγηνευτικό SKYFALL εδώ πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Ο Mendes παίρνει από ένα στούντιο την άδεια να σκοτώσει και δολοφονεί εν ψυχρώ την όποια δυναμική και ουσία είχαν οι σύγχρονες ταινίες του 007 στήνοντας μια ταινία που ενώ ισχυρίζεται ότι ‘ενώνει τις τελείες‘ τελικά καταλήγει να τις σκορπίσει άδοξα και άκομψα στον άνεμο…

THE FORCE AWAKENS by J.J. Abrams

O J.J. κάνει ‘remake‘ το A NEW HOPE και με μια στιβαρή ξεπατικούρα ξεκινάει αρκετά δυναμικά την νέα τριλογία ενός Έπους που επειδή οι οπαδοί του αδυνατούν να αντιληφθούν ότι ο ‘γαλαξίας‘ τους προσφέρεται για περαιτέρω εξερεύνηση τελικά λειτούργησε μονάχα ως το τερέν όπου δυο σκηνοθέτες θα εκδήλωναν τα καπρίτσια τους…

BLACK MASS by Scott Cooper

Η αμήχανη στιγμή που ο Johnny Depp αποφασίζει επιτέλους να παίξει κάτι άλλο πέρα από μια ακόμη παραλλαγή του τόσο εκκεντρικού, δημοφιλή και κερδοφόρου πειρατή του όμως πέφτει επάνω σε έναν σκηνοθέτη που απλά αδυνατεί να μας δώσει κάτι περισσότερο από μια ακόμη τυπική γκάνγκστερικη ταινία…

LEGEND by Brian Helgeland

Εξίσου ‘άσφαιρο‘ θεματολογικά και σκηνοθετικά με το BLACK MASS το LEGEND , του Brian Helgeland κατόρθωσε να σπαταλήσει όχι έναν αλλά ‘δυο‘ ολόκληρους Tom Hardy

ANT-MAN by Peyton Reed

Marvel και Disney αρχικά προσλαμβάνουν τον Edgar Wrigt όμως μόλις διαπιστώσουν ότι δεν έχουν τα κότσια να συνεργαστούν με έναν σκηνοθέτη που θα έχει όντως κάτι να πει στο κοινό τους κατευθείαν τον απομακρύνουν και βάζουν στην θέση του έναν ‘σωστό επαγγελματία’ που με την σειρά του ανταμείβει τους εργοδότες του με μια ακόμη τυπική Superhero ταινία.

MACBETH by Justin Kurzel

Οπτικά σαγηνευτικό και σχεδόν μυσταγωγικό. Ερμηνευτικά ο Fass βρίσκεται στο στοιχείο του. Όμως καθώς η αυλαία πέφτει αυτή η μεταφορά του MACBETH με έκανε να είμαι σίγουρος ότι η διαχρονική και σπουδαία ιστορία του Σαίξπηρ ταιριάζει καλύτερα στο θεατρικό σανίδι παρά στο κινηματογραφικό πανί…

IN THE HEART OF THE SEA by Ron Howard…

O ‘Thorλιμοκτονεί ώστε να μας πείσει ότι μπορεί να κάνει πιο ουσιώδη πραγματάκια σαν ηθοποιός από το να σαπίζει Κακούς με το πελώριο σφυρί του και δεν τα πηγαίνει καθόλου άσχημα. Η σκηνοθεσία του Ron Howard κλασσικά φαντάζει πιο γαλήνια και διάφανη ακόμη και από την πιο ήρεμη και γαλάζια θάλασσα.

Όμως στο τέλος ως θεατής απλά δεν δίνω δεκάρα να δω μια ταινία που θα μου λέει και καλά πως γράφτηκε ο μύθος ενός κατάλευκου και πανίσχυρου κύτους αλλά και του εμμονικού , αυτοκαταστροφικού και ολότελα θνητού διώκτη του…

Αντίθετα θα προτιμούσα να δω για ακόμη μια φορά τον ίδιο τον μύθο να αποδίδεται στην οθόνη όμως αυτή την φορά με την μεγαλοπρέπεια και την τρέλα που του αρμόζει.

SOUTHPAW by Antoine Fuqua

Ο θηριώδης σωματικά αλλά και ερμηνευτικά Jake κλέβει την παράσταση αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να με ρίξει Κ.Ο. όταν πρωταγωνιστεί σε ένα φιλμ που ο σκηνοθέτης του επιστρατεύει ότι κλισέ υπάρχει εδώ και δεκαετίες στις ταινίες που αφορούν το μποξ ενώ παράλληλα καταφεύγει σε μελόδραμα που μας παραπέμπει κατευθείαν στις σαπουνόπερες.

Α και ο Forest Whitaker για ακόμη μια φορά ερμηνεύει ...Forest Whitaker. Οι λαμπρές εποχές που υπήρξε ο ‘τελευταίος Βασιλιάς της Σκωτίας’ ίσως και να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί…

AVENGERS : AGE OF ULTRON by Joss Whedon

Ο δημιουργός μιας αδιανόητης επιτυχίας που άλλαξε την πορεία του σύγχρονου σινεμά εδώ πληρώνει το τίμημα της συνεργασίας με ένα στούντιο που κοιτά πρώτα πως να στήσει κερδοφόρα σύμπαντα και δημοφιλείς ήρωες παρά να δώσει στο κοινό του συναρπαστικές ιστορίες με δύναμη και ουσία.

Το AGE OF ULTRON είναι ένα ασύνδετο και βεβιασμένο κατασκεύασμα που στόχευε πρωτίστως τα πορτοφόλια των θεατών/οπαδών και όχι την ψυχαγωγία μας.

Και τέλος ας περάσουμε και σε ορισμένες ταινίες που η λέξη ‘Mediocre‘ θα φάνταζε ακόμη και ως ‘παράσημο‘ όσον αφορά την ‘αξία‘ τους , μιας και οι περισσότερες από αυτές λειτουργούν ως εταιρικές αρπαχτές παρά σαν ένα είδος τέχνης…

CHAPPIE by Neil Blomkamp

Αφού έκανε ένα μικρό πισωγύρισμα με το ELYSIUM τώρα ο Neil Blomkamp ξαναγυρνά στην αφετηρία με το CHAPPIE

Με το CHAPPIE ο Neill Blomkamp ήθελε να μας δώσει το νέο ROBOCOP . Μια ταινία που θα σατιρίζει και θα καυτηριάζει την διαχρονική μαλακία που μαστίζει το ανθρώπινο είδος μέσα από απολαυστικές σκηνές σπλατερ και καφρίλας. Παράλληλα όμως ήθελε να εξυμνήσει το ανθρώπινο πνεύμα ακολουθώντας τα χνάρια του Μεταλλικού Γίγαντα του Brad Bird. Μόνο που ο δικός του ‘ γίγαντας ‘ αν και σαφώς πιο κοντά στα θνητά μας μέτρα δεν έχει τίποτα απολύτως να σου πει ή να σου δείξει .

Στο φινάλε το CHAPPIE είναι μια διαφήμιση της δισκογραφίας των Die Antwoord που κόστισε γύρω στα 50 εκατομμύρια και τίποτε περισσότερο. 

Με το District 9 ο Blomkamp μας έδειξε ότι μπορείς και στις μέρες μας να κάνεις πρωτότυπες sci~fi ταινίες με δυνατά μηνύματα που όμως παράλληλα σου προσφέρουν ξέφρενη δράση και ψυχαγωγία . Μας απέδειξε  ότι δεν χρειάζεται όλα τα Blockbusters να κινούνται στους φρενήρεις και ανούσιους ρυθμούς των Transformers του Michael Bay.

Με το CHAPPIE πάλι το μόνο που κατόρθωσε είναι να μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν είναι ο M. Night Shyamalan του κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας …

THE HUNGER GAMES : MOCKINGJAY part II by Francis Lawrence

Αν το πρώτο HUNGER GAMES ήταν η παντελώς αποτυχημένη και εντελώς αποστειρωμένη απόπειρα του Hollywood να χτίσει το δικό του ‘BATTLE ROYALE’ ε τότε τούτη η συνέχεια κάνει ακριβώς το ίδιο για τους προκατόχους της…

JURASSIC WORLD by Colin Trevorrow

Θυμάσαι το πρώτο Jurassic Park του Spielberg ?

Η ταινία που έκανε το όνειρο εκατομμύρια παιδιών αλλά και μεγάλων να δουν έναν αληθινό δεινόσαυρο πραγματικότητα . Όμως δεν ήταν ποτέ της μονάχα αυτό. Μέσα από τα προϊστορικά και επιβλητικά θηρία του ο Spielberg κατόρθωσε να μας μιλήσει για ορισμένες εξαιρετικά ανθρώπινες αλήθειες . Θυμήσου τον φιλόδοξο και αυτάρεσκο John Hammond  που την είδε Ίκαρος και αποφάσισε να το παίξει Θεός δημιουργώντας ζωή. Θυμήσου τις ολέθριες συνέπειες που είχε αυτή του η πράξη . Το αυθεντικό Jurassic Park ήταν ο ορισμός του θεαματικού και καινοτόμου Blockbuster φιλμ . Όμως ήταν και γεμάτο υπέροχα και σπουδαία μηνύματα που αποδίδονταν μέσα από χαρακτήρες που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα τους ξεχάσεις ποτέ σου .

Αν περιμένεις να ζήσεις μια αντίστοιχη εμπειρία στο Jurassic World συγγνώμη  αλλά θα βρεις μια ταμπέλα στην είσοδο που γράφει : Λυπούμαστε αλλά το παλιό πάρκο είναι κλειστό . Μπορείτε να επισκεφτείτε το καινούργιο που λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση και διαθέτει και Gift ~Shop για τις αγορές σας . 

Στο Jurassic World ξεχνά το μότο ‘ Life, uh,  finds a way ‘του δόκτορα Ian Malcolm. Εδώ οι Δεινόσαυροι κοιτάνε μονάχα τον δρόμο που οδηγεί στο πορτοφόλι σου. 

CHILD 44 by Daniel Espinosa

Αρνητικό κατόρθωμα το πως ένας σκηνοθέτης σπαταλά ένα τόσο στιβαρό cast αλλά και το ότι τόσο ταλαντούχοι και έμπειροι ηθοποιοί παραδίδουν τόσο γελοίες και απαράδεκτες προφορές.

TAKEN 3 by Olivier Megaton

O Liam πασχίζει να εξελιχθεί στον Charles Bronson των μιλένιαλς όμως ο σκηνοθέτης του αδυνατεί να καταλάβει ότι αν δεν κινείσαι στους γραφικούς και αιματηρούς ρυθμούς του Exploitation σινεμά τότε απλά δεν μπορείς να συντηρείς για πολύ καιρό τόσο αναίμακτα Action franchises.

VICTOR FRANKENSTEIN by Paul McGuigan

Η Fox επιστρατεύει τους Καθηγητή Χ και Χάρι Πότερ πασχίζοντας να χτίσει το δικό της ‘Superhero σύμπαν’ που θα αποτελείται από ήρωες της κλασσικής λογοτεχνίας.

Τελικά αυτό το εγχείρημα δεν συνάντησε τον δημιουργό του εδώ παρά τους ισχυρισμούς της αφίσας …

HITMAN : AGENT 47 by Aleksander Bach

Μιας και η προηγούμενη μεταφορά του ομώνυμου Video Game ήταν τόσο πετυχημένη καταλήξαμε να πάρουμε και μια δεύτερη στο καπάκι…

Μια ακόμη κινηματογραφική σφαίρα σφηνώνεται κατευθείαν στο κούτελο των αγαπημένων μας παιχνιδιών.

FANT4STIC by Josh Trunk Studio Executives

Τόσο ΛΑΘΟΣ που μέχρι και ο τίτλος της ταινίας στα πόστερ είναι γραμμένος με λάθος τρόπο.

Τόσο ΛΑΘΟΣ που μέχρι και ο σκηνοθέτης το αποκήρυξε.

Τόσο ΛΑΘΟΣ που κάνει μέχρι και τις προηγούμενες μεταφορές του ομώνυμου comic να φαντάζουν ως αριστουργήματα του σύγχρονου σινεμά.

Τόσο ΛΑΘΟΣ που με κάνει να εύχομαι να είχε βγει στην θέση του εκείνο το ‘χαμένο‘ φιλμ του 1994

JUPITER ASCENDING by The Wachowskis

Οι The Wachowskis οραματίζονται ότι συνθέτουν την δική τους ‘Space Opera’ ακολουθώντας τα χνάρια του George Lucas ή έστω του Mike Hodges στο ξέφρενο, κιτς και υπέρμετρα απολαυστικό FLASH GORDON.

Τελικά παραδίδουν ένα ‘έπος‘ κακογουστιάς και ανοησίας που απλά πιστοποιεί το γεγονός ότι οι ένδοξες μέρες του πρώτου THE MATRIX ήταν απλά ένα ψηφιακό πυροτέχνημα για τα δυο αδέλφια…

TERMINATOR : GENISYS by Alan Taylor

Αδυνατώ να πω περισσότερα για αυτό το απόλυτο ΚΑΖΟ.

Σας παραπέμπω απλά στο πρόσφατο παραλήρημα μου

Κάπως έτσι η ανασκόπηση μας στις ταινίες που ξεχωρίσαμε , για καλό και για ‘κακό‘ το έτος 2015 φτάνει στο τέλος της. Η χρονιά αυτή είχε να προσφέρει πραγματάκια στους θεατές και έτσι σε μια δεκαετία από τώρα μπορεί να φαντάζει ‘γερασμένη‘ όμως σε καμία περίπτωση και ‘παρωχημένη‘ !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: