Τσέκαρε το review μας για το THE INVISBLE MAN ! Αν μπορείς να το δεις…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Εδώ και χρόνια είχα βολευτεί στην σκέψη ότι το πιο κοντινό που θα είχαμε σε ‘ καλή μεταφορά‘ της νουβέλας με τίτλο ‘ Ο Αόρατος Άνθρωπος ‘ , του συγγραφέα H.G. Wells , θα ήταν το ‘ ντροπιαστικό ‘ (αλλά και άκρως απολαυστικό !) HOLLOW MAN φιλμ του προβοκάτορα Paul Verhoeven

O αόρατος επιστήμονας / Μπάσταρδος του Wells εδώ και δεκαετίες έχει μεταφερθεί τόσο στο πανί όσο και στην οθόνη με τρόπους αμφιλεγόμενους, μέτριους , έως και απαράδεκτους…

Προσωπικά ποτέ μου δεν ξετρελάθηκα και από την ίδια την νουβέλα οπότε εξαρχής οι προσδοκίες μου γύρω από μια ακόμη κινηματογραφική μεταφορά της δεν ήταν και ιδιαίτερα αυξημένες. Ειλικρινά ο μοναδικός παράγοντας που με ‘ ανάγκασε ‘ να πάω μέχρι τον σινεμά ώστε να παρακολουθήσω την νέα αναθεώρηση του THE INVISIBLE MAN ήταν το όνομα του σκηνοθέτη που ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτό το εγχείρημα.

Με το UPGRADE φιλμ του 2018 ο Leigh Whannell κατόρθωσε να κερδίσει την εκτίμηση μου μέσα από την B-Movie και CyberPunk αισθητική του αλλά και την ικανότητα του στο να στήνει μερακλίδικες Action και Gore σκηνές

Και όμως παρά όλη την βία και το στιλ που είχε αυτό το φιλμ ο Whannell παράλληλα κατόρθωσε να αναδείξει μια δυνατή θεματολογία αλλά και να βγάλει μια απόλυτα στιβαρή ερμηνεία μέσα από έναν ηθοποιό που μέχρι πρότινος δεν τον είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση !

Με κάθε νέα του ταινία , με θλιβερή εξαίρεση την αρπαχτή του τρίτου INSIDIOUS, o τυπάς αυτός μας δείχνει το πόσο ‘ γεμάτος‘ και σύνθετος σκηνοθέτης είναι αλλά και την διάθεση του για περαιτέρω εξέλιξη. Και το THE INVISIBLE MAN του 2020 μας αποκαλύπτει έναν σκηνοθέτη που μπορεί να πάρει ένα παλιό βιβλίο και μια παλιά ταινία και να την ανεβάσει στο επόμενο Level με τρόπο θεαματικό αλλά και ουσιώδη ταυτόχρονα.

Ύστερα από το απόλυτο ΚΑΖΟ της τελευταίας ‘ Μούμιας ‘ (μια ταινία που ενώ την έβλεπες σε έκανε να θες να τυλιχτείς με κωλόχαρτα και να παριστάνεις τον εμβληματικό Boris Karloff μπας και τελικά περάσεις κάπως ψυχαγωγικά την βραδιά σου…) τα φιλόδοξα σχέδια της UNIVERSAL PICTURES γύρω από ένα σύγχρονο και κινηματογραφικό ‘ Monster Universe ‘ ναυάγησαν άδοξα και απότομα…

Το στούντιο απέσυρε το λαμπερό όνομα του Johnny Depp από το πρότζεκτ (σε αυτό συνέβαλλε προφανώς και το γεγονός ότι τόσο η επαγγελματική / εμπορική όσο και η δημόσια εικόνα του ηθοποιού έχουν σπιλωθεί σε μεγάλο βαθμό…) ενώ το σενάριο του διαβόητου David S. Goyer πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων…

Το 2019 το στούντιο ανακοίνωσε την δημιουργία μιας διαφορετικής THE INVISIBLE MAN ταινίας που θα λειτουργούσε ως μια αυτόνομη ιστορία και επένδυσε σε αυτή το ποσό των 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Ένα μπάτζετ που τα προηγούμενα χρόνια δεν θα αρκούσε ούτε καν για την αμοιβή του Johnny Depp.

H κίνηση αυτή ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί τόσο για την εταιρεία όσο και για το σύγχρονο σινεμά τρόμου και επιστημονικής φαντασίας…

Με ευρηματικό και πανούργο τρόπο εδώ ο Whannell αξιοποιεί μέχρι και την τελευταία δεκάρα που του δόθηκε. Το σενάριο αν και απλοϊκό είναι άκρως λειτουργικό ώστε να αποδοθούν τα μηνύματα και οι αλληγορίες του σκηνοθέτη χωρίς όμως να θυσιαστούν τα στοιχεία του τρόμου και της ψυχαγωγίας.

Τα Jump Scares είναι μετρημένα και εξαιρετικά ύπουλα και αμείλικτα ενώ το μεγαλύτερο ατού αυτής της μεταφοράς είναι ο τρόπος με τον οποίο στήνει την ατμόσφαιρα της ταινίας του ο Whannell. Ερμηνευτικά η Elisabeth Moss δίνει τα ρέστα της στον ρόλο μιας γυναίκας που καλείται να ξεπεράσει μια σειρά από τραύματα και να βρει το κουράγιο να αντιμετωπίσει ‘ κατάμουτρατον απόλυτο Μπάσταρδο που επί χρόνια ολόκληρα κακοποιούσε συστηματικά τόσο το κορμί όσο και την ψυχή της.

Η απεικόνιση που κάνει ο σκηνοθέτης σε μια βίαιη και καταπιεστική σχέση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, , αλλά και στα τραύματα που αποκομίζουν και τα δυο μέλη της ύστερα από τον χωρισμό, είναι απλά τρομερή. Ύστερα από την απότομη ‘ λήξη ‘ ενός έρωτα θα υπάρχει πάντα εκείνος που επιθυμεί διακαώς να κάνει ‘το επόμενο βήμα‘ στην ζωή του αλλά και εκείνος που απλά θα αδυνατεί να αφήσει το ‘ παρελθόν να πεθάνει‘ . Και παραδοσιακά εκείνος που μένει προσκολλημένος στο παρελθόν αναπόφευκτα καταλήγει να κυριεύεται από επικίνδυνες εμμονές και πικρία…

Στο THE INVISIBLE MAN o σκηνοθέτης παίρνει το μετατραυματικό στρες μιας κακοποιημένης γυναίκας και του προσδίδει μια μορφή που είναι διάφανη αλλά και ολοφάνερη ταυτόχρονα. Ο Whannell εδώ κυριολεκτικά απεικονίζει την ενδοοικογενειακή βία σαν ένα αόρατο χέρι που αρπάζει από τον λαιμό μια κατατρομαγμένη γυναίκα και στην συνέχεια την πνίγει με ανελέητο τρόπο. Ο άντρας / δυνάστης εδώ είναι ένα ‘ τέρας ‘ που κινείται έχοντας ως κινητήριες δυνάμεις του το αστείρευτο χρήμα του και το εξίσου αστείρευτο machismo. Αν και ‘ αόρατος’ στο μεγαλύτερο διάστημα της ταινίας ο ηθοποιός Oliver Mansour Jackson-Cohen κατορθώνει να ενσαρκώσει με μαεστρικό και άκρως τρομαχτικό τρόπο έναν τέτοιον άντρα. Στον αντίποδα η Moss περνάει την ηρωίδα / θύμα της από όλα τα στάδια της κατάθλιψης , του φόβου και της αμφιβολίας που αποτελούν τις συνέπειες μιας τόσο απάνθρωπης κακοποίησης.

Και όμως αν και η Moss παραδίδει μια άρτια ερμηνεία ποτέ της ΔΕΝ κατορθώνει να κεντρίσει την προσοχή σου αποκλειστικά επάνω της. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας του σαδιστή σκηνοθέτη…

Στο φιλμ αυτό ο δημιουργός συνθέτει μια ατμόσφαιρα αμείωτης αγωνίας και μυστηρίου.

Τελειώνοντας αυτή την ταινία μου ήρθε να κοπανήσω το κεφάλι μου στο μπροστινό κάθισμα με την συνειδητοποίηση ότι ενώ ο συνάδελφος του Whannell στο SAW, ο εξαιρετικά δημοφιλής και πετυχημένος James Wan, σήμερα έχει το προνόμιο να διαχειρίζεται τεράστια ποσά ώστε απλά να στήνει παντελώς αποστειρωμένα και άνευρα franhcises τύπου THE CONJURING ενώ ο Whannell είναι αναγκασμένος να περιμένει στωικά μπας και φιλοτιμηθεί κάνα στούντιο να του πετάξει κάνα ‘ ψίχουλο‘ ώστε να δημιουργήσει σαφώς καλύτερες και πιο τολμηρές ταινίες. Ο Whannell είτε γυρνά πρωτότυπες ταινίες είτε αναβιώνει επιτυχίες του ένδοξου παρελθόντος είναι ένας δημιουργός που έχει πράγματα να δώσει στο σύγχρονο σινεμά σε αντίθεση με τον Wan που το μόνο που κάνει είναι να σερβίρει αναμασημένη τροφή στο mainstream κοινό.

Ως θεατής έπιασα τον εαυτό μου από ένα σημείο και ύστερα να σκανάρει μανιωδώς κάθε σκηνή αυτής της γαμημένης ταινίας μπας και εντοπίσω την παραμικρή ένδειξη της παρουσίας του αόρατου Καθάρματος στην οθόνη. Διάολε εδώ ακόμη και μια απλή κουρτίνα που κουνιέται για μια φευγαλέα στιγμή μπορεί να σημάνει καμπανάκι συναγερμού μέσα στο κεφάλι σου ! Σχεδιαστικά ο αόρατος λεχρίτης είναι χάρμα οφθαλμών. Η τεχνολογία που επιστρατεύει αυτός ο εμμονικός και ψυχασθενής επιστήμονας ώστε να προβεί στο Stalking του εκπέμπει μια αισθητική που φαντάζει ρετρό και φουτουριστική ταυτόχρονα. Σε επίπεδο εικόνας ο σκηνοθέτης διαπρέπει τόσο που θα σε κάνει να νομίζεις ότι αυτό το φιλμ κόστισε τουλάχιστον τα τριπλάσια λεφτά από όσα χρειάστηκαν πραγματικά για να φτιαχτεί. Παράλληλα ο σκηνοθέτης αποδίδει και φόρο τιμής τόσο στην νουβέλα όσο και στην ομώνυμη, και κλασσική πλέον, ταινία του 1933 ενώ δεν κωλώνει να αντλήσει και τζούρες έμπνευσης από το HOLLOW MAN του Verhoeven !

Όπως και στο φιλμ του Verhoeven έτσι και εδώ βλέπουμε ένα λαμπρό επιστήμονα, αλλά και έναν ολότελα προβληματικό άντρα, να ανακαλύπτει μια αδιανόητη τεχνολογία που μπορεί να αλλάξει την μοίρα του κόσμου μας και εκείνος τελικά την επιστρατεύει ως το εργαλείο που θα ικανοποιήσει τα θνητά και ποταπά βίτσια και τις πιο σκοτεινές του παρορμήσεις. Να που όσο λαμπροί και έξυπνοι και αν είμαστε στο τέλος ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες της ανθρώπινης μας φύσης.

Το συστηματικό Stalking που κάνει ο αόρατος λεχρίτης στην ηρωίδα μας αποκαλύπτει ένα απόλυτο , κομπλεξικό και επικίνδυνο ‘ τέρας ‘ σε όλο του το τρομερό μεγαλείο. Πραγματικά είτε ορατός , είτε αόρατος ο Villain αυτού του φιλμ είναι η ιδανική ενσάρκωση της θνητής μας μοχθηρίας , της τρέλας, του ψυχαναγκασμού και της εκδικητικότητας…

Και ναι όπως έγραψα πιο πάνω το σενάριο του THE INVISIBLE MAN είναι αρκετά ‘ διάφανο ‘ μιας και διακρίνουμε σε αυτό ‘ τρύπες ‘ και διευκολύνσεις όμως στην τελική τίποτε από αυτά δεν θα ζημιώσει την κινηματογραφική σου εμπειρία.

Επιστρατεύοντας έναν ‘ αόρατο Creeper ‘ o Leigh Whannell κατορθώνει να θίξει και να μελετήσει ορισμένα εξαιρετικά φανερά ζητήματα της κοινωνίας μας που ως πολίτες έχουμε την τάση να παριστάνουμε ότι ‘ δεν τα βλέπουμε ‘.

Η κακοποίηση , τόσο των γυναικών όσο και των αντρών, είναι κάτι το οποίο το συναντάμε συνέχεια στην καθημερινότητα μας μέσα από διάφορες μορφές και εκφάνσεις. Είτε βλέπουμε αυτή την βία, είτε την αισθανόμαστε οι φριχτές συνέπειες της είναι απόλυτα ευδιάκριτες επάνω στα θύματα της.

Στο THE INVISIBLE MAN o Leigh Whannell με υπέρμετρα σκληρό και σαδιστικό αλλά και στιλάτο τρόπο μας λέει ότι για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί αυτή η βία θα πρέπει πρώτα εμείς να αποδεχτούμε την πηγή της, να παλέψουμε ξεπεράσουμε τα τραύματα της και στο φινάλε να βρούμε μέσα μας την τόλμη αλλά και την θέληση να την αντικρίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο και να της δώσουμε την απάντηση που της αξίζει…

Βαθμολογία : Ο αόρατος Ανώμαλος του HOLLOW MAN εγκρίνει απόλυτα τον σαδισμό του συναδέλφου του…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: