ΠΕΣ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ! #3 : 28 Weeks Later…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Στα τέσσερα και κάτι ψιλά χρόνια της ύπαρξης του το The Bat Country Press έχει ‘θάψει‘ αρκετές ταινίες που μια μεγάλη μερίδα των θεατών τις λάτρεψε και τις εκθείασε…

Και όμως διάολε να που μερικές από αυτές τις ταινίες κατόρθωσαν , με κάποιον ή κάποιους πολύ συγκεκριμένους τρόπους, να κερδίσουν ένα μικρό κομμάτι της εκτίμησης μας μέσα από μια σκηνή ή με κάποιο κομμάτι της θεματολογίας τους.

Μέσα από το ‘Πες…’ θα αναλύουμε λεπτομερώς αυτό το ‘κάτι‘ που στάθηκε ως αμετακίνητο εμπόδιο στην πρόθεση μας να θάψουμε παντελώς μια ταινία.

Απόψε ‘μιλάμε’ για το 28 Weeks Later του Juan Carlos Fresnadillo…

Ντάξει για να είμαι δίκαιος το 28 Weeks Later σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα φιλμ που του αξίζει να περάσει από την άχαρη διαδικασία του ‘ φτυαριού‘ μας.

Η ταινία αυτή είναι αρκετά στιβαρή στο κομμάτι της δράσης και του μακελειού και μάλιστα κατορθώνει να μας δώσει και ορισμένες αξιομνημόνευτες σεκάνς.

Συγκεκριμένα ξεχωρίζω τρεις αλλά επιτρέψτε μου να κρατήσω την τρίτη για το τέλος. Όσον αφορά την πρώτη αυτή είναι ο εξαιρετικά επίπονος και φριχτός θάνατος του χαρακτήρα του Jeremy Renner , ο οποίος κυριολεκτικά αποτεφρώνεται από κάτι Μπάσταρδους με φλογοβόλα καθώς πασχίζει ηρωικά να σπρώξει ένα Volvo V70 σαράβαλο ώστε να πάρει μπρος και κατά συνέπεια να σωθούν οι σύντροφοι του από την απειλή και την φρίκη που τους καταδιώκουν με τόση οργή και μανία…

Η σεκάνς αυτή ισορροπεί μαεστρικά ανάμεσα στην απόλυτη μακαβριότητα αλλά και σε έναν γνήσιο ηρωισμό. Εδώ έχουμε μια αξιοθαύμαστη πράξη ανιδιοτέλειας που θα την ζήλευε μέχρι και ο Hawkeye από τους AVENGERS.

Η δεύτερη σκηνή που θα αποτυπωθεί ανεξίτηλη στην μνήμη σου φυσικά είναι και αυτή όπου ένας μύσταρος φαντάρος αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το ελικόπτερο του σαν μια …αλωνιστική μηχανή ενάντια στους οργισμένους μολυσμένους !

Η Splatterιά εδώ είναι άκρως ζουμερή και γευστική όμως όσο και αν γουστάρω αυτή την σκηνή ανέκαθεν μου άφηνε την αίσθηση ότι φαντάζει να ανήκει περισσότερο σε κάποιο άλλο κινηματογραφικό ζομποσύμπαν , τύπου ZOMBIELAND ή κανενός γραφικού B-Movie του είδους.

Και εδώ συναντάται και η βασική μου ένσταση όσον αφορά την ύπαρξη αυτού του sequel και του τρόπου με τον οποίο αποδίδει την ιστορία και τους χαρακτήρες του.

Με το 28 Days Later, το 2002, οι Danny Boyle και Alex Garland δεν μας έδωσαν μονάχα ένα από τα πιο γαμάτα φιλμ τρόμου και επιβίωσης του σύγχρονου σινεμά. Το φιλμ αυτό πέρα από συγκλονιστικές σκηνές δράσης και τρόμου έκρυβε μέσα στα σωθικά του και άφθονη ουσία, τόσο στο σενάριο όσο και στους απόλυτα θνητούς και σύνθετους χαρακτήρες του.

Σε αυτή την ταινία σκηνοθέτης και σεναριογράφος πήραν μια αδιανόητη πανδημία και την εξέλιξαν σε μια στιβαρή αλληγορία γύρω από την οργή που κουβαλά η ανθρωπότητα μέσα της. Μια οργή που είναι ανεξάντλητη και δυστυχώς δεν οφείλεται σε κάποιον κατασκευασμένο ‘ ίο‘ αλλά αντίθετα είναι ένα φυσικό και αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας και το οποίο αν δεν ελεγχθεί ενίοτε έχει καταστροφικές συνέπειες τόσο για την κοινωνία γύρω μας όσο και για εμάς τους ίδιους…

Το στήσιμο που έκαναν στο σύμπαν και την μυθολογία τους οι Boyle και Garland υπήρξε πραγματικά υποδειγματικό. Να όμως που το sequel απέτυχε οικτρά να τα επεκτείνει με κάποιον ουσιώδη τρόπο. Αυτή η αποτυχία οφείλεται σε τεράστιο βαθμό και στο γεγονός ότι το δημιουργικό δίδυμο της αυθεντικής ταινίας δεν θα επέστρεφε για να χτίσει και μια συνέχεια…

Εκείνη την εποχή ο Boyle επέλεξε να κοιτάξει κατάμουτρα τον ήλιο γυρνώντας το Sunshine φιλμ του και κάπως έτσι στην καρέκλα του έκατσε ο άπειρος τότε Juan Carlos Fresnadillo. Και ναι ο δεύτερος κάνει αρκετά στιβαρή δουλειά στο κομμάτι της δράσης και του θεάματος όμως αδυνατεί να εξελίξει το σύμπαν του 28 με κάποιον ενδιαφέροντα τρόπο και καταλήγει να μας δώσει ένα ακόμη τυπικό Zombie Apocalypse φιλμ που δεν έχει αυτό το κάτι που θα το κάνει να ξεχωρίζει από τις αμέτρητες ταινίες παρόμοιας θεματολογίας.

Επίσης το 28 Weeks έχει και μια από τις πιο ξεδιάντροπες και ηλίθιες σεναριακές διευκολύνσεις που έχω πετύχει σε ταινία…

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ROBERT CARLYLE ΝΑ ΦΑΣΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ ΜΟΛΥΣΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ ?!

Επειδή οι ...τέσσερις (?!) σεναριογράφοι αυτής της ταινίας ΔΕΝ μπορούσαν να σκαρφιστούν έναν έξυπνο ή έστω λογικό τρόπο ώστε να κάνουν ‘reboot‘ στην πανδημία και να μας δώσουν οργισμένη σφαγή και απόλυτο πανικό στην τρίτη πράξη της ταινίας τους…

Πάντως αφού αναφέραμε τον τιτάνα Robert Carlyle ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω και την τρίτη σκηνή του 28 Weeks Later που ξεχώρισα και που για μένα λειτουργεί με διττό τρόπο καθώς από την μια είναι εξαιρετικά γυρισμένη όμως στον αντίποδα μας δίνει και μια γλυκόπικρη γεύση του πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι αυτό το φιλμ ως ένα sequel του 28 Days Later…

Ιδού λοιπόν ο ‘ ήρωας‘ της ταινίας αφήνει την οικογένεια του να βρει μια σκληρή μοίρα καθώς επιλέγει να το βάλει στα πόδια ώστε να σώσει το τομάρι του…

Πραγματικά η εισαγωγή του 28 Weeks είναι από τις πιο αμείλικτες ,σκατόψυχες αλλά και ανθρώπινες που έχω δει σε ταινία. Η αδρεναλίνη σου ανεβαίνει κατακόρυφα χάρη στην φρενήρη σκηνοθεσία, την φουλ συναισθηματική ερμηνεία του πρωταγωνιστή, ενώ το ίδιο ισχύει και για τον θυμό και την αγανάκτηση σου καθώς ως θεατής γίνεσαι μάρτυρας μιας πράξης που φαίνεται να διακρίνεται από την απόλυτη δειλία.

Και όμως παράλληλα ποτέ σου ΔΕΝ θα μπορέσεις να κατηγορήσεις ευθέως τον χαρακτήρα του Carlyle για την επιλογή που κάνει εδώ. Ναι ο άντρας αυτός αφήνει την γυναίκα του αντιμέτωπη με την απόλυτη οργή όμως δεν είναι και δειλός. Λίγες στιγμές πιο πριν τον είδαμε να πασχίζει να σώσει έναν άλλο άνθρωπο όμως δεν τα κατάφερε. Εδώ τα πάντα εκτυλίσσονται τόσο βίαια και γρήγορα που το μόνο που του μένει πραγματικά να κάνει είναι να λειτουργήσει με βάση τα ένστικτα του.

Και κακά τα ψέματα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που έχουμε όλοι μέσα μας ανέκαθεν ήταν το πιο ισχυρό…

Ο άντρας αυτός απλά συνειδητοποιεί σε ένα σημείο ότι αν προσπαθήσει να παλέψει με τους μολυσμένους ώστε να σώσει την γυναίκα που αγαπά στην καλύτερη περίπτωση να εξελιχθεί σε έναν τραγικό ‘ μάρτυρα‘. Στην χειρότερη θα καταλήξει και εκείνος ένας από αυτούς. Ο άντρας αυτός ακούγοντας την γυναίκα του να κραυγάζει κατευθείαν έτρεξε επάνω στις σκάλες ώστε να την βοηθήσει. Εκεί πάνω και αντικρίζοντας κατάμουτρα την απειλή συνειδητοποίησε όλες του τις θνητές αδυναμίες και κλήθηκε να κάνει μια επιλογή με βάση αυτές…

Με την εναρκτήρια σεκάνς του ο σκηνοθέτης σε βάζει στα παπούτσια ενός τραγικού άντρα που καλείται σε μια μόλις στιγμή να αποφασίσει αν θα παλέψει με κίνδυνο να τα χάσει όλα ή αν θα τρέξει μακριά με την ελπίδα ότι θα μπορέσει στην συνέχεια να ζήσει υπό το βάρος της επιλογής που έκανε. Ένα δίλημμα αδιανόητα σκληρό όμως ταυτόχρονα και εντελώς ανθρώπινο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: