CONSTANTINE : Ανταλλάσσοντας τα Silk Cut τσιγάρα σου με ένα πακέτο Lucky Strike…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Το CONSTANTINE, του σκηνοθέτη Francis Lawrence, πίσω στα 00s αποτέλεσε μια από τις πιο παράδοξες μεταφορές ενός comic επάνω στο κινηματογραφικό πανί.

Η ταινία αυτή ενώ αποτελεί μια αρκετά ‘ χαλαρή‘ μεταφορά του ομώνυμου comic των DC και της θυγατρικής VERTIGO με κάποιον σατανιασμένο τρόπο καταφέρνει να διατηρήσει ένα μεγάλο μέρος της αισθητικής του αυθεντικού υλικού.

Και ναι σε πολλές εκφάνσεις του το φιλμ αυτό μοιάζει να λειτουργεί απλά σαν μια Αμερικάνικη κούτα από τσιγάρα Lucky Strike όμως που και που η γεύση που σου αφήνει ο καπνός τους θυμίζει αρκετά εκείνη την γνώριμη και εκλεπτυσμένη γεύση που έχουν τα διαχρονικά Silk Cut τσιγάρα του φλεγματικού και μανιώδη καπνιστή, μάγου, ντετέκτιβ και αντιήρωα , John Constantine

Σεναριακά το CONSTANTINE άνετα θα μπορούσε να αποτελεί την αγαπημένη comic ταινία του Προέδρου Trump μιας και η ιστορία ξεκινά με έναν δαίμονα να καταλαμβάνει το κορμί ενός εξαθλιωμένου Μεξικανού και στην συνέχεια τον βλέπουμε να εισβάλλει στην Αμερική έχοντας σκοπό να φέρει την Βιβλική Αποκάλυψη επάνω στα κεφάλια της ανθρωπότητας !

Ο μοναδικός θνητός που έχει την δυνατότητα να σταματήσει την ανίερη οντότητα και την επερχόμενη καταστροφή είναι ο ‘ ντετέκτιβ του αποκρυφισμού’ που ακούει στο όνομα John Constantine.

Όμως ο Constantine φαίνεται να έχει το μυαλό του αλλού μιας και μαθαίνει ότι πεθαίνει από καρκίνο του πνεύμονα…

Όπως και οι περισσότερες ταινίες που στηρίζονται σε κάποια σειρά comics έτσι και το CONSTANTINE σεναριακά λειτουργεί σαν μια συρραφή από τα Highlights του ομώνυμου ήρωα.

Οι σεναριογράφοι αντλούν έμπνευση κυρίως από το, εξαιρετικό και κλασσικό πλέον, Dangerous Habbits κεφάλαιο του συγγραφέα Garth Ennis αλλά δεν παραλείπουν να χώσουν και στοιχεία από διάφορες άλλες γνωστές χάρτινες ιστορίες του Constantine μέσα από το σύμπαν του HELLBLAZER ώστε να κάνουν την ταινία πιο ‘πιασάρικη‘.

To αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να έχουμε ένα σεναριακό μπαστάρδεμα που στερεί από το φιλμ την δυνατότητα να δώσει στο κοινό μια δυνατή ιστορία και μια αρχιδάτη θεματολογία.

Η επιλογή του Αμερικανού και μελαχρινού Keanu Reeves για τον ρόλο του Βρετανού και ξανθού John Constantine επίσης έγινε για πρακτικούς και εμπορικούς λόγους…

To αρχικό σενάριο περιέγραφε τον κεντρικό χαρακτήρα με τρόπο που παρέπεμπε στον Constantine που γνωρίσαμε μέσα από τα HELLBLAZER comics, δηλαδή ένας ξανθός και φλεγματικός Βρετανός που εμφανισιακά φέρνει στον τραγουδιστή Sting !

Προφανώς και ο συμπαθέστατος Keanu είναι το ακριβώς αντίθετο της παραπάνω εικόνας.

Όταν οι σεναριογράφοι πλάσαραν εκείνο το πρώτο σενάριο στο στούντιο της Warner Bros τα μεγάλα πορτοφόλια ήταν διστακτικά στο να χρηματοδοτήσουν μια Χολυγουντιανή / μπλοκμπάστερ ταινία στην οποία δεν θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ένας δημοφιλής Αμερικανός ηθοποιός. Και κάπως έτσι οι σεναριογράφοι άλλαξαν look και υπηκοότητα στον ήρωα τους , τον μετακόμισαν από το Λίβερπουλ στο Λος Άντζελες και έπεισαν τους παραγωγούς να χρηματοδοτήσουν το πρότζεκτ.

Η αλήθεια είναι ότι ο Keanu έκανε για ακόμη μια φορά τίμια δουλεία ως προς την απόδοση του ρόλου του όμως ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω αυτή την εκδοχή του Constantine. Ναι ο Constantine που γνωρίσαμε μέσα από τα comics πολλές φορές ήταν κυνικός και πικρόχολος όμως πάντοτε διατηρούσε μια γοητεία και μια αλητεία που τον καθιστούσε έναν εξαιρετικά συναρπαστικό χαρακτήρα.

Εδώ πάλι ο Keanu μοιάζει να είναι η κατάθλιψη και ο μηδενισμός εμφιαλωμένα σε ένα ανθρώπινο κουφάρι…

To ευτύχημα της όλης υπόθεσης είναι ότι τουλάχιστον εδώ ο Keanu δεν πάσχισε μάταια να υιοθετήσει μια ‘ Βρετανική‘ προφορά όπως έκανε με αστείο τρόπο όταν έπαιζε στον Δράκουλα του Coppola !

Πάντως εκείνη την εποχή υπήρχε μια απόλυτη λογική σχετικά με την επιλογή του Keanu για τον συγκεκριμένο λόγο μιας και ύστερα από την αδιανόητη επιτυχία της τριλογίας του THE MATRIX ο τύπος αυτός φάνταζε ως ο πλέον ιδανικός πρωταγωνιστής ώστε να λειτουργήσει ως ο στυλοβάτης ενός φρέσκου και φιλόδοξου franchise. Μονάχα που αντίθετα με το THE MATRIX το CONSTANTINE δεν κρίθηκε το ίδιο επιτυχημένο εμπορικά αλλά και σε επίπεδο κριτικής αποδοχής. Πάντως με το πέρασμα των εποχών κέρδισε ένα ‘ Cult‘ στάτους. Τουλάχιστον όσο ‘ Cult‘ μπορεί να χαρακτηριστεί ένα μπλοκμπάστερ που καπάρωσε πάνω από 200 εκατομμύρια στο Box Office

Σκηνοθετικά το φιλμ διακρίνεται από ανισότητες. Ορισμένα στοιχεία και ιδέες λειτουργούν ευρηματικά και στιλάτα ενώ άλλα πάλι φαντάζουν απλά γελοία.

Ο Lawrence φανερά επηρεασμένος από την ακραία, σκοτεινή αλλά και cool αισθητική ταινιών όπως είναι τα THE CROW και BLADE ρίχνει τον αντιήρωα του σε υπαρξιακό αλλά και κυριολεκτικό σκοτάδι και τον οπλίζει με γραφικό αλλά και γαμάτο εξοπλισμό που αποτελείται από μαγικές σιδερογροθιές, καραμπίνες εξαγνισμού και ιερές χειροβομβίδες που είναι γεμάτες αγιασμό ! Επίσης η επίδραση του THE MATRIX είναι απόλυτα ευδιάκριτη στις σκουροπράσινες αποχρώσεις των σκηνικών αλλά και στον τρόπο που απεικονίζεται ο κεντρικός χαρακτήρας.

Η δράση , αλλά και η γενικότερη αισθητική, είναι εμπνευσμένες από τις ταινίες που αναφέραμε πιο πάνω αλλά σε αρκετές περιπτώσεις ο σκηνοθέτης μας εντυπωσιάζει με την δική του αισθητική αποδίδοντας την Κόλαση με εικόνες που γεννήθηκαν μέσα από αληθινό αρχειακό υλικό που απεικόνιζε πυρηνικές δοκιμές. Επίσης παρά το μπασταρδεμένο σενάριο ο σκηνοθέτης χτίζει γερές δομές για την ταινία του και την ιστορία που μας αφηγείται αυτή. Το CONSTANTINE κατορθώνει να λειτουργεί ως ένα Origin Story για τον αντιήρωα του ενώ παράλληλα του δίνει μια περιπέτεια και ένα κλείσιμο σε αυτή. Ο σκηνοθέτης στήνει ένα κινηματογραφικό σύμπαν που έχει την γοητεία και το ενδιαφέρον του. Θες να περιπλανηθείς σε αυτό και να απολαύσεις τα αξιοθέατα και τους χαρακτήρες του , τουλάχιστον όταν μπορείς να τα διακρίνεις μέσα από την ψηφιακή θολούρα και το πυκνό σκοτάδι, και δεν θα νιώσεις ποτέ σου ότι χάνεσαι άσκοπα μέσα του.

Μιλώντας περί χαρακτήρων η απόδοση των διαφόρων συμμάχων αλλά και εχθρών του ντετέκτιβ / μάγου κρίνεται εξίσου άνιση. Οι σύμμαχοι του John είναι από απλά αδιάφοροι έως και υπέρμετρα ενοχλητικοί. Η Rachel Weisz , αν και εξαιρετική ηθοποιός , παρουσιάζεται τόσο νωχελική που ειλικρινά δεν θα έχει την παραμικρή επίδραση επάνω σου. Στον αντίποδα έχουμε και έναν νεαρό Shia LaBeouf να αναλαμβάνει έναν , παντελώς αχρείαστο, ‘ comic relief‘ ρόλο και όχι μόνο δεν σου βγάζει γέλιο αλλά πολύ σύντομα καταλήγει να σου τσιτώνει τα νεύρα.

Ο μοναδικός που διασώζεται από τους συμμάχους του John είναι ο Djimon Hounsou που ενσαρκώνει τον αινιγματικό Papa Midnite, έναν σαμάνο που διευθύνει ένα νυχτερινό club το οποίο λειτουργεί ως το κοινό έδαφος για τα τέκνα τόσο της Κόλασης όσο και του Παραδείσου !

Στην απέναντι όχθη τα πράγματα λειτουργούν σαφώς καλύτερα μιας και οι Tilda Swinton και Peter Stormare μας δίνουν δυο αξιομνημόνευτους Villains.

Η πρώτη παίζει έναν σνομπ και κομπλεξικό Αρχάγγελο ενώ ο δεύτερος δίνει σάρκα και οστά στον Εωσφόρο τον ίδιο. Και οι δυο τους κερδίζουν τις εντυπώσεις. Η Tilda λόγω του σύνθετου ταλέντου και της εκκεντρικής της παρουσίας (εδώ δεν κωλώνει να προσδώσει στον Αρχάγγελο της…glam , σε φάση David Bowie, πινελιές !) ενώ ο Stormare επειδή…

Επειδή πολύ απλά αν είναι να δώσεις ένα πρόσωπο στον Σατανά ε τότε ο Stormare είναι η πλέον ιδανική φάτσα για την συγκεκριμένη δουλειά !

To κρίμας της όλης υπόθεσης είναι ότι σεναριογράφοι και σκηνοθέτης αδυνατούν να αξιοποιήσουν πλήρως τους ηθοποιούς τους. Αν το CONSTANTINE πατούσε πιο ευλαβικά και τολμηρά στις ανίερες διδαχές του συγγραφέα Garth Ennis και του Dangerous Habbits πονήματος του τότε θα είχαμε μπροστά μας μια σαφώς καλύτερη ταινία.

Εξαιρετικά απογοητευτικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο καρκίνος από τον οποίο ταλαιπωρείται ο αντιήρωας.

Στα comics του Ennis η ιδέα αυτή στήθηκε και μελετήθηκε με ευρηματικό και υπέρμετρα σκληρό τρόπο καθώς μας έδειχνε τον John να κλονίζεται μόνο και μόνο στην ιδέα ότι η καταδίκη του δεν θα ερχόταν εξαιτίας των πράξεων κάποιου πανίσχυρου δαίμονα αλλά μέσα από τα ίδια του τα χέρια. Ο Ennis πέρασε τον χαρακτήρα του από όλα τα στάδια που περνάει ένας καρκινοπαθής , με χειρουργική ακρίβεια. Άρνηση, θυμός, αποδοχή, κατάθλιψη και στο τέλος έρχεται και η πολυπόθητη στιγμή που ο ήρωας βρίσκει το κουράγιο να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του…

Στην ιστορία του ο Ennis πέρασε τον Constantine μέσα από μια υπαρξιακή και απόλυτα θνητή ‘ Κόλαση‘. Κλόνισε τον περίφημο εγωισμό του δείχνοντας του ότι πέρα από ‘ όπλο‘ είναι και η πιο μεγάλη αδυναμία του, τον έφερε αντιμέτωπο με τα λάθη που έκανε στο παρελθόν και με την απερισκεψία του και όμως στο φινάλε μας θύμισε γιατί ο ντετέκτιβ αυτός είναι ένας τόσο γαμάτος και εμβληματικός αντιήρωας.

Ο Lawrence πάλι στην μεταφορά του επειδή ακριβώς αδυνατεί ή κωλώνει να μας δείξει την ‘ Κόλαση‘ που στοιχειώνει τον ψυχισμό του John επιλέγει να τιγκάρει την ταινία του στο CGI, που άλλες φορές είναι πετυχημένο ενώ άλλες όχι και τόσο, με αποτέλεσμα να γδύνει από τον Constantine ένα τεράστιο μέρος της γοητείας , της τραγικότητας και της ουσίας του. Αυτή η κατάχρηση του CGI ζημιώνει και οπτικά το φιλμ και μας αποκαλύπτει ότι ο σκηνοθέτης στο παρελθόν έβγαζε το ψωμί του γυρνώντας μουσικά video clip.

Επίσης ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ο Keanu έχει την εντύπωση ότι οι μανιώδεις καπνιστές αρέσκονται να καπνίζουν τα τσιγάρα τους λες και είναι ‘edgy‘ έφηβοι σε προαύλιο λυκείου που θέλουν να πουλήσουν μούρη στους συμμαθητές τους…

Με τα καλά και τα στραβά του το CONSTANTINE σήμερα παραμένει ένα αρκετά ενδιαφέρον φιλμ. Στο κάτω , κάτω δεν είναι και πολλές οι ταινίες που τολμούν να παντρέψουν την νεο-νουάρ και pulp αισθητική με το occult και παράλληλα να αγκαλιάσουν και σε μεγάλο βαθμό την υπερβολή που συναντάται στα comics από τα οποία αντλούν την έμπνευση τους.

Μα τον Λούσιφερ εδώ έχουμε μια ταινία που περιλαμβάνει στην ιστορία της την λόγχη του πεπρωμένου , δαίμονες, έντομα – δαίμονες, έναν αρχάγγελο , τον Σατανά τον ίδιο, τις διδαχές του Καθολικισμού για τις βαρύτατες συνέπειες που προκύπτουν από τις θνητές μας αμαρτίες και την αίσθηση ενοχής που μεταφέρει στους πιστούς του , όπλα που μοιάζουν να έχουν σφυρηλατηθεί από υλικά διάφορων θρησκειών, μέχρι και …γάτες που λειτουργούν ως …πύλες για την Κόλαση… και κάπως όλα αυτά αποδίδονται με έναν αρκετά ψυχαγωγικό τρόπο.

Προσωπικά δεν αγάπησα ποτέ μου το CONSTANTINE αλλά εκτιμώ το γεγονός ότι εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου εκεί έτοιμο πάντα να παίξει στις οθόνες και που δεν χάθηκε στο κινηματογραφικό καθαρτήριο. Όπως και να χει το γεγονός ότι η ταινία αυτή μέσα από τα χρόνια που πέρασαν κατόρθωσε να κερδίσει ένα αιρετικό κοινό που όταν ακούει κάποιον ‘ άπιστο‘ να την κράζει του απαντά κάπως έτσι…

… ίσως και να σημαίνει ότι κάτι πήγε σωστά εδώ !

Το CONSTANTINE μπορεί να μην με ικανοποίησε ως μια κινηματογραφική μεταφορά ενός αγαπημένου μου comic όμως τουλάχιστον μου έδωσε μια τζούρα του.

Στην τελική ακόμη και ο χάρτινος John Constantine όταν σε μια από τις περιπέτειες του ταξίδεψε μέχρι την Αμερική συμβιβάστηκε μια χαρά με ένα πακέτο Lucky Strike αντί για τα Βρετανικά Silk Cut τσιγάρα που παραδοσιακά προτιμούσε…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: