ΚΑΥΛΩΣΑΜΕ με τα τρία πρώτα τεύχη του EPIFANY COMICS.

By Αντρέι Κοτσεργκιν

Το πρώτο τεύχος του Epifany ξεκινά με ένα editorial που σου εξιστορεί την πορεία της Εθνικής ομάδας της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986. Όπως σε κάθε Μουντιάλ οι Άγγλοι μπήκαν με την λογική “οκ είμαστε η Αγγλία πάμε να το σηκώσουμε το γαμημενο.” και για ακόμη μια φορά δεν τα κατάφεραν. Μάλιστα αυτή τη φορά μέχρι και ο ίδιος ο “Θεός” φρόντισε να βάλει το χεράκι του ώστε να τους στερήσει την κατάκτηση του τροπαίου…

Και όμως πάρα το στραπάτσο η Αγγλία κατόρθωσε να επιτύχει δύο διόλου αμελητέα πραγματάκια. Το πρώτο ήταν ότι ενώ ξεκίνησε την οργάνωση με δύο αρνητικά αποτελέσματα (ήττα από Πορτογαλία και μια απογοητευτικη λευκή ισοπαλία με το Μαρόκο) την κρίσιμη στιγμή έδειξε τσαγανό και χαρακτήρα ρίχνοντας τριάρα στην Πολωνία, αποτέλεσμα που έφερε την πρόκριση. Ακόμη και στα πιο ζόρικα οι Άγγλοι ποτέ τους δεν χάνουν το πάθος και την αφοσίωση τους στο άθλημα που λατρεύουν και πρεσβευουν. Θα το παλέψουν μέχρι τέλους.

Το δεύτερο κατόρθωμα αφορά την περίφημη και διαχρονική ψυχοσύνθεση των Άγγλων. Παρά τα κατά καιρούς στραπάτσα στις μεγάλες διοργανώσεις οι τύποι αυτοί ποτέ τους ΔΕΝ έχασαν την νοοτροπία “πάμε να το σηκώσουμε το γαμημενο“.

Και με μια πρώτη ματιά μου φαίνεται ότι κάπως έτσι λειτουργεί και το πρότζεκτ του Epifany Comics :

“Ναι, ναι τα εμπόδια είναι πολλά άλλα δεν γαμιεται, θα μπούμε μέσα και θα παίξουμε μπαλίτσα με όπλα το πάθος και την νοοτροπία μας. “

Σε καιρούς Lockdown αλλά και σε μια εποχή όπου η υποτιθέμενη “πολιτική ορθότητα” μαρκάρει στενά, και ενίοτε αντιαθλητικα, τους δημιουργούς το Epifany αρνείται να “κλειστεί” σε μια γωνία και αυτό είναι κάτι που το σέβομαι. Οι τύποι πίσω από αυτό το εγχείρημα είναι αποφασισμενοι να παίξουν την “μπαλίτσα” που ξέρουν και που τους εκφράζει και δεν δείχνουν την διάθεση να προχωρήσουν σε συμβιβασμούς.

Αλλά κάπου εδώ ας ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στις ιστορίες και το ροστερ αυτού τολμηρού πρότζεκτ….

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΕΙΝ by Κώστας Παντουλας…

Σε μια άλλη Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία μοιάζει όλο και περισσότερο με δικτατορία της δύσης πάρα με δημοκρατική δύναμη…

Η εισαγωγή του ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΕΙΝ σήμερα φαντάζει αγχωτικα επίκαιρη. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το υπόλοιπο περιεχόμενο αυτού του τίτλου.

Το comic αυτό έχει τα αρχιδια να ξεκινήσει την ιστορία του με την Βουλή να έχει παραδοθεί στις φλόγες των ψεματων, της κάθε λογής οργής και ενός “αύριο” που φαντάζει ως η απόλυτη δυστοπια.

Και όμως πολλά σκοτεινά κομμάτια αυτού του τρομαχτικου παζλ του μέλλοντος εύκολα εντοπίζονται στο σήμερα…

Αστυνομικοί έλεγχοι, “μεμονωμένα περιστατικά” κρατικής βίας και καταστολής, λογοκρισία, προπαγάνδα, απαγορεύσεις κυκλοφορίας και ανεξάρτητης σκέψης….

Σε μια φάση κοίταξα φευγαλέα την ημερομηνία έκδοσης όντας σίγουρος ότι γράφτηκε χθες. Να όμως που έπεσα έξω κάτι χρονάκια! Το comic του Παντουλα στοχεύει το σήμερα . Η κοινωνικοπολιτικη του σάτιρα πετυχαίνει διάνα τους περισσότερους από τους στόχους της.

Οι πιο εύστοχες “Σφαίρες” εκτοξεύονται από το περίστροφο του “ήρωαΣτρατιώτη Κειν, που φαντάζει ως η απόλυτη διαστρεβλωση χαρακτήρων όπως είναι οι Robocop, Judge Dredd και ο Captain America

Και όμως δεν θα χαρακτήριζα αυτό το comic ως πολιτικοποιημενο.

Η προσέγγιση του δημιουργού διακρίνεται από έναν μηδενισμό. Η σάτιρα που προκύπτει από το χάος και την καταστροφή έχει κυρίως σκοπό να ψυχαγωγησει τον αναγνώστη. Τόσο η ιστορία όσο και το σχέδιο “ζεχνουν” από παλιό Frank Miller (άφθονο machismo και λεπτομέρειες όπως πχ μια σβάστικα να κοσμεί ως τατουάζ το κούτελο ενός “ταραξία“!) ενώ σε κάτι φάσεις οι ατάκες και οι διάλογοι σε κάνουν να νιώθεις λες και παρακολουθείς ταινία ROBOCOP σε… σκηνοθεσία Οικονομιδη!

Ο Ultra Violent Στρατιώτης του Κώστα Παντουλα χωρίς να υπακούει σε πολιτικές ατζέντες και προσταγές σε ψυχαγωγεί μια χαρά όμως παράλληλα με προβοκατορικο τρόπο σε προβληματίζει και γύρω από μερικά πραγματάκια τα οποία ξεφεύγουν από τις σελίδες των Comics.

HE~PUNK AND THE BASTARDS OF THE UNIVERSE by Βασίλης Λωλος

Πόσοι Μπασταρδοι υπάρχουν στο σύμπαν?

Πιθανότατα αμέτρητοι. Ορισμένοι είναι πραγματικά κακοί ενώ άλλοι πάλι είναι “κομπλέ” παιδιά.

Τι είδους Μπασταρδοι είναι αυτοί που απαρτίζουν αυτό το comic?

Μέχρι στιγμής θα τους χαρακτήριζα ως “αμφιλεγόμενους“!

Σε αυτό το comic o Βασίλης Λωλος μπασταρδευει τους He~Man και Conan με ταλαντούχα και θρυλικά ρεμάλια όπως ήταν ο Μίστερ Lemmy που εδώ κάνει ένα cameo

… Ο (σε πολλά εισαγωγικά) “ήρωαςΧΙ~ΠΑΝΚ θυμίζει τερατώδες space~βαμπίρ από 80s B~Movie που μια μέρα κατά λάθος προσγειώθηκε σε συναυλία στο Hammersmith και πορωθηκε με την φάση και γενικότερα ενώ υπάρχουν άφθονες επιρροές από sci~fi και fantasy ταινίες και την Heavy Metal μουσική σκηνή το comic αυτό “ζεχνει” από την δική του αύρα και ταυτότητα.

Ύστερα από δύο τεύχη ομολογώ ότι ακόμη δεν έχω καταλάβει που πάει η ιστορία αλλά ίσως έτσι πρέπει. Βλέπετε στο φινάλε πάρα τις βαριές και μεταλλικές καταβολές του αυτό το αθυρόστομο, “βρώμικο” και τιγκαρισμενο στο speed comic είναι πάνω από όλα … Punk!

Όταν ακούς ένα punk κομμάτι δεν κάθεσαι να αναλύσεις εις βάθος τα μηνύματα των στίχων λες και τους έγραψε ο Ίψεν…Αντίθετα ανεβάζεις την ένταση στο φουλ και καθώς κοπανιεσαι με μανία αφήνεις τα λόγια που φτύνει απέναντι σου ο καλλιτέχνης να εισβάλλουν στο υποσυνείδητο σου και αργότερα, όταν κοπάσουν η ένταση και το νεύρο, άμα θες μπορείς να κάτσεις να τα σκεφτείς λιγάκι ή ακόμη καλύτερα τα αφήνεις να χαθούν πίσω στην σκηνή, ανάμεσα στα πεταμένα μπουκάλια μπύρας και τις χρησιμοποιημενες καποτες, και κρατάς μονάχα την βιωματική εμπειρία.

GROWWWL by Βασίλης Χειλας, Jimmy Captain και Πάνος Καμουλακος…

Ο Χειλας ξεδιπλώνει μια γνήσια ιστορία μεταφυσικού τρόμου και μας περνάει από μεταμορφώσεις που αν και υπερφυσικές ίσως να λειτουργούν ως αντίδραση σε αιτίες που κρύβονται στις πιο ποταπες και επικίνδυνες ανθρώπινες επιθυμίες.

Το GROWWWL άνετα το φανταζόμουν ως ένα κεφάλαιο μέσα στις “Ανατριχίλες” που μας τρομαξαν αλλά και ενθουσίασαν όταν ήμασταν παιδιά ενώ βρίσκει μια μαλακή θέση στην καρδιά μου επειδή ο συγγραφέας του δίνει, επιτέλους, στους αδέσποτους γατουληδες της πόλης την θέση ισχύος που τους αρμόζει!

Στο τρίτο τεύχος πάντως έχουμε αισθητές αλλαγές τόσο στο σχέδιο όσο και στο ύφος της αφήγησης καθώς το comic αποκτά μια, σχεδόν, “Catwoman” αισθητική και περιμένω να δω πως θα συνεχίσει ο Χειλας να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του.

BLOOD CRACKER by Βασίλης Γερκου

Ένας SteamPunk παραμυθάς σου αφηγείται μια διαφορετική ιστορία, κάθε φορά που τον κουρδιζεις. Οι ιστορίες του μας ταξιδεύουν σε κόσμους και σύμπαντα που δίχως την βοήθεια του δεν θα μπορούσαμε ούτε καν να διανοηθουμε την ύπαρξη τους!

Sci~Fi, fantasy, SteamPunk, Cyberpunk, Anime… Τα σκηνικά σαγηνευτικά και θεαματικά των ιστοριών του BLOOD CRACKER αφήνουν κατά πολύ πίσω τους τους την δική μας γήινη πραγματικότητα και μέσα τους διακρίνεις πινελιές από Moebius μέχρι και Geoff Darrow (Χωρίς την σπουδαία αλλά και ψυχαναγκαστικη έφεση που επιδεικνύει ο δεύτερος ως προς τις λεπτομέρειες των σκίτσων του).

Και όμως να που τα διδάγματα αυτών των παραμυθιών έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την δική μας θνητή φύση, που είναι ικανή για πολλά κακά αλλά και για όμορφα και σπουδαία πραγματάκια.

Στο BLOOD CRACKER ο μυστηριώδης παραμυθάς αφού σε συναρπάσει με ιστορίες διαστημικών μονομαχιων στο τέλος θα σε βάλει να αναρωτηθείς γύρω από το τι πραγματικά αξίζει στο σύντομο πέρασμα μας απο αυτή την ζωή :

Αξίζει να πολεμήσεις και να πεθάνεις για τα θέλω και τις επιθυμίες κάποιου που σου διδάσκει ότι είναι “καθήκον σου” να τον υπηρετείς και ότι μονάχα έτσι θα κερδίσεις την “αθανασία” ? Η μήπως το να υπερασπιζεται κάνεις την ομορφιά ενός λουλουδιού, και την ακεραιότητα της, είναι ο πραγματικός δρόμος ώστε όταν έρθει το αναπόφευκτο τέλος να πεις “Ναι έζησα. Και άξιζε τον κόπο!”?

TALOS by Γιώργος Κωνσταντοπουλος, Κώστας Παντουλας…

Η ελληνική μυθολογία συναντά το Pacific Rim του Guillermo Del Toro και κατά συνέπεια τα manga και τα anime όμως και με αρκετές πινελιές που παραπέμπουν σε άλλες σχολές. Οι επιρροές αυτές όχι μόνο δεν συγκρούονται μεταξύ τους αλλά κατορθώνουν να ενώσουν, αρμονικά και θεαματικά, ένα MechaΚολοσσό” που καλείται να υπερασπιστεί ένα ολόκληρο έθνος κόντρα σε τερατώδεις “Τιτάνες“.

Το πάντρεμα ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες και μυθολογίες έχει την γοητεία του και βλέποντας σκόρπιες και μικρές εικόνες μιας δυστοπικης Αθήνας πραγματικά επιθυμώ ο δημιουργός να μας δώσει μεγαλύτερα και ακόμη πιο θεαματικά κομμάτια του παζλ της Αντίστασης μας κόντρα σε μια cosmic Horror απειλή τρομαχτικων διαστάσεων.

Πέραν της δράσης, του θεάματος, της επικουρας αλλά και της αρμονίας που διακρίνει το πάντρεμα διαφορετικών επιρροών αυτό που εκτίμησα κατά πολύ στο TALOS είναι ότι ο Κωνσταντοπουλος δεν “βολεύεται” μονάχα σε αυτά…

Πέρα από το Sci~Fi και το Action στοιχείο το TALOS μέσα στο “πιλοτήριο” του κρύβει μια απρόσμενη ανθρωπιά.

Να που εδώ ενώ έχουμε για πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που η κοινωνία γύρω του τον έχει εξυψωσει στο στάτους του “ήρωα” τελικά ο ίδιος φαίνεται να έχει προσγειωθεί απότομα σε μια εξαιρετικά θνητή και γκρίζα ζώνη.

Είμαι σίγουρος ότι στα επόμενα τεύχη του το TALOS θα μας σερβιρει άφθονες και συναρπαστικες μάχες ανάμεσα σε “τέρατα και ρομπότ” όμως παραδόξως πιάνω τον εαυτό μου να ανυπομονεί λιγάκι περισσότερο να διαβάσει και να δει πως θα εξελιχθούν εκείνες οι μάχες που διαδραματιζονται μέσα στο μυαλό και την καρδιά ενός ατόμου. Μάχες που σε κλίμακα φαντάζουν προφανώς μικρές όμως η σημασία τους είναι ίσως εξίσου μεγάλη…

OLD MAN TIME by Γιάννης Δαλκιδης…

Εδώ δεν χρειάζεται να γράψω περί “επιρροών” μιας και το OLD MAN TIME κινείται ξεκάθαρα σε ασπρόμαυρα και manga μονοπάτια.

Αρχικά η έντονη σεξουαλικοτητα του τίτλου με ταξίδεψε νοσταλγικά σε μια εποχή όταν έπεφτε στα χέρια μ…. ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ το πρώτο του ασπρόμαυρο τσοντοκομικ (το οποίο το βρήκε σε ένα γαμημενο μπαούλο λες και ήταν πειρατικός θησαυρός!) και ομολογώ ότι ένα δάκρυ ίσως και να κύλησε σε κάποιου το μάγουλο!

Να όμως που όσο κυλάνε οι σελίδες του OLD MAN TIME ο Δαλκιδης στριμωχνει στην ιστορία του προεκτάσεις σαδισμου και Horror με την ωμότητα και την ψυχραιμία που επιδεικνύει ένας παρανοϊκός φονιάς, από καμιά ταινία του Tobe Hooper, καθώς στριμωχνει στο ψυγείο του κάτι που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί μέσα…

ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΑΔΗ by Βασίλης Ζηκος...

Αν οι γατουληδες του GROWWWL έριξαν γρατζουνιές στην καρδιά μου τότε σίγουρα τούτο τρυπώνει βίαια στις σκοτεινές γωνίες του υποσυνείδητου μου χάρη στις ξεκάθαρες κινηματογραφικες καταβολές του δημιουργού.

Ο “ψίθυροι” του Ζηκου διαλαλουν με ένταση και πάθος τις ψυχολογικές και Body Horror επιρροές τους από σκηνοθέτες / μάστορες όπως είναι οι John Carpenter, Dario Argento και David Cronenberg

… Ενώ η μυθολογία που χτίζει ο δημιουργός ακολουθεί ευλαβικά τις διδαχές του Clive Barker γύρω από τον πόνο και την ηδονή.

Το comic αυτό ξεδιπλώνεται σαν ένας λαβύρινθος μέσα από τις σελίδες του. Ένας λαβύρινθος παρόμοιος με εκείνον του τρομερού Leviathan από την δεύτερη ταινία HELLRAISER που όμως παράλληλα κρύβει τα δικά του μοναδικά, φριχτά αλλά και σαγηνευτικά αξιοθέατα και περιμένει να στα αποκαλύψει . Η μόνη έξοδος (αν υπάρχει όντως…) φαίνεται να ανοίγει με την αποκρυπτογραφηση των μυστικών της σάρκας.

Πέραν της ιστορίας η τρομερή μαγεία αυτού του λαβύρινθου εκδηλώνεται μέσα από το φοβερό σχέδιο του Ζηκου. Οι σκιές και οι φωτισμοί με ταξίδεψαν πίσω στο Giallo σινεμά. Το κόκκινο του αίματος ανέκαθεν έγραφε καλύτερα επάνω σε χρώματα όπως το σκούρο πράσινο ή το βαθύ μπλε, ανάμεσα σε σκιές και κάτω από τα neon φώτα!

Από τον κοσμικό τρόμο του H. P. Lovecraft στον σαδομαζοχισμο του Barker, ο λαβύρινθος του Ζηκου έχει αρκετές διακλαδώσεις. Κάποιες μάλιστα κρύβουν ύπουλα φόρους τιμής σε cult ταινίες τρόμου και φαντασίας και σε “αναγκάζουν” να σκαναρεις εξονυχιστικά τις σελίδες του τίτλου.

Αλλά πέρα από τις, ουκ ολίγες, κινηματογραφικες και λογοτεχνικές επιρροές του αρχιτέκτονα του το comic αυτό ξέρει πως να σε εγκλωβισει μέσα στην δική του κλειστοφοβια, τον τρόμο όχι μόνο για το άγνωστο αλλά την ίδια σου την σάρκα και την ψυχολογική ακεραιότητα .

Στο τέλος πραγματικά λυπάμαι για τους χαρακτήρες του ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΑΔΗ. Λυπάμαι για όλη την φρίκη και την τρέλα που τους καραδοκεί εκεί μέσα. Στον αντίποδα νιώθω μια “ένοχη” ευχαρίστηση που ως αναγνώστης έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω το πως θα εξελιχθεί αυτή η Horror κατάβαση τους σε έναν άλλο κόσμο, όντας… ασφαλής?!

Ο ΧΑΡΟΣ by Δημήτρης Κατσής…

Είχα ακούσει μια βρώμα ότι ο Κατσής την είδε λίγο “mainstream” αλλά να που με μια πρώτη ματιά έχω την εντύπωση ότι αν η διαβόητη CANNON GROUP άνοιγε comic παράρτημα τότε ο “Χάρος” του θα φιγουραριζε σε περίοπτη θέση!

Άνετα φανταζόμουν τον, βετεράνο και “μαέστρο” των scifi B~Movies, σκηνοθέτη Albert Puyn να σφυρηλατει ένα αιματοβαμμενο φιλμ / Cultιλα βασισμένο στον μεταλλικό και αόρατο “νιντζα” Χάρο του δημιουργού…

Μιας και ο ΧΑΡΟΣ αποτελεί φρέσκια προσθήκη στο σύμπαν του EPIFANY ακόμη δεν έχω εξακριβωσει τι ωθεί αυτόν τον βιτζιλαντη “Predator” στην φονική του σταδιοδρομία.

Ειλικρινά όμως αρκεί μια πρώτη ματιά ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης ότι το σιωπηλό αυτό αρπακτικό έχει λουστει ολόκληρο στον ποταμό Αχέρων του 80s Machismo και ότι βρωμάει από την κορυφή μέχρι και την άκρη του δρεπανιου του με αίμα και θάνατο.

Και οκ αν η 80s βία και machila σου κάτσει λίγο “βαριά” έχεις στο καπάκι και τον Σπύρο Αδριανό να σε χαλαρώνει με τρισελιδο αφιέρωμα στον Jack Kirby που σε μπάζει για τα καλά στην ιστορία, τους χαρακτήρες και τα σύμπαντα που δημιούργησε ο Τιτάνας και που θα σε κάνει να θες σαν τρελός να τα εξερευνήσεις για πρώτη φορά ή να τα επισκεφτείς ξανά με τον ίδιο ακριβώς ενθουσιασμό που είχες σαν παιδί κάποτε.

Βλέπεις το EPIFANY ανάμεσα στα Comics κρύβει μερικά καλούδια που μεταφραζονται σε στήλες, συνεντεύξεις, μικρές λογοτεχνικές ιστορίες (που τις συνοδεύουν ιδανικά διάφορα σκίτσα )….

…ενώ θα πετύχεις και νοσταλγικά αφιερώματα σε λατρεμένα video games τα οποία μάλιστα έχουν τοποθετηθεί με στρατηγικό τρόπο. Πχ εκεί που θα έχεις διαβάσει κάνα comic με manga καταβολές στο καπάκι πέφτεις επάνω σε αφιέρωμα για το FINAL FANTASY VII και νιώθεις “χορτάτος “!

Βέβαια με μια δεύτερη σκέψη ίσως η λέξη “χορτάτος” να είναι άκομψη εκ μέρους μου καθώς έχοντας διαβάσει τα τρία πρώτα τεύχη της ανθολογίας πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει λιγουρα για την συνέχεια. Και η λιγουρα αυτή δεν πέφτει επάνω σε μια, δύο ή τρεις από τις ιστορίες που απαρτίζουν αυτό το εγχείρημα αλλά στο σύνολο τους! Το EPIFANY είναι η πρώτη ανθολογία ελληνικών Comics που κατόρθωσε να επιδράσει έτσι επάνω μου. Ότι άλλη ανθολογία είχα διαβάσει (δεν είναι και πολλές) το πολύ, πολύ να μου τράβηξε το ενδιαφέρον με έναν, το πολύ δύο τίτλους. Οι υπόλοιποι μου φάνηκαν είτε ως fillers ή δεν τους πάλεψα καν. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Δεν θα γράψω ότι “λάτρεψα” τις ιστορίες του EPIFANY διότι πολύ απλά μέχρι στιγμής δεν έχουν αναπτυχθεί αρκετά ώστε να μπορέσω να σχηματίσω ολοκληρωμένη γνώμη. Το γεγονός όμως ότι θέλω να τις εξερευνήσω περαιτέρω όλες αποτελεί την πρώτη επιτυχία των συντελεστών του.

Η δεύτερη επιτυχία εντοπίζεται στο artwork του τίτλου που ρίχνει μούντζα στην κλισέ φράση / δικαιολογία Για τα Ελληνικά δεδομένα…”. Αν πχ ο εκδότης του EPIFANY αργήσει την διανομή, ή ρίξει την ποιότητα του περιοδικού ναι έχει κάθε δικαίωμα να επιστρατεύει τέτοιες φράσεις. Είναι απόλυτα ευδιάκριτο ότι η Ελληνική αγορά δεν σπρώχνει ούτε και στηρίζει τέτοια πρότζεκτ όπως και όσο θα έπρεπε. Τα εμπόδια είναι πολλά. Αλλά εκεί που δεν μπαίνουν εμπόδια είναι στην φαντασία, την τεχνική και το πάθος ενός καλλιτέχνη ή συγγραφέα. Και το EPIFANY βοηθά μια ολόκληρη ομάδα από δημιουργούς να σταξουν σε μια κοινή έδρα όλες τους τις ιδέες και επιρροές, να ξεδιπλωσουν το ταλέντο, τις ικανότητες τους αλλά και την καυλα τους όχι μόνο για τα comics αλλά για τη τέχνη γενικότερα. Και μιας και η τέχνη εδώ είναι το Α και το Ω επιτρέψτε μου να δηλώσω ευθαρσώς ότι άνετα θα μπορούσα να δω στο μέλλον τις ιστορίες του EPIFANY να εκδίδονται ως σόλο τίτλοι σε εταιρείες τύπου IMAGE.

Αλλά πριν και αν φτάσουμε μέχρι εκεί υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος. Η κατάληξη που θα έχει η διαδρομή θα εξαρτηθεί όχι μονάχα από την ικανότητα και την αφοσίωση των συντελεστών του EPIFANY αλλά και από την συμμετοχή του κοινού. Από την μεριά μου δηλώνω πρόθυμος να συνεχίσω να στηρίζω και να απολαμβάνω αυτή την ανθολογία που κινείται σε επίπεδα εξωτερικού και στον αντίποδα όχι μόνο δεν κρύβεται από την Ελληνική πραγματικότητα αλλά την αποδέχεται και την αγκαλιάζει κιόλας μέσα στις ιστορίες της.

Οι καλλιτέχνες εδώ αντλούν έμπνευση τόσο από την ιστορία και την μυθολογία της Ελλάδας όσο και από την τωρινή της κοινωνικοπολιτικη κατάσταση. Παίρνουν τα καλά, όπως τον χαβαλέ, την ανεμελιά και την υπερβολή που μας διακρίνει όμως δε διστάζουν να γραπωσουν και πολλά από τα “σκατα” που συναντώνται στην κοινωνία μας και τα ενσωματώνουν στις ιστορίες και τα σκίτσα τους όχι απαραίτητα για να μας περάσουν κάποιο ” βαθυστόχαστο μήνυμα” αλλά κυρίως για να ψυχαγωγησουν τον αναγνώστη.

Το γεγονός ότι αυτή η ψυχαγωγία εδώ δεν νιώθει “ενοχές” γύρω από το τι “πρέπει” και “δεν πρέπει” να μας πει ή να μας δείξει κάνει το EPIFANY να ξεχωρίζει λιγάκι παραπάνω (στα δικά μου μάτια προφανώς) από άλλες αντίστοιχες εκδόσεις.

Στο φινάλε η μοναδική “ένσταση” που έχω είναι ότι κάνεις ΔΕΝ σκέφτηκε να χώσει ένα Tijuana Bible strip στις τελευταίες σελίδες…

.. Αλλά Οκ ίσως εδώ έχουμε να κάνουμε καθαρά με ένα δικό μου βίτσιο / απαίτηση…

Μιας και πιάσαμε τα βίτσια ομολογώ ότι είμαι ένας από κείνους τους ανώμαλους που ξεκινάνε να διαβάζουν ένα περιοδικό από την αρχή και συγκεκριμένα από το editorial. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτές οι πρώτες αράδες που θα συνθέσει ο εκάστοτε εκδότης ή αρχισυντάκτης πολλές φορές λειτουργούν ως η προοικονομια της ποιότητας και των απαιτήσεων που θα θέσει, ή θα προσπαθήσει τουλάχιστον να θέσει , ένα περιοδικό.

Στο editorial του τεύχους #1 του EPIFANY ο εκδότης, Βασίλης Χειλας, επιστρατεύει την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας που το 86 ξεπέρασε τα εμπόδια που είχε μπροστά της (μερικά από τα οποία δημιούργησε η ίδια) και κατόρθωσε να κερδίσει μια πρόκριση που για τον περισσότερο κόσμο φάνταζε “χαμένη“. Όχι όμως και για τους ίδιους τους Άγγλους…

ΚΛΩΤΣΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΩΛΟΜΠΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ!”.

Ο Χειλας παίρνει τον τίτλο μιας παλιάς βρετανικής εφημερίδας και τον εξελίσσει ώστε να σπρώξει την δική του ομάδα :

ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΙΚ!”.

Και ναι προφανώς το κάλεσμα γίνεται και για εμπορικούς λόγους. Στην τελική αν το περιοδικό δεν πουλήσει θα χαθεί στον λαβύρινθο όπου κατέληξαν τόσα και τόσα εγχειρήματα του παρελθόντος. Αλλά η εντύπωση που μου αποτυπώθηκε εδώ είναι ότι πάνω απ όλα έχουμε έναν τύπο που το πιστεύει ακράδαντα ότι έχει να δώσει στους αναγνώστες κάτι που αξίζει και που θα τους αποζημιώσει όχι τόσο για τα φράγκα που έδωσαν αλλά κυρίως για τον χρόνο που αφιέρωσαν στην αναζήτηση του EPIFANY, στην αφοσίωση, αλλά ίσως και την υπομονή, τους απέναντι του και κυρίως για την τόλμη τους να το εξερευνήσουν.

Σημείωση : Για περισσότερες πληροφορίες τσεκάρετε την επίσημη σελίδα του Epifany Comics στο Facebook.

Βαθμολογία τριών πρώτων τευχών :

Δίνω, συμβολικά, στο EPIFANY ένα butt plug για το οποίο εκεί που ήσουν σίγουρος ότι μπορείς να το χρησιμοποιήσεις με πολύ συγκεκριμένους, επιπονους αλλά και καυλωτικους τρόπους να που τα λαϊκά μαστορια που απαρτίζουν το περιοδικό σου δείχνουν ότι “ε ξέρεις μαν μπορούμε να κάνουμε με αυτό και άλλα πραγματάκια, πολύ πιο βίαια και ψυχαγωγικά!”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: