THE ULTIMATES Part II : Η Προσγείωση των “Θεών” στην θνητή μας καθημερινότητα…

By Αντρέι Κοτσεργκίν

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στους THE ULTIMATES, των Mark Millar και Bryan Hitch, αφήσαμε τους “AVENGERS” αυτού του “ρεαλιστικου” σύμπαντος να ανταλλάσουν “φιλικές” μπουνιές με έναν μαινόμενο Hulk.

Η εγκληματική αδιαφορία που επέδειξε ο Bruce Banner απέναντι σε μια μεγαλούπολη γεμάτη αθώες ψυχές πάντως ΔΕΝ αποτελεί το πιο ένοχο και μελανό κομμάτι αυτής της αντιπαράθεσης…

Ύστερα από μια θεαματική αναμέτρηση , και κυρίως χάρη στις στρατηγικές ικανότητες του Captain America (αλλά και σε μια “Θεϊκή” παρέμβαση του Thor που σε αυτό το σύμπαν είναι ” μέλος “της ομάδας οπότε κρίνει ότι τον συμφέρει…) , οι ULTIMATES κερδίζουν την μάχη όμως κατευθείαν βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα άλλο πρόβλημα :

“Πως θα παρουσιάσουμε αυτό το φιάσκο, ώστε να μην δίνεται η εντύπωση πως οι ULTIMATES είναι ένα μπουλουκι ηλιθιων? “

Εύλογο το ερώτημα του Nick Fury.

Η απάντηση έρχεται από την μάνατζερ Betty Ross :

“Απλά αποσιωπησε την σύνδεση με τον Μπρους Μπανερ και οι Υπερανθρωποι σου θα μείνουν στην ιστορία ως οι ήρωες που έσωσαν το Μανχάταν. “

Ο Millar ξεκάθαρα στήνει μια αλληγορία ανάμεσα στους ULTIMATES και την πολιτική προπαγάνδα της Κυβέρνησης Bush στα 00s. Εδώ ο Hulk είναι εκείνα τα διαβόητα ” όπλα μαζικής καταστροφής “ που επιστρατευσαν ως δικαιολογία οι Αμερικανοί ώστε να εισβάλλουν, για ακόμη μια φορά, στην μέση Ανατολή. Ύστερα από την “επίθεση” στο Μανχάταν οι ULTIMATES είναι πλέον “απαραίτητοι” για την “προστασία και ευημερία” του έθνους και τα ΜΜΕ κάνουν ότι περνάει από τις κάμερες τους ώστε να σερβίρουν στην κοινή γνώμη αυτή την “πραγματικότητα“.

Και ως κερασάκι στην τούρτα έχεις έναν τσαντίλα Captain America να σπάει το σαγόνι ενός, ανυπερασπιστου πλέον, Banner επειδή… επειδή έτσι του καυλωσε…

Αυτοί ήταν λοιπόν οι “Σούπερ Ήρωες” του Millar :

Ένας boomer Steve Rogers που πίσω από τις ” παραδοσιακές αξίες και αρχές” του κρύβει έναν ψυχρό και σεξιστη στρατιώτη. Ένας Captain America που όχι μόνο δέχεται πρόθυμα να λειτουργεί ως σύμβολο προπαγάνδας αλλά το απολαμβάνει κιόλας. Πάντως ο Millar φροντίζει να προσδώσει στον χαρακτήρα και νότες ρομαντισμού και τραγικότητας. Αυτός ο Steve Rogers δείχνει πραγματικά ως ένας “Out of Time Man”.

O Steve Rogers εδώ είναι ο “γέρος” που κάθεται με την νεολαία και αφού ρωτήσει “ποίος είναι ο Bruce Lee” θα κριτικάρει, με αυταρχικό ύφος, τα ακριβά και παρδαλα ρούχα σου! Ζορίζεται να αποδεχτεί και να προσαρμοστεί στην νέα εποχή στην οποία ξαφνικά ξύπνησε μια μέρα. Μάλιστα προτιμά να περνά τον ελεύθερο του χρόνο παρέα με τους, γερασμένους πλέον, Βετεράνους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα τους συναντάμε και τον Bucky Barnes που σε αυτή την εκδοχή ποτέ του δεν διαστρεβλωθηκε στον τραγικό φονιά που γνωρίσαμε ως Winter Soldier, μέσα από τα comics του Ed Brubaker. Εδώ ο Bucky είναι ένας γέρος που αργοπεθαίνει από τον καρκίνο και έχει παντρευτεί το παλιό αμόρε του Steve. Είναι ο συνδετικός κρίκος με το παρελθόν που έχασε και που το νοσταλγει. Ταυτόχρονα όμως είναι και η υπενθύμιση της ζωής που έχασε ο Steve, πεφτωντας στον πάγο…

Η μοναδική αγάπη που απέμεινε στον Steve Rogers, σε αυτή την εποχή, είναι η Αμερικανική σημαία που πλέον κυματίζει μέσα σε εποχές σαφώς πιο πολύπλοκες.

Αυτόν τον ηγέτη επιλέγουν οι ULTIMATES και τον πλαισιώνουν εξίσου αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Συγκεκριμένα έχουμε έναν Tony Stark που συνεχώς πίνει τα κέρατα του (αλλά παραδόξως φαντάζει και ως το μοναδικό μέλος των ULTIMATES που όντως θέλει να προσφέρει κάτι στην κοινωνία…). Μια Wasp που περνά τον χρόνο της σε λαμπερές εκδηλώσεις και στα πλατό τηλεοπτικών εκπομπών (ενώ παράλληλα πασχίζει μανιωδώς να κρύψει από τον κόσμο το γεγονός ότι είναι μεταλλαγμένη…). Έναν Hank Pym που δεν διστάζει να ψεκασει με εντομοκτόνο την γυναίκα του επειδή του έθιξε τον εγωισμό του…

Μέσα από τον χαρακτήρα του Pym διακρίνεται και μια άλλη διττοτητα. Αυτή που διακρίνει γενικότερα τόσο την αισθητική όσο και την ποιότητα αυτού του comic.

Βλέποντας σήμερα την σκηνή όπου ο “ήρωας” Hank Pym κακοποιει μια γυναίκα δεν γίνεται να μην γελάσεις κάπως ειρωνικά στην σκέψη του πόσο “ακραίος” πασχίζει να το παίξει ο Millar εδώ. Η σεκάνς αυτή στην εποχή μας δύσκολα θα περνούσε από οποιονδήποτε editor.

Και να όμως που στην συνέχεια ο Hitch σου σκάει τούτο το πάνελ…

“You Shouldn’t Have Made Me Look Small.”

Η αντίδραση και το βλέμμα του Hank αντανακλά με τρομαχτική ακρίβεια έναν άντρα που εύκολα τον συναντάς έξω στην δική μας κοινωνία.

Η σκηνή της κακοποίησης μέσα από την υπερβολή της κατορθώνει να σου βγάλει και μια σταρατη αλήθεια γύρω από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν. Και κάπως έτσι θα έλεγα ότι λειτουργεί θεματολογικά το THE ULTIMATES στην ολοτητα του. Εδώ ο μεγαλύτερος “εχθρός” που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι Superheroes είναι οι ανθρώπινες αδυναμίες και τα βίτσια τους…

Εδώ έχουμε ένα comic που όταν το διαβάσει κάποιος μπορεί να πει “Wow επιτέλους ένα σκοτεινό και ρεαλιστικό Superhero comic!”. Στον αντίποδα ένας άλλος αναγνώστης δεν αποκλείεται να το βρει εντελώς “δήθεν” και να θεωρήσει ότι “προκαλεί απλά για να προκαλεί”. Για ορισμένους οι ULTIMATES είναι οι “ήρωες που θα είχαμε όντως στην κοινωνία μας αν υπήρχαν Superheroes “. Για άλλους πάλι η αντίδραση παίζει να είναι “Τι κρίμα να καταντήσουν οι AVENGERS σαν τα Καθάρματα από το THE AUTHORITY…” (όπως μου σχολίασε ένας αναγνώστης).

Διαβάζοντας τον τίτλο ένα άτομο μπορεί να αρχικά κρίνει τον συγγραφέα ως “ανώμαλο” και “σεξιστη” και μερικές σελίδες μετά να τον παραδεχτεί για την καυστική του σάτιρα απέναντι στην βιομηχανία του Hollywood των 00s!

Πως ερμηνεύω προσωπικά το THE ULTIMATES?

Με όλους τους παραπάνω τρόπους θα έλεγα!

Η σχέση μου με αυτόν τον τίτλο είναι σαν εκείνη που είχε ο Joker στο The Killing Joke με το παρελθόν του…

Καμια φορά το θυμάμαι ως ένα προβοκατορικο και σατιρικό comic ενώ άλλες φορές γελάω με την edgιλα του. Πάντως σίγουρα κάθε φορά που του ρίχνω μια επανάληψη το βρίσκω πέρα για πέρα ψυχαγωγικό. Και νομίζω αυτό είναι και το μεγαλύτερο κατόρθωμα των Millar και Hitch.

Την ίδια άποψη μάλλον είχαν και πολλοί αναγνώστες των 00s καθώς ο τίτλος μοσχοπούλησε. Στην τελική όλοι γουστάρουμε τους αντιήρωες. Βέβαια από ένα σημείο και ύστερα (και ειδικά μετά την αποχώρηση του Millar) οι ULTIMATES “εξελίχθηκαν” σε ένα “disaster blockbuster” φίσκα στους Superheroes… Καθάρματα.

Στο τέλος ακόμη και πιο μικρός παράγοντας εξιλέωσης για όλους αυτούς τους χαρακτήρες χάθηκε άδοξα και βίαια μέσα στην καταστροφή και την προσπάθεια για φτηνό εντυπωσιασμό. Πλέον δεν υπήρχε μια γκρίζα ζώνη. Ήταν μονάχα άσπρο ή μαύρο.

Κυρίως μαύρο

Πάντως ο Millar συνέχισε την μελέτη / πείραμα του απέναντι στους αμφιλεγόμενους και πιο “ανθρώπινους” Superheroes μέσα από τις σελίδες του CIVIL WAR crossover…

Ένας επίσης μπλοκμπαστερικος τίτλος που σημείωσε τεράστια επιτυχία και βρήκε, έστω και έμμεσα, τον δρόμο για τις κινηματογραφικες αίθουσες.

Θα είχε διαφορετική εξέλιξη / απήχηση η κινηματογραφικη πορεία των ηρώων της MARVEL στην περίπτωση που πίσω στα 00s το πρώτο IRON MAN είχε υιοθετήσει μια “MillarVerse” προσέγγιση όσον αφορά το ύφος και την ιστορία του?

Σίγουρα ναι.

Το πως θα είχε εξελιχθεί η φάση αποτελεί ένα τεράστιο WHAT IF?!. Αν κρίνουμε από τον εκτροχιασμό του Snydeρικου Superhero οράματος δεν αποκλείεται το MCU να μην υπήρχε καν σήμερα στο προσκήνιο αν είχε ακολουθήσει πίστα τις διδαχές και την αισθητική των Millar και Hitch. Στην άλλη όψη του νομίσματος έχουμε τους τηλεοπτικούς THE BOYS να σημειώνουν, μια μάλλον απρόσμενη, επιτυχία στην μικρή οθόνη και μάλιστα έχοντας δέκα λεβελ πιο πάνω τους παράγοντες της βίας, της καφρίλας και της πρόκλησης. Οι συντελεστές της σειράς πραγματικά βρήκαν το κρίσιμο σύνορο ανάμεσα στο τι θα δείξουν και τι όχι. Φυσικά το γεγονός ότι όχι μόνο αξιοποίησαν στο έπακρο την σάτιρα που είχε ο Garth Ennis στο comic του αλλά την βελτίωσαν κιόλας έπαιξε καθοριστικό ρόλο! Ίσως μια τέτοια αντιμετώπιση να ταίριαζε γάντι στους ULTIMATES όμως πραγματικά αμφιβάλλω αν ένα mainstream στούντιο είναι πρόθυμο να το ρισκάρει.

Διαβάζοντας σήμερα τα πρώτα τεύχη των ULTIMATES διακρίνω ξεκάθαρα την κάψα που είχε ο δημιουργός τους τότε να συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με μια μετέπειτα εμφάνιση των AVENGERS στην μεγάλη οθόνη. Οι σεκάνς μάχης εδώ είναι φουλ κινηματογραφικες ενώ και οι “ήρωες” είναι κομμένοι και ραμμένοι με τέτοιο τρόπο που διευκολύνει την μετάβαση τους σε μία μοντέρνα κινηματογραφικη εποχή. Οι Millar και Hitch κάνουν τα πάντα ώστε να αναγκάσουν τις μελλοντικές γενιές να ανατρεχουν στον τίτλο τους όταν θα ψάχνουν τις ρίζες των ηρώων που εκείνες γνώρισαν όχι μέσα από τις σελίδες των Comics και τις χρυσές ή ασημένιες εποχές τους αλλά μέσα από την πλατινένια περίοδο του σινεμά των Disney και MARVEL.

Διαολε ο Millar φρόντισε να κάνει από μόνος του μέχρι και το casting!

Και σε έναν μεγάλο βαθμό τα κατάφερε όλα αυτά.

Οι ταινίες του MCU τα, λαμπρά, χρόνια που ακολούθησαν “δανείστηκαν” αρκετά πραγματάκια από τις διδαχές των Millar και Hitch. Κυρίως όμως στο οπτικό κομμάτι.

Κακά τα ψέματα ένας “τοξικά αρρενωπός” και Boomer Captain America που τυλίγεται με την σημαία της στυγνής προπαγάνδας δεν υπήρχε περίπτωση να εμφανιστεί σήμερα στην οθόνη. Το ίδιο προφανώς ισχύει και για ένα Hulk κανίβαλο / βιαστή…

Στον αντίποδα βλέποντας τον Thor του Millar, που μας παρουσιάστηκε ως ένας “Θεός” / χίπης και ακτιβιστής (και ίσως ένας ψυχικά ασταθής… Θνητος?) δεν γίνεται να μην κάνεις συνειρμούς με τον Aquaman του Jason Momoa και να αναλογιστείς την μεγάλη απήχηση και εμπορική επιτυχία που έχει ο δεύτερος σήμερα!

Στους THE ULTIMATES του Mark Millar υπάρχουν αρκετές εικόνες και ιδέες που μυρίζουν ζεστό χρήμα όμως στον αντίποδα υπάρχει και άφθονο υλικό που ελάχιστα μεγάλα στούντιο θα τολμούσαν, έστω και να διανοηθουν, να το αγγίξουν στις μέρες μας.

Προσωπικά πάντως ενώ απολαμβάνω σε τεράστιο βαθμό το MCU και το πως αυτό εξελίχθηκε, και συνεχίζει να εξελίσσεται, δεν θα με χάλαγε καθόλου να δω κάποτε και ένα παράλληλο κινηματογραφικο Universe που θα εκτυλίσσεται σε φουλ THE ULTIMATES ρυθμούς.

Ένα ουτοπικό / δυστοπικο σενάριο μάλλον…

Βέβαια το 2006 πήραμε μια animated μεταφορά όμως μονάχα ο τίτλος ” ULTIMATE… AVENGERS”...

… φανερωνε ότι η ταινία απλά ξεπατικωσε τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ομάδας και απέφυγε να πάρει μαζί την ψυχοσύνθεση των μελών της.

Αναλογιζομενος το ποσό στραβά πήγε το “Snyderverse” πραγματικά αμφιβάλω αν ένα αποστειρωμενο στούντιο όπως είναι η Disney θα τολμήσει κάποτε να ξεφυλλίσει ένα comic σαν το THE ULTIMATES και να αποφασίσει να το μεταφέρει στο πανί μαζί με τις σκοτεινές ή Edgy (ανάλογα πως τις κρίνει κάνεις) στιγμές του.

Το σενάριο να δει ο νεαρός θεατής / καταναλωτής έναν εμμονικο / κομπλεξικό “ήρωα“, όπως είναι εδώ ο Hank Pym, να σφαλιαριζει την γυναίκα του και στην συνέχεια να την… ψεκάζει με “ΤΕΖΑ” και να την τρομοκρατεί με μια στρατιά από μυρμήγκια αποτελεί ίσως ένα από τους μεγαλύτερους εφιάλτες των παραγωγών της Disney…

Επίσης είναι και ένα κρίσιμο ερώτημα το πως θα αντιδρούσε σήμερα το κοινό απέναντι σε μια τέτοια σκηνή.

Η σεκάνς της κακοποίησης της Wasp από τον άντρα της πραγματικά ζεχνει από 00s ακρότητα. Είναι τρομαχτική αλλά και ταυτόχρονα κάπως γελοία μέσα από την υπερβολή της. Μια υπερβολή που ο Millar ξεκάθαρα την επιστρατεύει απλά για να προκαλέσει συναισθηματικά τους αναγνώστες του. Όμως από την άλλη πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει στην τηλεόραση ή διαβάσει σε sites και εφημερίδες αληθινά περιστατικά κακοποίησης που είναι τόσο φριχτά που κάνουν την λέξη “υπερβολική ” να φαντάζει λίγη? Μπορεί ένα περιστατικό ενδοοικογενειακης βίας να φαντάζει ποτέ του “υπερβολικό“?

Όμως ίσως όλο αυτό το ντιμπειτ να μην έχει το παραμικρό νόημα καθώς η Disney δεν θα τολμούσε ποτέ της ούτε καν να αναπαράγει εκείνο το, θρυλικό πλέον, πανελ όπου ο κλασσικός δόκτορ Pym σφαλιαριζει την Wasp (ένα πάνελ που προκάλεσε ντόρο στα 80s και συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης μέχρι και σήμερα…) πόσο μάλλον να μας δείξει την σκηνή που αναφέραμε πιο πάνω…

Για την Disney οι ήρωες της MARVEL πάνω απ όλα αποτελούν “προϊόν” και η εταιρεία ποτέ της δεν θα ρισκάρει να τσαλακωσει το εμπόρευμα της και να ρισκάρει να το καταστήσει “αμφιλεγόμενο” ή “ελαττωματικό” και ίσως κατά συνέπεια λιγότερο δημοφιλές και εμπορικό.

Οι AVENGERS όσο βρίσκονται στο σινεμά μοιάζουν “καταδικασμενοι” να είναι ατσαλακωτοι και αδέκαστοι ακόμη και όταν βυθίζονται στις χειρότερες καταστάσεις.Οι χάρτινοι χαρακτήρες του Millar σε καμία περίπτωση δεν είναι δεμένοι με τέτοια δεσμά. Στο “MillarVerse” μέχρι και ο “ακτιβιστής, υπερασπιστής της φύσης και των κατωτέρων κοινωνικών τάξεων, ο χίπης και πολέμιος του Καπιταλισμού και των διεφθαρμένων καθεστώτων” Thor είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με ένα Σούπερ Λαμογιο, όπως ήταν και είναι ο Bush Jr, για το κατάλληλο αντίτιμο.

Όσον αφορά τους THE ULTIMATES, και κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα, αξίζει να αναρωτηθεί κάνεις αν οι “βρώμικοι” και αμφιλεγόμενοι Superheroes των Millar και Hitch διατηρούνται ελκυστικοι και προβοκατορικοι εν ετει 2021 ή αν μοιάζουν να έχουν ξεμείνει σε μια παλαιότερη εποχή (ακριβώς όπως ο Steve Rogers αυτού του σύμπαντος) με αποτέλεσμα σήμερα να μοιάζουν ως κάτι που έχει ξεπεραστεί και που δεν ανήκει στην μοντέρνα εποχή.

Για μένα κάποιες από τις ιδέες και θεματολογίες αυτού του comic είναι τόσο 00s που πλέον δεν μπορώ να τις πάρω και πολύ στα σοβαρά. Βέβαια ίσως να φταίει που απλά μεγάλωσα. Από την άλλη τώρα που που το αναλογίζομαι όλη η σχέση μου με τον Mark Millar και το έργο του πάει κάπως έτσι. Ενώ στα περισσότερα Comics του τύπου αρχικά διακρίνω πολλές ευρηματικές και γαματες ιδέες για σάτιρα και κριτική στην συνέχεια, και σχεδόν πάντα, στο φινάλε μου δίνεται η αίσθηση ότι ο Millar “θυσιάζει” την οποία ουσία και τροφή για σκέψη μπορούσε να αναδείξει μέσα από τους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους στον βωμό της ψυχαγωγίας και της “φτηνής” πρόκλησης απέναντι στον αναγνώστη.

Όπως και να χει δεν με χάλασε ποτέ όλο αυτό. Στην τελική o Millar είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, άκρως ψυχαγωγικος και θεαματικός στα Comics του. Οκ η σάτιρα του δεν είναι πάντοτε εύστοχη ή αιχμηρή όμως σίγουρα σε διασκεδάζει. Και ειλικρινά μου αρκεί αυτό. Άλλωστε αν ποτέ μου θελήσω να διαβάσω κάτι με “μεγαλύτερο βάθος” μπορώ πάντοτε να τραβήξω από το ράφι κάποιο comic του Alan Moore.

Πάντως για να μην παρεξηγηθώ δεν συγκρίνω τον Millar με τον Moore. Τους απολαμβάνω και τους δύο απλά με διαφορετικούς τρόπους. Ναι οι ULTIMATES του πρώτου ποτέ τους δεν θα συναγωνιστουν το σεναριακο βάθος και τους αδιανόητα πετυχημένους συμβολισμούς και την σάτιρα των WATCHMEN. Όμως αμφιβάλλω αν αυτός ήταν και ο σκοπός του δημιουργού τους.

Οι THE ULTIMATES των Millar και Hitch σήμερα μοιάζουν τόσο ως μια εξύμνηση της Αμερικανικής Pop κουλτούρας όσο και σαν μια σάτιρα / παρωδία της. Εδώ ο αθεόφοβος ο συγγραφέας δεν κωλωσε να πάρει το διαχρονικό “σύμβολο” που ακούει στο όνομα Captain America και να το “εξελίξει” σε κάτι που θα το λάτρευε μονάχα ορκισμένος ακόλουθος του Τραμπ!

Όπως και να χει το comic αυτό πάνω απ όλα λειτουργεί λες και είναι κάνα “θερινό μπλοκμπαστερ φιλμ” που στοχεύει κυρίως στην ψυχαγωγία σου. Και για μένα αυτόν τον τελευταίο στόχο αυτή η ομάδα ηρώων / Καθαρματων τον πετυχαίνει διάνα.

Αν έβλεπα τους THE ULTIMATES να πετάνε επάνω από τα κεφάλια μας σήμερα θα τους μουντζωνα και θα τους απέφευγα πάση θυσία. Θα χλευαζα και όλους εκείνους που τους λατρεύουν και τους ακολουθούν. Όμως παρατηρώντας αυτούς τους εντελώς προβληματικους και θνητούς “influencers” / στρατιωτικά υπεροπλα να πασχίζουν να παραμερισουν τους εγωισμούς και τις προσωπικές διάφορες τους μπας και κατορθωσουν να λειτουργήσουν ως ομάδα και παράλληλα να θρεψουν και τα βίτσια τους, ε σε ένα 00s comic όλο αυτό έχει την φάση του!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: