THE POSTMAN (Part I) : Ο ταχυδρόμος φλοπαρει πάντα δύο φορές…

By Αντρέι Κοτσεργκίν

Με το DANCES WITH THE WOLVES, το 1990 , ο Kevin Costner έπεισε τα στούντιο ότι είναι “ο άντρας για όλες τις δουλειές”.

Ιδού ένας γνήσιος οραματιστής που θα πρωταγωνιστει, θα γράφει και θα σκηνοθετεί και που ΔΕΝ είναι ο Tommy Wiseau!

Το Επικό γουέστερν του Costner σάρωσε εισπρακτικά και διακρίθηκε στα Όσκαρ. Συναρπασε και συγκίνησε κριτικούς και θεατές τόσο με τα πλάνα του όσο και με την θεματολογία του. Η Warner Bros βλέποντας ότι έχει στις τάξεις της έναν δημιουργό που φέρνει και χρήμα και βραβεία έσπευσε να χρηματοδοτησει και το επόμενο Επικό πρότζεκτ του Kevin Costner. Σε αντίθεση με το DANCES … το WATERWORLD κολύμπησε σε εξαιρετικά ρηχά νερά. Το Post Apocalyptic Έπος κρίθηκε ως ένα “Mad Max Ripoff” φιλμ και “πνίγηκε” στο Box Office. Τελικά τα προσχήματα έσωσαν οι πωλήσεις που έκανε η ταινία μέσω του VHS. Κάπως έτσι διασώθηκε και η αξιοπιστία του Kevin Costner.

Όμως όπως έλεγε και ο τίτλος μιας κλασσικής και λατρεμένης ταινίας του Jack Nicholson, “Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές“. Και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα “επικά” φλοπαρισματα του Kevin Costner πίσω στα 90s. Μετά το υγρό φιάσκο του WATERWORLD (που για μένα πάντως είναι μια άκρως γαματη ταινία!) η Warner τόλμησε να χρηματοδοτησει και το τρίτο Επικό όραμα του εκλεκτού της.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα δεύτερο σερί και αυτή τη φορά ακόμη πιο εκκωφαντικό, φλοπαρισμα το οποίο τελικά σφράγισε οριστικά τόσο την αξιοπιστία όσο και την μετέπειτα καριέρα του Kevin Costner. Ο τυπάς που κάποτε σάρωνε σε εισπράξεις και βραβεύσεις θα ξεπεφτε στο να παίζει σε ανόητα Romcoms της Jennifer Aniston, σε μέτριες ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας ενώ σήμερα πασχίζει να ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα από indie παραγωγές. Ειλικρινά βλέποντας κάποιες από τις τωρινές ταινίες που συμμετέχει ο Kevin Costner καταλήγεις σχεδόν να ξεχνάς την κληρονομιά που άφησε ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος αλλά και παραγωγός πίσω στο ένδοξο παρελθόν.

Το THE POSTMAN είναι ένα Επικό και δυστοπικο νεο~γουέστερν φιλμ. Στα ελληνικά μεταφράστηκε ως “Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους“.

Μια μετάφραση αρκετά εύστοχη, έστω και καταλαθος…

Αυτό το φιλμ φέρει επάνω του επιρροές από τα δύο έπη, “αδελφάκια“, που προηγήθηκαν. Στο DANCES… o Costner μας έδειξε ότι ξέρει πως να χειρίζεται τόσο την αγριάδα όσο και τον ρομαντισμό που διακρίνει το γουέστερν είδος. Εδώ εφαρμόζει μια παρόμοια τακτική απλά σε ένα post Apocalyptic σκηνικό. Όπως και στο WATERWORLD έτσι και εδώ ο πρωταγωνιστής είναι ένας ανώνυμος αντιήρωας. Ένας μοναχικός περιπλανητης που έχει μονάχα έναν κανόνα :

Απέφυγε τον πολιτισμό με κάθε κόστος.

Μοναδικός του σύντροφος είναι ένα πεισματαρικο αλλά και πανέξυπνο μουλάρι. Οι δύο τους ταξιδεύουν από ερημιά σε ερημιά αναζητώντας πόσιμο νερό, τροφή και λάφυρα, όπως πχ “πολύτιμα” τσιγάρα. Και όμως που και που ο άντρας αυτός νιώθει την ανάγκη να φάει ένα ζεστό πιάτο σούπα και έτσι ορισμένες φορές επισκέπτεται πόλεις και χωριά στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει κάποιες “ανέσεις“. Για να κερδίσει φιλοξενία και αγαθά ο άντρας στήνει έναν μικρό θίασο που αποτελείται μονάχα από εκείνον και το μουλάρι του. Μαζί παίζουν έργα του Σαίξπηρ (μια αρκετά ανορθόδοξη παραγωγή και με μάλλον αμφιλεγόμενες ερμηνείες…) και κάπως έτσι ψυχαγωγουν τους ταλαιπωρους αλλά τίμιους ανθρώπους της “Νέας Εποχής“.

Μία μέρα η παράσταση του θα διακοπεί άδοξα εξαιτίας της παρέμβασης των “The Holnists”. Μια παραστρατιωτικη ομάδα που αποτελείται από στρατοκαυλους ρατσιστές αλλά και αιχμάλωτους που εξαναγκαζονται να μπουν στις τάξεις της . Ηγέτης τους είναι ο “στρατηγόςBethlehem, ένας τύπος που πριν ξεσπάσει ο “μεγάλος πόλεμος” και στην συνέχεια καταρρεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός, εργάζονταν ως… πωλητή σε κατάστημα με φωτοτυπικά μηχανήματα…

Ο Bethlehem μέσα από την απόλυτη καταστροφή βρήκε την ευκαιρία να χρίσει τον εαυτό του “στρατηγό” και πλέον φιλοδοξεί να εξελιχθεί στον απόλυτο ηγέτη της Αμερικής. Η τουλάχιστον σε ότι απέμεινε από αυτή. Μάλιστα φροντίζει να “καταργήσει” την Αμερικανική σημαία και απαγορεύει οποιαδήποτε έκφραση πατριωτισμού ή φιλελευθερισμου. Υποστηρίζει ότι οι Η. Π. Α. “απέτυχαν” παταγωδώς και ότι ο τόπος αυτός έχει την ανάγκη να υπακούει σε ένα νέο σύστημα. Δηλώνει ότι έχει ένα “μεγάλο σχέδιο “γύρω από το μέλλον της ανθρωπότητας. Στην πραγματικότητα είναι απλά ένας ακόμη Μαλακας που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε τύραννο.

Ο Bethlehem πλασάρει τον εαυτό του από την μία ως έναν ικανότατο πολεμιστή και στρατηγό και από την άλλη σαν έναν άνθρωπο της τέχνης και των γραμμάτων. Όμως τελικά δεν διαπρέπει σε κανέναν από τους δύο τομείς. Κάθε φορά που καλείται να βγει νικητής από μια σοβαρή μάχη ή μια πολιορκία καταλήγει να φάει τα μούτρα του και ας έχει στην διάθεσή του έναν (φαινομενικά) οργανωμένο και βαριά οπλισμένο στρατό, που αποτελείται από άτομα με “καθαρό αίμα”. Στον αντίποδα έχει αποστηθησει αράδες από θεατρικά του Σαίξπηρ, χωρίς όμως να έχει μια πραγματική κατανόηση των έργων του. Ο τυπάς απλά πετάει που και που μερικές γνωστές φράσεις του συγγραφέα και οι οποίες σχετίζονται με τον πόλεμο, την “ενότητα ” και την ισχύ. Επίσης στον ελεύθερο του χρόνο ζωγραφίζει πίνακες (κυρίως αυτοπροσωπογραφιες…) που όπως του επισημαίνει, εύστοχα και καυστικά, ο “ταχυδρόμος” στην πραγματικότητα δεν είναι ιδιαίτερα καλοί !

Η σχέση του Bethlehem τόσο με τον πόλεμο όσο και με την τέχνη είναι εντελώς επιφανειακή. Σχετικά με το δεύτερο το παραδέχεται, εμμέσως, και ο ίδιος σε μια πριβε συζήτηση που έχει με τον αντιήρωα μας :

” If he wishes to rise above mere thuggery a military commander must be classically educated, philosophy and history, even a sense of the dramatic.”

Ακριβώς όπως και ο άντρας δίχως όνομα του Costner έτσι και ο Bethlehem στην πραγματικότητα είναι απλά ένας θεατρίνος. Ένας πρώην πωλητής που μέσα από τον πόλεμο κατόρθωσε να χτίσει μια περσονα και να πείσει μια ομάδα, όχι ιδιαίτερα έξυπνων, αντρών να τον ακολουθήσει στο “μεγάλο σχέδιο” του. Ακόμη και η προσήλωση του στην “καθαρότητα του αίματος” είναι ένα ψέμα. Σε μια φάση στρατολογεί έναν άντρα που έχει ξεκάθαρα Αφρικανικές ρίζες. Στο καπάκι απορρίπτει έναν άλλον που φέρει Ασιατικά χαρακτηριστικά επειδή είναι “Μογγολακι“. Η μοναδική πραγματική διαφορά ανάμεσα τους είναι ότι ο πρώτος είναι θηριώδης και δυνατός ενώ ο δεύτερος φαντάζει ασθενικός. Ο πρώτος μπορεί να προσφέρει σε μια μάχη ενώ ο δεύτερος όχι. Και αυτό είναι το αληθινό και μοναδικό κριτήριο του “στρατηγού ” για την στρατολόγηση που κάνει. Απλά φροντίζει να πουλήσει και λίγο πατριωτισμό και “φυλετικη ανωτερότητα “ στους στρατιώτες του ώστε να τους ενισχύσει την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε κάτι το “ύψιστο “.

Η μοναδική στιγμή που ο Bethlehem εκφράζει ένα γνήσιο συναίσθημα είναι όταν διαβάζει στον ανώνυμο αντιήρωα ένα απόφθεγμα από το βιβλίο του, πρώην μέντορα του, Nathan Holn. Ο Holn υπήρξε ο ιδρυτής των Holnists αλλά πέθανε μυστηριωδώς πριν μερικά χρόνια. Τα μοναδικά πράγματα που γνωρίζουμε για εκείνον είναι ότι ήταν ένας “αγρότης” που μέσα από την αναταραχή του πολέμου απέκτησε δύναμη και εξουσία, έπαιξε ενεργό ρόλο στην ανατροπή της Κυβέρνησης και ότι ο Bethlehem τον θεωρεί “σπουδαίο άντρα”. Πάντως η φράση που διαβάζει μέσα από το βιβλίο μόνο ως κάτι το “σπουδαίο” δεν φαίνεται. “Άρπαξε το βραβείο γιατί η μοίρα ευνοεί τους τολμηρούς…” ή κάτι τέτοιο τεσπα. Ο Holn ουσιαστικά ήταν ένας Παολο Κοελιο αν ο Παολο Κοελιο ήταν ρατσιστής και στρατοκαυλος. Διαβάζοντας αυτή την ψευδοφιλοσοφία ο Bethlehem φαίνεται να συγκινείται πραγματικά…

Η αντιπαλότητα ανάμεσα σε ανώνυμο αντιήρωα και ” στρατηγό” στήνεται μέσα από ένα… “Σαίξπηρ Battle“! O Bethlehem μόλις μαθαίνει τις θεατρικές καταβολές του ανθρώπου που αιχμαλώτισε αρχίζει να απαγγέλει με ύφος στίχους του Σαίξπηρ που σχετίζονται με μάχες και κώδικες αφοσίωσης ενώ ο ανώνυμος άντρας ξεστομίζει στίχους γύρω από την ελευθερία και την ομορφιά. Ο Bethlehem τον βαφτίζει ειρωνικά “Σαίξπηρ” και τον στέλνει στην στρατιωτική εκπαίδευση του. Προφανώς ο “Σαίξπηρ” δεν έχει καμία διάθεση να στελεχώσει το στράτευμα ενός τρελού και ξεκινάει να σχεδιάζει την απόδραση του. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, φοβισμένους, κρατούμενους ο “Σαίξπηρ” αντιλαμβάνεται απόλυτα ότι ο “στρατηγός” είναι απλά ένας επικίνδυνος τρελός και ότι σε καμία περίπτωση δεν αξίζει να τον ακολουθήσεις στο “μεγάλο σχέδιο” του.

Εμπόδιο στα σχέδια του “Σαίξπηρ” θα σταθεί ένας νεαρός, που φαίνεται να πάσχει από νοητική υστέρηση. Τον ενσαρκώνει ο Giovanni Ribisi και ερμηνευτικά, εμ… κάνει ακριβώς ότι κάνει συνήθως με τους ρόλους του…

Ο τυπάς αυτός είναι επίσης αιχμάλωτος των The Holnists. Υφίσταται έναν συστηματικό τραμπουκισμο και εξευτελισμό. Αντίθετα όμως με τον “Σαίξπηρ” δείχνει απόλυτα πρόθυμος να περάσει την σκληρή εκπαίδευση ώστε να “ενσωματωθεί “. Αυτός ο μπερδεμένος και ανόητος νεαρός είναι το βασικό “target group” για ανθρώπους όπως ο Bethlehem. Θα ακολουθήσει τον “στρατηγό” πρόθυμα και θα του δώσει όλο του το είναι με αντάλλαγμα την ψευδαίσθηση ότι “ανήκει κάπου” και πως η συμμετοχή και η παρουσία του “μετράνε“.

Στο φινάλε ο “στρατηγός” δεν είναι τίποτε περισσότερο πάρα ένας ακόμη νταης που στελεχωνει τον στρατό του με άλλους νταήδες και εκφοβιζοντας ή παραπλανοντας αδύναμους, αμόρφωτους και ανυπερασπιστους ανθρώπους. Τόσο το “μεγάλο σχέδιο” όσο και το “σύστημα” του διακρίνονται από ασάφειες. Ο επίδοξος αυτός τύραννος έχει υιοθετήσει / Μπασταρδεψει διαφορά συστήματα τα οποία ψάρεψε μέσα από βιβλία ιστορίας. Καίσαρας και ρωμαϊκες λεγεώνες… Μεσαίωνας και Βασιλεία… Ιαπωνία και Φεουδαρχια… Κου Κλουξ Κλαν και Ναζισμος… ο στρατός του είναι ένα θλιβερό αποτύπωμα / συνονθύλευμα από διάφορα σκοτεινά και αυταρχικα κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας. Το ίδιο ισχύει και για την περσονα που έχει σφυρηλατησει.

Σε μια σκηνή ο “στρατηγός” αναλύει σε έναν τύπο (που στην συνέχεια θα τον σκοτώσει μόνο και μόνο ώστε να του πάρει την γυναίκα) τα μεγαλεπήβολα σχέδια που έχει για τον Νέο Κόσμο :

“I’m going to make us strong again. I’m going to be the father of a new nation. And do you know Why it will be Me?… Because I Can.”

Ο μονόλογος αυτός μας αποκαλύπτει έναν άντρα που ακροβατεί ανάμεσα σε καρικατούρα και παράφρονα. Ακούγοντας τον αρχικά αναρωτιέσαι ποίος βλαμμένος θα έβρισκε μια” αλήθεια” σε αυτά τα λόγια και θα έπειθε τον εαυτό του ότι “Αξίζει να ακολουθήσω τύφλα και πιστά αυτόν τον σπουδαίο άντρα!” ?

Και αμέσως μετά θυμάσαι το “Make America Great Again” μότο του Τραμπ και η απορία σου βρίσκει την θλιβερή απάντηση της.

Για την ιστορία πάντως ο “στρατηγός τελικά μάλλον δεν έγινε ο ” πατέρας ” κανενός έθνους, μιας και στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι πάσχει από ανικανότητα!

O Will Patton παραδίδει μια εξαιρετικά εκκεντρική ερμηνεία. Από την μία πλευρά ο “στρατηγός” του εκπέμπει γνήσια μεγαλομανία, φιλοδοξία και τρελά. Από την άλλη φαντάζει κάπως σαν μια καρικατούρα διαφόρων πολιτικών και τύραννων της ιστορίας. Σε κάποιες στιγμές λειτουργεί σαν Campy Villain βγαλμένος από τις σελίδες ενός comic. Με μια πρώτη ματιά η ερμηνεία του Patton φαίνεται σαν κακό Overacting, όμως εδώ είναι και το κλειδί της όλης υπόθεσης :

Τύποι όπως οι Τραμπ και Χίτλερ έχτισαν τις καριέρες τους επάνω στο κακό Overacting.

Ο λαός έχει αποδείξει αρκετές φορές ότι γουστάρει να ακολουθεί επίδοξους ηγέτες που δίνουν μια έμφαση στην υπερβολή και το δράμα και ο “στρατηγός” Bethlehem πατάει ευλαβικά επάνω σε αυτή την τακτική.

Σε αντίθεση με τον Patton που λειτουργεί μια χαρά στον ρόλο ενός ημιτρελου και αμείλικτου δυνάστη ο Kevin Costner παραδίδει μια κάπως άνιση ερμηνεία. Η ανισότητα αυτή οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας του περνάει από διάφορα στάδια με μάλλον ακομψους και αποτομους τρόπους.

Ο άντρας δίχως όνομα του Costner αρχικά μας παρουσιάζεται λες και είναι κάνας αντιήρωας από σπαγγέτι γουέστερν. Ένας ερημίτης / θεατρίνος που εξελίσσεται πρώτα σε απατεώνα, στην συνέχεια σε αμφιλεγόμενο ήρωα και στο φινάλε σε ακλόνητο σύμβολο Αμερικανιας! Η διαδρομή από έναν “Σαίξπηρ” σε “Ταχυδρόμο” είναι γεμάτη από κλισέ, μελόδραμα και ενίοτε διακρίνεται από μια απόλυτη γελοιότητα…

Σε μια σκηνή ο “ταχυδρόμος” καταφτάνει σε μια μικρή πόλη. Εκεί, με θεατρική άνεση, πείθει τους κατοίκους ότι δουλεύει για λογαριασμό της νεοσύστατης Κυβέρνησης της οποία ο Πρόεδρος είναι ο “Richard Starkey” (το αληθινό όνομα του Ringo Starr των BEATLES!). Αποστολή του είναι να στήσει ένα ταχυδρομικό δίκτυο ανάμεσα στις διάφορες πόλεις. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του ο “Πρόεδρος Starkey” έχει εκδώσει διάταγμα που λέει ότι οι πολίτες οφείλουν να παρέχουν στέγη και τροφή στους ταχυδρόμους του! Φυσικά στην πραγματικότητα ο τυπάς απλά βρήκε μια στολή ταχυδρόμου παρατημένη μέσα σε ένα αμάξι και αποφάσισε να στήσει μια κομπίνα ώστε να γεμίσει το στομάχι του. Όπως και να χει οι κάτοικοι πιστεύουν στο ψέμα του και τον φιλοξενούν για μία νύχτα. Αποφασίζουν μάλιστα να γιορτάσουν την επιστροφή της “Κυβέρνησης”, και κατά συνέπεια και της ελπίδας, με έναν χορό. Κατά την διάρκεια του χορού μια νεαρή γυναίκα προσεγγίζει τον “ταχυδρόμο” μας και του ζητάει να χορέψουν. Εκείνος δέχεται και στην συνέχεια καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις τύπου “τι ύψος έχεις? “,” είσαι έξυπνος? “ και “έχεις κολλήσει ποτέ σου σύφιλη?”…

Σύντομα ανακαλύπτουμε ότι η γυναίκα αυτή επιθυμεί το… σπέρμα του ” ταχυδρόμου”.

Η Abby είναι παντρεμένη με έναν άντρα που τον λατρεύει και τον αγαπάει. Παρόλα αυτά προσεγγίζει τον ξένο και του ζητάει να την… γονιμοποίησει, επειδή ο σύζυγος της έχει αδύναμο σπέρμα και θέλουν να αποκτήσουν οπωσδήποτε ένα παιδί . Και κάπου εδώ, ύστερα από μια ώρα διάρκειας, το THE POSTMAN αρχίζει να πετάει στα σκουπίδια ότι καλό έχτισε στην πρώτη του πράξη.

Σε μια σκηνή του WATERWORLD είδαμε τον “Mariner” Kevin Costner να μπλέκει άσχημα επειδή αρνήθηκε να γονιμοποίησει την κόρη κάτι απελπισμένων κατοίκων μιας πλωτης πόλης. Εδώ πάλι ο “ταχυδρόμος” Costner αποδέχεται μια παρόμοια προσφορά.

Στο μυαλό του επικού οραματιστή Kevin Costner σε κάθε πιθανό ή απίθανο Post Apocalyptic σενάριο η σωτηρία του πλανήτη εξαρτάται από το σπέρμα του!

Ακόμη χειρότερη εξέλιξη αποτελεί το γεγονός ότι ύστερα από αυτή την, αμήχανη, σεξουαλικη συναλλαγή ο σύζυγος της Abby σκοτώνεται (πολύ βολικά) από τον Bethlehem και έτσι ανοίγει ο δρόμος ώστε ο “ταχυδρόμος” να συνθέσει ένα “ερωτικό γράμμα” ανάμεσα σε εκείνον και την κοπέλα, δίχως να αισθάνεται τύψεις ή αμηχανία!

Στην πρώτη ώρα της ταινίας του ο Costner πλάθει αρκετά καλά το Post Apocalyptic σύμπαν και τους χαρακτήρες του. Μας δίνει επιβλητικά πλάνα μέσα από την φύση αλλά και την καταστροφή. Δημιουργεί μια ατμόσφαιρα απόγνωσης και εξαθλίωσης. Και όμως κάπου ανάμεσα στις στεγνές ερήμους, τα ερείπια ενός πολιτισμού και την σκόνη κρύβονται η ομορφιά και η ελπίδα. Μας συστήνει σε έναν αμφιλεγόμενο αλλά και γοητευτικό αντιήρωα και χτίζει αποτελεσματικά τον ανταγωνισμό του με έναν τρελό “στρατηγό”. Το φιλμ υποφέρει από ένα βιαστικό και άτσαλο μοντάζ όμως σου αφήνει την αίσθηση ότι όντως βλέπεις ένα Έπος να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Η φωτογραφία σε κάποια σημεία είναι πραγματικά επιβλητική και σαγηνευτική ενώ την ντύνει εξίσου επιβλητικά η μουσική του James Newton Howard.

Για μια ώρα και κάτι λεπτά το THE POSTMAN είναι μια αρκετά καλή ταινία. Έχει να σου πει πραγματάκια ακόμη και όταν ο Costner επιστρατεύει ένα κάπως σαχλό χιούμορ. Σε κάνα δυο σεκάνς διακρίνουμε και καλή σάτιρα. Πχ σε μια σκηνή βρισκόμαστε στο στρατόπεδο του Bethlehem όπου ο “στρατηγός” ψυχαγωγεί τους ακόλουθους του προβάλλοντας ταινίες επάνω στον τοίχο ενός φράγματος. Σε μια φάση ο μηχανικός προβολής αποφασίζει να παίξει το… UNIVERSAL SOLDIER!

Οι θεατές εξοργίζονται. Αρχίζουν να ουρλιάζουν και φτάνουν στο σημείο μέχρι και να πετάξουν πέτρες στον μηχανικό προβολής! Ο δεύτερος τσαντισμένος διακόπτει την ταινία. “ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ!” τους απαντά, εξίσου τσαντισμένος, και αλλάζει την μπομπίνα. Και ξαφνικά αρχίζει να παίζει…Η μελωδία της Ευτυχίας!

Ο σνομπ σκηνοθέτης κριτικάρει εδώ το Action σινεμά των 90s και την αλόγιστη βία που το διέκρινε. Για μένα η κριτική του είναι άδικη όμως και πάλι η σκηνή βγάζει αρκετό γέλιο ενώ παράλληλα έχει την σημασία της . Εδώ ανακαλύπτουμε έναν κόσμο που βίωσε τόση βία που πλέον δεν αντέχει να την αντικρίζει ούτε καν σε macho ταινία των JCVD και Dolph Lundgren!

Τεσπα εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η πρώτη πράξη του φιλμ πάρα τα διάφορα, σεναριακα και σκηνοθετικά, ατοπήματα της λειτουργεί μια χαρά. Σε πείθει ότι το THE POSTMAN είναι ένα γνήσιο κινηματογραφικο Έπος που θα σε ψυχαγωγησει με θεαματικές σεκάνς δράσης, με την επιβλητική και άγρια φωτογραφία του, με τους “βρώμικους” και σκονισμένους χαρακτήρες του ενώ παράλληλα θα σε προβληματίσει, έστω και λίγο, μέσω της θεματολογίας του που σχετίζεται με τον πόλεμο και τις συνέπειες του , τις ανθρώπινες επιλογές μέσα σε περιόδους κρίσης και απόγνωσης , την τέχνη και την ερμηνεία της, την ελευθερία, την ελπίδα και πάει λέγοντας. Σίγουρα το φιλμ λειτουργεί και ως η απόλυτη εξύμνηση απέναντι στο τίμιο και σημαντικό επάγγελμα/ λειτούργημα του ταχυδρόμου. Έστω και αν στην πραγματικότητα ο μέσος ταχυδρόμος παίζει να μοιάζει με το Τσαρλς Μπουκόφσκι!

Βέβαια κάπου εδώ προκύπτουν δύο κρίσιμα ερωτήματα :

Α. Γιατί η εμφάνιση ενός “ταχυδρόμου” πυροδοτεί μια σωρεία από αλυσιδωτές αντιδράσεις μέσα σε αυτό το δυστοπικο σύμπαν?

Β. Τι ΣΚΑΤΑ συνέβη και ύστερα από αυτή την μία ώρα ξαφνικά το THE POSTMAN “σφραγίζει” βίαια ότι καλά και ευρηματικά στοιχεία μας παρουσίασε και στην θέση τους μας σερβίρει κακό μελόδραμα, ηλιθιο πατριωτισμό, αναμασηματα περασμένων ταινιών του Costner και Cheesy σκηνές και ερμηνείες?

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι ο “ταχυδρόμος” Kevin Costner εδώ δεν άφησε μονάχα την Abby έγκυο αλλά “γκάστρωσε” και ολόκληρη την ταινία του. Στο παρελθόν ο Costner “Χορεύοντας με τους Λύκους” αλλά και εξερευνώντας έναν “Υδάτινο Κόσμο” απέδειξε ότι μπορεί να συνδυάζει λειτουργικά, ενίοτε και μαεστρικα, τις ιδιότητες του ηθοποιού, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και του παραγωγού.

Και όχι με την “ικανότητα ” ενός Tommy Wiseau!

Το θέμα είναι ότι σε κάποια φάση μάλλον ο Costner έπαθε κρίση μεγαλομανιας, υπέκυψε στο σύνδρομο του ήρωα και παρεξήγησε τις πραγματικές του δυνατότητες ως δημιουργός. Το THE POSTMAN από ένα σημείο και ύστερα υποφέρει από την ακόρεστη φιλοδοξία ενός δημιουργού που δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι το υλικό που έχει στα χέρια του στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο “Επικό“. Το αποτέλεσμα είναι η ταινία αναπόφευκτα να “ξεχειλωνει” ύστερα από μια ώρα προβολής. Από το σημείο όπου ο απατεώνας “Σαίξπηρ” εξελίσσεται σε “Captain Postman of America” το φιλμ χάνει την οποία δυναμική του καθώς αρχίζει μανιωδώς να προκαλεί συναισθηματικά τον θεατή μέσα από κλισέ διαλόγους και cheesy καταστάσεις.

Ο Kevin Costner, ως ο έμπειρος αναβάτης που είναι και στην πραγματικότητα , γύρισε μόνος του τα περισσότερα stunts του αντιήρωα του. Η αφοσίωση του στο όραμα του δεν χωράει αμφισβήτησης. Να όμως που ειρωνικά ο αναβάτης εδώ δεν ξέρει πότε πρέπει να τραβήξει το χαλινάρι.

Η επιθυμία του Costner να το παίξει “All American Hero” μεταφράζεται σε ορισμένες σκηνές που ακροβατουν ανάμεσα στο Επικό και την απόλυτη γελοιότητα…

Ο πιτσιρικάς που περιμένει με ενθουσιασμό τον ήρωα / ταχυδρόμο είναι ένας από τους γιους του Costner. Για την ακρίβεια στην ταινία εμφανίζονται όλα του τα παιδιά ώστε να θαυμάσουν τον ηρωισμό που διακρίνει τον μπαμπά!

Και κάπου εδώ ίσως εντοπίζεται το βασικό πρόβλημα του THE POSTMAN :

O Kevin Costner δεν βλέπει ότι ο αληθινός ήρωας της ιστορίας ΔΕΝ είναι ο “ταχυδρόμος” του αλλά ένας άλλος χαρακτήρας…

Υ. Γ. To be Continued, σύντομα στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: