THE BEACH HOUSE : Φριχτές μεταμορφώσεις στην άκρη της παραλίας…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Το κινηματογραφικό έτος 2019 πέτυχε ‘δίγκολό‘ , όπως λέμε στο επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι , σχετικά με το πως θα τσουλήσει η νέα εποχή της ανθρωπότητας. Πρώτα μας βύθισε σε μια κατάσταση επιδημίας και καραντίνας μέσω του SEA FEVER και στην συνέχεια μας πέρασε και από τρομερές μεταλλάξεις …

Μια ευγενική και αποκρουστική προσφορά του THE BEACH HOUSE και του σκηνοθέτη του, Jeffrey Brown.

Σε αυτό το μικρού μπάτζετ και indie φιλμ οι David Cronenberg και H.P. Lovecraft πραγματικά έχουν την τιμητική τους καθώς παρακολουθούμε ένα νεαρό και ερωτευμένο ζευγάρι να βυθίζεται σταδιακά σε ένα παράδοξο ‘φαινόμενο‘ που φαίνεται να πηγάζει μέσα από την θάλασσα. Εδώ το ‘χρώμα‘ δεν προσγειώνεται από το διάστημα αλλά συνδέεται άμεσα με τον ωκεανό και την ζωή που κατοικεί μέσα του. Μια ζωή που ακόμη και στις μέρες μας σε πολλές εκφάνσεις της μας μοιάζει σχεδόν ‘εξωγήινη‘ .

Σύντομα οι διακοπές των εραστών , αλλά και ενός ζευγαριού ‘ξένων‘ που θα κάνει ξαφνικά μια εμφάνιση μέσα στο σπίτι τους, θα εξελιχθούν σε ένα όνειρο ή πιο σωστά εφιάλτη μιας επερχόμενης αλλαγής, εξέλιξης ή αποκάλυψης….

Πατώντας στα χνάρια που άφησαν επάνω στις ‘αμμουδιές‘ του σινεμά τρόμου ταινίες όπως είναι τα INVASION OF THE BODY SNATCHERS και THE MIST το φιλμ αυτό εξετάζει επίκαιρες καταστάσεις και προβληματισμούς μέσα στα πλαίσια του κοσμικού τρόμου. Ουσιαστικά εδώ η φύση φαίνεται επιτέλους να ξεκινάει την αντεπίθεση της απέναντι στο μοναδικό είδος που διαχρονικά επιμένει να της πηγαίνει κόντρα και ας αποτελούν κομμάτια του ίδιου πλανήτη. Φαντάσου κάτι σαν το THE HAPPENING , του M.N.Shyamalan απλά με μερικές σημαντικές διαφορές :

Το φιλμ του Brown ΔΕΝ εξελίσσεται σε καταλάθος ‘κωμωδία‘ , διακρίνεται από φοβερά πρακτικά εφέ , έχει gore σκηνές που σε ταράζουν και ΔΕΝ σε κάνουν να ξεκαρδιστείς στα γέλια και σε αντίθεση με τον Mark Wahlberg και το υπόλοιπο cast του THE HAPPENING εδώ οι πρωταγωνιστές φαίνεται να έχουν έναν σκηνοθέτη που τους καθοδηγεί μεθοδικά…

Από την άλλη δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη μέθοδος ή αιτία σε όλα όσα συμβαίνουν σε αυτή την παραλία. Διάολε σε μια φάση είσαι σχεδόν έτοιμος να πιστέψεις ότι όλη αυτή η παράνοια οφείλεται στο εφέκτ που ασκούν κάτι…χαλασμένα στρείδια ! Ο Brown στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο δεν έχει διάθεση για αναλύσεις ή φτηνές εξηγήσεις. Ποντάρει στο μυστήριο και κάποιες πολύ φευγαλέες απαντήσεις. Και καλά ξηγιέται.

Για να έχει αυτή η αντεπίθεση / τιμωρία της φύσης αντίκτυπο επάνω στον θεατή σκηνοθέτης και cast φροντίζουν να χτίσουν μια γερή χημεία ανάμεσα και στα δυο ζευγάρια, τα οποία τα χωρίζει ένα γενεαλογικό χάσμα και παρόλα αυτά δείχνουν να συνεννοούνται μια χαρά μεταξύ τους κυρίως χάρη …στην χρήση βρώσιμης μαριχουάνας. Yeap η ‘φύση‘ πρώτα θα τους φέρει κοντά και στην συνέχεια θα τους κάνει να θέλουν να τρέξουν όσο πιο μακριά γίνεται από το παραθαλάσσιο εξοχικό που τους φιλοξενεί.

Το νεαρό ζευγάρι της ιστορίας φαίνεται να αντιμετωπίζει τα πρώτα σοβαρά προβλήματα που αναπόφευκτα εμφανίζονται κάποτε σε μια σχέση. Φυσικά σχετίζονται άμεσα με το ‘μέλλον‘ που διαγράφεται ή και δεν διαγράφεται μπροστά τους. Η ώρα των πρώτων δύσκολων επιλογών ‘ζωής’ ζυγώνει. Αλλά αυτή η διαμάχη δεν τους απομακρύνει , ίσα ίσα δείχνουν να έχουν την διάθεση να αναζητήσουν μαζί μια λύση. Στον αντίποδα το γηραιότερο ζευγάρι έρχεται πιο κοντά από ποτέ άλλοτε καθώς μια αρρώστια ετοιμάζεται να λήξει τον μακροχρόνιο γάμο τους. Η παραμονή τους στο εξοχικό ξεκινάει ως μια εξύμνηση της αγάπης που μοιράστηκαν αλλά θα καταλήξει σε κάτι αρκετά διαφορετικό…

Σκηνοθέτης και σενάριο πραγματικά δίνουν στους πρωταγωνιστές χώρο και χρόνο να αναπνεύσουν και κατά συνέπεια όταν ο τρόμος ξεβράζεται προς το μέρος τους απλά αδυνατείς να μείνεις ανεπηρέαστος. Στο κομμάτι του τρόμου το THE BEACH HOUSE σε καμία περίπτωση ΔΕΝ λειτουργεί ως κάνα παλιρροϊκό κύμα. Αντίθετα εδώ έχουμε μια παλίρροια που σταδιακά και μεθοδικά σε παρασέρνει στο μυστήριο και τον φόβο. Και αυτό το επιτυγχάνει όχι μονάχα με την ατμόσφαιρα του αλλά και μέσα από εξαιρετικές Body Horror σεκάνς.

Ειλικρινά το φιλμ αυτό έχει κάνα δυο σκηνές που ενώ περπατάνε σε μια μικρή κλίμακα καταλήγουν να σου μεταφέρουν την αίσθηση τεράστιου πόνου και αγωνίας.

Αν είσαι από εκείνους που επισκέπτονται την παραλία ώστε με το που φτάσουν να ρίξουν ένα δροσιστικό μακροβούτι ή για να κάνουν μπλοκμπαστερικές βουτιές ή (ακόμη χειρότερα…) για να παίξετε ρακέτες τότε το THE BEACH HOUSE , του Jeffrey Brown , δεν προσφέρεται ως ο ιδανικός προορισμός για τις διακοπές σας. Εδώ έχουμε ένα slow-burn φιλμ κοσμικού αλλά και οικολογικού τρόμου που θα σου καταστρέψει την ψυχολογία ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το είδος μας καταστρέφει την φύση επί τόσες δεκαετίες :

Με υπομονή και μεθοδικότητα.

Επίσης αν τα ανοιχτά σε ερμηνείες φινάλε για σένα φαντάζουν ως ετοιμόρροπα κάστρα από άμμο τότε ένα ‘φτυάρι‘ δεν αποκλείεται να το μοστράρεις απέναντι σε αυτή την ταινία !

Όσοι πάλι εκτιμάτε τις διδαχές του H.P.Lovecraft γύρω από τον τρόμο που μας έρχεται από το άγνωστο και τις σωματικές μεταμορφώσεις / παραμορφώσεις που θέσπισαν σκηνοθέτες όπως οι Cronenberg και Carpenter τότε σίγουρα θα μείνετε ικανοποιημένοι από την επιλογή σας να ‘χαθείτε‘ μέσα στο THE BEACH HOUSE.

Απλά ας ευχηθούμε ότι μετά τα δάση δεν θα καταλήξουμε να τρέμουμε και την δύναμη της θάλασσας , σε σημείο που θα επαναλαμβάνουμε την φράση δυο άτυχων και τρομαγμένων εραστών :

‘Maybe it wasn’t such a great idea to go to the beach.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: