PREDATOR 1989, τεύχη #1~4 :Ένας Κυνηγός χαμένος στην ζούγκλα του machismo…

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“What kind of, er, work did your brother do?”

Οι μεταφορές comics στην μεγάλη οθόνη είναι τόσο συχνό φαινόμενο εδώ και κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες που πλέον τέτοιες ταινίες έχουν θεσπίσει το δικό τους είδος σινεμά, μετρώντας εκατομμύρια οπαδούς.

Τα comics έχουν γράψει στο πανί άλλοτε με εντελώς άστοχους ή Campy τρόπους (πχ STEEL και SPAWN) άλλες φορές πάλι αναθεώρησαν και εξέλιξαν τους χαρακτήρες με υπέροχους και άκρως αιματηρους τρόπους (βλέπε BLADE) και ενίοτε μας δίνονται με μια πιο ώριμη και ρεαλιστική μορφή, χωρίς όμως να απαρνούνται τις χάρτινες ρίζες τους (όπως δηλαδή έκανε το LOGAN).

Στα 80s όμως είχαμε και μια, αναπόφευκτη, αντιστροφή αυτής της διαδικασίας. Ξαφνικά χαρακτήρες που μας συστήθηκαν για πρώτη φορά μέσα από ταινίες άρχισαν να βρίσκουν τον δρόμο τους προς τις πολύχρωμες σελίδες των comics!

Robocop, Xenomorph, Terminator… αυτοί ήταν ορισμένοι από τους ήρωες και τα τέρατα (ενίοτε και τα δύο) που έκαναν την μετάβαση τους στην ένατη τέχνη, σε μια προσπάθεια να επεκταθούν οι μυθολογίες τους (δίχως περιορισμούς) αλλά και προφανώς επειδή προσφέρονταν για περαιτέρω “άρμεγμα“.

Φυσικά από αυτό το παρεακι δεν θα μπορούσε να λείπει και εκείνος ο αμείλικτος εξωγήινος “Κυνηγός” που τον προσγείωσε λαμπρά ο σκηνοθέτης John McTiernan στα 80s και μέσα από την ασφυκτική και φίσκα στο σασπένς ζούγκλα του PREDATOR φιλμ του.

Ανάμεσα, στα πολλά, θετικά στοιχεία του το PREDATOR κάνοντας μια αποκαθήλωση του machismo φρόντισε να κρατάει συνεχώς σε αγωνία τον θεατή. Ο McTiernan κατόρθωσε να κάνει έναν Τιτανα της τεστοστερόνης όπως ήταν ο Arnold Schwarzenegger να μοιάζει με κοινό και ευάλωτο θνητο, μπροστά σε μια χαι~τεκ /κτηνώδη απειλή που μας έρχονταν μέσα από το απόλυτο άγνωστο του διαστήματος…

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές (που ανάθεμα και αν σε αυτή την εργαρα υπάρχουν “μη αγαπημένες σκηνές”!) έρχεται προς το φινάλε όπου ένας εξουθενωμενος και βυθισμένος σε απόγνωση Dutch αποφασίζει να αφήσει τα κυνηγετικά κόλπα και να παίξει στα ίσα μπουνιές με το θηρίο που τον καταδιώκε στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ.

Βλέποντας τον Dutch να ύψωνει τις γροθιές του απέναντι στο πλάσμα νιώθεις λες και βλέπεις τον γερασμένο Apollo Creed να μπαίνει στο ίδιο ρινγκ με τον Ivan Drago

Εξαρχής το ξέρεις ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει την παραμικρή ελπίδα νίκης κόντρα σε μια ανεξέλεγκτη και ανώτερη δύναμη της φύσης. Καθώς ο Dutch δέχεται το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο η αγωνία σου αποκτά την ισχύ μίνι πυρηνικής έκρηξης. Στο τέλος ο Dutch κατορθώνει να βγει νικητής αλλά τα καταφέρνει επιστρατευοντας όχι την σωματική του δύναμη αλλά το μυαλό και την πανουργία του. Μένει ζωντανός επειδή μπόρεσε να εντοπίσει τις αδυναμίες του διώκτη του και να τις στρέψει εναντίον του.

Το 1989 η εκδοτική DARK HORSE ενσωμάτωσε τον Κυνηγό στο ροστερ των χαρτινων χαρακτήρων της. Θέλοντας να καπηλευθει την επιτυχία της αυθεντικής ταινίας, αλλά και το Hype που υπήρχε γύρω από το επερχόμενο sequel της, ανέθεσε στον συγγραφέα Mark Verheiden την δημιουργία ενός PREDATOR τίτλου.

Ο Verheiden αποφάσισε να γράψει ένα comic που από την μία θα λειτουργούσε ως sequel της πρώτης ταινίας ενώ παράλληλα θα ήταν και ένα “ζέσταμα” για το PREDATOR #2.

Και κάπως έτσι τα πρώτα τέσσερα τεύχη του PREDATOR, που έγιναν γνωστά με τον υπότιτλο “Concrete Jungle” (και που δεν φέρει καμία σύνδεση με το ομώνυμο Video Game των 00s…) μας βύθισαν σε μια Νέα Υόρκη που υποφέρει τόσο από ένα κύμα καύσωνα όσο και από μια κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικοτητας…

Μέσα σε αυτό το καυτό, εμπολεμο και σχεδόν δυστοπικο σκηνικό ο ήρωας μας, ένας μπάτσος ονόματι John Schaefer, καλείται να εντοπίσει και να εξουδετέρωσε έναν “αόρατοSerial Killer που πετσοκοβει εγκληματίες αλλά και μπάτσους ενώ πασχίζει να ανακαλύψει τι ακριβώς συνέβη στον, στρατιωτικό, αδελφό του, που πριν από μερικά χρόνια εξαφανίστηκε κατά την διάρκεια μιας αποστολής, κάπου στην Λατινική Αμερική…

Μα φυσικά και ο μπάτσος / ήρωας αυτού του comic θα ήταν ο αδελφός του Dutch.

Μάλιστα μαμά και μπαμπάς Schaefer είχαν τόσο ισχυρά γονίδια που εδώ ο ντετέκτιβ φαντάζει πιο θηριώδης και Macho ακόμη και από τον κομάντο αδελφό του!

Σε αντίθεση με το πρώτο φιλμ εδώ το machismo όχι μόνο δεν αποκαθηλωνεται αλλά “στάζει” σε κάθε σελίδα του τίτλου. Σε αυτή την ιστορία ο ήρωας όταν συναντά πρόσωπο με μάσκα τον εξωγήινο Κυνηγό όχι μόνο δεν τρομοκρατειται στην θέα του αλλά αντιδρά λες και έχει μπροστά του έναν… κοινό τσαντάκια!

Με το που βλέπει το τέρας ο John Schaefer ξεκινά να παίζει μπουνιές μαζί του. Και πάρα το γεγονός ότι σε αυτόν τον πρώτο γύρο τις τρώει δεν δείχνει να πτοείται ιδιαίτερα…

Το comic αυτό καταργεί την λογική ενός Κυνηγίου ανάμεσα σε εξωγήινο αρπακτικό και γήινο θήραμα. Ο Schaefer όχι μόνο τα βάζει με το θηρίο αλλά το κάνει να μοιάζει παντελώς άχρηστο στην πορεία . Σε αντίθεση με τον αδελφό του ο τυπάς αυτός είναι μια άμυαλη μηχανή τεστοστερόνης που μόλις δει μπροστά του ένα εξωγήινο και πανοπλο τέρας αποφασίζει να τρέξει κατευθείαν προς το μέρος του ώστε να παίξουν ξύλο!

Το πρώτο τεύχος ξεπατικωνει την πλοκή της δεύτερης ταινίας καθώς ένας (εδώ Λευκός) μπάτσος καλείται να αντιμετωπίσει τον Κυνηγό μέσα σε μια αστική “ζούγκλα“. Το δεύτερο φιλμ βγήκε στις αίθουσες έναν χρόνο μετά από την κυκλοφορία του comic και μοιράζεται καρμπόν κάποιες ιδέες και σκηνές μαζί του. Δεν έχω ιδέα αν η ταινία πρόλαβε να κοπιαρει κάποια από τα πάνελ του comic ή αν ο Verheiden πρόλαβε να ρίξει μια πρώτη ματιά στο σενάριο του PREDATOR #2 όμως υπάρχουν κάποιες απόλυτα ευδιάκριτες ομοιότητες ανάμεσα στις δύο ιστορίες…

Στα επόμενα τεύχη το κλίμα αλλάζει απότομα και αισθητά καθώς ο ήρωας μας κάνει ένα ταξιδάκι μέχρι την Λατινική Αμερική. Εκεί προσπαθεί να ανακαλύψει τι απέγινε ο αδελφός του ενώ την βλέπει και…Ραμπο νούμερο #3 απέναντι στον Κυνηγό!

Στο κλείσιμο του arc o μπάτσος επιστρέφει στην πόλη του και ανακαλύπτει ότι ένας ολόκληρος στόλος από τα σκάφη των εξωγήινων κόβει, stealth, βόλτες επάνω από τους ουρανοξύστες του L. A.!

Και κάπου εδώ η ιστορία εξελίσσεται / διαστρεβλωνεται σε κάτι που θυμίζει λιγότερο PREDATOR και περισσότερο κινηματογραφικο Blockbuster τύπου INDEPENDENCE DAY.

Στο φινάλε ο macho μπάτσος συνάπτει μια συμμαχία με τους… εμπόρους ναρκωτικών και τους εγκληματίες της πόλης με σκοπό να ΜΑΚΕΛΕΨΟΥΝ μια ολόκληρη στρατιά Κυνηγών! Η πόλη μετατρέπεται σε War Zone και η μάχη λήγει τελικά ύστερα από παρέμβαση… Εμ… Της κλιματικής αλλαγής ίσως?

Ο επίλογος του “Concrete Jungle” κινείται σε πολεμικό κλίμα και πνίγεται από ένα ανεξάντλητο machismo, campιλα, υπερβολή και ένα φινάλε που δεν βγάζει το παραμικρο νόημα . Οτιδήποτε στοιχείο σασπένς ή τρόμου διέκριναν το φιλμ του McTiernan εδώ σφαγιαζεται άδοξα από έναν καταιγισμό σφαιρών, εκρήξεων και κακής ατάκας.

Σχετικά με το τι συνέβη τελικά στον Dutch θα σας γελάσω. Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας :

Από μερικές σελίδες και ύστερα αποφάσισα ότι είναι προς όφελος της ψυχικής μου υγείας να μην πασχιζω να συγκρατώ πληροφορίες…

One~liners και Cheesy Action. Αυτά τα δύο έχει μονάχα να προσφέρει το συγκεκριμένο comic στην μυθολογία του PREDATOR και διάολε στα σερβίρει σε (υπερβολικά) γενναιόδωρες μερίδες. Ο Verheiden κατορθώνει να κάνει μια PREDATOR ιστορία να φαντάζει πιο Campy και Macho ακόμη και από ταινίες / παρωδίες όπως πχ το TANGO & CASH…

Φυσικα το artwork τσονταρει τα μέγιστα ώστε να αναδειχθεί αυτή η αισθητική. Η πιο σωστά, η έλλειψη κάποιας αισθητικής.

Τα πάνελ των Chris Warner και Ron Randall μας συστήνουν σε χαρακτήρες “ντουλάπες“. Είναι φίσκα στο χρώμα και τις λεπτομερειες. Σε μερικά σημεία μας δίνουν μερικές cool πόζες και οι Κυνηγοί διακρίνονται από ωραίες λεπτομέρειες, όπως πχ τα όπλα τους, αλλά γενικότερα θα έλεγα ότι εδώ γινόμαστε μάρτυρες της 90s καλλιτεχνικής έκρηξης που δεν άφησε αλώβητα ούτε τα αγαπημένα μας Comics.

Φαντάζομαι τον Rob Liefeld να κερνάει μερικά… πουγκια τους καλλιτέχνες του τίτλου!

Έχοντας ως εφόδια την Cult λατρεία που κέρδισε το φιλμ του McTiernan αλλά και τον ενθουσιασμό των οπαδών για το επερχόμενο sequel το PREDATOR comic όχι μόνο επιβίωσε αλλά ανάγκασε αρκετούς αναγνώστες να το κυνηγήσουν ώστε να το προσθέσουν στην συλλογή τους. Το “έπος” του αδελφού Dutch δεν ολοκληρώθηκε με το Concrete Jungle mini~series καθώς επεκτάθηκε σε δυο ακόμη κεφάλαια.

Το πρώτο, με τίτλο “COLD WAR” στέλνει τον ήρωα μας (προφανώς) στην Σοβιετική Ένωση!

Εκεί, κάπου στην παγωμένη Σιβηρία έχω την εντύπωση, ο Schaefer θα πετύχει ξανά τον εξωγήινο ανταγωνιστή του (παρέα με την φατρία του) όμως πριν ξεκινήσουν την καθιερωμένη τους αναμέτρηση θα αφιερώσουν λίγες σελίδες ώστε να ξεριζωσουν την σπονδυλική στήλη της αληθινής απειλής :

Του κομμουνισμου!

Το “COLD WAR” κινείται σε ψυχροπολεμικο κλίμα και ουσιαστικά λειτουργεί ως υποκατάστατο για όλους τους σκληρούς Καργιοληδες που είχαν το όνειρο να δουν κάποτε την, διαβόητη, THE CANNON GROUP να εξασφαλίζει τα δικαιώματα του franchise και να μας δίνει ένα “PredatorB~Movie φίσκα στο μελόδραμα, την δράση, το machismo και τον γελοίο πατριωτισμό! Φαντάσου πχ τον Dolph Lundgren να παίζει τον αδελφό Dutch και να αντιμετωπίζει έναν Κυνηγό που κάτω από την μάσκα του κρύβεται ο Jean Claude Van Damme και ο δεύτερος να ρίχνει καρατεκιες και splits, ενώ στο ενδιάμεσο κάνουν και προσωρινό team~up μεταξύ τους ώστε να ξεκανουν την Σοβιετική Απειλή! Στα sequels λογικά θα την έβλεπαν DEATH WISH #3 ώστε να εξαγνισουν την Νέα Υόρκη από τους κακούς πανκηδες και τους μεταναστ…

Εεεε ΤΟΥΣ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΣ!…

Μιας και τον αναφέραμε ο JCVD υπήρξε ύψιστη επιρροή ώστε ο συγγραφέας να δημιουργήσει τον χαρακτήρα του Schaefer ενώ διακρίνω και κάτι “Duke Nukem” ενέσεις να του έχουν γίνει επίσης…

Παραδόξως πριν ξεκινήσει το παγωμένο κυνήγι ο Verheiden θυσιάζει το Action επί δύο ολόκληρα τεύχη ώστε να χτίσει τον χαρακτηρΑΑΧΑΧΑΧΑΑΑΧ…με συγχωρείται δεν μπόρεσα να κρατηθώ!

Τεσπα το COLD WAR είναι ένα arc που χρήζει της δικής του ανάλυσης κάτι που δεσμεύομαι να το κάνω στην πρώτη ευκαιρία. Ίσως τα Χριστούγεννα να είναι η κατάλληλη εποχή. Εν συντομία όμως πιστεύω ότι το πάνελ που απεικονίζει μια Ρωσική στρατιωτική βάση γεμάτη από τα, γδαρμενα, πτώματα των φαντάρων της απεικονίζει ιδανικά τις προθέσεις του συγγραφέα και την “αισθητική” του τίτλου!

Η “Οδύσσεια” του αδελφού Dutch ολοκληρώθηκε (?) στο τρίτο arc με τίτλο “DARK RIVER” και το οποίο βγήκε στα ράφια το… 1996. Ομολογώ ότι μέχρι στιγμής δεν έχω βρει τα κουράγια να το διαβάσω αλλά αν αλλάξει αυτό το στάτους θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε…

Κλείνοντας με το Concrete Jungle η τελική εντύπωση που μου δόθηκε είναι ότι ο Mark Verheiden πραγματικά γουστάρει το αυθεντικό φιλμ και δεν πάει απλά να πατήσει επάνω στην κληρονομιά του ώστε να πουλήσει τεύχη. Ο συγγραφέας το παλεύει να επεκτείνει την μυθολογία του Κυνηγού απλά το κάνει με όλους τους λάθος τρόπους. Πχ εδώ οι εξωγήινοι ηχογραφούν πολύ συχνά τα υποψήφια θηράματα τους ώστε να μιμηθούν τις φωνές τους. Σε αντίθεση με το φιλμ του McTiernan η διαδικασία αυτή δεν μεταφράζεται σε κυνηγετική τακτική.

Είναι απλά η απελπισμένη και παντελώς αχρείαστη προσπάθεια του συγγραφέα να δώσει “διαλόγους” στα τέρατα του…

Το Concrete Jungle ξεκινάει με ένα “Street Fight” ανάμεσα σε γήινο και εξωγήινο, στην συνέχεια χώνει πολιτικές προεκτάσεις με “βρώμικους” μπάτσους και στρατιωτικους και ολοκληρώνεται λες και είναι Alien Invasion Blockbuster Movie των 90s μέσα σε ένα 80s Death Wish σύμπαν

Και όλα αυτά μέσα σε μόλις τέσσερα τεύχη!

Δεν ξέρω πόσες φορές στην ζωή του έχει δει το πρώτο PREDATOR o Mark Verheiden όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ του ΔΕΝ διέκρινε ποία είναι εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν το φιλμ του McTiernan τόσο αγωνιώδες και λειτουργικό. Ο συγγραφέας ποτέ του δεν κατάλαβε ότι ΔΕΝ χρειάζεται ο ήρωας σου να είναι περισσότερο macho από τους Arnold Schwarzenegger, Jesse Ventura και Carl Weathers μαζί ώστε να έχει απήχηση στον αναγνώστη / οπαδό και ότι ΔΕΝ είναι αποκλειστικά το Action ο παράγοντας που κινεί μια PREDATOR ιστορία.

Είναι επίσης και το σασπένς, το μυστήριο και πάνω απ όλα η αίσθηση που σου δημιουργείται ότι κάτι σε παραμονεύει εκεί έξω στην ζούγκλα…

Εν κατακλείδι προτείνω αυτό το comic αποκλειστικά σε όσους έμειναν με το απωθημένο ότι ο Menahem Golan ποτέ του δεν εξασφάλισε τα δικαιώματα του Κυνηγού και φυσικά στους σκληρούς θιασώτες του franchise που θα κυνηγήσουν οτιδήποτε φέρει επάνω του το λογότυπο PREDATOR.

Βαθμολογία : He is Not Human. (ο αδελφός το Dutch!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: