RAZORBACK : Αγριογούρουνα και ψυχεδελικές αναζητήσεις μέσα στην έρημο.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“Come on, off to bed. There, there, Scotty. Now, now, now, boy, it’s alright.”

O Jake Cullen, ένας Αυστραλός Κυνηγός, καθησυχάζει τον εγγονό του ο οποίος φοβάται την νύχτα και τα “παιδιά” της που περπατάνε, πετάνε και σέρνονται εκεί έξω στις ερημιες ενός αρχέγονου, επιβλητικου αλλά και ενίοτε εξαιρετικά άγριου τόπου. Τελικά ο παππούς καταφέρνει να καλμαρει τον πιτσιρικά και τον στέλνει για ύπνο.

Αργότερα και καθώς το σκοτάδι έχει πλέον σκεπάσει τα πάντα, ένα άγριο και πεινασμένο κτήνος της φύσης θα σπάσει την πόρτα, θα μπουκάρει στην καλύβα και θα σύρει το παιδί πίσω στο ίδιο σκοτάδι από το οποίο εμφανίστηκε ξαφνικά…

Θηριώδες / ανθρωποφάγο αγριογούρουνο vs Αυστραλοβλαχων?

Πατώντας με προσοχή επάνω στις διδαχές του Steven Spielberg και στο πως χειρίστηκε τα, θρυλικά πλέον, σαγόνια του καρχαρία του ο Russell Mulcahy παίρνει ένα, ξεκάθαρα, B~Movie υλικό και το εξελίσσει σε ένα αμείλικτο “Man vs Nature” και “Nature Runs Amok“, western / Horror φιλμ που διακρίνεται από ψυχεδελικες μέχρι και arthouse πινελιές!

Όπως και ο Spielberg με τον μηχανικό “Bruce” καρχαρία του έτσι και ο Mulchachy επιλέγει να χρησιμοποιεί φειδωλα τα, συνολικά έξι, animatronics του και φροντίζει να τα απεικονίζει μέσα από “ύπουλες” γωνίες λήψης ώστε να αποφύγει το σενάριο το “Τέρας” του να μοιάζει πιο ψεύτικο και από την “συγγνώμη” ενός πολιτικού απέναντι σε μια ολόκληρη χώρα.

Το RAZORBACK ξεκινάει με αδυσώπητους Horror ρυθμούς και αισθητική. Μετά, για μια φευγαλέα στιγμή, μοιάζει σχεδόν να εξελίσσεται σε “δικαστικό δράμα” καθώς παρακολουθούμε τον παππού του αγοριού να κατηγορείται, από την τοπική δικαιοσύνη, για την εξαφάνιση του. Όμως ο γέρος αρχικά αθωώνεται και στην συνέχεια οπλιζεται από την κορυφή μέχρι τα νύχια έχοντας πλέον ορίσει έναν νέο σκοπό για την ύπαρξη του :

Να “εξαγνίσει” τον τόπο από την παρουσία των τετραποδων Καθαρματων και μέσω αυτής της “Οδύσσειας” να μπορέσει να εντοπίσει τον “Μομπι Ντικ” του, που εδώ μεταφράζεται σε ένα πελώριο γουρούνι που με την ορμή του μπορεί να γκρεμίσει ολόκληρες καλύβες και το οποίο είναι οπλισμένο με χαυλιοδοντες που διαπερνούν μέχρι και πόρτες αυτοκινήτων!

Από αυτό το σημείο και ύστερα το RAZORBACK (που στην χώρα μας μεταφράστηκε, αρκετά εύστοχα και περιγραφικά, ως “Το Αγριογούρουνο του Θανάτου”!) μπαίνει σε φουλ Ozploitation mode

Ως Ozploitation χρίζεται το Exploitation σινεμά της Αυστραλίας στο οποίο οι σκηνοθέτες φρόντιζαν να εκμεταλλευονται, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, την φύση, τα τοπία και προφανώς και τα κτήνη αυτής της άγριας χώρας. Ο Mulchachy φροντίζει να τα αναδείξει όλα αυτά, μέσω της “βίντεο κλιπ” αισθητικής του. Αυτή ήταν που του εξασφάλισε την θέση του σκηνοθέτη καθώς ένας από τους παραγωγούς αφού είδε το βίντεο κλιπ που γύρισε για το “Hungry Like The Wolf” των Duran Duran σκέφτηκε :

“Ιδού ο ιδανικός τύπος ώστε να γυρίσει εκείνο το B~Movie με το αγριογούρουνο Serial Killer του οποίου αγόρασα το σενάριο!”

Κρίνοντας από τις δικαστικές πινελιές στην εισαγωγή ο Everett De Roche λογικά βάσισε μέρος του σεναρίου του στην αληθινή ιστορία της Azaria Chamberlain, μιας γυναίκας που κατηγορήθηκε ότι σκότωσε το παιδί της ενώ εκείνη επέρριψε την ευθύνη σε ένα άγριο ντινγκο.

Για τους Αυστραλούς ως “Razorback” χαρακτηρίζεται ένας αγριόχοιρος καλυμμένος με μακρύ, σκληρό τρίχωμα και το οποίο διακρίνεται από τσαμπουκαλεμενο χαρακτήρα. Ο Mulchachy παραδίδει ακριβώς αυτό το πράγμα αλλά στο… δεκαπλάσιο μέγεθος και νεύρο!

Το “γουρούνι” διακρίνεται από μια διττοτητα. Από την μία πλευρά είναι μια άγρια δύναμη της φύσης, ένα αρπακτικό που δεν φοβάται την ανθρώπινη παρουσία. Από την άλλη εδώ το θηρίο εκπέμπει μια σχεδόν μεταφυσική αίσθηση. Υπάρχει περίπτωση να μας έστειλε η μητέρα φύση τον” Τιμωρο” της Ένα “τέρας” που χρησιμοποιεί την νύχτα ως καμουφλάζ και το οποίο “στοιχειώνει” μια ολόκληρη και απομονωμένη κοινότητα. Ναι εδώ συναντάμε τον Michael Myers σε τετράποδη εκδοχή!

Τα animatronics και τα πρακτικά εφέ, παρά το χαμηλό μπάτζετ, είναι άκρως λειτουργικά και ο σκηνοθέτης εφαρμόζοντας τις “less is more” διδαχές / τακτικές των Hitchcock και Spielberg πραγματικά τα εξυψώνει στα μάτια μας. Μάλιστα λίγο καιρό ύστερα από την διανομή του RAZORBACK o Spielberg πήρε τηλέφωνο τον Mulchachy ώστε να του αποκαλύψει τι τεχνικές εφάρμοσε ώστε να γυρίσει ορισμένες σκηνές του!

Αλλά η πραγματική άγρια ομορφιά του φιλμ εντοπίζεται σε μια σεκάνς όπου ένας από τους ήρωες αναγκάζεται να κάνει ένα “spiritual journey” μεσα στην καυτή έρημο…

Εδώ το RAZORBACK αποκτά αρτιστικα ψυχεδελικες πινελιές. Η χρωματική παλέτα είναι εξωπραγματικα όμορφη και σκαλωτικη. Σε αυτή την σκηνή, που λειτουργεί άνετα και ως Acid Trip, ο Mulchachy “ζωγραφίζει” τα πλάνα του σχεδόν όπως ζωγράφιζε ο Νταλί τους πίνακες του. Απλά στην προκειμένη περίπτωση ο “Νταλί” φαίνεται να έχει κατεβάσει πρώτα κάνα δεκαλιτρο Αυστραλιανής μπύρας!

Η φωτογραφία του Dean Semler (τον οποίο βιάστηκε να τον καπαρώσει ο σκηνοθέτης ύστερα από την δουλειά που έκανε στο MAD MAX) είναι εξαιρετική . Μοιάζει απόλυτα φυσική αλλά και απόκοσμη ταυτόχρονα. Η ατμόσφαιρα και η φωτογραφία αυτής της ταινίας είναι τα πραγματικά ατού της. Σε αυτό τσονταρε τα μέγιστα και η κίνηση του Mulchachy να εξασφαλίσει τότε τις φρέσκιες παρτίδες ενός καινοτόμου φιλμ που ετοιμαζόταν να ρίξει στην αγορά η Kodak.

Ερμηνευτικά το RAZORBACK είναι κομπλέ, με τον “παππούBill Kerr να ξεχωρίζει από το Cast. Η τεράστια εμπειρία του αλλά και το παρουσιαστικο του μας φανερώνουν έναν ικανότατο και Macho καουμπόη αλλά στον αντίποδα και μια θλιμμένη φιγούρα που καταδιωκεται συνεχώς από το τραύμα και τις εμμονές της. Ο χαρακτήρας αυτός αναδεικνύει το γουέστερν ύφος του RAZORBACK μιας και λειτουργεί ως Κυνηγός κεφαλών χαυλιοδοντων. Σε αντίθεση με άλλους επίδοξους κυνηγούς της τέχνης, όπως είναι ο Καπετάνιος Ahab του Χέρμαν Μελβιλ , εδώ θα συμπασχεις μαζί με έναν εμμονικο γερό που πασχίζει να εξιλεωθεί σκοτώνοντας το κτήνος. Και ναι φαντάζει ύβρις το να πιστεύει ένας άντρας ότι μπορεί να τα βάλει με τέτοιο θηρίο όμως ο άντρας αυτός διακρίνεται από μια τραγικότητα που απλά δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο.

Στο πλευρό του πετυχαίνουμε τον Carl (Gregory Harrison) να αναζητά μέσα στην έρημο την γυναίκα του Beth (Judy Morris). Η τελευταία είναι μια δυναμική και έγκυος, ρεπόρτερ που αποφάσισε να εξιχνιάσει την υπόθεση του Jake Cullen. Η έρευνα της τελικά την οδήγησε στην εξαφάνιση της και τώρα ο Carl είναι έτοιμος να κινήσει σκόνη και ουρανό ώστε να την φέρει πίσω στο σπίτι τους.

Επάνω στην αναζήτηση του ο Carl θα πέσει επανω σε δύο ντόπιους που ζεχνουν βλαχια, αλκοόλ και κακές προθέσεις. Είναι πεπεισμένος ότι οι άντρες αυτοί σκότωσαν την γυναίκα του αλλά στην πορεία ανακαλύπτει μια πολύ πιο φριχτή αλήθεια. Οι δύο βλάχοι λειτουργούν ως τα ανθρώπινα “τέρατα” που οφείλει να έχει μια τέτοια ιστορία. Ο Wes Craven αν περνούσε κάποτε από την επαρχία της Αυστραλίας άνετα καθόταν να πιει μερικές μπύρες μαζί τους!

Μέσω του Carl ο σκηνοθέτης περνάει μια light φιλοσοφία γύρω από την σχέση μας με την μητέρα φύση και τα υπόλοιπα παιδιά της. Εξετάζει τόσο τον σεβασμό όσο και την ασέβεια που δείχνουνε απέναντι τους. Αλλά κυρίως εδώ έχουμε μια γνήσια ιστορία επιβίωσης όπου ένας άντρας καλείται να μονομαχήσει με ένα κτήνος.

Ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω έχουμε και ένα άκρως επιθετικό οικολογικό μήνυμα του σκηνοθέτη. Και καλά ξηγιέται διότι όπως έχουμε αποδείξει, αμέτρητες φορές, στο παρελθόν το είδος μας δεν χαμπαριαζει άμα το πάρεις με το καλό. Αντίθετα αν εξαπολύσεις επάνω μας μια τεράστια και πεινασμένη δύναμη της φύσης δεν αποκλείεται να κάτσουμε και να αναθεωρήσουμε ριζικά την θέση μας σε αυτό το οικοσύστημα. Δεν αποκλείεται να επιδιώξουμε να ξαναβρουμε την ισορροπία ανάμεσα μας. Αν επιβιώσουμε από αυτό πρώτα φυσικά…

Οι ηθοποιοί του RAZORBACK κάνουν τίμια δουλειά όμως στην τελική είναι το θηρίο και η αισθητική του Mulchachy αυτά που σε ανταμείβουν για το εισιτήριο και τις μπύρες που αγόρασες…

Το RAZORBACK εισβάλοντας στις αίθουσες, τον Νοέμβρη του 1984, απέτυχε να γκρεμίσει το Box Office με την ίδια άνεση που το θηρίο του κατεδάφιζε καλύβες. Δεν ήταν και λίγοι οι κριτικοί που το έκριναν ως “ripoff του JAWS” αλλά επίσης αρκετοί παραδέχτηκαν τα εφέ και τις σκηνοθετικες καινοτομίες και την αισθητική του Mulchachy.

Πάντως μέσω του VHS το φιλμ απέκτησε Cult στάτους και έδωσε την ευκαιρία στον Russell Mulcahy να γυρίσει το υπέρτατο HIGHLANDER, το φιλμ που του επέτρεψε να εξελίξει θεαματικά το ύφος και τις τεχνικές του ενώ παράλληλα του εξασφάλισε κινηματογραφικη αθανασία.

Έχοντας αρκετές προσωπικές εμπειρίες απέναντι σε αγριογούρουνα (τίποτε το πονηρό ή το αιματηρό, don’t worry!) μπορώ να πω ότι πρόκειται για πανέξυπνα και υπέροχα πλάσματα. Είτε μικρά είτε μεγαλούτσικα σε μέγεθος τα ζώα αυτά έχουν την ικανότητα να κινούνται σε φουλ stealth ρυθμούς αλλά όταν το κρίνουν απαραίτητο (ή απλά το επιθυμούν…) κάνουν επίτηδες θόρυβο ώστε να σου κάνουν ξεκάθαρη την παρουσία τους.

Ω ναι, τα πλάσματα αυτά είναι μάστορες στον ψυχολογικό πόλεμο!

Με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί και το κτήνος του Mulchachy στο RAZORBACK. Ένα γνήσιο “τέρας” που πάρα το γεγονός ότι εμφανίζεται στην οθόνη το πολύ 15 λεπτά σε αναγκάζει να σκαναρεις συνεχώς το τοπίο μπας και εντοπίσεις κάποια ένδειξη της παρουσίας του ενώ όταν ξαφνικά δώσει σημεία ζωής θα σε συναρπάσει και θα σε τρομοκρατησει ταυτόχρονα.

Η σημαντική διαφορά είναι ότι αν πετύχεις την δεύτερη εκδοχή του “γουρουνιού” κανένα δέντρο, όσο ψηλό και γερό και αν είναι ΔΕΝ θα σου εξασφαλίσει την επιβίωση σου…

Βαθμολογία : Το να ανοίξεις “beef” με αυτό το γουρούνι είναι πραγματικά κακή ιδέα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: