Design a site like this with WordPress.com
Get started

METALLICA “Ride The Lightning” : Η “γριά σπίθα” δεν λέει να σβήσει.

By Αντρέι Κοτσεργκιν

Μέσα από την ωμή, αλλά και ακατέργαστη, δύναμη του Kill em’ All ντεμπούτου τους οι METALLICA εξελίχθηκαν σε βασικούς πρεσβευτές / θεμελιωτές της Thrash Metal σκηνής του Bay Area.

Η underground υποδοχή που γνώρισε ο δίσκος τους εξασφάλισε περιοδείες με μπάντες όπως οι VENOM (Seven Dates of Hell tour), συγκροτήματα που μέχρι πρότινος τα νεαρά ρεμάλια που απαρτίζαν τους METALLICA τα είχαν ως είδωλα!

Να όμως που οι James Hetfielld, Lars Ulrich, Kirk Hammet και Cliff Burton ήταν αποφασισμένοι να μην βολευτούν με τα “σκουπίδια” και έτσι έναν χρόνο αργότερα, το 1984, προβαίνουν στην κυκλοφορία του Ride The Lightning.

Το μόλις δεύτερο άλμπουμ της μπάντας δεν εκτόξευσε τους METALLICA μονάχα εμπορικά αλλά τους οδήγησε σε μια θεαματική αναθεώρηση και εξέλιξη της τέχνης τους.

Οι ταχύτητες έπεσαν αλλά η ατμόσφαιρα βαρυνε περισσότερο από ποτέ. Οι στίχοι έπαψαν να σου λένε “Kill, Kill, Kill!” και ξεκίνησαν να σε οδηγούν σε βαθύτερα μονοπάτια που στις διακλαδώσεις τους πετύχαινες σκέψεις που περιστρεφονταν γύρω από την λογοτεχνία, το δικαστικό σύστημα μέχρι και την Θεία Τιμωρία.

Ιδού μια μπάντα που κάποτε στολίζε τα εξώφυλλα των lp της με χεστρες…

και τώρα ξαφνικά τραγουδάει στίχους βγαλμενους μέσα από τα βιβλία του Χέμινγουεϊ και εξαπολύει μελωδίες που μοιάζουν να έρχονται μέσα από το απόλυτο άγνωστο που θέσπισε ο H. P. Lovecraft!

Για να συμβεί αυτό ο Cliff Burton φρόντισε να κάνει εντατικά μαθήματα στα φιλαράκια του.

Την ώρα που οι υπόλοιποι τρεις κατέβαζαν στρατιές από μπύρες ο Burton ναι μεν έπινε και αυτός τις μπύρες του αλλά παράλληλα μελετούσε εκτενώς όχι μόνο θεωρία της μουσικής αλλά και λογοτεχνικά έργα γνωστών συγγραφέων. Μέσα από τις μελέτες του φρόντιζε να εξελίσσεται συνεχώς ως μουσικός. Ο Clint ήταν αποφασισμένος να μετατρέψει το μπάσο σε βασική δύναμη της μπάντας και φρόντισε να μεταλαμπαδευσει τις γνώσεις του και την διάθεση για πειραματισμό στα φιλαράκια του.

Ο Burton συνέθεσε μεγάλο μέρος των τραγουδιών ενώ έσπρωξε τον Hetdielf όχι μόνο στο να πειραματιστει με την κιθάρα του αλλά και να απελευθέρωθει στον τρόπο που μέχρι πρότινος έγραφε στίχους. Ο James απέκτησε μια πιο κοινωνικά αφυπνισμένη προσέγγιση ως προς την γραφή του ενώ τόλμησε να σταξει μέσα στους στίχους την προσωπική του φιλοσοφία και τις ανησυχίες του. Εδώ επιτέλους αρχίζει να μας φανερώνει μια ευαίσθητη πλευρά του που αρκετές δεκαετίες αργότερα θα τολμούσε να την φανερώσει σε “κοινή θέα”, μέσα από δίσκους όπως τα LOAD και RELOAD.

Το Ride The Lightning διακατεχεται από ένα, απρόσμενα για την εποχή, “σοφιστικέ” ύφος το οποίο ισορροπεί ιδανικά με την βαριά και ηλεκτρική του δύναμη.

Δίχως τα πειράματα του “τρελού μουσικού” Cliff Burton πιθανότατα οι METALLICA δεν θα είχαν κάνει ποτέ τους την μετάβαση από τις thrash “φαβελες” στις μεγάλες και φωτεινές αρένες.

Καθοριστική ήταν και η συνεισφορά του παραγωγού Flemming Rasmussen, τον οποίο επέλεξε προσωπικά ο Lars Ulrich διότι εκτιμούσε την δουλειά που έκανε στο Difficult to Cure άλμπουμ των RAINBOW. Οι συνεργάτες του παραγωγού στα Sweet Silence Studios δεν έβλεπαν κάτι το “ξεχωριστό” στους METALLICA όμως εκείνος διέκρινε το ταλέντο και τις προοπτικές.

Ποίος νοιάζεται που δεν μπορούν να παίξουν καλά? Ακούστε την ενέργεια που βγάζουν!”. Αυτή ήταν η αρχική του αντίδραση ενώ στην συνέχεια φρόντισε να παραδώσει και μαθήματα τεχνικής στους τέσσερις νεαρούς που είχε μπροστά του. Μάλιστα ο Rasmussen κατέληξε να λειτουργεί και ως ” πατρική φιγούρα “απέναντι τους. Όντας εντελώς άφραγκοι τότε οι Metallica κατέληξαν να κοιμούνται μέσα στο στούντιο ενώ κατά καιρούς ο παραγωγός τους έβαζε χέρι ώστε να κάνουν επιτέλους κάνα μπάνιο ή να αλλάξουν έστω μια μπλούζα!

Ανάμεσα σε όλα τα καλά που έκανε ήταν να πιάσει τον Lars και να του κάνει “ιδιαίτερα” στα ντραμς. Του δίδαξε τεχνικές ρυθμού και του έδειξε πως να χαλιναγωγει την ανάγκη του για ταχύτητα προς όφελος των τραγουδιών.

Φυσικά έπαιξαν ρόλο και οι συμπτώσεις στην δημιουργία του δίσκου. Μια μέρα κάποιος έκλεψε τον εξοπλισμό της μπάντας γεγονός που τσιτωσε τα μέλη της. Εύγε και στους ANTHRAX που τους δάνεισαν τον δικό τους εξοπλισμό! Σε μια φάση ο Hetfield θεωρούσε ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε διπλό ρόλο τραγουδιστή / κιθαρίστα οπότε η μπάντα προσέγγισε τον τότε τραγουδιστή των ARMORED SAINT, John Bush. Ο τελευταίος αρνήθηκε καθώς τότε οι Saint βρίσκονταν στα ντουζενια τους. Πάλι καλά διότι ειλικρινά σήμερα ποίος θα μπορούσε να φανταστεί τους METALLICA δίχως την χαρακτηριστική φωνή του James πίσω από το μικρόφωνο? Για την ιστορία ο Bush αρκετά χρόνια μετά πήρε μεταγραφή στους ANTHRAX δίνοντας σύγχρονη πνοή στην μπάντα και στο μουσικό της ύφος.

Οι METALLICA έκαναν τις πρόβες για τα τραγούδια του Ride… στο ίδιο μέρος όπου προβαραν τα δικά τους οι MERCYFUL FATE, στην Κοπεγχάγη. Η σκοτεινή και σχεδόν “μεταφυσική” αύρα που άφησαν οι τελευταίοι πίσω τους φαίνεται να επηρέασε αρκετά τους Αμερικανούς συναδέλφους και εκτιμητες τους!

Ιδέες, υλικό και καυλα υπήρχε εξαρχής ώστε να δημιουργηθεί το Ride… Εκεί που υστερούσε η μπάντα ήταν στο να βρει μια “στέγη ” που θα τους εξασφάλιζε σιγουριά και στήριξη.

Μπορεί με το Kill em’ all ντεμπούτο τους οι METALLICA να τσονταραν τα μέγιστα στην έξαρση της Thrash σκηνής όμως η, ανεξάρτητη, Megaforce Records, με την οποία είχαν τότε συμβόλαιο αδυνατούσε να τους στηρίξει οικονομικά ώστε να κάνουν το επόμενο, τεράστιο, βήμα της καριέρας τους. Η αλήθεια είναι ότι ο παραγωγός Jon Zazula ποτέ του δεν πίστεψε στις δυνατότητες για περαιτέρω εξέλιξη που είχε η μπάντα. Απογοητευμένοι από την έλλειψη στήριξης και προώθησης οι METALLICA αναζήτησαν τις τύχες τους αλλού…

Η αναζήτηση νέου στούντιο αρχικά οδήγησε την μπάντα σε συζητήσεις με την Bronze records. Το “μεγάλο κεφάλι” της εταιρείας, Gerry Bron, αφού άκουσε τον δίσκο έκρινε ότι… “δεν είχε γίνει καλή δουλειά“. Μάλιστα απαίτησε από την μπάντα να ηχογραφήσει ξανά ολόκληρο το άλμπουμ σε Αμερικανικό έδαφος! Οι πεισματαρηδες και τότε ακόμη πιστοί στο όραμα τους METALLICA τον έγραψαν… στις χορδές τους και αποχώρησαν.

Η λύτρωση ήρθε μερικές μέρες αργότερα όταν ο Michael Alago της Elektra Records είδε την μπάντα να παίζει σε μια συναυλία στο Σαν Φρανσίσκο. Οι υπογραφές έπεσαν και το συγκρότημα είδε από πρώτο χέρι ότι η Elektra και θα τους προμοταρε σωστά και δεν θα τους έβαζε “χέρι” σε δημιουργικό επίπεδο.

Μάλιστα οι METALLICA εξέφρασαν την εκτίμηση τους για την εταιρεία διανομής και μέσα από τα credits του άλμπουμ :

“METALLICA’s fight for world domination has been made easier by the following wonderful human beings: Cliff Burnstein, Peter Paterno, Michael Alago, Peter Mensch, John Cochrane, Gary Casson…”

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η σύναψη συνεργασίας ανάμεσα σε μπάντα και εταιρεία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πορεία όχι μονάχα των METALLICA αλλά και της Heavy μουσικής γενικότερα.

Ο τίτλος του δίσκου ήρθε στο μυαλό του Kirk Hammet ενώ διάβαζε τo THE STAND του Stephen King.Το εξώφυλλο του δίσκου, σχεδιασμένο από την AD Artists, αν και μνιμαλιστικο σε βυθίζει στους σκουρους μπλε χρωματισμούς του και σε προετοιμάζει για το ΣΟΚ που θα υποστείς βάζοντας για πρώτη φορά το βινύλιο ή το CD να παίξει!

Μία και πιάσαμε την ιστορία ας κάνουμε μια αναδρομή στις τραγουδαρες που απαρτίζουν τον δίσκο :

Fight Fire With Fire…

Η διαπίστωση ότι οι METALLICA έριξαν λίγο ταχύτητες αλλά δίχως να θυσιάσουν το μέταλλο και το τσαγανό τους έρχεται από νωρίς. Με στίχους που αναφέρονται στο πυρηνικό ολοκαύτωμα και τον επερχόμενο Αρμαγεδδών και με ένα solo που στο φινάλε εξελίσσεται σε “πυρηνική έκρηξη” το τραγούδι αυτό σε μπάζει με Speedατους ρυθμούς στην νέα και λαμπρή εποχή της μπάντας.

Ride The Lightning…

Το να έχεις καταδικαστεί στην ηλεκτρική καρέκλα ενώ στην πραγματικότητα είσαι αθώος και να περιμένεις την “απόδοση δικαιοσύνης “είναι σίγουρα ένα από τα πιο έντονα και επιπονα συναισθηματικά “κελιά ” μέσα στα οποία μπορεί να εγκλωβιστει κάποιος. Το κομμάτι αυτό βγάζει στην επιφάνεια όλο αυτό το συναίσθημα αδικίας και απόγνωσης σε φουλ εφεκτ. Μια ηλεκτρική κριτική απέναντι στο Αμερικανικό δικαστικό σύστημα.

Στο κομμάτι ακούμε και ένα από τα τελευταία riffs που συνέθεσε ο Dave Mustaine για λογαριασμό των παλιοφιλων του…

For Whom The Bell Tolls…

Οι καμπάνες ξεκινάνε να χτυπάνε πένθιμα και τις διαδέχεται η κιθάρα. Η τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχεις αρχικά. Στην πραγματικότητα στην εισαγωγή ακούμε το μπάσο του Burton ενώ εκείνος πειραματιζεται με τους ενισχυτές και ένα wah wah πετάλι!

Προφανώς οι στίχοι του είναι επηρεασμένοι από την ομώνυμη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Fade to Black…

Η απόδειξη ότι οι μπαλάντες μπορούν να διακρίνονται από δύναμη και σκοτάδι και χωρίς να είναι αναγκασμένες μιλάνε για έρωτες. Στιχουργικά κινείται γύρω από την αυτοκτονία και εδώ ο James δείχνει να εξελίσσεται θεαματικά ως στιχουργός και τραγουδιστής. Οι στίχοι του ήρθαν στο μυαλό αφού εκλάπη ο εξοπλισμός της μπάντας και βρήκε τον εαυτό του χωμένο σε μια βαριά κατάσταση συναισθηματικά.

Η ακουστική κιθάρα σε συνδυασμό με τα καθαρά φωνητικά προδίδουν την αγάπη του James για τους Lynyrd Skynyrd και τον Free Bird ύμνο τους. Βέβαια εδώ όσο περνάνε τα λεπτά το κομμάτι αρχίζει να βαραίνει “επικίνδυνα” και ο ηλεκτρισμός καταλαμβάνει την ατμόσφαιρα στο τέλος.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ορισμένοι ανίδεοι κατηγόρησαν την μπάντα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι “εσπρωχνε τους νέους στην αυτοκτονία”. Το διαχρονικό κυνήγι μαγισσών που συναντάται και στην τέχνη της μουσικής. Αλλά όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Hetfield :

“Λάβαμε και λαμβάνουμε γράμματα που λένε ‘ το Fade to Black μου έσωσε την ζωή’. Αλλά κανένας δεν θέλει να το δει και αυτό. Είναι μάλλον υπερβολικά όμορφο και βαρετό.”

Το ύφος του Fade… φάνηκε “ανάρμοστο ” σε κάποιους χαρντκορ οπαδούς της thrash σκηνής και οι πρώτοι ψίθυροι περί ” ξεπουληματος “άρχισαν να ακούγονται για πρώτη φορά…

Trapped Under Ice…

Ένα τραγούδι που κυριολεκτικά “ξύπνησε μέσα από τον πάγο” καθώς ο Kirk Hammet χρησιμοποίησε ως μακέτα ένα κομμάτι με τίτλο “Impaler” και το οποίο είχε γράψει και συνθέσει την εποχή όπου έπαιζε ακόμη στους EXODUS.

Escape…

Ελαφρύ και κάπως συμβατικό το Escape αποτέλεσε προϊόν στουντιακης παρέμβασης. Το στούντιο ζήτησε από την μπάντα να γράψει ένα “radio friendly song” και το οποίο ειρωνικά δεν έπαιξε και πολύ στα ραδιόφωνα.

Πάρα τις επιρροές από μπάντες όπως οι Journey και Foreigner o Hetfield δεν γούσταρε ποτέ του το τραγούδι και κατά συνέπεια έχει παιχτεί live μόλις μία φορά σε ολόκληρη την ιστορία του συγκροτήματος! Συγκεκριμένα ακούστηκε στο Orion Music and More φεστιβαλ του 2012 και αυτό μόνο και μόνο επειδή οι METALLICA έπαιξαν ολόκληρο το Ride…

Creeping Death…

Μία μέρα ο Cliff φώναξε τους άλλους τρεις να αράξουν σπίτι του και να δουν το The Ten Commandments του Cecil B. DeMille και από κει και ύστερα όλα πήραν τον δρόμο τους.

Ένα τραγούδι που σε χτυπά πιο ανελέητα και από τις δέκα πληγές του Φαραώ.

The Call of Ktulu…

Χωρίς λόγια το The Call…όχι μόνο λειτουργεί ως ένα από τα κορυφαία κλεισίματα δίσκων στην ιστορία της Heavy μουσικής αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει απόλυτα την αισθητική των βιβλίων του H. P. Lovecraft. Το ότι ο μέγας Cthulhu βαφτίστηκε… “Ktulu” δεν οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος πάντως. Απλά η εταιρεία τον έγραψε έτσι ώστε να μπορούν να τον προφέρουν οι Αμερικανοί!

Το ιδανικό “soundtrack” καθώς περιμένεις ανήμπορος την στιγμή όπου θα σκάσει μύτη ο Τρόμος μέσα από το απόλυτο άγνωστο και η πιο τρανταχτη απόδειξη ότι η μουσική είχε ανάγκη από περισσότερο Cliff Burton…

Βγαίνοντας στα ράφια, τον Ιούλη του 1984, το Ride The Lightning αιφνιδίασε και συναρπάσε κοινό και κριτικούς. Οι δεύτεροι, στην πλειοψηφία τους, αποθέωσαν την όρεξη για πειραματισμό που διέκρινε την μπάντα αλλά και την ωρίμανση της σε τεχνικό και στιχουργικό επίπεδο. Μέχρι το 87 ο δίσκος είχε γίνει πλατινένιος.

Το 84 η γαλλική δισκογραφική Bernette Records εξαιτίας ενός τεχνικού λάθους τύπωσε το άλμπουμ σε πράσινο χρώμα αντί για μπλε. Γύρω στις 400 κόπιες κατέληξαν στην αγορά και προφανώς σήμερα θεωρούνται εξαιρετικά συλλεκτικές!

“Ξεπουληθηκαν οι METALLICA με το Ride The Lightning?”

Ιδού μια ερώτηση που δεν αξίζει να ξοδέψεις σάλιο ή μελάνι ώστε να την απαντήσεις.

Στην τελική απάντησε ο ίδιος ο James Hetfield, στα πλαίσια της περιοδείας του 84 και συγκεκριμένα στην εμφάνιση τους στο Monsters of Rock Festival, στο οποίο οι Metallica έπαιξαν μέσα στο επιβλητικό κάστρο του Donington και μπροστά σε 70 χιλιάδες θεατές :

“If You Came Here to see Spandex and makeup and the words ‘Ooh Baby’ in Every Fuckin Song this ain’t the Fuckin Band. We Came to Bang some Heads.”

Και διάολε μέχρι και σήμερα αυτή ακριβώς την επίδραση εξακολουθεί να ασκεί το άλμπουμ στους κατόχους του!

Στην ερώτηση πάλι σχετικά με το “αν ο δίσκος αυτός εδραιώσε την κυριαρχία μιας μπάντας και εξέλιξε την Heavy μουσική σε δυσθεώρητα επίπεδα, προσδίδοντας τις και φιλοσοφικές προεκτάσεις?” η απάντηση είναι μια και ξεκάθαρη :

Guilty as Charge!

Σήμερα, 38 ολόκληρα χρόνια ύστερα από την κυκλοφορία του, το Ride The Lightning παραμένει μια ηλεκτρική καρέκλα που όχι μονάχα αρνείται να σβήσει αλλά ακόμη και οι σπίθες της μοιάζουν να έχουν την ενέργεια και την δύναμη χιλίων κεραυνών…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: