The Hills Have Eyes : Αίμα, αιμομιξία και μερικά θαμμένα μηνύματα στους λόφους του Wes Craven…

by Αντρέι Κοτσεργκιν

Αφήνοντας τον “Leatherface” να χορεύει ανεξέλεγκτα, στο φινάλε του The Texas Chainsaw Massacre το 1974, ο σκηνοθέτης Tobe Hooper προκάλεσε αρκετές “ζημιές”…

Αρχικά βύθισε το “αγαθό” Αμερικανικό έθνος ακόμη πιο βαθιά στην “Satanic Panic” μαζική υστερία που το στοιχείωνε ύστερα από τις δολοφονίες που διέπραξαν τα “παιδιά” του Charles Manson. Διάολε μέχρι και σήμερα, εν ετει 2021, υπάρχει ακόμη κόσμος που πιστεύει όντως ότι το φιλμ του Hooper αφηγείται την “αληθινή ιστορία” μιας γνήσιας φαμίλιας των 70s!

Η δεύτερη “ζημιά” την οποία προκάλεσε ο σκηνοθέτης ακούει στο παρατσούκλι “Hicksploitation“. Η απεικόνιση που έκανε ο Hooper σε εκείνη την τρομερή και παρανοϊκή οικογένεια αποτέλεσε την βασικότερη επιρροή ώστε τα επόμενα χρόνια οι οθόνες μας να πλημμυρίσουν από κάθε λογής επικίνδυνους και ανώμαλους Αμερικανοβλαχους. Ένας θεσμός που επίσης διατηρείται μέχρι και σήμερα. Προφανώς ο Hooper άντλησε έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες όσο ζούσε στις επαρχίες του ενδόξου Νότου και τις εξέλιξε σε κινηματογραφικο τρόμο και σαδισμό επιστρατευοντας κάποιες Καλλιτεχνικες ελευθερίες και εμπνεύσεις.

Η τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι πρόσφατα διότι πλέον δεν αποκλείω το ενδεχόμενο ορισμένες Hicksploitation ταινίες να λειτουργούν και ως ντοκιμαντέρ…

Η τρίτη και μεγαλύτερη “ζημιά” συναντάται στο γεγονός ότι μέσω του The Texas Chainsaw Massacre o Tobe Hooper εγκαθίδρυσε δική του “σχολή” και το πρώτο “μάθημα” που παρέδωσε κατέληξε να εμπνεύσει αμέτρητους επίδοξους σκηνοθέτες να γυρίσουν τις δικές τους Horror ταινίες :

Δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλο πορτοφόλι ώστε να κάνεις καλό σινεμά και για να κατορθώσεις να τρομοκρατησεις το κοινό σου.

Παίρνοντας ως μακέτα το ωμό και “σκονισμένο” ύφος του The Texas Chainsaw Massacre ο Wes Craven, τρία χρόνια αργότερα, θα μας συστήσει στην δική του εκδοχή της δυσλειτουργικης Αμερικανικής οικογένειας.

Το The Hills Have Eyes βγήκε στις αίθουσες το καλοκαίρι του 1977 και στην χώρα μας μεταφράστηκε ως “Αίμα στους Λόφους“. Και ναι όντως υπήρχε άφθονο αίμα μέσα στο φιλμ. Αλλά ο μεταφραστής παρέλειψε να μας μεταφέρει και τα υπόλοιπα ( όχι και τόσο καλά) θαμμένα μυστικά που βρίσκονταν κάπου εκεί έξω, στα βουνά και τις ερημιες της Νεβάδα :

Κανιβαλισμος, φόνος, βιασμός, αιμομιξία… Α και φυσικά και ο Michael Berryman!

Ω ναι, ο Wes Craven έκανε πραγματικά ότι περνούσε από το χέρι και την κάμερα του ώστε να εκτοξεύσει κατακόρυφα την δυσπιστία και τον φόβο απέναντι στους κατοίκους των πιο αποκρυμνων και “παραδοσιακών” περιοχών του Αμερικανικού Νότου.

Φυσικά ο Craven δεν είχε ανάγκη τον Hooper να του μάθει πως να χειρίζεται την φρίκη, την βία και τον τρόμο. Στην τελική το The Last House on The Left προηγήθηκε του The Texas Chainsaw Massacre κατά δύο χρονάκια! Απλά ο συνάδελφος του ύψωσε το δάχτυλο προς μια κατεύθυνση η οποία προσφερόταν απλόχερα για περαιτέρω εξερεύνηση.

Εκτός από “οδηγίες” ο Craven δανείστηκε από τον Hooper τον Robert Burns (production designer στο T.T.C.M.) αρκετά από τα props “οστά και κρανία” που κάποτε κόσμουσαν το σπίτι μιας φαμίλιας ψυχακηδων και πλέον θα διακοσμουσαν την σπηλιά μιας άλλης, ενώ προσπάθησε να καπαρώσει και τον “LeatherfaceGunnar Hansen αυτοπροσώπως! Ο ηθοποιός τελικά αρνήθηκε επειδή… ήθελε να αφοσιωθεί στην συγγραφική του καριέρα αλλά όπως αποκάλυψε αργότερα τελικά μετάνιωσε για αυτή του την επιλογή…

Δανεικες ήταν και οι κάμερες με τις οποίες γυρίστηκε η ταινία μιας και ο Craven τις εξασφάλισε από έναν διάσημο τότε πορνογραφο στην Καλιφόρνια. Γενικότερα το μπάτζετ ήταν αρκετά “σφιχτό“. Ακόμη πιο “σφιχτός” υπήρξε ο παραγωγός Peter Locke που παίζει να έσπασε πραγματικά τα αρχιδια του Wes…

O Locke έχοντας γοητεύει (αλλά και μυριστεί $) με το The Last House on The Left επιθυμούσε να χρηματοδοτησει ένα παρόμοιο πρότζεκτ. Το “αγκάθι “ήταν ότι ο ίδιος ο Craven , όσο οξύμωρο και αν ακούγεται σήμερα, δεν ήθελε το επόμενο του φιλμ να κινείται στα “περιοριστικά” (όπως τα θεωρούσε τότε) πλαίσια του Horror σινεμά…

Σύμφωνα με τον ίδιο τον σκηνοθέτη το The Last House… ήταν “η δήλωση του γύρω από την ανθρώπινη διαφθορά” και δεν ένιωθε έτοιμος να περάσει ξανά μέσα από μια παρόμοια διαδικασία. Αντίθετα επιθυμούσε να γυρίσει μια μεταφορά της ιστορίας των Χανσελ και Γκρετελ. Βέβαια ελάχιστοι παραγωγοί θα έδιναν την ευκαιρία σε έναν τύπο που έκανε το ντεμπούτο του με μια τόσο ωμή και βίαιη ταινία να γυρίσει ένα “παιδικό φιλμ“. Ταυτόχρονα ο Locke είχε πάθει εμμονή να του δώσει ο Craven το Exploitation φιλμ που απαιτούσε από εκείνον…

Πάντως όπως επισήμανε (εύστοχα) τότε ο Steve Palopoli, της εφημερίδας Metro Sillicon Valley, το The Hills… κρύβει μέσα του κάποια χτυπητα στοιχεία και νοήματα τα οποία συναντώνται στο (όχι και τόσο παιδικό) παραμύθι των αδελφών Γκριμ. Συγκεκριμένα και στις δύο ιστορίες οι ήρωες χάνονται στην άγρια φύση και οι κακοί τους καραδοκούν με σκοπό να τους κανιβαλισουν. Στο φινάλε οι πρώτοι κατορθωνουν να βγουν νικητές από την αναμέτρηση επιστρατευοντας αυτοσχέδιες παγίδες που τους επιτρέπουν να παρακαμψουν τις σωματικές τους αδυναμίες απέναντι στα “αρπακτικά“.

Ο Craven άντλησε άφθονη έμπνευση και από τον τρομερό θρύλο του Sawney Bean, ενός σκωτσεζου που υποτίθεται ότι μαζί με την φατρία του σκότωσαν και κανιβαλισαν πάνω από χίλιους ανθρώπους. Αυτό που ιντριγκαρε τον σκηνοθέτη είναι η πινελιά του θρύλου που λέει ότι όταν τελικά οι εχθροί του Bean κατόρθωσαν να τον αιχμαλωτισουν τον διαμέλισαν σε τέσσερα κομμάτια, τον κρέμασαν και τον έκαψαν…

Η σκέψη ότι πολιτισμένοι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στα άκρα της απόλυτης κτηνωδίας και του σαδισμου, υπό τις (α)κατάλληλες περιστάσεις και συνθήκες τρομοκρατουσε και συναρπάζε ταυτόχρονα τον δημιουργό.

Στο The Hills… μια αστική οικογένεια χάνεται κάπου στο απόλυτο πουθενά της Νεβάδα και σύντομα καταλήγει να μάχεται για την ζωή της απέναντι στους ντόπιους. Μια άλλη δεμένη οικογένεια που απαρτίζεται από αμείλικτους φονιάδες και κανίβαλους.

Μέσω του φιλμ του ο Wes Craven μας έστειλε ένα ξέφρενο Road Trip κατευθείαν μέσα στην ερημιά και την βλαχια του Αμερικανικού Νότου. Μας τρόμαξε και μας βασάνισε με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο αποκαλυπτοντας μας την βία και την διαστροφή που κατοικούν στα βουνά . Και τα δύο πηγάζουν μέσα από την φτώχεια, την εγκατάλειψη, την αιμομιξία και την απόλυτη παρακμή. Πέρα από αιματηρή διασκέδαση το The Hills κατορθώνει να σε προβλημάτισει για μερικά πραγματάκια.

Τουλάχιστον στις, ελάχιστες, παύσεις ηρεμίας που σου δίνει ο σκηνοθέτης του

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να “καταδίκασω” εντελώς την φαμίλια των τρελών φονιάδων που έχτισαν το σπίτι τους όσο πιο μακριά μπορούσαν από τον πολιτισμό. Τουλάχιστον τα παιδιά αυτής της οικογένειας διότι αποτελούν το επικίνδυνο “προϊόν” ενός αυταρχικου και σχεδόν “λυσσασμενου” πατριάρχη. Τα παιδιά κάνουν απλά όλα όσα εκείνος του δίδαξε και επέβαλλε.

Στον αντίποδα δεν θα νιώσεις όμως και κάποια ιδιαίτερη συμπόνια για λογαριασμό τους. Η βαρβαρικη, σχεδόν πρωτόγονη, εμφάνιση και συμπεριφορά τους απλά δεν στο επιτρέπει.

Σε αυτό το τελευταίο τσονταρουν τα μέγιστα οι “μπαμπάςJames Whitworth και ο “γιόκαςMichael Berryman

Ο πρώτος ως “Papa Jupiter” λειτουργεί ως μια θηριώδης και αδίστακτη απειλή. Αλλά τελικά ο τζούνιορ είναι εκείνος που κλέβει την παράσταση!

Ως “Pluto” o Berryman μας χαρίζει μια από τις πιο αλλόκοτες μορφές στην ιστορία του σινεμά. Τρομαχτικός και σχεδόν αποκοσμος από την μία σου προκαλεί φρίκη αλλά από την άλλη σκαλώνει το βλέμμα σου επάνω του καθώς νιώθεις την ανάγκη να παρατηρήσεις και να “μελετήσεις” αυτή την παραμόρφωση που ξέρασε μπροστά σου η φύση αλλά και το “έθιμο” της αιμομιξίας.

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα που και πως ανακάλυψε ο Wes τον τρελαμένο αυτόν Τιτανα αλλά όπως και να χει ο Berryman εξελίχθηκε όχι μονάχα στην βασική ατραξιόν του φιλμ αλλά και σε έναν εξαίρετο επαγγελματία.

Ο Berryman πάσχει από 26 γενετικά ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες του δεν λειτουργούν. Τα γυρίσματα έγιναν στην έρημο όπου το θερμόμετρο πολλές φορές χτυπούσε 49αρια. Ο Berryman όχι απλά υπέφερε αλλά κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να πεθάνει! Και όμως ολοκλήρωσε τα γυρίσματα σαν καλός στρατιώτης. Ως κίνητρο είχε την αγάπη του για το σινεμά τρόμου και ειδικότερα για τα κλασσικά τέρατα της Universal. Ο τύπος λόγω της κατάστασης του μεγάλωσε σε ένα κλίμα απομόνωσης και η μοναδική του διαφυγή ήταν η τηλεόραση. Πλέον είχε την ευκαιρία να τρομοκρατησει αλλά και να συναρπάσει το κοινό όπως έκανε η Μούμια ή ο Δρακουλας!

Σύμφωνα με παλαιότερη του δήλωση ένα βράδυ παρακολουθούσε την ταινία του σε ένα σινεμά και μια γυναίκα που καθόταν μπροστά του, αηδιασμενη, δήλωσε φωναχτά “αυτή η ταινία είναι άρρωστη και ανώμαλη!”. Η αντίδραση του Berryman ήταν να σκύψει το κεφάλι του ακριβώς μπροστά στο δικό της και να της πει :

“You’re Damn right lady, this movie is Sick!”

Πέραν του υπέροχου και τόσο μοναδικού Michael Berryman από το cast ξεχωρίζω αυτόν τον εκπληκτικό σκύλο!

Ο “Beast” είναι πραγματικά ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου! Αρκεί φυσικά να τον έχεις με το μέρος σου… Ένα απόλυτα πιστό και πανέξυπνο τετράποδο που άμα το κρίνει απαραίτητο δεν θα διστάσει να εξελιχθεί σε ικανότατο Assasin της ερήμου…

Ύστερα από ένα πετσόκομμα που έριξε στην τελική κόπια του The Hills… και εξασφαλιζοντας ένα R~Rating (αντί ενός X που θα έριχνε την ταινία στα τσονταδικα) ο Wes Craven παρέδωσε στον Locke το Exploitation φιλμ που ο τελευταίος επιθυμούσε τόσο πολύ. Και μάλιστα ενώ στην διάρκεια των γυρισμάτων ο παραγωγός του είχε βγάλει το λάδι.

Ο Locke κανόνισε οι ηθοποιοί να πληρωθούν με τις μίνιμουμ αποδοχές, προσέλαβε τεχνικούς που δεν ανήκαν σε κάποιο συνδικάτο και φρόντιζε να βρίσκεται κάθε μέρα στο γύρισμα ώστε να βεβαιωθεί ότι ο Craven δεν… Κωλοβαραγε. Συν ότι απαίτησε να κάνει και ένα cameo!

Μέσα από αντίξοες και αφιλοξενες συνθήκες και καταστάσεις το The Hills Have Eyes κατάφερε να στήσει ενέδρα στο Box Office του 1977, βγάζοντας κέρδη που ξεπέρασαν τα 25 εκατομμύρια δολάρια! Θετικές ήταν, στην πλειοψηφία τους, και οι κριτικές. Χτυπητη παραφωνία αποτέλεσε φυσικά ο Roger Ebert που έκρινε το The Hills… “υπερβολικά παρακμιακό” για τα γούστα του.

Αλλά οκ όπως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν ο μακαρίτης κριτικός ελάχιστη αγάπη και κατανόηση έτρεφε για αυτό το είδος σινεμά…

Η επιτυχία του The Hills… οδήγησε στην δημιουργία ενός, όχι εξίσου καλού, sequel το 1985. Ο Wes το γύρισε επειδή ήταν υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου και η αίσθηση “αγγαρείας” που τον διακατειχε είναι απόλυτα ευδιάκριτη μέσα στην ταινία. Πάντως το ορίτζιναλ φιλμ αναζοπυρωσε το Hicksploitation Craze ενώ το 2006 ο Alexander Aja του έδωσε ένα, ψυχαγωγικό αλλά όχι ισάξιο, remake.

Όμως αυτά και τα υπόλοιπα κεφάλαια που ξεφυτρωσαν από τους 70s “λόφους” του Wes Craven δεσμεύομαι να τα αναλυσουμε κάποια άλλη φορά…

Σε μια σκηνή της ταινίας διακρίνεται ένα σκισμένο πόστερ του JAWS. O Sam Raimi ερμήνευσε την παρουσία του ως μια δήλωση του Craven σε φάση :

“Το Jaws είναι απλά Pop Horror. Αυτό που έχω εγώ είναι γνήσιο Horror.”

Το 1981 ο Raimi στόλισε το ΤΗΕ EVIL DEAD φιλμ του με ένα πόστερ του The Hills…! Μια τρολια που λειτουργούσε παράλληλα και ως φόρος τιμής. Ο Craven έδωσε την πληρωμένη του απάντηση τρία χρόνια μετά καθώς στο A Nightmare on Elm Street Σε μια φάση βλέπουμε την Nancy Thompson να πέφτει για ύπνο καθώς βλέπει στην τιβι το THE EVIL DEAD…

Η φιλική αυτή “κόντρα” / καλαμπουρι ανάμεσα σε δύο λαϊκά μαστορια του σινεμά τρόμου διατηρήθηκε για αρκετά χρόνια!

Στα χρόνια που ακολούθησαν το The Hills… κέρδισε την σφραγίδα του Cult. Ο Berryman εξελίχθηκε σε Horror είδωλο και η συνάδελφος του Dee Wallace σε “Scream Queen” μιας και έπαιξε σε ταινίες όπως είναι τα Cujo και The Howling. Μετέπειτα Horror franchises, όπως πχ το FRIDAY THE 13th, οφείλουν πολλά στον Craven και τους βλαχους / φονιάδες του. Ακόμη και τηλεοπτικές σειρές όπως τα THE X~FILES φρόντισαν να αποδώσουν φόρο τιμής, μέσα από επεισόδια όπως το “Home”…

Κατά καιρούς κριτικοί, θεατές και “φιλόσοφοι” του σινεμά έχουν αποδώσει διάφορες ερμηνείες, κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου, απέναντι στο The Hills… O ίδιος ο Craven έχει δηλώσει ότι η ταινία του “εκφράζει την οργή απέναντι στην Αμερικανική κουλτούρα και την μπουρζουαζία.”

Για μένα πάλι το The Hills Have Eyes είναι η βίαιη υπενθύμιση ότι ασχέτως κοινωνικής τάξης, καταγωγής και τρόπου ζωής όταν τα σκατα πέσουν στον ανεμιστήρα ως άνθρωποι θα καταφύγουμε πίσω στις πρωτόγονες και ανεξέλεγκτες ορμές μας, επάνω στην ανάγκη μας για επιβίωση…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: