DEMONIC : Ο Neil Blomkamp έχει ανάγκη από έναν γερό Εξορκισμό.

by Αντρέι Κοτσεργκιν

ΠΡΟΣΟΧΗ : Εισέρχεστε σε ζώνη SPOILERS!

Στο DEMONIC ένας έκπτωτος Neil Blomkamp αναλαμβάνει είτε επαγγελματική αγγαρεία ή απλά προσπαθεί να “ξεμουδιασει” από τις απανωτές καραντίνες, γυρνώντας ένα sci~fi / Horror φιλμ που το μπάτζετ του παίζει να κοστίζει όσο κόστιζε μισή γαρίδα από το DISTRICT 9 ντεμπούτο του.

Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν το μέγεθος του μπάτζετ καθοριστικό παράγοντα για την ποιότητα ή την επιτυχία μιας ταινίας. Ίσα, ίσα πολλές αγαπημένες μου ταινίες δημιουργήθηκαν με μόλις κάτι χιλιάρικα στην τσέπη, με δανεικες κάμερες ενώ σε κάποιες περιπτώσεις γυρίστηκαν ακόμη και παράνομα, καθώς οι σκηνοθέτες τους δεν είχαν λεφτά ούτε καν για να εξασφαλίσουν τις “απαραίτητες” άδειες. Πχ ο James Cameron για να γυρίσει την, θρυλική πλέον, σκηνή όπου ο Εξολοθρευτής του “εξολοθρευει” το τηλεκατευθυνομενο αμαξάκι ενός γκαντέμη πιτσιρικά απλά πήρε τους συνεργάτες του, μια κάμερα και τον Arnold σε μια γειτονιά και αφού γύρισε με την μια την σεκάνς την κοπανησαν όλοι μαζί από “τον τόπο του εγκλήματος“!

Τεσπα εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι καμιά φορά δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο. Και ο Neil Blomkamp εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια φαίνεται να έχει ξεμείνει από ιδέες και μεθόδους…

Η ολική έλλειψη φαντασίας και ευρηματικοτητας είναι απόλυτα ευδιάκριτη στο σενάριο αλλά και τα πλάνα του σκηνοθέτη.

Στο DEMONIC η Carly μαθαίνει ότι η μάνα της, με την οποία έχουν αποξενωθει, βρίσκεται σε κόμμα και φιλοξενείται σε μια χαι~τεκ κλινική. Οι “γιατροί” την προτρέπουν να δοκιμάσει μια πειραματική τεχνολογία που θα της επιτρέψει μέσω της εικονικής πραγματικότητας να επικοινωνήσει ξανά με την μητέρα της.

Και κάπως έτσι η Carly σύντομα βυθίζεται στο υποσυνείδητο της μάνας της και το οποίο κρύβει ένοχα μυστικά και κινδύνους…

Στην πορεία η ηρωίδα μας ανακαλύπτει ότι οι “γιατροί” στην πραγματικότητα είναι… Εξορκιστές που εργάζονται για το Βατικανό. Ένας… πυρομανης Δαίμονας βρίσκεται μέσα στην μάνα της και είναι ο βασικός υπεύθυνος για μια σειρά από αποτρόπαια εγκλήματα τα οποία φαινόταν να τα έχει διαπράξει η γυναίκα στο παρελθόν.

Ο Blomkamp πασχίζει να χρησιμοποιήσει τον Δαίμονα και ως μια αλληγορία γύρω από τις ενοχές και τα μυστικά που “στοιχειώνουν” μια οικογένεια…

Αλλά σύντομα το παίρνει απόφαση ότι “αυτά τα φιλοσοφικά” δεν τραβάνε και πολύ και κάπως έτσι το πλάνο της κάμερας αλλάζει σε POV και παρακολουθούμε την ηρωίδα μας να τρέχει σαν μανιακή σε ένα δάσος, στην προσπάθεια της να ξεφύγει από ένα μοχθηρό και μεταφυσικό κακό…

Σταδιακά το σύνορο ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση αρχίζει να καταρρέει, αλλά αυτή η κατάσταση δεν παίζει να σου προκαλέσει το παραμικρό F.E.A.R

Η Carly εγκλωβιζεται σε ένα μεταφυσικό καθαρτηριο…

Για να βρει τις απαντήσεις που χρειάζεται επισκέπτεται ξανά την μητέρα της, σε simulation mode, και η δεύτερη της αραδιάζει αμπελοφιλοσοφιες επιπέδου Πάολο Κοελιο…

Στο μεταξύ το Βατικανό ενεργοποιεί μια stealth ομάδα από χαι~τεκ Εξορκιστές / Assasins. Αλλά οκ αυτό δεν πηγαίνει και τόσο καλά…

Και έτσι η ηρωίδα αποφασίζει απλά να πλακώσει στις μπουνιές τον Δαίμονα…

Οκ αυτό το τελευταίο είναι ψέμα! Σόρι αναγνώστη δεν κρατήθηκα.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει στο τέλος είναι ότι η Carly την βλέπει Arnold στο End of Days…

Α και στο ενδιάμεσο έχουμε και αναφορά σε αρχαίο νεκροταφείο.

Στο μυαλό του ο Blomkamp έχει την ψευδαίσθηση ότι προβαίνει σε ένα καινοτόμο πάντρεμα του εγκεφαλικού sci~fi σινεμά με τα Demonic Possession Movies. Κάτι σαν το Hereditary να εισβάλει μέσα στο THE CELL. Το θέμα είναι ότι οι επιρροές εδώ είναι τόσες πολλές και στριμοχνωνται τόσο άτσαλα μεταξύ τους που η ταινία απλά δεν έχει χώρο να αναπνεύσει.

Επίσης το THE CELL μπορεί να είχε κάποια χτυπητα ζητήματα σε θέμα ερμηνειών και σεναρίου όμως στον αντίποδα είχε και ένα πολύ συγκεκριμένο προτέρημα το οποίο εξελίχθηκε στην νούμερο ένα δύναμη του :

Το φιλμ αυτό είχε μια εντελώς δική του,σουρεαλιστική
, αισθητική. Φάνταζε ως κάτι το μοναδικό.

Επίσης είχε και την J~Lo να ανοίγει ένα ψυγείο με τον πιο σεξι τρόπο που έχω δει ποτέ μου!

ΤΟ DEMONIC πάλι στοιχειωνεται από έλλειψη πρωτοτυπίας και αισθητικής. Το φιλμ αυτό ανά μερικά λεπτά αλλάζει απότομα ύφος. Σε κάποιες φάσεις λειτουργεί ως “ατμοσφαιρικόHorror Movie, σε άλλες το γυρνάει σε “εγκεφαλικόsci~fi ενώ στο ενδιάμεσο γίνεται και λίγο “found footage φιλμ“. Σε αρκετά σημεία ο Blomkamp μας δίνει πλάνα μέσα από κάμερες παρακολούθησης ή υιοθετεί την προσέγγιση “ντοκιμαντέρ“. Αυτό το τελευταίο το δοκίμασε και στο District 9 μόνο που εκεί η συγκεκριμένη τεχνική εφαρμόστηκε ευρηματικά και εξυπηρετούσε το ύφος και το σενάριο. Εδώ απλά εφαρμόζεται μαλλον επειδή ο σκηνοθέτης αγχωθηκε από το γεγονός ότι έχει στην διάθεσή του το μπάτζετ ενός “straight to VHS B~Movie. Και πάλι δεν δικαιολογειται μιας και στο παρελθόν έχουμε δει ένα σωρό B~Movies στα οποία οι σκηνοθέτες όχι μόνο επιβίωσαν από τους χρηματικούς περιορισμούς αλλά κατόρθωσαν να εξελίξουν τα όποια εμπόδια σε πλεονεκτήματα. Ο Neil Blomkamp φαίνεται να μην την κατέχει αυτή την λαϊκή μαστορια.

Όντας πεπεισμένος ότι δίχως φράγκα δεν μπορεί να μας δείξει και πολλά πράγματα το φιλμ του υποφέρει από έλλειψη δράσης ή έστω πετυχημένων jump scares. Τα περισσότερα Kills γίνονται εκτός οθόνης ή ακόμη χειρότερα τα σκεπάζει η γνώριμη και αποπνικτική σκοταδιλα . Οι ερμηνείες είναι επίπεδο γυψοσανιδα. Σε μια σκηνή όπου η ηρωίδα αράζει με την κολλητή της στο σαλόνι ο συνδυασμός κακού Acting και άναρχης σκηνοθεσίας σε παραπέμπει σχεδόν στο THE ROOM!

Το μακράν χειρότερο πάντως κομμάτι του DEMONIC είναι οι σεκάνς εικονικής πραγματικότητας…

που σου δίνουν την εντύπωση ότι βλέπεις κάποιον να παίζει Sims…

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απλά ο σκηνοθέτης δεν άφησε τους χαρακτήρες του ακριβώς όπως είναι και στην πραγματικότητα να περιφέρονται, άσκοπα, σε αυτόν τον VR κόσμο.

Δηλαδή αν λειτούργησε η φάση μια χαρά στα 00s γιατί να μην λειτουργήσει και τώρα?

Εν κατακλείδι θα έλεγα ότι στο DEMONIC ο Blomkamp παθαίνει “σύνδρομο Serenity“. Έχει την εντύπωση ότι δημιουργεί κάτι το εντελώς WTF?! και το προβοκατορικο αλλά στην πραγματικότητα η ταινία του γκλιτσαρει συνεχώς, σεναριακα και σκηνοθετικά, απαρτίζεται από ένα νερόβραστο cast και μονοτονους χαρακτήρες και καταλήγει φλυαρη και κουραστική.

Ακόμη και το Serenity τουλάχιστον είχε μια Campιλα που το καθιστούσε κάπως ψυχαγωγικό…

Το DEMONIC πιστοποιεί το γεγονός ότι η καριέρα του Neil Blomkamp βρίσκεται σε “Downward Spiral“, που λέμε και στο χωριό μου.

Με το DISTRICT 9 o Neil Blomkamp μας δήλωσε ότι είναι ένας σκηνοθέτης με ξεχωριστή ματιά που ξέρει να παντρεύει την τεχνική με το μήνυμα. Ο τυπάς πήρε κάτι εξωγήινες γαρίδες και τις εξέλιξε σε αλληγορία για το Απαρτχάιντ και χωρίς να θυσιάσει την διασκέδαση μας.

Η μετέπειτα πορεία του σχεδόν με αναγκάζει να βγάλω θεωρία συνωμοσίας ότι ο Peter Jackson ήταν στην πραγματικότητα ο σκηνοθέτης αυτής της ταινίας και ότι για κάποιον λόγο επέλεξε τον Neil για “βιτρίνα“…

Και ναι η αντίδραση μου είναι προφανώς υπερβολική αλλά δεν δικαιολογεισαι να είσαι υπερβολικός όταν κάποιος καταρρίπτει σερί και ασαλιωτα τις προσδοκίες που είχες από εκείνον? Προσδοκίες που δεν γεννήθηκαν από το πουθενά αλλά μέσα από μια φοβερή πρώτη ταινία. Μια ταινία γεμάτη τόσο με θέαμα όσο και με καλές ιδέες που έγιναν πράξη.

Ακολούθησε το ELYSIUM, ένα φιλμ που οπτικά ήταν cool (οι εξωσκεκετοι αποτελούν ειδικότητα αυτού του σκηνοθέτη!) αλλά στο φινάλε σε άφηνε με την αίσθηση ότι σου πετάει το μήνυμα “παγκόσμια και δωρεάν υγεία για όλους” με εξαιρετικά αφελείς και ευκολοχωνευτους τρόπους.

Και στο καπάκι τρως και το CHAPPIE στην μάπα…

Ένα φιλμ που για μένα κατά το ήμισυ λειτουργεί ως καρτουνιστικο ripoff του ROBOCOP. Το δεύτερο μισό πάλι φαντάζει σαν μια διαφήμιση των, ενοχλητικών, DIE ANTWOORD.

Ύστερα από την… τσαπου που έφαγε o CHAPPIE τα μεγάλα στούντιο αποφάσισαν ότι “μάλλον αυτός ο τύπος δεν είναι ο νέος Μεσσίας του σινεμά επιστημονικής φαντασίας“. Και κάπως έτσι χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια μέχρι να αναλάβει ξανά ο Blomkamp μια κινηματογραφικη παραγωγή.

Και ναι το DEMONIC θα παίξει και σε κάποιες αίθουσες. Πράγμα που το βρίσκω ειρωνικό διότι οι καλύτερες δουλειές του Blomkamp ύστερα από το DISTRICT 9 μας ήρθαν μέσω του YouTube.

Φυσικά αναφέρομαι στο πρότζεκτ με τίτλο OATS Studios.

Οι μικρού μήκους ταινίες που μας παρουσίασε ο σκηνοθέτης μέσω του OATS εγχειρήματος παρουσίαζαν ενδιαφέρον. Κάποιες λιγότερο, άλλες περισσότερο. Αρκετές από αυτές σχεδόν κραυγαζουν ότι αξίζουν μια μεγάλου μήκους μεταφορά, αν όχι επάνω στο πανί τότε σίγουρα σε κάποια πλατφόρμα.

Και εκεί θέλω να καταλήξω :

Ο Neil θα έπρεπε να ποντάρει σε κάποια από αυτές τις ιδέες αντί σε ένα Μπασταρδεμα άλλων ταινιών με τα Video Games που φαίνεται να “έλιωσε” την περίοδο της καραντίνας.

Το DEMONIC είναι ο Neill Blomkamp που εν μέσω Lockdown αποφάσισε να γυρίσει στα κρυφά μια ταινία, κάπου στον Καναδά, μόνο και μόνο για να βγει το μεροκάματο.

Το πως καταλήξαμε (τουλάχιστον εγώ) από το να γκρινιάζουμε για το γεγονός ότι κάποτε ο Ridley Scott δεν άφησε τον Blomkamp να μας παρουσιάσει την δική του οπτική επάνω στην μυθολογία του ALIEN στο να νιώθουμε ανακούφιση για την αποχώρηση του από το εγχείρημα της αναβίωσης του ROBOCOP αποτελεί ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Θα επιστρέψει κάποτε ο Neil Blomkamp στα επίπεδα του DISTRICT 9?

Να ένα ερώτημα που η απάντηση του είναι πιο αινιγματική και από το φινάλε της καλύτερης ταινίας του σκηνοθέτη.

Βαθμολογία : Βάλε στο καπάκι να δεις το THE CELL μπας και στανιαρεις.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: