BACURAU : Ένα “Headshot” ενάντια στον Μπολσονάρο.

by Αντρέι Κοτσεργκιν

“If You Go, Go in Peace”

Η επιγραφή που συναντάς λίγο πριν εισέλθεις στο Bacurau φαντάζει κάπως περιττή μιας και ελάχιστοι επισκέπτες καταφτάνουν σε αυτό το απομονωμένο και φτωχικό χωριό που βρίσκεται κάπου στο “πουθενά” της Βραζιλίας.

Και όμως όπως αποδεικνύεται στην πορεία έχει έναν ξεκάθαρο λόγο ύπαρξης.

Ένα καφενείο, μια εκκλησία, μια πλατεία, ένα μουσείο και κάπου λέγεται ότι υπάρχει και ένα μπουρδελο…

Πάνω κάτω φαινομενικά αυτά είναι ολόκληρο το Bacurau. Φυσικά στην πραγματικότητα το μέρος αυτό είναι οι κάτοικοι του. Η μικρή αυτή κοινότητα απαρτίζεται από κάθε λογής ανθρώπους. Μια δασκάλα, ένας διεφθαρμένος δήμαρχος, μια συμμορία και η “μητέρα” του χωριού..

Με την κηδεία της τελευταίας ξεκινάνε οι Kleber Mendonca Filho και Juliano Dornelles την ταινία τους.

Filho και Dornelles χτίζουν τόσο μαστορικα την αίσθηση μιας γνήσιας και ενωμένη κοινότητας. Ναι αρκετά από τα μέλη της μοιάζουν παρακμιακά και προβληματικά όμως διακρίνεις ανάμεσα στους κατοίκους την αγάπη και την αλληλεγγύη. Το χτίσιμο που κάνουν οι σκηνοθέτες στο χωριό αυτό μου θυμίζει την ικανότητα που είχε ο σπουδαίος Sam Peckinpah να χτίζει τις δικές του φτωχές αλλά υπερήφανες κοινότητες και κοινωνίες. Τα υλικά δεν είναι μονάχα η ωμή βία και το αίμα. Τα συμπληρώνουν ο ρομαντισμός, το πάθος και η ομορφιά. Πατώντας στις διδαχές που άφησε πίσω του ο Peckinpah, μέσα από ταινίες όπως το Bring Me The Head of Alfredo Garcia, οι σκηνοθέτες μέσα από μια κηδεία που εξελίσσεται σε γιορτή της ζωής σου δίνουν όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις για το Bacurau.

Σε εποχές όπου Δυτικοί σκηνοθέτες ζορίζονται να ενώσουν λειτουργικά τα λιγοστά μέλη μιας Superhero ομάδας οι δύο Βραζιλιάνοι σε λίγα κιόλας λεπτά σε έχουν κάνει τουρνέ μέσα σε μια κοινότητα και σε έχουν συστήσει στους κατοίκους της!

Όπως και ο Peckinpah έτσι και οι Filho και Dornelles εκτός από ανθρώπους ξέρουν να εκμεταλλευονται την φύση και τα τοπία τους. Τα πλάνα από το χωριό και την επαρχία της Βραζιλίας είναι σαγηνευτικά και άγρια. Κρύβουν μέσα τους ομορφιά αλλά και κινδύνους.

Σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα η φωτογραφία του Pedro Sotero που είναι επιβλητική. Ξεκινάει σαν γουέστερν ποίηση του Sergio Leone και καταλήγει σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι θανάτου και υπερηφάνειας που πατάει στα χνάρια του Jodorowski.

Ναι εκτός από ομορφιά και ρομαντισμό το BACURAU σου σερβίρει και άφθονο θάνατο. Την στιγμή που το πιστολίδι και η σφαγή καταφτάνουν στο χωριό τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά βίαια και σκατοψυχα…

Πως λέμε καμία φορά “αυτό το μέρος δεν παίζει να υπάρχει ούτε στον χάρτη!” ?

Ε στο Bacurau οι κάτοικοι ξυπνάνε μια μέρα και εκπληκτικοί διαπιστώνουν ότι το χωριό τους έχει κυριολεκτικά σβηστεί από τον επίσημο χάρτη της Βραζιλίας!

Κάτι το πραγματικά αιμοβόρο και μοχθηρό προσεγγίζει το χωριό. Μια ομάδα που αποτελείται από κάθε λογής λευκούς γιάπηδες και που είναι οπλισμένοι από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Από την Γερμανία και την Αγγλία μέχρι και την Αυστραλία οι επιχειρηματίες αυτοί ισχυρίζονται ότι έχουν έρθει στην Βραζιλία με σκοπό να “επενδύσουν“. Στην πραγματικότητα προβαίνουν σε μια σταδιακή αφαίμαξη της. Να όμως που τώρα νιώθουν την ανάγκη και για μια κυριολεκτική αφαίμαξη, με την τοπική Κυβέρνηση να μην τους αρνείται το χατίρι.

Ειλικρινά δεν είναι διόλου τυχαίο που ο Γερμανός, γαλανοματης και με προϋπηρεσία ως “βαμπίρ” Udo Kier ηγείται αυτής της παράταξης…

Ξαφνικά οι κάτοικοι του Bacurau καλούνται να οχυρωθουν και να αντισταθούν απέναντι στα περίστροφα και τις βίαιες ορέξεις των πλούσιων εισβολέων. Σε ηγέτες αυτής της αντίστασης θα εξελιχθούν όχι “Επτά Σαμουράι” αλλά τα “καθάρματα” της πόλης και μια τρανσέξουαλ.

Οι “παρεισακτοι“, οι “αναρχικοί“, οι “παράνομοι” και οι “ανωμάλοι” καταλήγουν να ηγούνται στην μάχη ενάντια στην ακροδεξιά, την διαφθορά και τον καθωσπρεπισμο. Βασικό “όπλο” τους δεν θα ναι τα περίστροφα, οι καραμπίνες και οι ματσετες αλλά ο ψυχισμός των συμπολιτών τους και μια ψυχοτροπος ουσία.

Στο BACURAU η “Acid Communism” φιλοσοφία του Mark Fisher μεταφράζεται και αποδίδεται με έναν αρκετά κυριολεκτικο τρόπο από τους σκηνοθέτες!

Α και θυμάστε που ανέφερα στην αρχή ότι το Bacurau στην πραγματικότητα είναι οι κάτοικοι του?

Ε εκτός από αυτούς είναι και η ιστορία του. Στο φινάλε και καθώς η μεγάλη αναμέτρηση βρίσκεται προ των πυλών το μικρό μουσείο του Bacurau θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία ακόμη και από την εκκλησία του. Θα εξελιχθεί σε φρούριο που τιμά εκείνο το ένδοξο αστυνομικό τμήμα στο Assault on Precinct 13 του μάστορα John Carpenter. Το μουσείο είναι ίσως η επισήμανση των σκηνοθετών ότι οι συμπατριώτες τους θα πρέπει να σταματήσουν να ρίχνουν όλες τους τις ελπίδες στην θρησκεία και τον Θεό. Η μοναδική κληρονομιά την οποία έχουμε πραγματικά ανάγκη είναι η υπερηφάνεια.

Το BACURAU άνετα θα μπορούσε να περιοριστεί στον ρόλο ενός Ultraviolent νεο~γουέστερν που θα κινείται σε φουλ Exploitation ρυθμούς και αισθητική. Τελικά οι σκηνοθέτες του αρνούνται να προβούν σε μια τέτοια τακτική και μας δίνουν ένα κάλεσμα στα όπλα που το ακούς τόσο μέσα από τον καταιγισμό των σφαιρών αλλά και στα λόγια και τις πράξεις των ανορθοδοξων ηρώων.

Δυνατό και εύστοχο “πιστόλι” αποδεικνύεται και η σάτιρα που διακρίνει το φιλμ. Σε μια φάση ένας, ολοφάνερα, λεχριτης Δήμαρχος εμφανίζεται στο χωριό και προσπαθεί να ψαρέψει ψήφους μοιράζοντας φάρμακα και τρόφιμα στον λαό. Τα περισσότερα κοντεύουν να λήξουν. Τους προσφέρει και κάτι βιβλία που δεν παίζει να ξεπερνάνε σε “λογοτεχνική αξία” μυθιστόρημα της Δημουλιδου που διαδραματιζεται στην Σμύρνη και περιλαμβάνει παρτουζες. Η κοινότητα τον “υποδέχεται” με χλευασμο και οργή όμως ακόμη και όταν φτάνει στο σημείο να τρώει πέτρες στην μάπα ο δήμαρχος δείχνει πραγματικά να απορεί με την” παράλογη” συμπεριφορά των κατοίκων απέναντι του!

Το BACURAU των Filho και Dornelles είναι ένα δυστοπικο νεο~γουέστερν με πινελιές επιστημονικής φαντασίας. Το τελευταίο αφορά κυρίως κάποια μικρά γκατζετ που βλέπουμε να εμφανίζονται στην ταινία. Ένα drone μεταμφιεσμενο σε…ιπτάμενο δίσκο που λες και το έσκασε από ταινία του Ed Wood, κάτι ασυρμάτους μεταφραστές και ένα 3d Billboard που το χρησιμοποιεί ένας “βρώμικος” πολιτικός μπας και μαζέψει ψήφους. Αυτό είναι το “sci~fi” της ταινίας.

Πράγματα που στον ανεπτυγμένο δυτικό μας κόσμο μπορεί να τα βλέπουμε ήδη σε λειτουργία όμως για την πάντοτε φτωχή και ταλαιπωρη Βραζιλία παίζει να φαντάζουν όντως ως “εξωγήινα“.

Το φιλμ αυτό είναι ένα μερακληδικο πάντρεμα βίας, ρομαντισμού και επιθετικής πολιτικής σάτιρας / κριτικής που συμβολικά αποτυπώνει την ιστορία μιας χώρας που ακόμη και στις πιο σκληρές εποχές της ποτέ της δεν έχασε το κουράγιο αλλά και την “τσογλανια” της.

Το BACURAU στοχεύει τον Ζαΐρ Μπολσοναρου και την πολιτική του, με πρόθεση για “Headshot“. Οι σκηνοθέτες ποτέ τους δεν μας δήλωσαν την ταυτότητα του στόχου αλλά δεν χρειαζόταν να το κάνουν κιόλας μιας και η ταινία τους το κάνει ξεκάθαρο από μόνη της.

Ακριβώς όπως και οφείλει να κάνει μια πραγματικά καλή ταινία.

Στο BACURAU οι σκηνοθέτες δεν σου σπρώχνουν ατζέντες αλλά σου δηλώνουν μια επιτακτική ανάγκη :

Την ανάγκη για ευημερία, ανεξαρτησία και κυρίως αξιοπρέπεια. Ένα όνειρο όχι στο “αύριο” αλλά το σήμερα. Ένα όνειρο για το οποίο θα πρέπει να πολεμήσεις…

Βαθμολογία : Ο Warren άνετα την αραζε στο Bacurau.

Υ. Γ. Με καθυστέρηση σχεδόν… διετίας το BACURAU παίζει σε, περιορισμένες αίθουσες και προβολές, στην χώρα μας. Μέχρι στιγμής δεν έχει “σαρώσει” σε εισπράξεις καθώς μάλλον οι σινεφίλ συμπολίτες μας προτιμούν ακόμη την ” εκκλησία” αντί του “μουσείου” . Το γεγονός ότι το δεύτερο έχει στιβαρά κινηματογραφικα θεμέλια ενώ η πρώτη παίζει μέχρι και να “σου βγάζει δίσκο” κατά την διάρκεια της προβολής δεν φαίνεται να απασχολεί και ιδιαίτερα κανέναν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: