MALIGNANT : Μίστερ Wan δεν το Giallισες καλά…

by Αντρέι Κοτσεργκιν

Οι νύχτες καραντίνας του James Wan πρέπει να πέρασαν με μαραθωνιους των αγαπημένων του Giallo και Schlock ταινιών από τα 70s και 80s.

Στην συνέχεια ο σκηνοθέτης σκέφτηκε ότι θα ήταν Cool να γυρίσει ένα φιλμ που θα “αποδίδει φόρο τιμής” σε αυτά τα είδη σινεμά και παράλληλα θα του επιφέρει ένα, ακόμη, γερό μεροκάματο και μάλιστα αυτή τη φορά αντί να βγάζει αγγαρεία τύπου “Conjuring νούμερο τάδε” θα το διασκεδάσει κιόλας με την όλη διαδικασία.

Στο MALIGNANT μάλλον ο James Wan το διασκεδάζει σόλο…

Το Giallo και το Schlock ΔΕΝ θυμίζονται για τρία πράγματα :

Α. ΔΕΝ βασίζονται σε ένα καταιγισμό από Jump Scares και Slashing σκηνών . Αντίθετα επενδύουν κυρίως στην ατμόσφαιρα και την σιγονταρουν με μετρημένα αλλά ισχυρά Jump Scares και προσεκτικά μελετημένα Kills. Δεν είναι Slashers αλλά σου δίνουν γερές τζούρες “Slashing” .

Β. ΔΕΝ έχουν CGI.

Γ. ΔΕΝ έχουν ένα μπάτζετ που αγγίζει τα 40 εκατομμύρια δολάρια. Οι μάστορες του τρόμου των περασμένων δεκαετιών έμαθαν να αντιλαμβάνονται τους χρηματικούς περιορισμούς ως μια πρόκληση που θα τους ωθήσει να γίνουν ακόμη πιο δημιουργικοί και τολμηροί.

Το MALIGNANT είναι μια, αξίας 40 εκατομμυρίων δολαρίων, παραγωγή του 2021 που όσο και αν την Giallισει ο σκηνοθέτης της απλά το όλο πράγμα δεν λειτουργεί όπως αρχικά το φανταζόταν στο μυαλό του. Επίσης αποτυγχάνει έστω και να σε Schlockαρει

Ο Wan μπορεί να μεγάλωσε με Giallo σινεμά αλλά δεν αποδεικνύεται και ικανός μελετητής του. Παλεύει να κοπιαρει την ατμόσφαιρα και το ύφος του τραβώντας πλάνα από το ταβάνι, παίζοντας με τους σκουροπρασινους και μοβ φωτισμούς, τις σκιές και προσθέτοντας λίγο Synth στην μουσική του επένδυση, ποντάροντας παραπάνω από ότι συνήθως στα πρακτικά εφέ, αλλά αυτά, και όλα τα υπόλοιπα, σκηνοθετικά τρικ και τεχνικές που επιστρατεύει απλά σου θυμίζουν μια φράση από το FIGHT CLUB του David Fincher

Ακόμη και το πόστερ της ταινίας κάνει αποτυχημένο Giallo Cosplay.

Πάντως υπάρχουν και κάνα δυο στιγμές που λειτουργούν.

Εδώ ο φονιάς χρησιμοποιεί ένα αρκετά ιδιαίτερο και ανορθόδοξο όπλο ώστε να διαπράξει τα εγκλήματα του και μας θυμίζει, κάπως, παραμορφωμενο, ψυχοπαθή αλλά ταυτόχρονα και τραγικό Serial Killer από 70s Ιταλία. Όμως όσο και αν πασχίζει ο Wan να παίξει την “Όπερα” ενός Dario Argento στο τέλος αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Απλά αυτή η “σκηνή” δεν του ταιριάζει. Ο James Wan εδώ και χρόνια είναι ένας εντελώς mainstream σκηνοθέτης και αδυνατεί να λειτουργήσει εκτός αυτού του πλαισίου.

Είναι κάπως κρίμα καθώς πάρα όλες του τις προσπάθειες εδώ η πιο “Giallo” στιγμή είναι αυτή όπου ο Wan έβαψε την πρωταγωνιστρια του μελαχρινή μπας και καταλήξει να θυμίζει ηρωίδα από το Suspiria

Εκτός των Argento, Bava και του λοιπού σιναφιου ο Wan φαίνεται να λατρεύει και τον Brian De Palma και ξετυλίγει ένα “ψυχολογικό κουβάρι” το οποίο τελικά είναι αρκετά κοντό και δεν οδηγεί πουθενά.

Και κάπου από την μέση της δεύτερης πράξης και ύστερα ο Wan αποφασίζει ότι θέλει να γυρίσει το δικό του Basket Case

Το Schlock σινεμά ανέκαθεν ήταν τίμιο ως προς τις προθέσεις του :

Ήθελε να σοκάρει, να αηδιάσει αλλά και να διασκεδάσει το κοινό του μέσα από σεκάνς σιχαμερου Gore και με πρακτικά εφέ που δεν κόστιζαν περισσότερο από ένα μεταχειρισμένο αμάξι.

Στο MALIGNANT o Wan αποτυγχάνει να Schλοκαρει αποτελεσματικά τον θεατή καθώς εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το φιλμ του ως μια mainstream παραγωγή. Όσο και αν πασχίζει να το μασκαρεψει σε “B~Movie” όλο το CGI και τα ψεύτικα φίλτρα που χρησιμοποιεί απλά κραυγαζουν την αληθινή καταγωγή της ταινίας του. Μια ταινία γεμάτη με τόσες επιρροές και τόσο ασύνδετη που καταλήγει να μην έχει δική της ταυτότητα.

Στο ενδιάμεσο ο Wan αποφασίζει ότι οφείλει να τηρήσει τα προσχήματα της εποχής μας και κάτι πάει να σου πει γύρω από την κακοποίηση των γυναικών και το δικαίωμα που έχει μια γυναίκα επάνω στο κορμί της αλλά και κάτι γύρω από την μητρότητα και την διττή φύση του ανθρώπου…

Όλες αυτές οι “αλληγοριες” γρήγορα κλειδώνονται στο καλάθι…

Η ειρωνεία είναι ότι το MALIGNANT καταλήγει κάπως ψυχαγωγικό στο τελευταίο του μισάωρο όπου ο Wan ξεχνάει όλες τις Giallo, Schlock και θρίλερ “επιρροές του” και εξελίσσει την ταινία του σε… Εμ κάτι που θυμίζει τον R~Rated και ψυχασθενη X~Man ξάδελφο του Brightburn και το οποίο ντύνεται και κινείται σε στιλ THE MATRIX!

Το φινάλε του MALIGNANT είναι τόσο γελοίο και παράλογο και όμως είναι η μοναδική στιγμή της ταινίας που με διασκέδασε διότι εδώ επιτέλους ο σκηνοθέτης δείχνει άνετος και σίγουρος για αυτό που κάνει.

Στο MALIGNANT o James Wan πασχίζει να φτιάξει το πρώτο “Cult” κεφάλαιο της φιλμογραφιας του και καταλήγει απλά να φλοπαρει. Οι οπαδοί του The Conjuring σύμπαντος δεν θα κατανοήσουν τι θέλει εδώ να επιτύχει ο σκηνοθέτης. Στον αντίποδα οι θιασώτες του τρόμου των 70s και 80s δεν θα αποδεχτούν αυτή την προσπάθεια διότι την έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν να αποδίδεται με πολύ πιο γνήσιους και μαστορικους τρόπους.

Βαθμολογία : Το μόνο που παίζει να “τίμησε” ο Wan εδώ είναι εκείνο το ανεκδιήγητο CGI αλογάκι της Μπαναγιας, από τον Δράκουλα του Argento…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: