Ο Κίτρινος Μπάσταρδος παρουσιάζει #7… : Στο CANDYMAN 2021 ο γάντζος χάνεται στο μέλι…

by Αντρέι Κοτσεργκιν

(Πράξη Πρώτη : Ο Bat στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας του και ξεκινά να ψέλνει…)

Κίτρινος Μπάσταρδος, Κίτρινος Μπάσταρδος, Κίτρινος Μπάσταρδος, Κίτρινος Μπάσταρδος, Κίτρινος Μπάσταρδος…

Κατσε να μαντέψω “Πράξη Δεύτερη : Εμφανίζομαι ώστε να με πρήξεις με τις σκόρπιες σκέψεις σου γύρω από το νέο CANDYMAN…”, ε?

Έλα ριχτα μπας και λυτρωθω σχετικά γρήγορα από αυτή την καταδίκη…

Είσαι γλυκός σαν μέλι (Κίτρινε) Μπασταρδε!

Τελικά τι είναι αυτό το φιλμ? Sequel, Remake ή Spinoff του αυθεντικού CANDYMAN?

Θα έλεγα ότι είναι sequel και reboot ταυτόχρονα.

Ωχ, δηλαδή όπως ήταν το EL TERNINATORE : DARK FATE?

Ευτυχώς όχι!

Σε αντίθεση με το EL TERNINATORE τούτο το φιλμ σέβεται απόλυτα την μυθολογία, την θεματολογία και τους χαρακτήρες της ορίτζιναλ ταινίας του Bernard Rose. Επίσης παραβλέπει βολικά τα, όχι ιδιαίτερα καλά, sequels της. Φαντάσου μια προσέγγιση σαν και αυτή που είχε το τελευταίο HALLOWEEN φιλμ επάνω στο υλικό του John Carpenter.

Εκεί που “ραγίζει ο καθρέφτης” είναι στην προσπάθεια που κάνουν σκηνοθέτης (Nia DaCosta) και σεναριογράφοι (DaCosta μαζί με τον Jordan Peele που αναλαμβάνει και χρέη παραγωγού) να επεκτείνουν αλλά και να εξελίξουν τον “αστικό θρύλο” του Candyman ώστε να τον κάνουν να φαντάζει επίκαιρος.

Κατάλαβα θα χρειαστεί να καταφύγουμε πάλι σε SPOILERS…

Yeap, ρίξε το σήμα!

Λοιπόν που λες το νέο CANDYMAN μας τοποθετεί τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Κάπου εδώ να κάνω μια παύση ώστε να εκφράσω την οργή και την αγανάκτηση μου για αυτό το trend που θέλει όλα αυτά τα sequels / reboots να κλέβουν τους τίτλους των ορίτζιναλ ταινιών ή να χώνουν κάνα “THE…”μπροστά. Δηλαδή η σκέψη και μόνο ότι οι μετέπειτα γενιές παίζει να νομίζουν ότι τούτο είναι το πρώτο CANDYMAN κεφάλαιο και όχι η ταινία του Rose είναι κάπως τρομαχτική…

ΩΝΣΓ έχεις δίκαιο! Πχ φαντάσου να λες σε κάναν πιτσιρικά για το πόσο εργαρα είναι το PREDATOR του McTiernan και κείνος να νομίζει ότι αναφέρεσαι στο THE PREDATOR του Black…

Ακριβώς είναι πολύ “φτηνή” τακτική. Τουλάχιστον χώσε έναν υπότιτλο ή μια ημερομηνία σε φάση “2049“.

Πάντως σαρεσε η προσέγγιση του Villeneuve επάνω στο BLADE RUNNER, ως συνέχεια και εξέλιξη του αυθεντικού υλικού…

Ναι αλλά αυτή είναι απλά η εξαίρεση στον κανόνα. Το CANDYMAN 2021 δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Έχει παρόμοιες προθέσεις αλλά χάνει σε εκτέλεση.

Αλλά ας συνεχίσουμε με την πλοκή ώστε να καταλάβεις τι ακριβώς εννοώ.

Λοιπόν τριάντα χρόνια μετά ένας καλλιτέχνης μοντέρνας τέχνης διαπιστώνει ότι κινδυνεύει να εξελιχθεί σε “one hit wonder artist“. Μια μέρα μαθαίνει τον αστικό θρύλο του Candyman (ή πιο σωστά μια ακραία παραλλαγή του, όπως γίνεται συχνά με τους αστικούς θρύλους) και αποφασίζει να επισκεφτεί την κοινότητα Gabrini Green ώστε να ερευνήσει περαιτέρω το ζήτημα. Μέσω αυτής της έρευνας ελπίζει ότι θα ξαναβρεί την έμπνευση του και θα δημιουργήσει ξανά πρωτότυπη και ισχυρή τέχνη αντί να ανακυκλώνει τις επιτυχίες του παρελθόντος.

Τα καταφέρνει?

Ναι. Αλλά επίσης όσο εμβαθύνει στον μύθο του Candyman και στα γεγονότα του πρώτου φιλμ καταλήγει σταδιακά να χάνει τα λογικά του. Από ένα σημείο και ύστερα είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αφυπνησε έναν μεταφυσικό φονιά μια θεωρία που ενισχύεται από μια σειρά βίαιων φονικων που έχουν στόχο κοντινά του πρόσωπα. Α επίσης τον τσιμπά και μια μέλισσα με αποτέλεσμα το ένα του χέρι να ξεκινήσει να “σαπίζει“…

Πες μου ότι γίνεται “Candyman” εξαιτίας του τσιμπηματος?…

Χεχ, όχι ευτυχώς η ταινία είναι απλά μπερδεμένη και όχι ηλιθια!

Τεσπα κάπου εδώ περνάμε στο “μέλι” της υπόθεσης…

DaCosta και Peele υιοθετούν μια Whodunit? προσέγγιση στο σενάριο τους. Σε μια φάση έχουμε μέχρι και τέσσερις υποψήφιους “Candymem“!

Συγκεκριμένα είναι οι εξής :

~ Ένας καλλιτέχνης που χάνεται τόσο πολύ μέσα στην τέχνη του που καταλήγει να διαπράττει (?) εγκλήματα παρόμοια με εκείνα που έρευνα και απεικονίζει.

~ Ένας τρελός κάτοικος του Gabrini Green που επιθυμεί να σχηματίσει το δικό του “Cult of Candyman“…

Γιατί να το κάνει αυτό?

Επειδή θεωρεί ότι η κατάσταση στην γειτονιά και η αντιμετώπιση των μαύρων από τους μπάτσους και την πολιτεία έχει φτάσει σε τέτοιον πάτο που μονάχα η επανεμφάνιση ενός θρύλου που θα προκαλεί τρόμο μπορεί να σώσει την κοινότητα του. Η κάτι τέτοιο τεσπα.

Και συνεχίζουμε :

~ Ένας άλλος τοπικός τρελός που στο παρελθόν την είχε δει “Candyman” αλλά στην πραγματικότητα ήταν άκακος. Τουλάχιστον όσο “άκακος” μπορεί να είναι ένας ψυχοπαθής που ξετρυπωνει μέσα από τοίχους και μοιράζει καραμέλες στα παιδάκια!

Όπως και να χει οι μπάτσοι τότε τον ξυλοκοπησαν μέχρι θανάτου επειδή πίστευαν ότι κάποτε είχε δώσει μια καραμέλα σε ένα, λευκό, κοριτσάκι που έκρυβε μέσα της ένα ξυραφάκι. Ο τρελός τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν αθώος αλλά προφανώς οι μπάτσοι δεν παραδέχτηκαν το λάθος / έγκλημα τους και πότε δεν κατηγορήθηκε κάνεις για το περιστατικό.

~ Ο παλιός και γνώριμος Candyman του εμβληματικου Tony Todd.

Τελικά ποιος είναι ο φονιάς?

Ανάθεμα με και αν κατάλαβα…

Κοίτα θα αποκλείσω σίγουρα τους δύο πρώτους υπόπτους. Το φιλμ μέσα από τις σκηνές φονικού στο κάνει ξεκάθαρο ότι τα εγκλήματα έχουν μεταφυσική υπόσταση. Από την άλλη το θεωρώ κάπως κουλό ο παλαβός να μεταμορφωθηκε και αυτός σε Candyman οπότε ποντάρω στον Tony Todd. Μάλλον…

Τελικά τι ρόλο βαράει ο Todd εδώ πέρα?

Του επαγγελματικου cameo / αρπαχτής.

H, μόλις κάτι δευτερολεπτων, παρουσία του δεν στέκει καθόλου καλά από σεναριακης σκοπιάς. Εμφανίζεται μονάχα ώστε να κάνει μια παράδοση σκυτάλης γάντζου στον διάδοχο του. Ο Todd μάλλον κρίθηκε αρκετά “μεγάλος και αντιεμπορικος” ώστε να στηρίξει την νέα εποχή του franchise αλλά οκ κάπως έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο ώστε να μην εξοργιστουν οι οπαδοί με την αντικατάσταση του φαντάζομαι…

Τεσπα όπως και να χει το χω γράψει ξανά στο παρελθόν ότι “αν υπάρχουν ηθοποιοί που τους αξίζει ένα εύκολο μεροκάματο τότε σίγουρα ο Tony Todd ανήκει σε αυτούς!”. Διάολε η προσφορά του στο σινεμά τρόμου δεν έχει λάβει την ανταμοιβή που πραγματικά της αξίζει.

Πάντως ακόμη δεν έχω καταλάβει πως συνδέονται όλοι αυτοί οι τύποι μεταξύ τους…

Ούτε εγώ ακριβώς. Οκ ας βγάλουμε στην άκρη τον ψυχοπαθή με τις καραμέλες καθώς μπαίνει στην πλοκή ως αλληγορία και κοινωνικοπολιτικη κριτική. Θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτόν.

Όσον αφορά τον ζωγράφο υπάρχει ένα Plot Twist που τον συνδέει άμεσα με τα γεγονότα της πρώτης ταινίας και τον Candyman του Todd. Ένα μάλλον προβλέψιμο Plot Twist καθώς η κοπέλα μου το μάντεψε ύστερα από μόλις κάνα δεκάλεπτο προβολής! Συγκεκριμένα μαθαίνουμε ότι ο ζωγράφος ήταν το βρέφος που είχε απαγάγει ο Candyman στο φινάλε της ταινίας του Rose και που τελικά το έσωσε από την φωτιά η ηρωίδα, προβαινοντας σε μια πράξη απόλυτης αυτοθυσίας.

Το πρόβλημα με αυτό το Twist είναι ότι σου λέει ότι ο Candyman είχε “κάποιο μεγάλο σχέδιο γύρω από το μωρό”. Ότι και καλά το προοριζε για διάδοχο του ή κάτι τέτοιο. Αυτό ΔΕΝ ισχύει. Στο αυθεντικό φιλμ ο Candyman το κάνει ξεκάθαρο ότι απήγαγε το μωρό ώστε να το “πάρει μαζί του”. Το έριξε στην πυρά ώστε μέσω της θυσίας του να αναζοπυρωσει τον φόβο που ένιωθαν οι κάτοικοι του Gambrini Green απέναντι του και κατά συνέπεια να συντηρήσει τον θρύλο και την δύναμη του για τα επόμενα χρόνια. Οπότε αυτή η σύνδεση που πάνε να κάνουν DaCosta και Peele απλά δεν λειτουργεί.

Και ο τρελός / αιρετικος που κολλάει?

Ουσιαστικά ο τυπάς εκμεταλλευεται τον ζωγράφο ώστε να αναβιώσει τον θρύλο του Candyman. Μάλιστα η τρέλα του φτάνει σε τέτοιο σημείο που στο φινάλε αποφασίζει να τον απαγάγει, του κόβει το χέρι με ένα πριόνι, του χώνει έναν γάντζο και καλεί τους μπάτσους ώστε “να συλλάβουν τον Serial Killer που τρομοκρατεί την περιοχή”. Προφανώς ξέρει ότι οι μπάτσοι θα πυροβολησουν εν ψυχρώ και δίχως ερωτήσεις έναν μαύρο που κυκλοφορεί με έναν γάντζο στο χέρι. Και κάπως έτσι ελπίζει ότι η κοινότητα του Gambrini Green θα πιστέψει ξανά στον” μπαμπούλα” της…

Και που καταλήγει όλο αυτό?

Λειτουργεί απλά όχι ακριβώς με τον τρόπο που σχεδίαζε ο τρελός / αιρετικος!

Στο τέλος η γκομενα του καλλιτέχνη (την οποία επίσης την έχει απαγάγει ο παλαβός) κατορθώνει να κόψει τα δεσμά της. Σκοτώνει τον τρελό και πασχίζει να διατηρήσει ζωντανό τον, ακρωτηριασμενο πλέον, καλλιτέχνη . Ύστερα από λίγο σκάει μύτη η αστυνομία και ένας μπάτσος αδειάζει το περίστροφο του επάνω του. Επειδή ξέρεις, είναι ένας “ύποπτος μαύρος” που αντί για χέρι έχει έναν γάντζο…

Χμ διακρίνω κάποιες ατζέντες του Peele εδώ…

Μην είσαι Μαλακας (Κίτρινε) Μπασταρδε!

Αυτό που διακρίνεις εδώ είναι μια σταρατη αλήθεια. Πρόσφατα κάτι μπάτσοι στην Αμερική σταμάτησαν έναν Αφροαμερικανο πολίτη και τον ζορισαν επί αρκετή ώρα επειδή είχαν την πεποίθηση ότι κουβαλούσε ναρκωτικά μέσα σε ένα αλουμινοχαρτο. Στην πραγματικότητα ο τυπάς κουβαλούσε μαζί του τις στάχτες της κόρης του που πέθανε όσο ήταν ακόμη μωρό… Τελικά οι μπάτσοι διαπίστωσαν ότι τους έλεγε αλήθεια αλλά και πάλι κανένας δεν μπήκε στον “κόπο” να του ζητήσει μια συγγνώμη. Ίσα, ίσα του είπαν ψέματα κιόλας ότι οι στάχτες της κόρης του στο τεστ ουσιών φάνηκε ότι πρόκειται για ναρκωτικά… Όλα αυτά έχουν καταγραφεί σε κάμερα να ξέρεις.

DaCosta και Peele εδώ δεν σπρώχνουν ατζέντες. Αντίθετα παίρνουν τον χαρακτήρα του Candyman και τον επιστρατεύουν ως μια ευρηματική και άκρως επιθετική αλληγορία για το Black Lives Matter κίνημα και την γκετοποιηση . Πχ στο τέλος οι μπάτσοι αφού δολοφόνησαν τον τελικά (μάλλον) αθώο καλλιτέχνη πιάνουν την γκομενα του και την εκβιάζουν ώστε να πει την δική τους εκδοχή “της αλήθειας“. Εκείνη δεν μασάει και κάνει επίκληση στον Candyman ώστε να αποδώσει επάνω τους μαύρη δικαιοσύνη.

Ναι αλλά ΠΟΙΟΝ από όλους τους Candymen?!

Τον νεκρό καλλιτέχνη που πλέον έχει αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Μια εξέλιξη κάπως λογική αφού και στο πρώτο φιλμ συνέβη κάτι αντίστοιχο καθώς στο φινάλε η Helen Lyle πήρε την θέση του Candyman. Η λογική ότι πολλές φορές οι αστικοί θρύλοι εξελίσσονται, αλλάζουν ριζικά ή δίνουν την θέση τους σε νέους θρύλους. Το είχαμε αναλύσει το ζήτημα σε παλαιότερο μας αφιέρωμα στο φιλμ του Rose!

Η επιλογή της γκομενας να πιστέψει τελικά στον θρύλο δίνει ξανά “ζωή” και δύναμη στον Candyman, που αυτή τη φορά έχει την μορφή του αγαπημένου της διότι στο μυαλό της αυτός είναι ο Candyman. Απλά στην συνέχεια η επανεμφάνιση του Tony Todd περιπλεκει την ιστορία και δίχως λόγο. Επίσης σε μια φάση έχουμε μια σκηνή που μας λέει ότι ο πατέρας της γυναίκας (επίσης καλλιτέχνης) στο παρελθόν αυτοκτόνησε και ο θάνατος του ίσως να σχετίζεται με την παρουσία του Candyman. Τελικά αυτή η πτυχή του σεναρίου δεν εξετάζεται ποτέ σε βάθος και καταλήγει επίσης να φαντάζει αχρείαστη.

Εν κατακλείδι το βασικό πρόβλημα αυτής της ταινίας είναι ότι DaCosta και Peele δεν μπορούν να επιλέξουν μια συγκεκριμένη κατεύθυνση ώστε να οδηγήσουν εκεί τους χαρακτήρες και την πλοκή τους. Κατά συνέπεια σεναριακα το CANDYMAN 2021 μοιάζει με σμήνος μελισσών που δεν ξέρει προς τα που θέλει να πετάξει.

Στο τεχνικό σκέλος αξίζει τουλάχιστον η ταινία?

Η φωτογραφία είναι αρκετά καλή και το ίδιο ισχύει για την μουσική. Οι ηθοποιοί κάνουν κομπλέ δουλειά αλλά οι χαρακτήρες τους δεν έχουν κάποια ανάπτυξη της προκοπής. Επίσης το μοντάζ της ταινίας είναι κάκιστο. Πάντως απήλαυσα τα διάφορα έργα μοντέρνας τέχνης που εμφανίζονται στην ταινία. Κάποια είναι εντελώς δήθεν και απαίσια ενώ άλλα είναι γοητευτικά και προβοκατορικα. Είναι τέχνη που εύκολα την πετύχαινες σήμερα σε μια αληθινή γκαλερί. Προφανώς ο Peele δεν χάνει την ευκαιρία να σατιρίσει και τους επαγγελματίες κριτικούς τέχνης, που εδώ απεικονιζονται ως ξιπασμενοι μαλακες. Που οκ πολλές φορές όντως έτσι λειτουργούν και στην πραγματική ζωή!

Κάτι παραπάνω θα ξέρεις εσύ! Τα CandyKills στάζουν μέλι?

Δυστυχώς όχι.

Τα Kills και το Gore κινούνται σε απογοητευτικα επίπεδα. Τα περισσότερα μάλιστα γίνονται εκτός οθόνης. Το αυθεντικό CANDYMAN δεν ήταν σε καμία περίπτωση κάνα φεστιβάλ Gore, Splatter και Slashing αλλά είχε γερές τζούρες και από τα τρία! Σε εκείνη την ταινία αρκούσε απλά ένας Tonny Todd, η χαρακτηριστική φωνή του και ένας σκουριασμενος γάντζος ώστε να προκαλέσει τρόμο και φρίκη στον θεατή. Που να πάρει ο Todd ήταν τόσο καλός σε όλο αυτό που κατόρθωσε να σώσει κάπως τα προσχήματα και για τα δύο sequels στα οποία συμμετείχε! Εδώ πάλι ο γάντζος δεν δείχνει να έχει την παραμικρή χρήση καθώς τα Kills θυμίζουν περισσότερο ταινία τύπου Paranormal Activity με art house περιτύλιγμα…

Στο τέλος το μοναδικό πράγμα που κρατάω από την σκηνοθεσία του CANDYMAN 2021 είναι η ευρηματική επιλογή των DaCosta και Peele να μας εξιστορησουν το Origin του παλιού Candyman αλλά και τα γεγονότα της πρώτης ταινίας μέσα από ένα… Θέατρο σκιών…

ΤΙ σαν Καραγκιόζης φάση δηλαδή?!

Ναι. Απλά σε ασπρόμαυρη και αυστηρά R~Rated έκδοση και με πολύ πιο αρτιστικη και μακάβρια αισθητική!

Μου άρεσε επίσης η σύνδεση ανάμεσα σε θρύλο και τέχνη. Στην τελική και η τέχνη λειτουργεί όπως λειτουργούν οι θρύλοι. Διατηρείται ζωντανή για όσο καιρό την εκτιμά το κοινό ενώ πολλές φορές έχει την τάση να εξελίσσεται ώστε να συμβαδίζει με τις τάσεις και τις απαιτήσεις της εκάστοτε εποχής.

Η τελική μου εντύπωση είναι ότι αν το φιλμ το είχε γυρίσει ο ίδιος ο Peele αντί να το αναθέσει σε μια ανερχόμενη σκηνοθέτη που εκτιμά τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Στο οπτικό σκέλος τουλάχιστον.

Τελικά ως sequel δικαιολογεί την ύπαρξη του?

Είναι μακράν το καλύτερο CANDYMAN sequel! Αλλά αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι τα προηγούμενα δύο δεν έθεσαν καθόλου ψηλά τον πήχη…

Θα έχουμε sequel του sequel?

Όπως γίνεται συνήθως το Box Office θα κρίνει αν αυτός ο κινηματογραφικος θρύλος αξίζει να συντηρηθεί και να εξελιχθεί ή αν θα θαφτεί για καμιά εικοσαριά χρόνια ακόμη.

Τεσπα ρίξε μια βαθμολογία ώστε να αναπαυτω επιτέλους και εγώ.

Οκ!

Βαθμολογία : Το επόμενο γυρίστε το αποκλειστικά σε φάση θέατρο σκιών ώστε να φαντάζει όντως μακάβριο και τρομαχτικό!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: