Design a site like this with WordPress.com
Get started

GHOSTS OF MARS : Ο Μάστορας του Τρόμου κατασκευάζει το δικό του “Mars Field”…

by Αντρέι Κοτσεργκιν

Το να βαφτίσεις το Πεδίον του Άρεως “Mars Field” το λες και “κατασκευαστικο λάθος”.

Βέβαια εδώ ίσως να μην ευθύνεται αποκλειστικά για αυτό ο εμπνευστής της ονομασίας.

Τον Κόκκινο Πλανήτη τον βαραίνει μια “κατάρα” που οι ρίζες της φτάνουν μέχρι τα τέλη των 90s

Οι αποστολές που οργάνωσε η NASA, το 1998, στον Άρη όχι μονάχα κεντρισαν το ενδιαφέρον του Αμερικανικού έθνους (αν όχι και ολόκληρης της Γης) αλλά έδωσαν άφθονη τροφή στους θιασώτες των θεωριών συνομωσιας.

Τα “πρόσωπα” που αιχμαλώτισε το MGS, με τις φωτογραφίες του, να πλανώνται επάνω από την επιφάνεια του Άρη προκάλεσαν έντονα ερωτηματικά και συνωμοσιολογια στις τάξεις της ανθρωπότητας…

Υπήρχαν όντως “φαντάσματα” στον Άρη?

Το παραπάνω ερώτημα προφανώς απασχόλησε και το Hollywood. Στα τέλη των 90s και στις αρχές των 00s η βιομηχανία του θεάματος μας παρουσίασε πολλές ταινίες και επεισόδια τηλεοπτικών σειρών που θεματολογικά περιστρεφονταν γύρω από την ιδέα ότι κάτι το μεταφυσικό και το σατανικό παραμονευε κάπου εκεί έξω, στο απόλυτο άγνωστο του διαστήματος. Ένα άγνωστο που επιτέλους ήμασταν έτοιμοι να το ανακαλύψουμε και να το εξερευνήσουμε.

Η πλειοψηφία των ταινιών που προσέγγισαν τον Κόκκινο Πλανήτη με sci~fi και Horror διαθέσεις δεν αποδείχθηκε και τόσο καλή.

Το GHOSTS OF MARS, του John Carpenter, δεν αποτέλεσε εξαίρεση…

Το φιλμ μας τοποθετεί (προφανώς) στον Άρη, που πλέον έχει μετατραπεί σε αποικία του ανθρώπινου είδους. Φυσικά η διάθεση του ανθρώπου για έγκλημα και κακό δεν γινόταν να μένει προσγειωμένη στην Γη.

Σύντομα ο Άρης άρχισε να θυμίζει φουτουριστικη εκδοχή της Άγριας Δύσης. Μπαντιτος αλωνίζουν στην επιφάνεια του αναζητώντας εύκολο κέρδος και μακριά από τους νόμους της Γης.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό γουέστερν δυστοπιας μας προσγειωνει ο σκηνοθέτης, καθώς ακολουθούμε μια ομάδα “σεριφηδων του διαστήματος” να καταφτάνει σε ένα, απομονωμένο, φυλάκιο του Άρη έχοντας σκοπό να εντοπίσει και να εξουδετέρωσει έναν επικίνδυνο συμμοριτη.

Φτάνοντας στον προορισμό τους θα αντικρισουν μια “πόλη φάντασμα” που όμως κυριολεκτικά πλέον κατοικείται από φαντάσματα

Το GHOSTS… θυμίζει μπασταρδεμα προηγούμενων ταινιών και ιδεών του Carpenter.

Μας εγκλωβιζει σε ένα σκηνικό παράνοιας, αμφιβολίας και καραντίνας που μοιάζει να αντανακλά εκείνο του THE THING αλλά σε κόκκινες και σκονισμένες αποχρώσεις. Πασχίζει να μας μεταφέρει μία αίσθηση δυσπιστίας και μαζικής υστερία, μαζί με μεταφυσικές προεκτάσεις, παρόμοια με εκείνη που κατέκλυσε το PRINCE OF DARKNES και προς το φινάλε ξεδιπλώνει μια τύπου ASSAULT ON PRECINCT 13 πολιορκία…

Και όμως εδώ καμία από αυτές τις ιδέες δεν λειτουργεί. Και δεν εννοώ ότι δεν λειτουργούν εξίσου καλά όπως λειτούργησαν στις ταινίες που προανέφερα. Απλά δεν λειτουργούν και τέλος.

Κυρίως όμως το GHOSTS… θα ήθελε να είναι ένα ESCAPE FROM MARS φιλμ. Για την ακρίβεια αυτό ακριβώς θα ήταν αν το ESCAPE FROM L.A. μερικά χρόνια νωρίτερα δεν είχε φλοπαρει άσχημα.

Τα “κατασκευαστικα προβλήματα” ξεκινάνε από το εντελώς άστοχο casting. Με το GHOSTS… o Carpenter φαίνεται να έκανε μια απόπειρα να “εξελιχθεί” σε mainstream σκηνοθέτη. Μάλιστα το μπάτζετ μεγέθους σχεδόν 30 εκατομμυρίων που έχει εδώ στην διάθεση του υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα που πέρασαν μέσα από τα χέρια του, σε ολόκληρη την καριέρα του.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων κατέληξε σε έναν θίασο από “ανερχόμενους αστέρες” της εποχής. Εδώ έχουμε τον Jason Statham λίγο πριν γίνει μεγάλο όνομα του Action σινεμά, τον ήδη εμπορικό και δημοφιλή Ice Cube να εξακολουθεί να παριστάνει τον ηθοποιό και να προσπαθεί (μάταια) να ξεπατικωσει ως “Desolation Williams” τον Snake Plissken του Kurt Russell

… και το μοντέλο Natasha Henstridge να εξαργυρώνει τις γυμνές και σεξουαλικες σκηνές της από το SPECIES

… με μια εντελώς κρυοκωλη ερμηνεία. Κρίμα που ο Carpenter δεν κατάφερε τότε να εξασφαλίσει την συμμετοχή της Courteney Love που τουλάχιστον στις λιγοστές ταινίες που έχει παίξει έχει αποδείξει ότι το κατέχει το αντικείμενο. Για την ιστορία η Love δεν μπόρεσε να παίξει στο φιλμ επειδή η γυναίκα του τότε γκομενου της μια μέρα αποφάσισε να περάσει πάνω από το πόδι της με το αμάξι της!

Και οι τρεις πρωταγωνιστές φαντάζουν πιο “στεγνοι” και από την επιφάνεια του Άρη. Ο Ice Cube προσπαθεί υπερβολικά πολύ να το παίξει macho αντιηρωας τύπου “σπαγγέτι γουέστερν“. Ο Statham περιορίζεται σε ρόλο στωικου Exposition. Όλη του η συνεισφορά στην πλοκή είναι να μας δηλώνει συνεχώς, μέσω ενός ασύρματου, το που πηγαίνει και τι βλέπει. Η Henstridge πάλι είναι πιο ψυχρή και από τα σκηνικά του THE THING.

Στις προηγούμενες ταινίες του ο Carpenter μας σύστησε σε κάθε λογής αντιήρωες. Μερικοί ήταν φουλ macho ενώ άλλοι λειτουργούσαν ως θνητοί και καθημερινοί άνθρωποι. Όλοι τους όμως είχαν μυαλό και χάρισμα. Στο GHOSTS… οι ήρωες την περισσότερη ώρα μοιάζουν ως τα πραγματικά “φαντάσματα” της ιστορίας, καθώς “αιωρούνται” από μέρος σε μέρος δίχως κάποιον σκοπό.

Η ειρωνεία είναι ότι στην πρώτη πράξη του φιλμ ο σκηνοθέτης αποφασίζει να αποκεφάλισει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) την Pam Grier. Δηλαδή την μοναδική ηθοποιό που διακρίνεται από ταλέντο, τσαμπουκά και χάρισμα.

Σεναριακα το φιλμ είναι πρόχειρο και “φτηνό“. Μια συρραφή παλαιότερων ιδεών και επιτυχιών του σκηνοθέτη. Έχουμε επίσης αφήγηση και άλλη αφήγηση και περισσότερη αφήγηση. Οι περισσότεροι διάλογοι λειτουργούν ως αχρείαστο Exposition ενώ οι έξυπνες ή cool ατάκες απουσιάζουν παντελώς. Επίσης οι χαρακτήρες είναι όλοι τους ηλιθιοι, εκτός από κενοί. Οι ήρωες από νωρίς διαπιστώνουν ότι τα φαντάσματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν έχουν την ικανότητα να κάνουν κατάληψη σε ανθρώπους και να τους διαστρεβλωνουν σε βίαια, αιμοδιψή και… Heavy Metal ζόμπι“. Αν ο ξενιστής τους πεθάνει τότε απλά μεταπηδουν σε κάποιο άλλο σώμα.

Και ποία είναι η “στρατηγική” των ηρώων μας απέναντι σε αυτή την απειλή?

Απλά την πυροβολούν και συνεχίζουν να την πυροβολούν μετά μανίας, χωρίς φυσικά αυτή η προσέγγιση να δίνει κάποια λύση στο πρόβλημα. Η πραγματική λύση έρχεται τελικά όχι από έναν Deus Ex Machina αλλά μέσω του LSD

Η προέλευση και η φύση των “φαντασμάτων” ποτέ δεν εξηγείται. Απλά μια μέρα ξεπήδησαν από τις υπόγειες στοές του Άρη και ξεκίνησαν να σπέρνουν τον θάνατο και το χάος. Οκ και στο THE THING το μοναδικό πράγμα που γνωρίζαμε γύρω από την “απειλή” είναι ότι μας ήρθε από το διάστημα και ότι κοιμόταν στον πάγο επί πολλά χρόνια. Αυτή η Λοβκραφτιανη προσέγγιση εκτόξευσε κατακόρυφα τους παράγοντες του μυστηρίου και του τρόμου. Όμως αυτό επιτεύχθηκε επειδή το πλάσμα αυτής της ταινίας είχε μια, αποκρουστική, παρουσία μέσα στην ιστορία. Στο GHOSTS…τα “φαντάσματα” ακόμη και όταν αποκτούν υλική υπόσταση σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Δεν έχουν να σου μεταφέρουν κάποιο μήνυμα ή να ασκήσουν οποιαδήποτε κριτική και αποτυγχάνουν παταγωδώς να σε στοιχειώσουν. Ίσως στο μυαλό του σκηνοθέτη να λειτουργούν ως μια αλληγορία για τους Ινδιάνους που ετοιμάζονται επιτέλους να πάρουν εκδίκηση απέναντι στους λευκούς που έκλεψαν την Γη τους, ή κάτι τέτοιο Τεσπα. Όπως και να χει σε αφήνουν αδιάφορο.

Εκτός ίσως άμα άκουγες φανατικά DIMMU BORGIR ή κάτι αντίστοιχο τεσπα…

Εκτός από ολική έλλειψη κάποιας θεματολογίας, καλών χαρακτήρων και σκηνοθεσίας το GHOSTS… υστερεί και από ψυχαγωγικής σκοπιάς. Το φιλμ είναι κάπως Campy όχι όμως τόσο Campy ώστε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον σαν ένα So Bad, it’s Good movie.

Όταν σε ολόκληρη ταινία του John Carpenter το μοναδικό Highlight είναι ένα “ζόμπι φάντασμα” που κυκλοφορεί φορώντας ένα σουτιέν φτιαγμένο από κομμένα χέρια…

… ε τότε κάτι πήγε εξαιρετικά λάθος με την όλη κατασκευή.

Το GHOSTS OF MARS μας αποκαλύπτει έναν John Carpenter που μάχεται να παραμείνει επίκαιρος και να βγάλει, επιτέλους, φράγκα μέσω μιας ταινίας του. Αυτά προσπαθεί να τα επιτύχει γυρνώντας την πιο mainstream και αποστειρωμενη ταινία ολόκληρης της φιλμογραφιας του. Το GHOSTS είναι ένα εντελώς τυπικό sci~fi / Action / Horror movie που αποφεύγει να προκαλέσει τον θεατή και να τον βάλει να σκεφτεί. Το θέμα είναι ότι ο Carpenter ποτέ του δεν ταίριαζε με τα χνώτα του mainstream σινεμά. Ακόμη και στην πιο “μπλοκμπαστερικη” ταινία του καταλήγει να σου βγάζει την αισθητική ενός B~Movie. Όμως το συγκεκριμένο “B~Movie” δεν φέρει τίποτε από την γνησιότητα και την μαστορια του δημιουργού του. Τουλάχιστον φρόντισε να το εμπλουτίσει με άφθονο Gore.

Οι αντιθέσεις του Carpenter των 70s και 80s με τον Carpenter των 90s και 00s φαντάζουν χαοτικές. Με “σκοτεινή” εξαίρεση πάντοτε το IN THE MOUTH OF MADNESS του 94.

Από τα 90s και μετά ο κάποτε καινοτόμος και σπουδαίος “μάστορας του τρόμου” αποφάσισε να γυρνάει remakes ταινιών που δεν είχαν την παραμικρή ανάγκη από αναθεωρήσεις, sequels παλαιότερων επιτυχιών του και δοκίμασε να διαβει πιο πιασαρικα και εμπορικά μονοπάτια φτιάχνοντας ταινίες με βαμπίρ (στις οποίες τουλάχιστον υπήρξε άκρως αιμοδιψής και ψυχαγωγικός) και εύπεπτο sci ~ fi / Horror.

Η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ χρειαζόταν να τα κάνει όλα αυτά. Απλά δες ξανά το THE THING και αναλογισου το ποσό καλύτερα στέκεται αυτό το φιλμ, οπτικά και θεματολογικά, από πολλές σύγχρονες παραγωγές, αξίας πολλών εκατομμυρίων. Σύγκρινε τα πρακτικά εφέ αυτής της ταινίας με το CGI που είδαμε στο Prequel της ή βάλε την ατμοσφαιρική και γεμάτη τρόμο και μυστήριο “Ομίχλη” του απέναντι σε εκείνη του ανεκδιήγητου Remake της…

Και όμως στο ESCAPE FROM L.A. είδαμε τον ίδιο μάστορα να κατασκευάζει ένα αχρείαστο sequel μιας εκ των κορυφαίων ταινιών του και να προσπαθεί να δάμασει ένα CGI τσουναμι , δίχως να ξέρει πως να το κάνει και κυρίως δίχως να υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο…

Το GHOSTS OF MARS είναι το “φάντασμα” ενός “μάστορα του τρόμου” το όποιο πλανάται δίχως σκοπό επάνω από μια αδηφαγη βιομηχανία.

Κάτι που το συνειδητοποίησε και ο ίδιος ο John Carpenter καθώς στην συνέχεια αποφάσισε να απομακρυνθεί από το Hollywood…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: