BATMAN RETURNS : Ένα μπάταρανγκ στην μούρη του εορταστικού καταναλωτισμού.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Μέσα από το πρώτο BAT-φιλμ τους , το 1989, οι Tim Burton και Michael Keaton κατόρθωσαν με μαεστρικό και σαγηνευτικό τρόπο να παντρέψουν την θεατρικότητα με την ψευδαίσθηση και το σκοτάδι και να μας δώσουν μια κινηματογραφική μεταφορά των comics του BATMAN η οποία όχι μόνο συνάρπασε το κοινό και έκανε ένα ‘KAPOW ! ‘ χτύπημα στο Box Office αλλά ταυτόχρονα λειτούργησε και ως μια ευπρόσδεκτη και πολύτιμη πνοή φρεσκάδας για έναν χαρακτήρα που είχε αρχίσει να φθείρεται κάπως μέσα σε τόσες δεκαετίες ‘ζωής‘.

Η καθολική επιτυχία του πρώτου BATMAN έπεισε , στις αρχές των 90s, τα ‘πορτοφόλια‘ της Warner Bros να χρηματοδοτήσουν την δημιουργία ενός sequel όμως το πρότζεκτ ξεκίνησε πέφτοντας σε ‘τοίχο‘ καθώς ο σκηνοθέτης και ‘αρχιτέκτονας‘ του τότε κινηματογραφικού BAT-σύμπαντος, Tim Burton, δεν έδειχνε να καίγεται ιδιαίτερα ώστε να γυρίσει μια συνέχεια. Ο Burton προτίμησε τότε την αιχμηρή αγκαλιά του ‘Ψαλιδοχέρη’ του και κρέμασε για δυο ολόκληρα χρόνια την κάπα του Σκοτεινού Ιππότη του Gotham σε κάποια γωνία της σπηλιάς του…

Όμως ο Burton είχε ξεκαθαρίσει τότε ότι θα δεχόταν να επιστρέψει στο Gotham αν στα χέρια του έπεφτε ένα σενάριο που θα του έδινε το έναυσμα να γυρίσει κάτι το φρέσκο και το συναρπαστικό. Τελικά το σενάριο αυτό του παραδόθηκε από τον Daniel Walters και έτσι τον Ιούνη του 1992 ο ‘Batman Michael Keaton απάντησε , για δεύτερη και τελευταία φορά , στο κάλεσμα του BAT-Signal και βγήκε από την δική του σπηλιά έτοιμος για μια ακόμη σκοτεινή και συναρπαστική μάχη , τόσο απέναντι σε νέους εχθρούς όσο και κόντρα στους προσωπικούς δαίμονες του Bruce Wayne

‘Wow, THE Batman – or is it just “Batman”? It’s your choice, of course! ‘

O Keaton έλαβε ως αμοιβή για την επιστροφή του 11 εκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό ασύλληπτο για την εποχή του και διάολε άξιζε μέχρι και την τελευταία δεκάρα.

Έχοντας πλέον και προϋπηρεσία ως ‘νυχτερίδα‘ ο Keaton επανέλαβε αυτό το τόσο συναρπαστικό αλλά συνάμα και θλιμμένο κράμα ηρωισμού , γοητείας αλλά και σκοταδιού και τραγικότητας και μάλιστα το σφυρηλάτησε σε κάτι που μοιάζει ακόμη πιο ισχυρό !

Ο πρωταγωνιστής ενσαρκώνει άριστα και τις δυο πλευρές του Bruce Wayne/Batman χαρακτήρα του. Ως μασκοφόρος τιμωρός και σύμβολο εξακολουθεί να φαντάζει τρομαχτικός αλλά και γαμάτος ταυτόχρονα. Και επέλεξα να επιστρατεύσω την λέξη ‘τιμωρός‘ αντί για το ‘ήρωας‘ επειδή σε αυτό το δεύτερο κεφάλαιο ο Batman παρουσιάζεται εξαρχής να έχει μια αμείλικτη στάση απέναντι στα Καθάρματα , τους εγκληματίες και τα φρικιά που όχι μόνο εξακολουθούν να μαστίζουν την πόλη του αλλά και δείχνουν να πληθαίνουν με ανησυχητικούς ρυθμούς…

Ω ναι εδώ ο Batman του Burton σκοτώνει τους εχθρούς του και το αρρωστημένο χαμόγελο του μας δηλώνει σταράτα ότι το ευχαριστιέται στο έπακρο !

Επίσης λογικά εδώ η άβολη στολή της πρώτης ταινίας πέρασε από μερικά Upgrades μιας και ο Keaton δείχνει να έχει ένα πιο πλούσιο ρεπερτόριο κινήσεων…

Οι ACTION σκηνές του φιλμ διακρίνονται από σκληρή καφρίλα, μαύρο χιούμορ ενώ σε αρκετές στιγμές εκπέμπουν μια campy αισθητική που είναι βγαλμένη κατευθείαν μέσα από τα παλιά comics του ήρωα αλλά και από την τηλεοπτική σειρά του Adam West. Το ύφος αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό μιας και ως δημιουργός ο Burton ανέκαθεν γούσταρε την ‘γραφικότητα‘ των παλαιότερων εποχών. Όμως παράλληλα ο σκηνοθέτης αυτός πάντοτε είχε και την τρομερή ικανότητα να επιστρατεύει το σκοτάδι και το ψύχος και μέσα από αυτά τα δυο να μας δίνει ορισμένες εξαιρετικά γλυκόπικρες και ανθρώπινες ιστορίες.

To γοτθικό Gotham του Burton σε πείθει ότι είναι ένα μέρος όπου ένας άντρας ‘νυχτερίδα‘ μπορεί να πετάξει, μια γυναίκα ‘γάτα‘ να γλείφεται μόνη της και ένας ‘Πιγκουίνος‘ να δαγκώνει με μανία ανθρώπινες μύτες…

Ο σκηνοθέτης εδώ σπρώχνει τον Keaton ακόμη πιο βαθιά στην ‘σπηλιά‘ που βρίσκεται στα σωθικά του Bruce Wayne και μας ξεναγεί μέσα της ώστε μέσα στο απέραντο σκοτάδι που την κυκλώνει να δούμε και ορισμένα ψήγματα από την ψυχοσύνθεση ενός άντρα που υποφέρει από το τραύμα της άδικης και σκληρής απώλειας και που αντιδρά σε αυτό μασκαρεύοντας τον εαυτό του σε νυχτερίδα και σπάζοντας στο ξύλο , ή και σκοτώνοντας , Καθάρματα τα οποία επιθυμούν να ‘τραυματίσουν‘ με παρόμοιους τρόπους την αθώα κοινωνία του Gotham . Βέβαια οι λέξεις ‘αθώα‘ και ‘Gotham‘ εδώ δύσκολα μπορούν να τοποθετηθούν η μια δίπλα στην άλλη καθώς αυτή τη φορά η πόλη του Bruce Wayne φαίνεται να οδηγείται σε έναν απόλυτο εκφυλισμό.

Η εγκληματικότητα και η διαφθορά έχουν εκτοξευτεί κατακόρυφα και πλέον ένας μοναχικός εκδικητής , όσα γκάτζετ και αν έχει στην διάθεση του, φαντάζει ‘λίγος‘ ώστε να διατηρήσει την τάξη και την ηθική σε ένα επιθυμητό επίπεδο.

Για να έχει μια ελπίδα στην μάχη ο Batman θα χρειαστεί αυτή τη φορά και συμμάχους. Το πρόβλημα είναι εδώ ότι όσοι διακρίνουν το κάλεσμα του BAT-Signal ψηλά στους ουρανούς της πόλης δεν φαίνεται να είναι και τα καλύτερα ‘παιδιά‘…

‘It’s the so-called “normal” guys that always let you down. Sickos never scare me. At least they’re committed. ‘

Στο BATMAN RETURNS ο ήρωας επιστρέφει ώστε να πετύχει μπροστά του την femme fatale Michelle Pheiffer ως Selina Kyle aka Catwoman

Ακριβώς όπως και ο Bruce η γυναίκα αυτή πέφτει θύμα της βαναυσότητας και της αδικίας και βιώνει ένα τραύμα το οποίο στην συνέχεια το εκδηλώνει μέσω μιας εκκεντρικής περσόνας. Μόνο που αντίθετα με τον Batman η Catwoman εκφράζει την οργή γύρω από το τραύμα της με εγκληματικές και βίαιες πράξεις. Η γυναίκα αυτή ράβει και φοράει μια ‘s&m’ στολή στην οποία προσθέτει αιχμηρά ‘νύχια‘ και με τα οποία δεν τραβάει το παραμικρό ζόρι να πετσοκόψει μια ολόκληρη ομάδα επιθετικών αντρών. Στην συνέχεια αρχίζει να σουλατσάρει στα στενά και τις ταράτσες της πόλης ληστεύοντας και ανατινάζοντας καταστήματα επάνω στην προσπάθεια της να ‘εκφράσει‘ την δική της οργή για όλα όσα υπέστη από τα χέρια ενός αμείλικτου και αυταρχικού άντρα.

Όμως όταν η Selina Kyle / Catwoman θα συναντήσει τον Bruce Wayne/Batman ένα έντονο αίσθημα έλξης θα δημιουργηθεί ανάμεσα και στις δυο πλευρές των προσωπικοτήτων τους. Η Selina μέσα από το πρόσωπο του Bruce θα διακρίνει κατευθείαν έναν πόνο, μια τραγικότητα και ένα σκοτάδι τα οποία συναντώνται και μέσα στην δική της ψυχοσύνθεση. Τα τραύματα τους αν και διαφορετικά καταλήγουν να εκπέμπουν την ίδια σκληρή αίσθηση και ενώ τους αποξενώνουν από την κοινωνία για τους δυο τους λειτουργούν ως ο μαγνήτης που θα τους φέρει κοντά. Βέβαια εδώ η ειρωνεία είναι ότι η διττή ζωή τους θα σταθεί και ως ένα σκληρό εμπόδιο στην προοπτική το να μοιραστούν μια ζωή μεταξύ τους.

Στο τέλος τόσο το ‘ζευγάρι’ όσο και ο Πιγκουίνος που τους καταδιώκει θα μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα μονάχα μέσα από τα στενά δερμάτινα , τις στολές και κρατώντας τις θεοπάλαβες ομπρέλες τους…

Η Pfeiffer ακροβατώντας ανάμεσα στον αισθησιασμό, την τρέλα και τον αθεράπευτο πόνο μας δίνει μια κινηματογραφική εκδοχή της Catwoman η οποία μέχρι και σήμερα κρίνεται ως η αγαπημένη των θεατών και των οπαδών και που πραγματικά φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεραστεί στο μέλλον.

Καθόλου άσχημο κατόρθωμα για μια ηθοποιό που πήρε τον πολυπόθητο ρόλο όταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη, Annete Bening , αποχώρησε από το πρότζεκτ επειδή έμεινε έγκυος !

Από την πλευρά του ο Burton μας θυμίζει το πόσο ευρηματικός υπήρξε τότε στο να πλάθει αντισυμβατικά Love Stories τα οποία θα περιστρέφονταν γύρω από την έλξη , την διαφορετικότητα και την αποδοχή της αλλά και από τον πόνο και την αδικία.

Βέβαια αυτή τη φορά ο σκηνοθέτης αδυνατώντας να αισθανθεί σε κάποια ‘ένοχη‘ παρόρμηση του καταφεύγει σε ορισμένες περιπτώσεις και σε μια υπερσεξουαλικότητα η οποία πλανάται επάνω από τους χαρακτήρες του…

Μιλώντας για υπερσεξουαλικότητα αυτή σίγουρα ΔΕΝ συναντάται επάνω στο πρόσωπο του Danny DeVito που εδώ ως Oswald Cobblepot aka The Penguin μας χαρίζει έναν από τους πιο εκκεντρικούς, τραγικούς αλλά και αξιομνημόνευτους Κακούς της κινηματογραφικής ιστορίας του Batman.

Burton και DeVito ενώ δίνουν στον χαρακτήρα ένα εξαιρετικά σκατόψυχο, σκληρό και ψυχρό Origin από την άλλη ποτέ τους δεν πασχίζουν να εξιλεώσουν τον Oswald για τις επιλογές και τις πράξεις τους. Ακριβώς όπως και οι Batman και Catwoman έτσι και ο The Penguin ‘γεννιέται‘ μέσα από ένα τραύμα. Η επιλογή δυο άσπλαχνων , πλούσιων και κοσμικών γονιών να κλειδαμπαρώσουν το παιδί τους σε ένα κλουβί και να το πετάξουν στους υπονόμους αποτέλεσε την τέλεια αιτία ώστε να γεννηθεί ένα ‘Τέρας‘ του οποίου το μίσος και η μοχθηρία τρέφονται συνεχώς από την αγανάκτηση του γύρω από την αδικία που υπέστη όταν ήταν ακόμη ‘αθώο‘.

Ουσιαστικά εδώ ο Oswald λειτουργεί ως μια αποκρουστική ‘αντανάκλαση‘ για τον Bruce Wayne καθώς ενώ και οι δυο άντρες βιώνουν ένα παρόμοιο τραύμα στην πορεία επιλέγουν να εκδηλώσουν την οργή τους γύρω από αυτό με εντελώς αντίθετους τρόπους.

Ο DeVito αν και μπαίνει σε φουλ mode εκκεντρικότητας φροντίζει να αναδείξει και τις εύθραυστες και ευαίσθητες πτυχές του τραγικού ‘τέρατος‘ του και παραδίδει ίσως την πιο σήμα κατατεθέν ερμηνεία του. O ‘Πιγκουίνος‘ μπορεί εξωτερικά να φαντάζει θλιβερός και γελοίος όμως μέσα στα σωθικά του κρύβει μια εκδικητική μανία η οποία όταν επιτέλους εκδηλώνεται δεν γίνεται παρά να μην σε τρομοκρατήσει λόγω της βαναυσότητας της…

Παραδοσιακά σε κάθε καλή ιστορία με τέρατα συναντάμε δυο από αυτά τα ‘τέρατα‘. Το πρώτο συνήθως είναι παραμορφωμένο στην όψη , γεγονός που μας κάνει να διακρίνουμε κατευθείαν την τερατώδη φύση τους. Το δεύτερο πάλι μας παρουσιάζεται με ένα φυσιολογικό , σχεδόν αψεγάδιαστο, ανθρώπινο προσωπείο και που στο φινάλε καταλήγει να φαντάζει σαφώς πιο επικίνδυνο και μοχθηρό από το πρώτο τέρας.

Ένα τέτοιο ‘ανθρώπινο‘ τέρας καλείται να ενσαρκώσει εδώ ο Christopher Walken που ως εκατομμυριούχος / βιομήχανος  Max Shreck καταλήγει να λειτουργεί ως ο απόλυτος Μπάσταρδος της ιστορίας του RETURNS αλλά και μια σταράτη σάτιρα του σκηνοθέτη απέναντι σε πετυχημένους και ‘σπουδαίους’ καπιταλιστές όπως είναι πχ ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο άντρας αυτός μας παρουσιάζεται αρχικά ως ο ‘Άγιος Βασίλης του Gotham’ καθώς τον βλέπουμε να διοργανώνει φιλανθρωπίες και να μοιράζει χαμόγελα και δώρα στους πάντες. Ουσιαστικά ο τύπος φαντάζει ως ένας σύγχρονος Εμπενίζερ Σκρούτζ όμως η σκληρή αλήθεια είναι ότι το Κάθαρμα αυτό προτιμά να ‘δημιουργεί φαντάσματα’ ο ίδιος παρά να υποκύπτει στα μηνύματα ‘εορταστικής αγάπης και συμπόνοιας’ τα οποία εκείνα μεταφέρουν…

Εδώ ο Shreck μέσα από βίαιες και αμείλικτες πράξεις καταλήγει να ‘δημιουργήσει‘ την Catwoman αλλά και να σπρώξει τον μπερδεμένο και πληγωμένος Oswald Cobblepot ολοκληρωτικά προς την μεριά του ‘τέρατος‘ που βρίσκεται μέσα του. Ο τεχνοκράτης επιχειρηματίας δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί πλήρως τόσο το τραγικό παρελθόν του Oswald όσο και την διαφορετικότητα που συναντάται τόσο στην εξωτερική εμφάνιση του όσο και στον τρόπο ζωής του ώστε να πλασάρει σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία την βιτρίνα του καλοκάγαθου ευεργέτη ενώ προφανώς στην πραγματικότητα θέλει απλά να επωφεληθεί σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων αλλά και να εξασφαλίσει την δημιουργία ενός εργοστασίου ηλεκτρισμού που θα του δώσει τον απόλυτο έλεγχο της πόλης…

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος βάφτισαν τον αληθινό Κακό της υπόθεσης τους ως Max Shreck ώστε να τιμήσουν ένα σπουδαίο και πρωτοπόρο ηθοποιό που το 1922 αποτύπωσε ένα διαφορετικό ‘Κακό‘ με έναν τρόπο ασύλληπτο , τρομαχτικό και υπέρμετρα τραγικό…

Στο BATMAN RETURNS η συνύπαρξη αυτών των τεσσάρων χαρακτήρων και των συνδέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα τους συμβάλλουν στο να φαντάζει η ταινία ως μια όπερα εκκεντρικότητας, παράνοιας, ηρωισμού αλλά και γνήσιου ανθρώπινου πόνου. Διάολε εδώ ουσιαστικά και οι τρεις Villains της υπόθεσης λειτουργούν ως μια διαστρέβλωση της εικόνας και των αξιών του Bruce Wayne/Batman !

Προφανώς δεν υπήρχε τότε πιο κατάλληλος συνθέτης από τον Danny Elfman ώστε να ντύσει αυτή την ‘όπερα‘ με την μουσική που αρμόζει στην αισθητική της.

Το BATMAN RETURNS βγήκε στις αίθουσες τον Ιούνη του 1992 και έριξε ένα αιχμηρό μπάταρανγκ κατευθείαν μες την μάπα του Box Office καπαρώνοντας πάνω από 260 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις…

Η ταινία πήρε , στην πλειοψηφία τους, καλές κριτικές αν και ορισμένοι κριτικοί την βρήκαν ‘υπερβολικά βίαιη και σκοτεινή’…, όμως παρά την καθολική επιτυχία της έμελλε να αποτελέσει και το φινάλε της τότε συνεργασίας ανάμεσα στους Tim Burton και Michael Keaton. Ο ηθοποιός αρνήθηκε να φορέσει την εμβληματική στολή και σε μια τρίτη ταινία ενώ ο Burton θέλοντας να κάνει κάτι το διαφορετικό αλλά και διακρίνοντας τον επερχόμενο εκφυλισμό του franchise λόγω της εμπορικής του επιτυχίας επέλεξε να αποχωρήσει από την καρέκλα του σκηνοθέτη και προτίμησε να επιστρέψει μονάχα ως παραγωγός για το sequel με τίτλο BATMAN FOREVER.

Όμως αυτό το τρίτο, εξαιρετικά αμφιλεγόμενο, κεφάλαιο της κινηματογραφικής ιστορίας του ήρωα δεσμευόμαστε να το μελετήσουμε και να το ερμηνεύσουμε κάποια άλλη φορά…

Original Cinema Quad Poster – Movie Film Posters

Όσον αφορά το BATMAN RETURNS το φιλμ αυτό μπορεί να προβλήθηκε το καλοκαίρι στις αίθουσες όμως λειτουργεί ως μια απόλυτη (αντι)Χριστουγεννιάτικη ιστορία .

Εδώ ο Tim Burton παντρεύει την αισθητική των comics με την δική του, ντύνει το Gotham του με ένα περιτύλιγμα θλίψης , εκκεντρικότητας αλλά και σαγήνης και συνθέτει έναν επιβλητικό πίνακα που κινείται ανάμεσα στον Superhero κινηματογράφο και τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό.

Για τον χαρακτήρα του Bruce Wayne/Batman εδώ έχουμε την ‘Σκρούτζ‘ ιστορία του καθώς και οι τρεις Villains της πλοκής λειτουργούν ως τα ‘φαντάσματα‘ μιας εναλλακτικής εκδοχής του ήρωα. Όμως για εμάς τους θεατές ο πίνακας του Burton έχει και άλλες πτυχές.

Ο τόσο εκκεντρικός αλλά και μοναδικός αυτός πίνακας αποτυπώνει με αρτιστικό κυνισμό τον απεχθή υπερκαταναλωτισμό που ‘στολίζει‘ τις εορταστικές μας περιόδους εδώ και δεκαετίες. Τα Χριστούγεννα μια εποχή ‘αγάπης και προσφοράς απέναντι στον συνάνθρωπο’ πλέον έχουν διαστρεβλωθεί σε μια εποχή απόλυτης απάθειας και κοινωνικής αποξένωσης και στην οποία η μοναδική ‘προσφορά‘ γίνεται σε εμάς τους ίδιους από εμάς τους ίδιους.

Πλέον το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να καταναλώνουμε λαίμαργα και συνεχώς χωρίς να δίνουμε δεκάρα για τους ανθρώπους γύρω μας που αδυνατούν να καταναλώσουν έστω και ένα κομμάτι ψωμί. Ποτέ μας όμως δεν θα παραδεχτούμε ή θα αποδεχτούμε αυτή μας την απάθεια. Αντίθετα θα προσμένουμε καρτερικά τον επόμενο ‘Max Schreck’ να εμφανιστεί δημοσίως για να μας πείσει ότι όλο αυτό το χρήμα που ξοδεύουμε και όλες αυτές οι υλικές μαλακίες τις οποίες αγοράζουμε και καταναλώνουμε μανιωδώς την περίοδο των εορτών έχουν μια πραγματική ‘αξία‘ και προσδίδουν ένα ‘νόημα‘ στην μίζερη ύπαρξη μας…

Για να αποδώσει το ‘εορταστικό‘ του μήνυμα ο Tim Burton εδώ καταφεύγει καμιά φορά σε γραφικότητες και υπερβολές ενώ αμελεί να μπαλώσει και μερικές σεναριακές τρύπες. Και όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο όλα αυτά τα αρνητικά καταλήγουν να ευεργετούν την ταινία του και να εξυψώνουν την πανέμορφη και τόσο διαφορετική αισθητική της !

Σήμερα το BATMAN RETURNS παίζει κάθε Χριστούγεννα στις τηλεοράσεις μας όχι μονάχα ώστε να μας ψυχαγωγήσει δίνοντας μας μια από τις καλύτερες ταινίες του εμβληματικού και λατρεμένου ήρωα αλλά και για να μας προβληματίσει βαθύτατα με την αντίστροφη ‘εξέλιξη‘ του δημιουργού του. Πλέον οι χαρακτήρες αυτής της ταινίας λειτουργούν συμβολικά ως τα ‘φαντάσματα‘ που φέρνουν έναν εκφυλισμένο δημιουργό αντιμέτωπο με το τολμηρό, καινοτόμο και ένδοξο παρελθόν του και στην συνέχεια τον κρίνουν για τις πρόσφατες ,άνευρες και διόλου τολμηρές, επιλογές που κάνει επάνω στην τέχνη του.

‘ Ο Tim και εγώ δεν κάναμε ποτέ μας τότε μια συζήτηση γύρω από το τι θα σκέφτονταν οι οπαδοί των comics σχετικά με όλα όσα θέλαμε να κάνουμε σε αυτή την δεύτερη ταινία. Το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η ίδια η τέχνη.’

Η παραπάνω δήλωση του σεναριογράφου Daniel Waters μας αποκαλύπτει σταράτα το πως ακριβώς λειτουργούσε ως σκηνοθέτης και δημιουργός ο Tim Burton πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων του RETURNS οι παραγωγοί της WB πήγαν να επιβάλλουν στον Burton μια αλλαγή κατεύθυνσης καθώς ήθελαν μια ταινία που θα κινούνταν σε διαφορετικό ύφος από εκείνο του πρώτου BATMAN. Εκείνος τους ξηγήθηκε δίνοντας μας μια ταινία που διακρίνονταν από έντονη σεξουαλικότητα και το Goth στοιχείο ενώ ανάμεσα σε όλα τα μηνύματα της δεν κώλωνε να σατιρίσει ακόμη και το πανηγύρι υπερκαταναλωτισμού που στήθηκε γύρω από τον ίδιο της τον ήρωα !

Μάλιστα στην πρώτη κόπια της ταινίας του ο σκηνοθέτης δεν δίστασε να χώσει και μια σκηνή όπου τα τσιράκια του Penguin ανατινάζουν ολοσχερώς ένα κατάστημα με BAT-προϊόντα !

Η σκηνή κατέληξε , πολύ βολικά, να σβηστεί στο τελικό μοντάζ της ταινίας. Όμως μόνο και μόνο η ιδέα της αρκεί ώστε να μας θυμίσει το πόσο ευρηματικός και τολμηρός σκηνοθέτης υπήρξε ο Tim Burton των 80s και 90s. Που να με πάρει εδώ έχουμε έναν σκηνοθέτη που σε ταινία η οποία (υποτίθεται ότι) προορίζεται για παιδάκια δεν διστάζει να βάλει τον Penguin να πετάει στην Catwoman την ατάκα “ Just the pussy I’ve been lookin’ for.”!

Σήμερα πλέον ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος φαίνεται να λειτουργεί ως ένας στυγνός υπάλληλος/διεκπεραιωτής για λογαριασμό των μεγάλων στούντιο.

Και για έναν σκηνοθέτη που σατίρισε κάποτε τόσο κυνικά και υπέροχα τον καταναλωτισμό και τον καπιταλισμό το να ‘εξελίσσεται’ στην πορεία σε ένα ακόμη γρανάζι τους φαντάζει ως το ύψιστο κρίμα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: