IRON MAN #2 : Η Οδύσσεια ενός γκαντέμη παπαγάλου…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Στο δεύτερο κινηματογραφικό κεφάλαιο του IRON MAN γινόμαστε μάρτυρες της συνταρακτικής ιστορίας ενός Παπαγάλου καθώς εκείνος αναγκάζεται να ταξιδέψει από την φτώχεια της Ρωσίας σε μια Αμερική που ετοιμάζεται να βιώσει τον Superhero παροξυσμό ενώ παράλληλα καλείται να επιβιώσει από την αδιανόητη καταστροφή που προκύπτει μέσα από τα καπρίτσια δυο αυτάρεσκων και ανεύθυνων μηχανικών.

Και ναι προφανώς ο σκηνοθέτης Jon Favreau είχε συνθέσει μια εντελώς διαφορετική ιστορία στο μυαλό του ενώ ξεκινούσε τα γυρίσματα του IRON MAN #2 , το 2009, όμως το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο φαντάζει ως ένα συνονθύλευμα σκόρπιων ιδεών παρά ως μια ολοκληρωμένη ιστορία του βίου και της πολιτείας του Tony Stark και του μεταλλικού Alter Ego του…

Με το πρώτο, απόλυτα στιβαρό και λειτουργικό , IRON MAN o Favreau όχι μόνο ξεκίνησε το χτίσιμο του , αδιανόητα μεγάλου σήμερα, οικοδομήματος του MCU αλλά παράλληλα μέσα από την συνταρακτική αποκάλυψη του φινάλε του έδωσε στον Tony Stark την άνεση να μην χρειάζεται να σκαρφίζεται κάθε λίγο και λιγάκι ηλίθιες δικαιολογίες για το γεγονός ότι ο διαβόητος ‘σωματοφύλακας‘ του IRON MAN ουσιαστικά δεν εμφανίζεται ποτέ στο πλευρό του.

Προφανώς μια τέτοιου μεγέθους αποκάλυψη δεν μπορούσε να αφήσει τον κόσμο μας ανεπηρέαστο. Η Κυβέρνηση των Η.Π.Α. πιέζει συνεχώς τον ‘ιδιοφυή , δισεκατομμυριούχο , Playboy και φιλάνθρωπο’ Tony να της πουλήσει τα σχέδια της πανοπλίας του IRON MAN, αδιαφορώντας επιδεικτικά για την επιθυμία του να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία του για ειρηνικούς σκοπούς. Παράλληλα οι αποκαλύψεις του Tony θα φτάσουν μέχρι και την άλλη άκρη της υφηλίου και συγκεκριμένα στην παγωμένη Ρωσία. Εκεί ένας έκπτωτος και στιγματισμένος εφευρέτης, ονόματι Ivan Vanko , θα αναγνωρίσει την τεχνολογία του Stark και όντας πεπεισμένος ότι αυτή ανήκει δικαιωματικά στον , εξόριστο και εγκληματία, πατέρα του αποφασίζει να φτιάξει μια δική του ‘φτηνιάρικη‘ παραλλαγή της στολής του IRON MAN και στην συνέχεια κινεί προς Αμερική μεριά ώστε να πάρει εκδίκηση για την ‘ατίμωση‘ που υπέστη η φαμίλια του από εκείνη των Stark’s…

Και κάπου εδώ η ταινία πατάει απότομα φρένο όσον αφορά την όποια ανάπτυξη των χαρακτήρων της…

Ως ιστορία το δεύτερο IRON MAN φαίνεται να θέλει να επικεντρωθεί περισσότερο στους χαρακτήρες του και να αποτελέσει μια μελέτη των επιλογών και των πράξεων ενός σπουδαίου αλλά και εξαιρετικά εγωιστή εφευρέτη.

To ζήτημα είναι ότι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο απαιτείται από σκηνοθέτη και σεναριογράφο να προβούν σε μια στιβαρή ανάπτυξη χαρακτήρων όμως αλίμονο κάτι τέτοιο ποτέ δεν συμβαίνει εδώ.

Το sequel αυτό διακρίνεται από μια σεναριακή προχειρότητα η οποία ξεκάθαρα υποδηλώνει ότι η ταινία αυτή συναρμολογήθηκε άτσαλα και βιαστικά έχοντας μοναδικό στόχο να κρατήσει επίκαιρο τον Tony Stark στα μάτια των θεατών μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη και επική στιγμή που θα σχηματιστούν οι AVENGERS για πρώτη φορά επάνω στο κινηματογραφικό πανί.

Σκηνοθετικά η ταινία σε καμία περίπτωση δεν φαντάζει ως στυγνή ‘αρπαχτή‘. Ο Favreau έχοντας στα χέρια του ένα υποτυπώδες σενάριο και ελάχιστο χρόνο κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Μας δίνει μια αξιόλογη εναρκτήρια μάχη μέσα στις ιστορικές και λαμπερές πίστες του Μονακό και ρίχνει όλο το βάρος της ιστορίας επάνω στους απόλυτα στιβαρούς ώμους του πρωταγωνιστή του Robert Downey Jr.

Για δεύτερη σερί ταινία ο R.D.J. επιστρατεύει το υποκριτικό του χάρισμα, την γοητεία, την αλητεία και το Swag του ώστε να κάνει έναν αυτάρεσκο Μαλάκα να φαντάζει ως ένας γνήσιος και τραγικός ήρωας. Και το κατορθώνει αυτό με άρτιο τρόπο. Ο Tony συνεχίζει να υποφέρει από τα ‘φαντάσματα‘ του παρελθόντος και να πληρώνει την εγκληματική αμέλεια της φαμίλιας του. Παράλληλα ποτέ του δεν σταματά να πασχίζει να διορθώσει τα όποια λάθη του γεγονός που τον καθιστά μια τραγική αλλά και ρομαντική φυσιογνωμία.

Τουλάχιστον μέχρι το σημείο που σταματά να προσπαθεί…

Όταν ο Tony διαπιστώνει ότι η ίδια η τεχνολογία που πριν από χρόνια τον κράτησε στην ζωή πλέον τον οδηγεί συστηματικά σε ένα αργό και επίπονο θάνατο ο εφευρέτης αρχίζει να αποποιείται, ξανά , των ευθυνών του και φαίνεται να παραιτείται από την ηρωική του σταυροφορία.

Ο Stark ξεπέφτει σε μια υπαρξιακή λίμπο και καταλήγει να μοιάζει με μια ωρολογιακή βόμβα μεγατόνων που είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Και κάπου σε αυτό το σημείο αναλαμβάνει δράση ο παλιόφιλος Rhodey aka WAR MACHINE !

Μονάχα που και αυτός πλέον ελάχιστα θυμίζει τον παλιό εαυτό του…

Στο IRON MAN #2 o Don Cheadle μπαίνει στην στολή / πανοπλία που μέχρι πρότινος άνηκε στον συνάδελφο του  Terrence Howard, καθώς ο δεύτερος δεν τα βρήκε στο στούντιο όσον αφορά το μέγεθος της αμοιβής του. Η συνεισφορά του Cheadle πάντως είναι ίδιας αξίας με εκείνης του προκατόχου του στην πρώτη ταινία :

Διεκπεραιωτική.

Ο Cheadle ενώ έχει σαφώς μεγαλύτερη συμμετοχή από τον Howard σε αυτή την ιστορία του IRON MAN αποτυγχάνει να σε συναρπάσει ως WAR MACHINE επειδή οι δημιουργοί του φιλμ ελάχιστη πίστη έχουν στην αξία του χαρακτήρα του. Εδώ ο Rhodey λειτουργεί απλά ως ένας τυπικός σύμμαχος και φίλος για τον Tony Stark αλλά και ως η , ενοχλητική, φωνή της συνείδησης ενός απερίσκεπτου και αυτοκαταστροφικού εφευρέτη.

Μιλώντας περί ‘εφευρετών‘ το IRON MAN #2 μας συστήνει και σε δυο Villains που φαντάζουν ως οι εναλλακτικές και ακραίες εκδοχές του Tony Stark…

Εδώ το MCU μας συστήνει τον Sam Rockwell ως τον ανταγωνιστή του Tony, Justin Hammer , και κατορθώνει να σπαταλήσει παντελώς έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουν περάσει από τις τάξεις του διαστρεβλώνοντας τον χαρακτήρα του σε μια άπληστη και μοχθηρή καρικατούρα του Stark. Ο Rockwell διασώζει κάπως τις εντυπώσεις χάρη στο ταλέντο του αλλά στο φινάλε φαίνεται να παλεύει εντελώς μόνος του.

Στον αντίποδα ο Mickey Rourke ενώ ενσαρκώνει τον κεντρικό ανταγωνιστή της υπόθεσης αποτυγχάνει παταγωδώς να μας δώσει έναν αξιομνημόνευτο ή έστω λειτουργικό Villain. O Rourke υποτίθεται ότι έκατσε και έμαθε Ρώσικα ώστε να αποδώσει πειστικά τον ρόλο του Σοβιετικού εφευρέτη όμως η ‘γλώσσα‘ που μιλάει εδώ δεν φαίνεται να ανήκει σε κανένα γνωστό κράτος της Γης μας και η προφορά του είναι απλά γελοία.

Εξίσου γελοία είναι και η ‘ανάπτυξη‘ του χαρακτήρα του. Εδώ ένας άντρας που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να φαντάζει επικίνδυνος αλλά και τραγικός καταλήγει να παίζει τον ρόλο του τυπικού ‘τρελού επιστήμονα’ που συναρμολογεί μια στρατιά από ρομπότ ώστε να σπείρει το χάος και την καταστροφή σε ένα έθνος αλλά και να πάρει την εκδίκηση του. Μονάχα που στο φινάλε το ‘χάος‘ οπτικά φαντάζει παραφορτωμένο και αδιάφορο ενώ η εκδίκηση είναι ‘άνοστη‘ λόγω του αναποτελεσματικού και ημιτελούς τρόπου με τον οποίο στήνεται η βεντέτα ανάμεσα σε Vanko’s και Stark’s.

Στην τελική το μόνο κίνητρο που συμμερίστηκα από τον συγκεκριμένο Villain είναι ότι θέλει πάση θυσία πίσω το ‘πουλί του’ ! Η έστω ένα πουλί που …μοιάζει με εκείνο που είχε πίσω στην ‘ρόντινα‘…

Καθώς ο Mickey ξεστομίζει με μια ανεκδιήγητη προφορά την λέξη ‘Bird‘ έπιασα τον εαυτό μου να αναλογίζεται όλα όσα σπαταλά τόσο ξεδιάντροπα αυτή η ταινία.

Εδώ η πλοκή προσφέρονταν για άφθονα συναρπαστικά και ουσιώδη πραγματάκια καθώς θα μπορούσαμε να έχουμε μια μελέτη των ηρωικών προτερημάτων αλλά και των θνητών αδυναμιών ενός άντρα όπως είναι ο Tony Stark, μια εξερεύνηση του αμφιλεγόμενου παρελθόντος της φαμίλιας του, μια αναδρομή στις σχέσεις του με τον αυταρχικό αλλά και εξίσου ευφυή πατέρα του και τις συνέπειες που είχαν οι διδαχές του δεύτερου απέναντι του αλλά και το ξετύλιγμα των συνεπειών που θα επέφερε η αποκάλυψη ότι είναι ο IRON MAN τόσο στην κοινωνία μας όσο και στο πολιτικό στερέωμα και την βιομηχανία όπλων.

To δεύτερο αυτό κεφάλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει μια δριμεία κριτική απέναντι στο Αμερικάνικο οπλικό σύστημα και τις πρακτικές του στρατού και των εταιρειών όμως τελικά καταλήγει να φαντάζει ως μια , σχεδόν, προπαγανδιστική εξύμνηση τους. Το γεγονός ότι ο Αμερικάνικος στρατός συνεργάστηκε με την παραγωγή της ταινίας κατέστησε μια τέτοια θλιβερή εξέλιξη ως κάτι το αναπόφευκτο. Το ηθικό δίλημμα γύρω από την βαριά κληρονομιά των Stark’s θα μπορούσε να αποτελέσει ένα απολαυστικό αντικείμενο αντιπαράθεσης για το κοινό και δυνατό αντικείμενο μελέτης. Όμως τελικά το μόνο που ‘σπιλώνει‘ κάπως την εικόνα του Tony Stark εδώ είναι οι κούφιες κατηγορίες του Vanko εις βάρος του. Κατηγορίες που ποτέ δεν της εξερευνά το σενάριο και απλά της ρίχνει στο τραπέζι ώστε να δώσει στον ήρωα μας έναν ακόμη κλισέ κακό και μια αφορμή ώστε να πλακωθούν μεταξύ τους.

Και ποία είναι η αντίδραση του πολύπαθου Tony σε όλα αυτά που καλείται να αντιμετωπίσει εδώ ?

Μα να συμπεριφέρεται σαν ένας ανεύθυνος και εριστικός Μαλάκας φυσικά και να γίνεται ρεζίλι σε κάποιο πάρτι !

Και όμως όλα τα παραπάνω, είτε λίγο είτε πολύ, κάνουν την εμφάνιση τους εδώ. Μονάχα που όλα αποδίδονται με λάθος και παντελώς αποστειρωμένους τρόπους. Ο Favreau κωλώνει να ρίξει τον τόσο εμπορικό και δημοφιλή ήρωα του στα σκατά και κατά συνέπεια θυσιάζει τις όποιες υποσχόμενες πτυχές της ιστορίας του.

Αν οι συντελεστές του sequel είχαν αρχίδια τότε θα μας έδιναν ΑΥΤΟ.

Τελικά το IRON MAN #2 μας δίνει λίγο απ’όλα όμως το κάνει με τόσο επιφανειακό, αποστειρωμένο και βεβιασμένο τρόπο που στο τέλος τίποτε από όλα αυτά δεν θα σε προβληματίσει έστω και λίγο ενώ ακόμη και στο Action κομμάτι το φιλμ υστερεί αισθητά του προκατόχου του.

Η ταινία αυτή μοιάζει να έχει συναρμολογηθεί στο πόδι και δεν κρύβει την παραμικρή ενέργεια στον πυρήνα της. Διάολε όταν η καλύτερη , και με διαφορά , σκηνή της ταινίας σου είναι ο IRON MAN να τρώει ντόνατς ε τότε κάτι πολύ στραβό παίχτηκε κατά την ‘κατασκευή‘ της…

To IRON MAN #2 δίνει στον ήρωα του μερικά Upgrades όσον αφορά την στολή του και την ευκαιρία στον Robert Downey Jr. να εξελίξει περαιτέρω τον τόσο σύνθετο χαρακτήρα του Tony Stark έστω και αν βρίσκει απέναντι του ένα παντελώς ρηχό σενάριο.

Όμως στο φινάλε η δεύτερη ‘πτήση‘ του δημοφιλή και λατρεμένου αυτού ήρωα φαντάζει σαφώς πιο φτωχή σε σχέση με εκείνη της πρώτης ταινίας που με μεράκι και άγνοια κινδύνου ξεκίνησε να σφυρηλατεί ένα ολόκληρο κινηματογραφικό σύμπαν το 2008.

Εδώ ένας πρωτοπόρος και οραματιστής εφευρέτης διαστρεβλώνεται σε έναν έμπειρο και επαγγελματία ‘μηχανικό‘ που αντί να δημιουργήσει κάτι το καινοτόμο ενδιαφέρεται μονάχα να συντηρήσει ένα επικερδές προϊόν.

Βαθμολογία : Ελπίζω τουλάχιστον να μην ταλαιπώρησαν τον καημένο τον παπαγάλο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της συναρμολόγησης αυτού του απογοητευτικού sequel…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: