PRIMAL : O Nic Cage απελευθερώνει το, CGI, τζάγκουαρ από μέσα του !

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Τα τέλη της δεκαετίας αποτέλεσαν την animalistic περίοδο του καλλιτέχνη Nicolas Cage.

Πολλές από τις τελευταίες ταινίες του Νικόλα περιλαμβάνουν κάποιο ζωάκι και στο PRIMAL, του σκηνοθέτη Nick Powell, διάφορα κτήνη παρελαύνουν μέσα σε ένα καράβι και απειλούν την σωματική ακεραιότητα του ήρωα μας.

Το πιο φονικό από αυτά είναι ένας σπάνιος, και κατάλευκος, Ιαγουάρος που οι προληπτικοί ιθαγενείς των τροπικών δασών της Βραζιλίας το αποκαλούν ‘Ελ Γκάτο Φάντασμα‘ μιας και αποδίδουν στην παρουσία του μεταφυσικές προεκτάσεις…

Στο PRIMAL o Nic Cage μπαίνει σε Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ mode και μας δίνει τον αλκοολικό και παντελώς άξεστο και βρώμικο αντιήρωα Frank Walsh.

O Frank είναι ένας έμπειρος , αλλά και θερμοκέφαλος, κυνηγός που έχει ως βασικό στόχο της ζωής του το να βρει και να αιχμαλωτίσει έναν ,εξαιρετικά σπάνιο , λευκό Ιαγουάρο. Πιθανότατα αυτό το κτήνος κρίνεται τόσο ‘σπάνιο‘ μιας και είναι εξ’ολοκλήρου φτιαγμένο από κάκιστο CGI. Αφού τα καταφέρει σαλπάρει με ένα ‘πειρατικό‘ καράβι ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να μπάσει το τρόπαιο του στην Αμερική και στην συνέχεια να πουλήσει το κτήνος στον μεγαλύτερο πλειοδότη.

Τα σχέδια του θα ανατραπούν όταν στο καράβι επιβιβάζεται και μια ομάδα από Αμερικανούς κομάντο που μεταφέρουν έναν εξαιρετικά αμείλικτο και φονικό τρομοκράτη/Super Soldier.

Όταν ο τρομοκράτης κατορθώσει να αποδράσει από τα δεσμά του και θα ξεκινήσει να σπέρνει τον τρόμο και τον θάνατο κάπου στην μέση του ωκεανού ο Frank θα αναγκαστεί να απελευθερώσει από μέσα του το δικό του ‘Κτήνος‘ ώστε να έχει μια ελπίδα να φτάσει στον προορισμό του ζωντανός…

O σκηνοθέτης του PRIMAL μάλλον έχει μπερδευτεί και είναι πεπεισμένος ότι βρισκόμαστε ακόμη στην δεκαετία των 90s καθώς το φιλμ του λειτουργεί σαν εκείνα τα αμέτρητα Rip-Off Movies του ανυπέρβλητου και διαχρονικού DIE HARD τα οποία απολαμβάναμε με το κιλό στο ένδοξο παρελθόν.

Στο μυαλό του ο Powell νομίζει ότι συνθέτει μια καταιγιστική ταινία δράσης και επιβίωσης τύπου UNDER SIEGE όμως δυστυχώς δεν είναι και τόσο ικανός σκηνοθέτης ώστε να παίξει μπαλίτσα ανάλογου επιπέδου.

Με μια πρόχειρη έρευνα ανακάλυψα ότι ο Powell στο παρελθόν εργάζονταν ως Stuntman όμως παραδόξως εδώ αποτυγχάνει να στήσει στιβαρές σεκάνς δράσης και μακελειού. Επίσης μάλλον βαριόταν να ψάξει και για αληθινά ζωάκια / ηθοποιούς με αποτέλεσμα τα περισσότερα ζωντανά της ταινίας του να αποδίδονται μέσα από ένα απαράδεκτο και γελοίο CGI που όμως προσωπικά δεν με χάλασε μιας και ταιριάζει γάντι στα κυβικά ενός φτηνιάρικου B-Movie.

Παρά την όλη φτήνια ο Ιαγουάρος της υπόθεσης εκπέμπει μια αρχέγονη ορμή και απειλή ενώ εδώ ο Nic Cage αποκτά και σύντροφο έναν πανέξυπνο , και μάλλον αληθινό, παπαγάλο που ακούει στο όνομα ‘Αινστάιν‘ ! Στο ενδιάμεσο ο Νικόλας έχει να αντιμετωπίσει και κάτι, παντελώς ψεύτικες αλλά και υπέρμετρα βίαιες, μαιμούδες που ίσως και να λειτουργούν ως ένας όμορφος φόρος τιμής του σκηνοθέτη στο , Παλιό Πασοκικό και Ορθόδοξο, JUMANJI φιλμ των Joe Johnston και Robin Williams

Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι το JUMANJI, μια ταινία που βγήκε το 1995, είχε σαφώς καλύτερα ειδικά εφέ από το PRIMAL.

Επίσης εδώ ο Nic και οι σύντροφοι του καλούνται να επιβιώσουν και από κάτι μοχθηρά φίδια μιας και το φιλμ του Powell άντλεί έμπνευση και από το SNAKES ON A PLANE του Samuel Jackson !

Φυσικά όσο προχωρά η πλοκή αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι τα χειρότερα ‘Κτήνη‘ της ιστορίας είναι οι άνθρωποι.

Δυστυχώς αυτά τα κτήνη σε καμία περίπτωση ΔΕΝ φαντάζουν εξίσου φονικά και γοητευτικά. Διάολε ακόμη και ο τιτάνας Nic Cage δείχνει να ‘δαμάζει‘ εκείνο το ‘κτήνος‘ που θρέφει το περίφημο Cage Rage του με αποτέλεσμα να παραδίδει μια από τις πιο αδιάφορες ερμηνείες του της δεκαετίας.

Ο χαρακτήρας του αποτελεί τον ορισμό του κλισέ αντιήρωα που καλείται να ξεπεράσει τον προσωπικό του εγωισμό και την απληστία του ώστε να σώσει την κατάσταση. Στο πλευρό του συναντάμε μια Famke Janssen η οποία δείχνει να βαριέται απίστευτα την όλη φάση και ουσιαστικά δεν προσφέρει το παραμικρό στην ταινία μιας και ο χαρακτήρας της είναι εντελώς αποστειρωμένος.

Και το να σπαταλάς μια Famke Janssen αποτελεί ύψιστο έγκλημα σκηνοθέτα μου…

Απέναντι τους θα βρεθούν ο τρομοκράτης Kevin Durand και ο , γνωστός μας από την τηλεοπτική σειρά SOPRANOS, Michael Imperioli. O πρώτος πασχίζει μάταια να μας δώσει έναν Villain που από την μια θα φαντάζει σαν ένας γνήσιος ψυχασθενής τύπου Hannibal Lecter και από την άλλη θα λειτουργεί και σαν ένας τραγικός στρατιώτης / δολοφόνος σε φάση Jason Bourne. O Durand κάνει ότι καλύτερο μπορεί ερμηνευτικά ενώ έχει και μια γνήσια εκφυλόφατσα και πάλι όμως μου δίνει την εντύπωση ότι θα λειτουργούσε σαφώς πιο αποτελεσματικά σε ρόλο μπράβου παρά ως ο κεντρικός κακός της ιστορίας. Ο Imperioli πάλι κλασσικά παίζει το λαμόγιο της ιστορίας όμως αδυνατεί να πιάσει τις παλιές ένδοξες εποχές του SOPRANOS. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες του PRIMAL είναι απλά αδιάφοροι.

Στο τέλος οι μοναδικές ερμηνείες που θα σου μείνουν είναι εκείνες του λευκού και CGI Ιαγουάρου , του πανέξυπνου παπαγάλου αλλά και του Nic Cage καθώς μόνο και μόνο η παρουσία του σε αυτή την ταινία αρκεί ώστε να κεντρίσει την προσοχή μας.

Πάντως ο Νικόλας ξεκάθαρα δείχνει να μην γουστάρει τον ρόλο που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας. Ειδικά στις Action σκηνές η περίφημη και σήμα κατατεθέν ενέργεια και οργή του δείχνουν να απουσιάζουν παντελώς και στην θέση τους βλέπουμε ένα θλιβερό …μπυροκοίλι που ειλικρινά δεν ξέρω αν οφείλεται στην ‘ανάπτυξη χαρακτήρα’ που πασχίζει να κάνει εδώ ο πρωταγωνιστής.

Ο Cage αποδίδει τον αντιήρωα του σαν έναν λεχρίτη που συνεχώς πίνει μπέρμπον, καπνίζει πούρα, ιδρώνει και γενικά συμπεριφέρεται σαν ένας άξεστος Μαλάκας

Παρά όλα του τα ψεγάδια, τα κλισέ και την γενικότερη φτήνια ομολογώ ότι απόλαυσα το PRIMAL καθώς εδώ οι Powell και Cage μας δίνουν ένα τίμιο B-Movie που μας παραπέμπει πίσω στα 90s και λειτουργεί ως μια ελαττωματική αλλά αρκετά ψυχαγωγική ρέπλικα του σπουδαίου DIE HARD.

Στο φινάλε η νοσταλγία μου για μια εποχή όπου οι Action ταινίες διακρίνονταν από στιβαρή και αιματηρή δράση και γραφικούς αλλά υπέρμετρα cool και macho χαρακτήρες υπερνικά τις όποιες ενστάσεις έχω γύρω από το PRIMAL. Βέβαια η ταινία θα ανέβαινε αρκετά επίπεδα πιο πάνω αν ο σκηνοθέτης της τολμούσε να την αποδώσει με πιο Campy αισθητική και αν προέτρεπε τον πρωταγωνιστή του να μας παραδώσει μια πιο ‘λυσσασμένη‘ ερμηνεία..

Όπως και να χει το φιλμ αυτό κατόρθωσε να ξυπνήσει μέσα μου ένα ‘κτήνος‘ το οποίο βρισκόταν σε νάρκη εδώ και αρκετά χρόνια. Και ναι απέτυχε να το ταΐσει αρκετά ώστε να το χορτάσει όμως από την άλλη του άνοιξε την όρεξη ώστε να κάτσει και να ξαναδεί σερί ταινίες όπως τα DIE HARD, SUDDEN DEATH, UNDER SIEGE και διάφορα άλλα Rip-Off Movies του πρώτου.

Ανάμεσα σε όλα αυτά φαντάζομαι ότι έχουμε και κάποιο ηθικό δίδαγμα του τύπου ότι πρέπει να σεβόμαστε την φύση αλλά και μια υπενθύμιση ότι ποτέ μας δεν θα ξεφύγουμε από εκείνη την κτηνώδη πλευρά της φύσης μας. Εδώ ο Cage για να επιβιώσει θα αναγκαστεί να μετουσιώσει σε πράξη μια περίφημη ρήση του συγγραφέα Hunter S.Thompson :

‘He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man. ‘

Και στην τελική διάολε πόσες ευκαιρίες θα έχουμε στην σύντομη και σινεφίλ ζωή μας να δούμε ξανά τον Nic Cage να τα βάζει με έναν παντελώς ψεύτικο και λευκό Ιαγουάρο που λιγουρεύεται την ανθρώπινη μας σάρκα ?

Βαθμολογία : H αληθινή ένσταση που έχω γύρω από το PRIMAL είναι ότι ποτέ μας ΔΕΝ βλέπουμε τον Nic Cage να προβαίνει σε κάποιο ANIMALITY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: