WWS#2 ” Η έπαυλη στην άκρη του Ράιχ ” : Ένας Νεκρομάντης εγκλωβισμένος σε ζόμπι λούπα…

By Αντρέι Κοτσεργκίν

Θέλει ο Νεκρομάντης να κρυφτεί και να πίνει μπύρες αλλά το Ράιχ δεν τον αφήνει…

Ο Νεκρομάντης Μπάρετ καταλήγει σε ένα κελί που το φρουρούν κάτι Nuns With Machine guns. Στην «ζώνη αγνότητας» το αλκοόλ απαγορεύεται αλλά οκ τέτοιες μικρές λεπτομέρειες ποτέ δεν απασχολούσαν ιδιαίτερα τον αντιήρωα μας.

Πάνω που ο Μπάρετ αρχίζει να κάνει «φίλους», χάρη στο μαύρο χιούμορ, τις ιατρικές του γνώσεις αλλά κυρίως στην μαγεία του αλκοόλ…

… εμφανίζεται ο «συνάδελφος» Αλιστερ Κρωλει και τον ρίχνει πίσω στα σκατα.

Η πιο σωστά, τον σέρνει μέχρι την… Διλιθουανια!


Εκεί ο Μπάρετ και οι Ναζί καλούνται να προστατέψουν την τελευταία απόγονο του Τσάρου Νικολάου. Ο Κόκκινος Στρατός δεν έχει καμία διάθεση να επιτρέψει σε αριστοκρατικά κατάλοιπα , τα οποία νόμιζε ότι τα είχε θάψει, να κυκλοφορούν στην επιφάνεια και να δίνουν στο Ράιχ την ευκαιρία να τα χρησιμοποιούν ως προπαγάνδα.

Και κάπως έτσι μια στρατιά από αιμοδιψή / δενισοβιετικά ζόμπι πολιορκούν το παλιό αρχοντικό στο οποίο έχουν καταφύγει ο Μπάρετ, η Δούκισσα και οι Ναζί.

Σύντομα ο Νεκρομάντης θα βρεθεί φυλακισμένος σε μια λούπα παράνοιας, δυσωδίας και ενόχων μυστικών. Σαν να μην του έφταναν αυτά ο ανώτερος του τον αναγκάζει να κάνει ανακύκλωση, έχει να προσέχει ένα, μάλλον, ασυνήθιστο pet ενώ πάρα όλες τις μπύρες που καταναλώνει μανιωδώς φαίνεται να αδυνατεί να βγάλει από το μυαλό του μια «ρεπλίκα»…

Βγάζοντας ξανά από «το μπουκάλι» το χιούμορ του, που άλλες φορές είναι χαλαρό και «της παρέας» και άλλες κυνικό και καυστικό , ο Δημήτρης Καμένος σατιρίζει  τα  συμπλέγματα εξουσίας και μίσους που μαστίζουν διαχρονικά  το ανθρώπινο είδος και που δυστυχώς εξακολουθούν να γράφουν την ιστορία μας επάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Στο WORLD WAR SAPIENS #2 : Η Έπαυλη στην Άκρη του Ράιχ το χιούμορ μας θυμίζει κάποιες σταράτες και θλιβερές αλήθειες. Όπως πχ έναν Τσώρτσιλ να βγαίνει πιωμένος στο ραδιόφωνο και την μία να καταδικάζει την «Δενισοβιετικη Αρκούδα» που ετοιμάζεται να υπογράψει σύμφωνο φιλίας με την «Γενοσοσιαλιστικη ύαινα» και στην επόμενη εκπομπή να εξυμνεί τους « ρούσους αγρότες» για την ηρωική αντίσταση τους απέναντι στον Ναζισμό.

Οι λυκοφιλίες και οι εύθραυστες συμμαχίες  ανάμεσα στους ένδοξους ηγέτες μας και τα “μεγάλα σχέδια” τους γύρω από την ανθρωπότητα εξετάζονται μέσα σε ένα ψυχρό και ζόμπι Horror σκηνικό το οποίο διακρίνεται από ψυχαγωγικες DEAD SNOW πινελιές και ακολουθεί ορισμένες από τις απέθαντες και αλληγορικες διδαχές του George Romero.

Όπως είχα γράψει και στο Review μου για το HOMO το σχεδιαστικό ύφος του Καμένου μου βγάζει Vibes Mike Mignola και πρώιμου John McCrea και το απολαμβάνω. Σε αντίθεση με το HOMO που σε βύθιζε σε σκουροπρασινους και μοβ χρωματισμούς εδώ κινούμαστε σε αυστηρά ασπρόμαυρες αποχρώσεις, κάτι που δεν με χάλασε μιας και αναδεικνύει τόσο το παγωμένο / ζόμπι σκηνικό όσο και την ψυχολογική κατάσταση ενός Νεκρομάντη που δεν τον αφήνουν στην ησυχία του.

Ο εριστικός και καυστικός Μπάρετ εδώ αρχίζει να ξεδιπλώνει πιο ευαίσθητες πτυχές του, τις οποίες μέχρι πρότινος τις έπνιγε με το αλκοόλ. Φυσικά εξαιτίας των καταστάσεων για ακόμη μια φορά θα αναγκαστεί να λειτουργήσει ως ένας Μπάσταρδος. Και πάλι ποτέ του δεν θα δεχτεί να ξεπέσει στο επίπεδο ενός απόλυτου Μπαστάρδου, όπως είναι πχ ο «συνάδελφος» Κρωλει…

Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ σε αυτόν τον τίτλο είναι ότι κάθε νέο τεύχος ή τόμος μου δίνει την αίσθηση ότι ο χαρακτήρας του Μπάρετ αλλά και το σύμπαν και η μυθολογία στα οποίο κινείται σταδιακά εξελίσσονται. Δεν μένουν στάσιμα ούτε βολεύονται αφηγηματικά. Κάτι σπάνιο για ελληνικό comic.

Πάρα όλο του το χιούμορ το comic αυτό έχει και κάνα δυο πάνελ τα οποία διακρίνονται από ρεαλισμό και ωμότητα…

 Ιδού ένας «ανώτερος» Δενισοβιετικος αξιωματικός που απειλεί τους άντρες του με «απαλλαγή» καθώς η χυδαία και αποτρόπαια συμπεριφορά τους «δεν ταιριάζει με τα επαναστατικά σοβιετικά ιδεώδη!». Και όμως πολύ σύντομα θα δώσει τόπο στην οργή και θα κοιτάξει από την άλλη μεριά διότι πολύ απλά έχει ανάγκη αυτούς τους άντρες ώστε να κάνουν την βρώμικη δουλειά…

Ο συγγραφέας ξεκάθαρα έχει μελετήσει την παγκόσμια ιστορία αρκετά ώστε να διακρίνει ότι σε ορισμένα καθεστώτα και κάποιες παρατάξεις ήσουν “χρήσιμος” μέχρι να πάψεις να είσαι. Αν δεν προλάβαινες να γαντζωθεις στην εξουσία τότε μπορούσες άνετα να μεταπηδήσεις στην απέναντι πλευρά ώστε να μπορέσεις να γίνεις “χρήσιμος” και εκεί.

Η ικανότητα του Δημήτρη Καμένου να μασκαρεύει κάποιες σκληρές και τρομαχτικές αλήθειες πίσω από χιούμορ και παλαβές, μεταφυσικές, αιματηρές ή ενίοτε άκρως σεξουαλικές καταστάσεις λειτουργεί ως η πιο δυνατή γητειά αυτού του comic.

Το WWS το Δύο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις JEMMA PRESS.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: