Fear and Loathing in Las Vegas : Οι Gilliam και Depp μας στέλνουν σε ένα άγριο ταξίδι στο μυαλό και την καρδία του Hunter S.Thompson…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘No point in mentioning these bats, I thought. Poor bastard will see them soon enough. ‘

Σε μια Αμερική όπου τα ‘ανέμελα‘ και γεμάτα ‘έρωτα60s αρχίζουν να ξεφτίζουν ανεπανόρθωτα και την θέση τους έχει πάρει η δεκαετία του Νίξον και του εφιάλτη με την ονομασία Βιετνάμ ένας δημοσιογράφος και ένας ‘δικηγόρος ‘ αποφασίζουν να μπουν σε ένα κάμπριο και να ταξιδέψουν μέχρι το υπέρλαμπρο Las Vegas με αποστολή να επιτύχουν τρεις πολύ συγκεκριμένους στόχους :

  • Να καλύψουν δημοσιογραφικά το Mint 400, δηλαδή ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα μοτοσυκλετών παγκοσμίως.
  • Να διαπιστώσουν αν το περίφημο ‘Αμερικάνικο Όνειρο’ υφίσταται ακόμη και αν όχι τότε να μάθουν σε τι είδους εφιάλτη έχει πλέον διαστρεβλωθεί αυτό.
  • Και τέλος να καταναλώσουν όσα περισσότερα , και κάθε λογής, ναρκωτικά μπορούν κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους…

Στο Fear and Loathing in Las Vegas ο σκηνοθέτης και ‘παραμυθάςTerry Gilliam κατορθώνει να εισβάλει στην χαοτική αλλά και ακούραστη ψυχοσύνθεση του δημοσιογράφου, συγγραφέα αλλά και ‘δόκτοραHunter S.Thompson που πίσω στα 60s και 70s όχι μόνο καθιέρωσε ένα δικό του ‘είδος δημοσιογραφίας‘, που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ‘Gonzo‘ , αλλά συνέγραψε και την ομώνυμη νουβέλα η οποία σήμερα πλέον λειτουργεί ως ένα απόλυτο τριπάρισμα για τους αναγνώστες της αλλά και αποτέλεσε εκείνη την εποχή μια εξαιρετικά ‘νηφάλια‘ απόπειρα του ,σχεδόν ποτέ του νηφάλιου, δημιουργού της να ταρακουνήσει την Αμερικάνικη κοινωνία των 70s ,μπας και αυτή αντιληφθεί επιτέλους όλα τα χυδαία και επίφοβα γεγονότα αλλά και τις κρίσιμες αλλαγές που διαδραματίζονταν μέσα και έξω από τις τάξεις της, ενώ παράλληλα να λειτουργήσει και ως ένας γλυκόπικρος αποχαιρετισμός για την εποχή των χίπις και των ψυχεδελικών ναρκωτικών που τόσο ευλαβικά λάτρευε ο Hunter…

Στην εισαγωγή της ταινίας βλέπουμε και ακούμε τον εμφανώς μαστουρωμένο Raoul Duke (που ουσιαστικά είναι ο Hunter S.) να προβαίνει σε έναν μονόλογο γύρω από ‘νυχτερίδες‘ τις οποίες εκείνη την στιγμή μονάχα εκείνος μπορεί να τις ‘δει‘. Ο συνοδηγός του Dr. Gonzo (που ο Duke μας τον συστήνει ως ‘δικηγόρο‘ όμως ανάθεμα και αν θα τον πιστέψεις ποτέ…) αδυνατεί να δει και εκείνος τις ‘νυχτερίδες‘ τις οποίες με τόσο πάθος και οργή καταριέται ο πελάτης / φίλος / συνεργάτης του.

Για μένα οι ‘νυχτερίδες‘ του Duke συμβολίζουν τον ερχομό μιας νέας εποχής της οποίας ο κυνισμός, η σκληράδα, η ματαιότητα και το σκοτάδι που την διακατέχουν θα σκεπάσει για πάντα την εποχή των χίπηδων ,του Γούντστοκ , των ‘λουλουδιών , της σαρκικής αλλά και πνευματικής απελευθέρωσης και της ελευθερίας. Και αφού το σκοτάδι καταπιεί κάθε ίχνος ελπίδας στην συνέχεια οι αιμοδιψείς και λαίμαργοι κάτοικοι του θα έρθουν στην επιφάνεια ώστε να τραφούν με ότι το ‘αγνό‘ απέμεινε και να το εξαφανίσουν για πάντα…

Για τον , όχι και τόσο αξιόπιστο, αφηγητή μας Raoul Duke η ‘αγνότητα‘ των Η.Π.Α. , η ότι απέμεινε από αυτή τέλος πάντων, συναντάται μέσα στις αχανείς ερήμους και τους βράχους της ενώ η ‘καταδίκη‘ μέχρι στιγμής ‘κρύβεται‘ σε λαμπερές πόλεις όπως είναι το Las Vegas όμως αυτό το ‘κρυφτούλι‘ δεν θα κρατήσει για πολύ καιρό ακόμη. Σύντομα η απληστία και ο υπερκαταναλωτισμός που κυριαρχούν σε αυτή την πόλη θα εξαπλωθούν και στις υπόλοιπες άκρες του έθνους, θα σκεπάσουν τις αρχέγονες ερήμους και στην θέση τους θα αφήσουν πολιτείες χτισμένες επάνω σε τσιμέντο, εκτυφλωτικά νέον φώτα, κάθε λογής τζόγο και καταναλωτισμό και στην συστηματική υποδούλωση των παρορμήσεων μας.

Στην τελική θα συμφωνήσω απόλυτα με την τότε άποψη του κριτικού Gene Siskel που έγραψε ότι :

‘Tο Las Vegas τόσο εδώ όσο και στο βιβλίο λειτουργεί ως μια μεταφορά για την χειρότερη πλευρά της Αμερικής, τις ακρότητες, την ψύχωση της απέναντι στο χρήμα και παράλληλα λειτουργεί και ως μια οπτικοποίηση της χυδαιότητας της. ‘

Αντίθετα ο διαβόητος συνάδελφος , φίλος και συνεργάτης του, Roger Ebert λοιδόρησε την ταινία ενώ εξέφρασε και την απορία του γύρω από την επιλογή του Johhny Depp να συμμετάσχει σε αυτή :

‘Όσον αφορά τον Depp…πραγματικά τι σκέφτονταν όταν γυρνούσε αυτή την ταινία ? Πριν από καιρό βρέθηκε μπλεγμένος επειδή διέλυσε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου κάπου στην Νέα Υόρκη, ακριβώς όπως κάνουν και οι ήρωες του Fear and Loathing in Las Vegas. Άραγε τι ήταν αυτό ? Έρευνα ? Ύστερα από τον θάνατο του River Phoenix από υπερβολική δόση και μάλιστα έξω από το club του ίδιου του Johnny Depp πραγματικά δεν θα το πίστευες ότι υπήρχε η παραμικρή περίπτωση ο συγκεκριμένος ηθοποιός να διακρίνει έστω και ένα ίχνος χιούμορ σε μια τέτοια ιστορία…’

Και ναι ο Ebert μπροστά στην απέχθεια του για το φιλμ του Gilliam μπορεί να κατέληξε να παίζει ‘βρώμικα‘ όμως ας μην ξεφύγουμε από το θέμα μας και ας επιστρέψουμε πίσω σε μια άλλη ‘βρώμα‘ και συγκεκριμένα εκείνη της απληστίας του Las Vegas που ετοιμάζεται να πετάξει επάνω από τις Η.Π.Α. σαν ένα αχανές σμήνος από πεινασμένες νυχτερίδες.

Όμως μέχρι στιγμής μονάχα ο Duke μπορεί να διακρίνει τον κίνδυνο που έρχεται από ψηλά. Όπως και να χει η αλλαγή αυτή φαντάζει αναπόφευκτη για εκείνον και κάπως έτσι ο δημοσιογράφος μας λέει ότι πολύ σύντομα και ο φτωχός Μπάσταρδος Dr.Gonzo θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις ‘νυχτερίδες‘…

Πάντως ακόμη και μπροστά στην εμφάνιση των ‘νυχτερίδων‘ ο Raoul Duke δεν δείχνει να κλονίζεται καθώς είναι αποφασισμένος πάση θυσία να φτάσει μέχρι το Las Vegas και να φέρει εις πέρας το ρεπορτάζ που του έχει ανατεθεί. Το γεγονός ότι πολύ γρήγορα θα καταλήξει να μην θυμάται καν ποία ήταν η φύση και ο σκοπός αυτού του ρεπορτάζ δεν θα απασχολήσει ποτέ το μυαλό του. Ο Duke όπως και να χει θα πάρει το μαγνητόφωνο του και μαζί με τον Dr.Gonzo θα ξεχυθούν στους αστραφτερούς δρόμους μιας πόλης που δεν αφήνει τους εκατομμύρια επισκέπτες της να κοιμηθούν αν πρώτα δεν χάσουν τα πάντα. Προφανώς και ο Duke το γνωρίζει ότι ποτέ του δεν θα μπορέσει να νικήσει τους Μπάσταρδους του Vegas, και του κάθε ‘Vegas‘, όμως και πάλι είναι απόλυτα πρόθυμος και αποφασισμένος να κάνει μια προσπάθεια ή έστω να καταγράψει τις συνέπειες αυτής της ‘εξέλιξης‘.

Ο Gilliam όχι μόνο ΔΕΝ χάνεται μέσα στο μυαλό ενός άντρα που ζούσε πάντοτε με ‘τέρμα τα γκάζια’ αλλά βρίσκει και έναν τρόπο να μετουσιώσει όλες τις σκέψεις του, τα παράδοξα που βίωσε κατά την διάρκεια των ‘ερευνών‘ του αλλά ακόμη και τις παραισθήσεις που είχε αρκετά συχνά λόγω της κατάχρησης , κάθε είδους, ναρκωτικών σε εικόνα.

Και φυσικά μονάχα ένα αστείρευτο από φαντασία και ευρηματικότητα μυαλό όπως είναι αυτό του Terry Gilliam θα μπορούσε να αποδώσει στην μεγάλη οθόνη το ‘Αμερικάνικο Όνειρο / Εφιάλτη’ του συγγραφέα με ένα τόσο αρτιστικό αλλά και συνάμα θεοπάλαβο τρόπο.

Ως κερασάκι στην τούρτα πίσω στα τέλη των 90s ο σκηνοθέτης είχε την ευλογία να συνεργάζεται με έναν Johnny Depp που ακόμη διψούσε για καλλιτεχνική διάκριση και πειραματισμό. Έναν Johnny Depp που ήταν πρόθυμος να βυθιστεί ολοκληρωτικά στους ρόλους που αναλάμβανε να φέρει εις πέρας σχεδόν με την ίδια προσήλωση με την οποία ο άντρας τον οποίο καλούνταν να παίξει εδώ βυθίζονταν στα εκάστοτε ρεπορτάζ του.

Και κάπως έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο που εν μέσω των γυρισμάτων του Fear and Loathing…οι Hunter S. και Johnny Depp κατέληξαν να γίνουν στενοί φίλοι…

Ο Depp για να μπει στο , πάντοτε τοξικό και ανήσυχο, πετσί του Hunter S. πέρασε αρκετό καιρό παρέα με τον συγγραφέα κάνοντας την έρευνα του. Η έρευνα αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά περιπετειώδης λόγω της ανήσυχης και εκρηκτικής φύσης του συγγραφέα.

Μια μέρα ενώ ο ηθοποιός βρισκόταν στο σπίτι του Thompson και ‘σκιαγραφούσε‘ το αντικείμενο του ρόλου του ο πρώτος του επεσήμανε ότι καθόντουσαν δίπλα σε ένα βαρέλι γεμάτο νιτρογλυκερίνη το οποίο παράλληλα το χρησιμοποιούσαν για …τραπεζάκι. Αυτομάτως εκείνη την στιγμή ο Depp πέταξε το τσιγάρο που κάπνιζε κατευθείαν στον νιπτήρα ! Στην συνέχεια οι δυο τους βγήκαν στην έρημο / αυλή και έκαναν εξάσκηση στην σκοποβολή με στόχο το ίδιο βαρέλι. Μέχρι και σήμερα ο Depp θυμάται την έκρηξη που σημειώθηκε και την χαρακτηρίζει ως μια από τις πιο έντονες στιγμές της ζωής του !

Από την πλευρά του ο Hunter S. ήταν εκείνος που επέμενε πεισματικά ότι ο Depp ήταν ο ιδανικός ηθοποιός ώστε να τον υποδυθεί. Μάλιστα δεν δίστασε να ρίξει άκυρο σε τιτάνες της υποκριτικής όπως ήταν οι Marlon Brando και Jack Nicholson ! Πάντως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας ηθοποιός θα έπαιζε τον συγγραφέα στην μεγάλη οθόνη. Στο παρελθόν ο Bill Murray τον είχε υποδυθεί σε ένα φιλμ με τίτλο The Buffalo Roam . Μάλιστα πριν τα γυρίσματα του Fear…ο Bill πήρε τηλέφωνο τον Depp και του έδωσε την εξής συμβουλή :

‘Πρόσεξε αλλιώς σε δέκα χρόνια από τώρα θα βρεθείς να παίζεις ακριβώς τον ίδιο τύπο…Φρόντισε στον επόμενο ρόλο που θα πάρεις να υποδυθείς έναν εντελώς διαφορετικό τύπο !’

Η πικρή αλήθεια είναι ότι ίσως ο Murray θα έπρεπε να είχε δώσει την παραπάνω συμβουλή στον συνάδελφο του αμέσως μετά το πρώτο The Pirates of The Carribbean

Η συνεργασία των δυο αντρών δεν άργησε να εξελιχθεί σε μια γερή φιλία. Μάλιστα ήταν τόσο ισχυρή αυτή η φιλία που το 2005 o Depp ξόδεψε…τρία εκατομμύρια δολάρια για να στήσει την , μεγαλοπρεπέστατη , κηδεία του Hunter S.Thompson εκπληρώνοντας έτσι και την τελευταία του επιθυμία.

Και μπορεί ο ίδιος ο Hunter S. να δήλωνε τότε ότι η απεικόνιση που του έκανε ο φίλος του να τον έκανε να νιώθει ότι θέλει να …τον κοπανήσει με μια καρέκλα στο κεφάλι όμως η αλήθεια είναι ότι μέσα από την εκκεντρικότητα και την υπερβολή του ο Depp έκανε άκρως απολαυστική δουλεία ως προς την απεικόνιση του συγγραφέα. Ναι ο Raoul Duke μπορεί να αποτελεί μια καρικατούρα του Thompson όμως λειτουργεί ιδανικά απέναντι στο , τόσο ιδιαίτερο , σκηνοθετικό ύφος του Gilliam όσο και προς την παράνοια που διακρίνει το σενάριο της ταινίας του.

Πέραν του Depp άκρως απολαυστικός είναι και ο Benicio Del Toro ως Dr. Gonzo. Εδώ ο χαρακτήρας του φαντάζει σε ορισμένες στιγμές παντελώς γελοίος όμως αμέσως μετά σου βγάζει μια γνήσια απειλή που μονάχα ένας ολοκληρωτικά μαστουρωμένος ψυχάκιας θα μπορούσε να στην βγάλει ! Το μάτι του ηθοποιού γυαλίζει σε κάθε σκηνή ενώ φρόντισε να πάρει και γύρω στα 15 κιλά καταναλώνοντας γύρω στα 16 ντόνατς ημερησίως !

Στο Fear and Loathing ο Benicio Del Toro με μια κτηνώδη ερμηνεία δικαιολογεί απόλυτα την φράση με την οποία τον περιγράφει ο Raoul Duke :

‘There he goes. One of God’s own prototypes. A high-powered mutant of some kind never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die…’

Ο Gilliam φρόντισε να πλαισιώσει τους δυο πρωταγωνιστές του με αρκετές μορφάρες που ανάμεσα τους συναντάμε μια ‘σημαδεμένηCameron Diaz , την Christina Richie να ενσαρκώνει την ‘αθωότητα‘ η οποία χάνεται λόγω της αισχρής φύσης και των πράξεων δυο τρελαμένων ναρκομανών , ΤΗΝ ΦΑΤΣΑ τον Gary Busey να υποδύεται έναν …ύποπτο σερίφη αλλά και έναν παντελώς αγνώριστο Tobey Maguire να πέφτει ‘θύμα‘ της τριπαρισμένης μανίας που κατακλύζει τους Duke και Gonzo στις αρχές της ταινίας…

Το δίδυμο Depp/Del Toro μέσα από τις παρανοϊκές ερμηνείες και τις γραφικές τους φυσιογνωμίες κατόρθωσε να μας χαρίσει ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα σινε-δίδυμα της σύγχρονης κινηματογραφικής ιστορίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Depp εδώ φοράει τα αυθεντικά ρούχα του Hunter S. ενώ ο συγγραφέας φρόντισε να ξυρίσει με τα ίδια του τα χεράκια το κεφάλι του Depp ώστε να φροντίσει η χαρακτηριστική του φαλάκρα να μεταφερθεί με ‘ρεαλισμό‘ στην μεγάλη οθόνη…

Και όμως η αρτιστική τρέλα και ψυχεδέλεια του Fear… δεν βρήκε αντίκρυσμα πίσω στα 90s απέναντι σε κοινό και κριτικούς.

Η ταινία φλόπαρε στο Box Office ενώ η πλειοψηφία των κριτικών δεν εντόπισε κάποιο ‘νόημα‘ ούτε μέσα στους χαρακτήρες αλλά ούτε και στο σενάριο. Πάντως ο Terry Gilliam είχε δηλώσει στο παρελθόν ότι με το Fear… επιθυμούσε να ‘δημιουργήσω μια ταινία που θα την έβλεπαν ως ‘κορυφαία’ αλλά παράλληλα θα ήταν και απόλυτα ‘μισητή ‘ !

Με βάση το πως εξελίχθηκε η όλη υπόθεση μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε σήμερα ότι εδώ ο στόχος επετεύχθη απόλυτα !

Πάντως εκείνος που πραγματικά πέτυχε διάνα με την κυκλοφορία της ταινίας δεν ήταν άλλος πέραν του ίδιου του Hunter S. καθώς είδε το βιβλίο του να επανεκδίδεται σε εκατό χιλιάδες αντίτυπα, από την Vintage Press, μια διαδικασία η οποία επαναλήφθηκε άλλες πέντε φορές ! Πλέον μια ολόκληρη νέα γενιά ήταν έτοιμη να βυθιστεί στις τριπαρισμένες σελίδες του έργου ενός συγγραφέα που τα μηνύματα του στέκουν στιβαρά μέχρι και σήμερα.

Και ναι η σκληρή αλήθεια είναι ότι για χάρη της εικόνας ο Terry Gilliam καταλήγει να ‘θυσιάσει‘ ορισμένα από τα, καλά κρυμμένα, νοήματα της νουβέλας. Όμως στην τελική εδώ οι τριπαρισμένοι εφιάλτες και οι παραισθήσεις του συγγραφέα αποδίδονται με τόσο ψυχεδελικό, θεοπάλαβο, αστείο αλλά και ελκυστικό τρόπο που ασχέτως αν βλέπεις την ταινία νηφάλιος ή μη στο τέλος δεν γίνεται παρά να μην αφεθείς στο ξέφρενο Road Trip που σε στέλνει εδώ ο σκηνοθέτης !

O Gilliam αντιμετωπίζει τις αναμνήσεις καταχρήσεων και παροξυσμού του συγγραφέα σαν ένα ακόμη παραμύθι ,σαν και αυτά που γυρνάει, και η προσέγγιση αυτή είναι απλά ελκυστική και εθιστική για τον θεατή ακόμη και όταν μας παρουσιάζει σκηνές απόλυτης παράνοιας και χάους . Πριν από την επιλογή του Gilliam είχαν ακουστεί και τα ονόματα των Oliver Stone και Martin Scorsese για να αναλάβουν την σκηνοθεσία του φιλμ όμως , ευτυχώς μάλλον, δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Πραγματικά δεν ξέρω αν οι δυο, γνωστοί για τις καταχρήσεις τους, σκηνοθέτες θα μπορούσαν να μεταφέρουν το βιβλίο του Thomspon δίχως να χαθούν και οι ίδιοι κάπου μέσα στην απέραντη ‘τοξικότητα‘ του…

Ιδανική συνοδεία σε αυτό το ταξίδι αποτελεί και η μουσική της ταινίας που αποτελείται από κομματάρες συγκροτημάτων και καλλιτεχνών όπως είναι οι Dead Kennedys, The Yardbirds, Tom Jones, Bob Dylan και φυσικά οι μάστορες της ψυχεδέλειας Jefferson Airplane.

Μάλιστα οι τελευταίοι αποτελούν βασικό συστατικό και σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές της ταινίας στην οποία ο Gilliam αιχμαλωτίζει απόλυτα τον τοξικό παροξυσμό στον οποίο έχουν ξεπέσει οι ‘ήρωες’ του…

Και όμως κάπου μέσα σε όλο τον Φόβο και την Παράνοια ο Gilliam δεν ξεχνά να θίξει και να αναδείξει τα υπέρμετρα καυστικά μηνύματα του συγγραφέα γύρω από μια Αμερική που οδηγείται στον απόλυτο εκφυλισμό της…

Ο Gilliam άνετα θα μπορούσε να αρκεστεί στο να μας δώσει μια σουρεαλιστική μελέτη γύρω από την χρήση των ναρκωτικών και τις επιπτώσεις που έχει επάνω στο θνητό και εύθραυστο μυαλό και ενώ το κάνει αυτό με υπέροχο τρόπο αρνείται να περιοριστεί εκεί.

Η πιο σταράτη αποτύπωση αυτών των μηνυμάτων μας έρχεται στην σεκάνς όπου ο Duke αφού κλειδαμπαρώσει τον μανιασμένο ‘συνεργάτη‘ του στην μπανιέρα, καθώς εκείνος απειλεί ότι θα του χαράξει ένα Z στο κούτελο του, κατορθώνει να βρει μια μικρή στιγμή νηφαλιότητας ώστε να γράψει στην γραφομηχανή του τα ‘οράματα‘ και τις ανησυχίες του γύρω από μια εποχή ‘αγνή‘ και ‘ελεύθερη‘ που αντικρίζει τον ‘θάνατο‘ της και την ‘νέα εποχή’ που έρχεται προς το μέρος τους…

‘Strange memories on this nervous night in Las Vegas. Five years later? Six? It seems like a lifetime, or at least a Main Era—the kind of peak that never comes again. San Francisco in the middle sixties was a very special time and place to be a part of. Maybe it meant something. Maybe not, in the long run… but no explanation, no mix of words or music or memories can touch that sense of knowing that you were there and alive in that corner of time and the world. Whatever it meant.…

History is hard to know, because of all the hired bullshit, but even without being sure of “history” it seems entirely reasonable to think that every now and then the energy of a whole generation comes to a head in a long fine flash, for reasons that nobody really understands at the time—and which never explain, in retrospect, what actually happened.

There was madness in any direction, at any hour. If not across the Bay, then up the Golden Gate or down 101 to Los Altos or La Honda.… You could strike sparks anywhere. There was a fantastic universal sense that whatever we were doing was right, that we were winning.…

And that, I think, was the handle—that sense of inevitable victory over the forces of Old and Evil. Not in any mean or military sense; we didn’t need that. Our energy would simply prevail. There was no point in fighting—on our side or theirs. We had all the momentum; we were riding the crest of a high and beautiful wave.…

So now, less than five years later, you can go up on a steep hill in Las Vegas and look West, and with the right kind of eyes you can almost see the high-water mark—that place where the wave finally broke and rolled back.’

Και να , ιδού η γλυκόπικρη στιγμή που ένας άντρας συνειδητοποιεί ότι η εποχή που αγάπησε, μια εποχή που στα μάτια του φάνταζε γεμάτη ‘σπίθες‘ και πιθανότητες, μια εποχή που σου έδινε την πολύτιμη αίσθηση πως όλα όσα έκανες, ότι και αν ήταν αυτά που έκανες, σε οδηγούσαν σε μια ‘νίκη‘, έφτανε επιτέλους σε ένα αναπόφευκτο και σκληρό τέλος.

Η αλήθεια είναι ότι ο Hunter S.Thompson ποτέ του δεν υπήρξε ένας χίπης. Ίσα, ίσα η υπερκινητική και ανήσυχη φύση του ερχόταν σε μια ολική αντίθεση με την δική τους χαλαρότητα. Διάολε ο Hunter καταπιάνονταν έντονα με διάφορα κοινωνικοπολιτικά θέματα ενώ στο σπίτι του είχε στοκάρει ένα μικρό οπλοστάσιο γεμάτο περίστροφα, καραμπίνες και δυναμίτη ! Πράγματα που θα τρέλαιναν και θα αηδίαζαν έναν χίπη στην σκέψη τους και μόνο… Όμως κατανοούσε την ιδεολογία τους, η πιο σωστά την οποιαδήποτε έλλειψη μιας ‘πεζής‘ και τεχνοκρατικής ιδεολογίας, γύρω από ένα ‘μέλλον‘ που για εκείνους επειδή φάνταζε φαύλο τους έκανε να ζουν μονάχα ‘για την στιγμή’. Και να που τώρα τα 70s δεν προσφέρονταν καθόλου ως εποχή για όλους εκείνους που ήθελαν να ζουν ‘για την στιγμή’. Πλέον το ‘μέλλον‘ ήταν κάτι για το οποίο έπρεπε συνεχώς να ανησυχείς και να προβληματίζεσαι.

Η ‘επόμενη μέρα’ επιφύλασσε στην Αμερικάνικη κοινωνία μια καθημερινότητα που θα διακρίνονταν από άπληστα και επεκτατικά σχέδια γύρω από την ‘επόμενη μέρα’ και την ‘επόμενη‘…

Η δεκαετία του 70 θα αποτελούσε την εποχή όπου το ‘κύμα’ το οποίο επί τόσα χρόνια καβαλούσαν ανέμελοι οι Αμερικανοί θα έσπαγε επιτέλους και θα στρεφόταν με μανία ενάντια στους ίδιους τιμωρώντας τους έτσι για την απληστία τους…

Και να που μέσα στον τοξικό του παροξυσμό και την , σχεδόν μόνιμη, θολούρα του LSD ο Hunter S.Thompson μπόρεσε να διακρίνει την αναστροφή αυτού του κύματος και πάσχισε να τα βάλει μαζί του επιστρατεύοντας τα δυο μοναδικά ‘όπλα‘ που είχε πάντοτε μαζί του :

Το ακλόνητο πάθος του και την γραφομηχανή του.

Original Cinema Quad Poster – Movie Film Posters

Το Fear and Loathing in Las Vegas μπορεί σήμερα να μνημονεύεται ως ένα Cult και ‘Stoner‘ φιλμ όμως τα μηνύματα του διακρίνονται από μια σταράτη νηφαλιότητα και δεν έχει σημασία αν είσαι ‘High‘ ή ‘καθαρός‘ ώστε να αντιληφθείς την σημασία τους.

Εκτός φυσικά αν έχεις φτιαχτεί εισπνέοντας αιθέρα…

‘The only thing that really worried me was the ether. There is nothing in the world more helpless and irresponsible and depraved than a man in the depths of an ether binge. And I knew we’d get into that rotten stuff pretty soon. Probably at the next gas station.’

Βέβαια τώρα, λίγο πριν το ‘κλείσιμο‘ , μόλις συνειδητοποίησα αγαπητοί μου αναγνώστες ότι σας παραπληροφόρησα άθελα μου…

Βλέπεται ο Hunter S. Thompson πέραν της γραφομηχανής και του πάθους του είχε στην κατοχή του και ένα τρίτο όπλο. Συγκεκριμένα ένα περίστροφο με το οποίο αυτοκτόνησε τον Φλεβάρη του 2005 μέσα στην φάρμα του στο Κολοράντο. Η γυναίκα και ο γιος του, που την στιγμή της αυτοκτονίας βρισκόταν μέσα στο σπίτι αλλά μπέρδεψαν τον ήχο του πυροβολισμού πολύ συμβολικά με τον ήχο ‘ενός βιβλίου που έπεσε από το ράφι’ αργότερα αποκάλυψαν ένα σημείωμα αυτοκτονίας‘ που είχε αφήσει πίσω του ο συγγραφέας και στο οποίο είχε δώσει τον τίτλο ‘Football Season is Over’.

Το σημείωμα έγραφε τα εξής :

‘No More Games. No More Bombs. No More Walking. No More Fun. No More Swimming. 67. That is 17 years past 50. 17 more than I needed or wanted. Boring. I am always bitchy. No Fun — for anybody. 67. You are getting Greedy. Act your age. Relax — This won’t hurt. ‘

O Thompson κατά καιρούς, και συνήθως τον Φλεβάρη, έπεφτε σε βαθιά μελαγχολία η οποία μεγάλωνε σταδιακά μαζί του. Η προχωρημένη του ηλικία και τα διάφορα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τον είχαν καταβάλλει σε μεγάλο βαθμό. Αρνούμενος να τους επιτρέψει να τον ‘νικήσουν‘ ο συγγραφέας είπε να δώσει ένα ‘τέλος‘ παίζοντας ξανά με τους δικούς του ακραίους αλλά και σταράτους τρόπους.

Στο φινάλε ο Hunter S.Thompson συνειδητοποίησε ότι και το δικό του ‘κύμα‘ ήταν έτοιμο να στραφεί εναντίον του και μην αντέχοντας την σκέψη ότι δεν θα μπορούσε πλέον να το ‘δαμάσει‘ πήρε την απόφαση να τα τινάξει όλα στον αέρα. To ‘εισιτήριο‘ της ξέφρενης διαδρομής του συγγραφέα είχε επιτέλους ‘λήξει‘ …

Όμως την ιστορία της ζωής του συγγραφέα, δημοσιογράφου , ιδρυτή του Gonzo κινήματος και ‘δόκτορα Hunter S.Thompson δεσμευόμαστε να την πιάσουμε κάποια άλλη φορά από το ράφι και να την μελετήσουμε με τον τρόπο που της αρμόζει.

‘No sympathy for the devil; keep that in mind. Buy the ticket, take the ride…and if it occasionally gets a little heavier than what you had in mind, well…maybe chalk it up to forced consciousness expansion: Tune in, freak out, get beaten.

  • Hunter S. Thompson

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: