BATMAN & ROBIN : Ένα Cool Party αλλά και ένα χαμένο μάθημα για το Hollywood.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Ποία είναι ίσως η χειρότερη κριτική που μπορεί να γίνει απέναντι σε μια comic ταινία ?

Να ΜΗΝ σε αναγνωρίζει ως ‘κανονική ιστορία‘ ακόμη και το ίδιο το comic που αποτελούσε (σχεδόν) μια πιστή μεταφορά σου…

O καημένος ο Denny O’Neil μπορεί να εξαναγκάστηκε από την DC να γράψει μια χάρτινη μεταφορά του κινηματογραφικού BATMAN & ROBIN όμως προς τιμήν του αρνήθηκε πεισματικά να αναγνωρίσει την ταινία του σκηνοθέτη Joel Schumacher ως μια αυθεντική ιστορία του BATMAN.

O συγγραφέας του ομώνυμου comic επέλεξε να ξεκινήσει τον τίτλο αποκαλύπτοντας εξαρχής στους αναγνώστες του ότι όλα όσα θα δουν και θα διαβάσουν ΔΕΝ εκτυλίσσονται στοαληθινό‘ Gotham αλλά μονάχα στο πλατό ενός στούντιο !

Παράλληλα ο ψυχωμένος συγγραφέας , λειτουργώντας και εκείνος σαν ένας Σκοτεινός Ιππότης που μάχεται με όλο του το είναι τη αδικία , πάσχισε να μπαλώσει αρκετές από τις σεναριακές τρύπες της πλοκής του φιλμ ενώ πετσόκοψε και εντελώς εκείνη την , περιβόητη πλέον, BAT-πιστωτική κάρτα

Όμως διάολε ΤΙ να πρωτοσώσει ένας κοινός θνητός από εκείνο το απόλυτο BAT-ΚΑΖΟ των 90s ?

Ακόμη θυμάμαι τα βλέμματα της καημένης της μάνας μου και του τότε γκόμενου της καθώς βγαίναμε όλοι μαζί από την αίθουσα και έχοντας μόλις τελειώσει την προβολή του BATMAN & ROBIN

Τότε όντας πιτσιρικάς δεν είχα κατορθώσει να το ερμηνεύσω σωστά. Σήμερα όμως και έχοντας φτάσει τα τριάντα μπορώ πλέον να το αποκρυπτογραφήσω απόλυτα. Το βλέμμα αυτό μου έλεγε, σιωπηλά, το εξής μήνυμα :

‘Τι τραβάμε οι άμοιροι ώστε να περάσει καλά το παιδί μας ! ‘

Και όμως το καλοκαίρι του 1997 για μένα θα σηματοδοτεί πάντα εκείνη την εποχή όπου κατόρθωσα επιτέλους να δω τον (τότε) αγαπημένο μου ήρωα να σπάει στο ξύλο τον ψυχρό Μπάσταρδο Mr.Freeze και τα ποταπά τσιράκια του για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη !

Και ναι παρά το γεγονός ότι η ταινία του Schumacher πραγματοποίησε την πρεμιέρα της μέσα στο κατακαλόκαιρο, και πήρε διανομή ανήμερα των γενεθλίων μου, για μένα πάντοτε το BATMAN & ROBIN λειτουργούσε κυρίως ως μια ‘Χριστουγεννιάτικη Ιστορία’.

Αυτή μου η εντύπωση δεν οφείλεται μονάχα στην παρουσία του Mr. Freeze στον ρόλο του Κακού της υπόθεσης…

To πόσο παράλογο και χαοτικό υπήρξε το BATMAN & ROBIN μπορούμε να το διακρίνουμε ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες του.

Σε μια φάση το Dynamic Duo βρίσκεται αντιμέτωπο με τον Mr.Freeze μέσα σε ένα μουσείο και στο οποίο τα βασικά εκθέματα είναι κάτι διαμάντια και κάτι…δεινόσαυροι.

Πως ακριβώς συνδέονται αυτά τα φαινομενικά αταίριαστα αντικείμενα μεταξύ τους ?

Πολύ απλά ο Mr.Freeze χρησιμοποιεί διαμάντια ώστε να τροφοδοτεί με ενέργεια τα όπλα και την στολή του και ο σεναριογράφος Akiva Goldsman επιθυμούσε διακαώς να πετάξει ο Villain του την ατακάρα ‘What Killed The Dinosaurs ?...THE ICE AGE !‘ σε κάποια φάση της ιστορίας του !

Παρεμπιπτόντως η πρώτη ατάκα που ακούμε τον Mr.Freeze να ξεστομίζει σε αυτή την ταινία είναι :

‘ I want a car; chicks dig the car ! ‘

Λίγο αργότερα τον παρακολουθούμε να τσιλαρει μέσα στο αρχηγείο / ψυγείο του παρέα με κάτι γκρούπις

‘Mr Freeze hiding in an Ice Cream Factory is basically the equivalent of Walt Disney hiding in Disneyworld.’

Στην πορεία μαθαίνουμε ότι ο Κακός διαπράττει όλα του τα εγκλήματα έχοντας ως αποκλειστικό στόχο να μαζέψει τα χρήματα που απαιτούνται για μια θεραπεία που θα τον βοηθήσει να γιατρέψει την γυναίκα που αγαπά παράφορα και η οποία βρίσκεται ‘στην κατάψυξη’ μέχρι να έρθει η πολυπόθητη στιγμή της σωτηρίας της…

Αυτή η θλιβερή αντίθεση ανάμεσα στο δραματικό και το γελοίο μπορεί να φαντάζει οξύμωρη και άστοχη και όμως να που την διέκρινε μια στυγνή μεθοδικότητα εκ μεριάς του σκηνοθέτη.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ο Joel Schumacher επιθυμούσε τότε να αποδώσει ‘φόρο τιμής’ τόσο στην camp αισθητική της 60s τηλεοπτικής σειράς BATMAN & ROBIN , στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Adam West και Burt Ward ,όσο και στον σχεδιαστή Dick Sprang που με τα μολύβια του ‘έντυσε‘ πολλές από τις ιστορίες του Batman κατά την διάρκεια της λεγόμενης ‘Χρυσής Περιόδου’ των Αμερικάνικων comics.

Αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που επιχείρησε να κάνει εδώ ο σκηνοθέτης είναι να ικανοποιήσει τις επιταγές των DC και Warner Bros που εκείνη την περίοδο ήθελαν να απομακρύνουν τον εμβληματικό χαρακτήρα τους όσο περισσότερο μακριά γινόταν από την σκοτεινή ,αρτιστική αλλά και υπερσεξουαλική αισθητική που του είχε προσδώσει στις αρχές της δεκαετίας ο Tim Burton μέσα από τα BATMAN και BATMAN RETURNS φιλμ του…

Οι χρηματοδότες του Joel επιθυμούσαν διακαώς να ξανοιχτεί ο Batman προς τα νεώτερα σε ηλικία κοινά γεγονός που όχι μόνο θα τους ‘εξασφάλιζε‘ περισσότερες εισπράξεις στο Box Office αλλά και που θα εκτόξευε τις πωλήσεις παιχνιδιών και άλλων προϊόντων τα οποία θα έφεραν επάνω τους το λογότυπο του ήρωα .

Τα αποτελέσματα αυτής της, ξεδιάντροπης και εταιρικής, τακτικής ήταν να βλέπουμε τότε τον ήρωα μας να κάνει …πατινάζ και τον εχθρό του να μιλάει αποκλειστικά με κλισέ ατάκες καθώς παράλληλα κράδαινε ένα όπλο ψύξης το οποίο είχε σχεδιαστεί από μια γνωστή εταιρεία παιχνιδιών…

Όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας φαντάζουν ως εξωφρενικές καρικατούρες . Πέραν του Freeze εδώ πετυχαίνουμε και μια Poison Ivy που παρά την γοητεία της Uma Thurman αποφεύγει πεισματικά να μας δώσει κάποια ‘πιπεράτη‘ στιγμή που θα έθετε σε κίνδυνο το Rating της ταινίας αλλά και έναν παντελώς μονοδιάστατο Bane που λειτουργεί ως η θλιβερή καρικατούρα εκείνου του ευρηματικού Θηρίου που μέσα από τα comics κατόρθωσε να ‘σπάσει‘ τον Batman τόσο ψυχικά όσο και σωματικά…

Βλέποντας εδώ τον παντελώς άμυαλο ‘Bane‘ να …μουγκρίζει και να κοπανιέται συνεχώς πραγματικά ακόμη και οι πιο αμείλικτοι επικριτές του Tom Hardy θα αναθεωρήσουν την εικόνα που είχαν γύρω από την δική του εκδοχή του Villain.

Βλέπεις ο Bane των Hardy και Nolan μπορεί στο φινάλε του DARK KNIGHT : RISES να αποδείχθηκε ύψιστος…μουνόδουλος όμως τουλάχιστον είχε ένα βάθος ως χαρακτήρας και εξωτερικά φάνταζε ως ένα Θηριώδες και αμείλικτο ντούκι το οποίο πραγματικά μπορούσε να παίξει στα ίσα τον Batman , τόσο σωματικά όσο και πνευματικά…

Προφανώς όλα τα παραπάνω απλά δεν γίνεται να ειπωθούν και για τον ‘Bane‘ του Joel μιας και εδώ ο χαρακτήρας περιορίζεται στον άχαρο ρόλο του τυπικού ‘Τέρατος‘ που ‘γεννιέται’ μέσα από τα παράνομα και ειδεχθή πειράματα κάποιου παλαβού επιστήμονα.

Δεν είναι διόλου τυχαίο που αυτός ο ‘Bane‘ τάσσεται στο πλευρό μιας Poison Ivy που εδώ αναλαμβάνει το ρόλο της σαγηνευτικής ‘γλάστρας‘ που με τις λαμογιές της σπρώχνει την πλοκή μπροστά με τους πιο ανέμπνευστους και φτηνιάρικους τρόπους…

Εδώ ουσιαστικά ο χαρακτήρας της Uma Thurman δεν λειτουργεί ως τίποτε περισσότερο από ένα εμπόδιο που αποτρέπει τους δυο κεντρικούς αντιπάλους, Batman και Mr. Freeze από το να διακρίνουν ο ένας την ανθρωπιά του άλλου και κατά συνέπεια να επιλέξουν να βρουν μια λύση για την αντιπαλότητα μεταξύ τους με οποιονδήποτε άλλο τρόπο πέραν του ξύλου…

Στον αντίποδα ο George Clooney μας δίνει τον πιο flat και αποστειρωμένο Bruce Wayne / Batman ολόκληρης της κινηματογραφικής ιστορίας του χαρακτήρα του. Σε αυτό το φιλμ κάθε στοιχείο τραγικότητας και κάθε νύξη περί ψυχικής αστάθειας από μεριάς του ήρωα έχει ξεριζωθεί άκομψα και βίαια μέσα από κάπα, την μάσκα του Batman αλλά και από την αχανή και θεοσκότεινη ‘σπηλιά‘ των σωθικών του Bruce Wayne.

Και ναι ο Michael Keaton είχε αντικατασταθεί από τον Val Kilmer στην προηγούμενη ταινία με τίτλο BATMAN FOREVER αλλά τουλάχιστον τότε ο δεύτερος το πάλεψε, με τον τρόπο του, να διατηρήσει κάπως την , γεμάτη αθέατο συναίσθημα και τραγικότητα, κληρονομιά που είχε αφήσει ο Keaton επάνω στον ήρωα. Ο Keaton είχε την διορατικότητα να προβλέψει την αλλαγή πλεύσης του franchise και έτσι αποφάσισε να κρεμάσει την στολή που τον έκανε έναν από τους διασημότερους ηθοποιούς του πλανήτη εκείνη την εποχή…

O ‘διάδοχος‘ , και ανερχόμενος αστέρας, Val Kilmer μπορεί να μην έπιασε την απόδοση του προκατόχου του όμως τουλάχιστον αντιμετώπισε με σοβαρότητα τον ρόλο που αναλάμβανε να φέρει εις πέρας και κατόρθωσε να μας παρουσιάσει έναν υποφερτό Bruce Wayne. Όμως ο Val ανέκαθεν ήταν εκκεντρικός και αλαζόνας ως χαρακτήρας γεγονός που δημιούργησε τότε αρκετές εντάσεις ανάμεσα σε εκείνον και τον σκηνοθέτη του Joel Schumacher. Και κάπως έτσι μετά το FOREVER ο Kilmer με την σειρά του αρνήθηκε να επιστρέψει στο κινηματογραφικό Gotham.

Για την ιστορία και μόνο αξίζει να ειπωθεί ότι οι επόμενες ταινίες του ήταν το πολύπαθο The Island of Dr. Moreau αλλά και η κινηματογραφική μεταφορά της τηλεοπτικής σειράς THE SAINT. Και οι δυο ταινίες συνέβαλλαν τα μέγιστα στην πτωτική πορεία της καριέρας του Val ενώ σίγουρα ΔΕΝ είχαν θετικό αντίκτυπο και στην διαμόρφωση της συμπεριφοράς του. Ο Kilmer επέλεξε να ταξιδέψει μέχρι το ‘νησί του δόκτορα Μορό’ κυρίως επειδή ήθελε σαν τρελός να παίξει στο πλευρό του θρύλου και ειδώλου Marlon Brando και τελικά αυτή η επιθυμία πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε μια θλιβερή και αστεία μάχη εγωισμών ανάμεσα στους δυο ηθοποιούς, ενώ παράλληλα ο Val έκαιγε με τα τσιγάρα του εκείνους τους τεχνικούς που δεν τους γούσταρε…

Στο FOREVER o Schumacher ξεκίνησε δειλά, δειλά αλλά και αισθητά την αποκαθήλωση του τόσο μοναδικού και τολμηρού ύφους που είχε προσδώσει τότε ο Burton στον Batman του.

Στο τέταρτο φιλμ πάλι Joel δεν δίστασε να γκρεμίσει ολοσχερώς όλα όσα έχτισε με τα προηγούμενα BAT-κεφάλαια του ο συνάδελφος Tim Burton επειδή ο ίδιος και το στούντιο έκριναν ότι τα μικρά παιδάκια δεν θα μπορούσαν να ταυτιστούν τότε με έναν ήρωα που θα φάνταζε τόσο θνητός, ευάλωτος και αμφιλεγόμενος όπως μας παρουσιάζονταν μέχρι πρότινος.

Πλέον εδώ έχουμε και την πρώτη κινηματογραφική σύσταση μιας ‘BAT-φαμίλιας‘ καθώς διακρίνουμε τον Chris O’Donnell να αποδίδει με μια ‘ακραία‘ γραφικότητα τον χαρακτήρα του Dick Grayson / Robin ελπίζοντας, μάταια, ότι έτσι θα κατορθώσει να κάνει τους απανταχού ‘ακραίους‘ εφήβους της Αμερικής να ταυτιστούν με τον δικό του χαρακτήρα… Κάπου στο ενδιάμεσο , και εντελώς από το πουθενά, σκάει μύτη και η Alicia Silverstone ώστε να χαρίσει στις απανταχού ξανθιές Bimbos την δυναμική ηρωίδα που ‘είχαν ανάγκη’ τότε.

Που να με πάρει μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει γιατί οι Scumacher και Goldsman επέλεξαν να μας συστήσουν την Batgirl ως…εγγονή του μπάτλερ Alfred Pennyworth αντί για κόρη του επιθεωρητή Gordon

Πάντως ο τελευταίος εδώ επιτέλους παρουσιάζει και μια ‘εξέλιξη‘ ως χαρακτήρας στο συγκεκριμένο BAT-franchise καθώς από απλός κομπάρσος που ήταν μέχρι πρότινος περνάει στο επίπεδο του (αποτυχημένου) comic relief μπάτσου ! …

Όσον αφορά τον Mr.Freeze του τιτάνα Arnold Schwarzenegger εδώ διακρίνουμε μια ολική και θλιβερή διαστρέβλωση της αισθητικής και των αξιών ενός εκ των πιο απειλητικών αλλά και τραγικών Villains της ιστορίας του BATMAN. Αντίθετα με τον εξαιρετικά επικίνδυνο , απειλητικό αλλά συνάμα θλιμμένο και πληγωμένο Mr.Freeze των Paul Dini και Bruce Timm εδώ έχουμε μπροστά μας έναν χαρακτήρα που είναι βγαλμένος κατευθείαν μέσα από το εγχειρίδιο των μονοδιάστατων και γραφικών Κακών.

Ο Mr.Freeze των Arnold και Joel όχι μόνο δεν μοιράζεται την ίδια ‘καρδία από πάγο’ με εκείνον από το BATMAN : The Animated Series αλλά προτιμά να επιστρατεύει κάτι παντελώς κρύα αστεία τα οποία οι δημιουργοί της ταινίας τα παρεξήγησαν ως ‘χτίσιμο χαρακτήρα’

Η απεικόνιση που έκανε το BATMAN & ROBIN στον κεντρικό Κακό του αποτελεί ίσως και την βασική αιτία που μέχρι στιγμής δεν ξανάδαμε τον Mr.Freeze να διαδραματίζει κάποιον ρόλο στις σύγχρονες ταινίες του BATMAN.

Και όμως στο τέλος ο ίδιος χαρακτήρας είναι ίσως και ο μοναδικός που θα σου αφήσει κάτι από όλη αυτή την ιστορία…

Το γεγονός αυτό οφείλεται αρχικά στο γεγονός ότι ο Arnold ανέκαθεν ήταν ένας ηθοποιός που μπορούσε να ‘φορτώσει‘ μια ολόκληρη ταινία επάνω στις πλάτες και το σταριλίκι του και να την βοηθήσει να ανέβει , έστω και λίγο, στην εκτίμηση του κοινού. Επίσης ο τυπάς ανέκαθεν αποτελούσε βαριά βιομηχανία ατάκας και έτσι εδώ κατορθώνει να κάνει τις εντελώς κλισέ και ηλίθιες ατάκες του χαρακτήρα του να φαντάζουν κάπως λειτουργικές.

O ηθοποιός απαίτησε και πέτυχε το όνομα του να κοσμεί πρώτο τους τίτλους αρχής και τις αφίσες της ταινίας ενώ καπάρωσε και γύρω στα 25 εκατομμύρια δολάρια για την, ολιγόλεπτη , συμμετοχή του σε αυτή. Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του είναι ο πρώτος που θα αναλογιστείς στο άκουσμα του τίτλου αυτής της ταινίας ε τότε μπορούμε να πούμε ότι άξιζε ακόμη και το τελευταίο δολάριο που πήρε !

Στο κάτω , κάτω πόσες φορές στην ζωή μας θα έχουμε την μοναδική ευκαιρία να δούμε ως θεατές κινηματογραφικούς χαρακτήρες που θα συνδυάζουν με τόσο αδιανόητα ηλίθιο τρόπο την γραφικότητα με την εκκεντρικότητα αλλά και το…Swag ?

Ο δεύτερος, και πιο κρίσιμος, λόγος για τον οποίο η παρουσία του Arnold/Mr.Freeze κρίνεται ως καθοριστική για την ‘σωτηρία‘ του BATMAN & ROBIN έχει να κάνει με το ότι στο φινάλε ο χαρακτήρας του προβαίνει σε μια ιστορική ανατροπή δικαιώνοντας επιτέλους τον ήρωα μας για την διαχρονική και αμφιλεγόμενη επιλογή του να μην σκοτώνει τα Καθάρματα και τα Φρικιά που εδώ και δεκαετίες μαστίζουν την ταλαίπωρη πόλη του !

Προς το φινάλε της ταινίας προφανώς και ο Batman ανατρέπει τα εγκληματικά σχέδια του Mr.Freeze, που στην προκειμένη περίπτωση ήθελε να μετατρέψει το Gotham σε ένα αχανές και θλιβερό ‘καταψύκτη’ επιστρατεύοντας κάτι δορυφόρους αλλά και ένα…τηλεσκόπιο (?!) , όμως αρνείται να υποκύψει στον πειρασμό να λιανίσει ολοκληρωτικά τον εχθρό του. Ο Bats πιστός στο αίσθημα ηθικής αλλά και υπακούοντας στην φυσική ανιδιοτέλεια που τον διακρίνει ως άνθρωπο αποκαλύπτει στον Mr.Freeze ότι η γυναίκα του, την οποία θεωρούσε νεκρή, όχι μόνο είναι ακόμη ζωντανή αλλά ότι περιμένει από εκείνον να ολοκληρώσει την έρευνα που θα την θεραπεύσει.

Αμέσως μετά ο Batman παρακαλεί τον εχθρό του (ενώ άνετα θα μπορούσε να τον εκβιάσει ή να το απαιτήσει από εκείνον) να του δώσει μια θεραπεία την οποία είχε συνθέσει ο δεύτερος για το σύνδρομο του MacGregor ώστε με αυτή να μπορέσει να σώσει τον ετοιμοθάνατο μπάτλερ / σύμμαχο / πατρικό υποκατάστατο Alfred Pennyworth

Και να που παρά την παγωμένη του καρδιά, και τον θρυμματισμένο του εγωισμό , ο Mr.Freeze δέχεται και χαρίζει στον εχθρό του το πιο πολύτιμο ‘δώρο‘ που θα μπορούσε να λάβει ένας άνθρωπος !

Η κίνηση αυτή του Mr.Freeze λειτουργεί ως η εξαιρετικά σπάνια αλλά και απίστευτα όμορφη και συγκινητική στιγμή που ο ήρωας μας επιτέλους δικαιώνεται για την επιμονή του να προσπαθεί να βοηθά όλα εκείνα τα ‘Φρικιά‘ που η υπόλοιπη κοινωνία του Gotham τα έχει ξεγράψει παντελώς από την υπόληψη της, όλους εκείνους τους μανιακούς που οι ψυχίατροι του Άσυλου Άρκαμ τους έχουν κρίνει ως ‘ανίατες περιπτώσεις’

Αν αναλογιστείς πόσες πολλές φορές έχουμε δει στο παρελθόν τον Batman να πασχίζει μάταια να βοηθήσει τυπάδες όπως είναι οι JOKER και TWO/FACE και ως αντάλλαγμα των καλών του προθέσεων να λαμβάνει μονάχα περισσότερο πόνο και θάνατο τότε η παραπάνω σκηνή φαντάζει ολοένα και πιο σπουδαία.

Βέβαια αυτή η στιγμή λειτουργεί σαφώς καλύτερα μέσα στην χάρτινη μεταφορά του BATMAN & ROBIN μιας και ο Denny O’Neil δεν ήταν υποχρεωμένος να υποστεί τις γκριμάτσες και την αστεία προφορά του Arnold…

…αλλά και πάλι δεν παύει να είναι εκείνη η σκηνή που εξελίσσει το BATMAN & ROBIN από μια παντελώς ηλίθια και Camp εξτραβαγκάντζα σε μια ‘Χριστουγεννιάτικη Ιστορία‘ μετάνοιας, ελπίδας , καλών πράξεων και κάθαρσης.

Έστω και αν διαδραματίζεται μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Η τουλάχιστον μας δίνει αυτή την ψευδαίσθηση. Διότι κακά τα ψέματα το BATMAN & ROBIN δεν παύει ποτέ του να είναι και εκείνη η ταινία όπου ο Batman έχει στην ζώνη με τα γκάτζετ του μια …γαμημένη πιστωτική κάρτα και που στην στολή του διακρίνονται τα διαβόητα BAT-Nipples , όπου παρέα με τον Robin κάνουν πατινάζ ενώ σπάνε τσιράκια στο ξύλο, όπου ο Mr. Freeze έχει στην κατοχή του ένα …Freezmobile που μεταμορφώνεται σε…πύραυλο

Σαν να μην έφταναν αυτά, και άλλα τόσα, το φιλμ του Joel Shumacher ήταν από τα πρώτα που προώθησαν το CGI, μια περιοχή αρκετά ανεξερεύνητη εκείνη την εποχή, έναντι των κασκαντέρ με αποτέλεσμα οι Action σκηνές της ταινίας να φαντάζουν παντελώς ψεύτικες και γελοίες.

Ως κερασάκι σε αυτή την ετοιμόρροπη, από όλες τις μεριές τούρτα, η ταινία δεν απέδωσε τα αναμενόμενα στο Αμερικάνικο Box Office, λοιδορήθηκε από τους κριτικούς της εποχής, αγνοήθηκε από τα Όσκαρ και σάρωσε στα Χρυσά Βατόμουρα του 1997.

Διάολε μέχρι και σήμερα ο δημιουργός της Joel Schumacher ζητά ‘συγγνώμη‘ από τους θεατές και τους οπαδούς για την μεταχείριση που υπέστη ένας τόσο εμβληματικός και λατρεμένος ήρωας από τα ίδια του τα χέρια. Από την πλευρά του ο George Clooney τότε το πίστευε ακράδαντα ότι είχε κατορθώσει να ‘σκοτώσει‘ οριστικά το κινηματογραφικό σύμπαν του BATMAN !

Ποίος ξέρει , αν δεν εμφανιζόταν μερικά χρονάκια αργότερα ένας τύπος ονόματι Christopher Nolan ίσως και όντως να το κατόρθωνε αυτό…

Πως όμως στέκεται σήμερα το φιλμ / παράδοξο με τίτλο BATMAN & ROBIN ?

Κατά περίεργο τρόπο θα έλεγα ‘αρκετά καλά !’

Αν θέλουμε να είμαστε σκληροί ρεαλιστές τότε ναι προφανώς και το BATMAN & ROBIN μέσα από τα χρόνια που πέρασαν δεν γνώρισε κάποια ‘αναθεώρηση‘ και πλέον κρίνεται ως κάνα ‘αδικημένο και παρεξηγημένο διαμάντι’.

Στην τελική η ταινία παραμένει ακριβώς το ίδιο κακόγουστο αστείο που υπήρξε και πίσω στα τέλη των 90s.

Και όμως κάτι που τα ‘κακά αστεία’ καμιά φορά έχουν την χάρη τους και κάτι που πλέον η camp εξτραβαγκάντσα του Σούμι φαίνεται να λειτουργεί ως η απόλυτη ‘σάτιρα‘, έστω και αν ποτέ ο σκηνοθέτης δεν είχε μια τέτοια πρόθεση, απέναντι στην σοβαροφάνεια που διακρίνει πολλές από τις Superhero ταινίες του σήμερα το BATMAN & ROBIN ως φιλμ κρίνεται απόλυτα ψυχαγωγικό και η κακογουστιά του πλέον σου βγάζει μια νοσταλγική γοητεία.

Στην τελική πάντως για μένα το BATMAN & ROBIN θα αποτελεί για πάντα και εκείνο το ‘πολύτιμο και κρίσιμο μάθημα’ από το οποίο το Hollywood επέλεξε να ‘κάνει κοπάνα‘…

Σήμερα το φιλμ αυτό αντικατοπτρίζει με θλιβερό αλλά και σταράτο τρόπο τον ψυχρό κυνισμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί τα Superhero, και όχι μόνο, μπλοκμπάστερ του σινεμά. Εδώ έχουμε ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα του πως στήνεται μια ταινία όχι έχοντας ως πρωταρχικό σκοπό να προσδώσει κάτι το ουσιώδες στην τέχνη του κινηματογράφου ή να προβληματίσει ή έστω απλά να διασκεδάσει τους θεατές. Αντίθετα εδώ έχουμε την συναρμολόγηση ενός ακόμη προϊόντος που στοχεύει κατευθείαν τους οπαδούς / καταναλωτές και επιθυμεί μανιωδώς να τους αναγκάσει να το αγοράσουν , επικαλούμενο την άσβεστη αγάπη τους για κάποια σύμβολα και χαρακτήρες.

Το BATMAN & ROBIN είναι η στιγμή που ένας κοκάκιας / παραγωγός / γιάπης είπε ‘δεν γαμιέται η αρτιστική έκφραση και χεστήκαμε για την τέχνη. Ας προσλάβουμε ένα επαγγελματία και ας του πούμε τι θέλουμε να σπρώξει και τι πρέπει να αποφύγει ώστε να μην μας χαλάσει την βιτρίνα.’

Η αποτυχία της συγκεκριμένης ταινίας πάντως σε καμία περίπτωση δεν κλόνισε ένα σύστημα που μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να υιοθετεί και να εφαρμόζει την παραπάνω τακτική. Βλέπεις αγαπητέ μου αναγνώστη κουτσά, στραβά το BATMAN & ROBIN τα έβγαλε τα λεφτά του και για ένα σημαντικό κομμάτι της βιομηχανίας του θεάματος το χρήμα είναι το μοναδικό ‘μάθημα‘ που έχει αξία και σημασία.

Βέβαια εδώ και δεκαετίες το Hollywood έχει αγνοήσει επιδεικτικά πολλά τέτοια μαθήματα. Κάποια από αυτά ήταν ψυχαγωγικά άλλα όχι και τόσο. Τουλάχιστον το BATMAN & ROBIN είχε στις τάξεις του και έναν σπουδαίο καθηγητή που μας επέτρεψε να αφήσουμε στην άκρη τους προβληματισμούς μας για την χαμένη αξία αυτών των μαθημάτων και να χαλαρώσουμε με ένα ‘Cool Party‘.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: