John Carpenter’s VAMPIRES : Μια κρίσιμη ‘μετάγγιση αίματος’ για τον ‘Μάστορα’…

‘From the master of terror comes a new breed of evil.’

Οι υπότιτλοι από τα πόστερ του VAMPIRES στα τέλη των 90s δεν ήταν και τόσο ‘τίμιοι‘. Ναι στο φιλμ αυτό ο ‘Μάστορας του Τρόμου’ John Carpenter καλούνταν να χτίσει μια ιστορία με βαμπίρ και ψυχωμένους θνητούς που τα ‘κυνηγούν‘ η οποία θα κινούνταν σε νεο-γουέστερν αισθητική και αιματηρούς ρυθμούς.

Το θέμα είναι ότι στα 90s ο Carpenter σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε πλέον εκείνον τον τόσο τεχνίτη και ευρηματικό ‘μάστορα‘ που στο παρελθόν μας έδωσε εργάρες όπως τα THE THING, ASSAULT ON PRECINCT 13 , THEY LIVE και πάει λέγοντας. Με ‘σκοτεινή‘ εξαίρεση το χαοτικό και mind fuck IN THE MOUTH OF MADNESS μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την δεκαετία του 90 ως το ‘φέρετρο‘ μέσα στο οποίο εγκλωβίστηκε ασφυκτικά η δημιουργικότητα ενός κάποτε πρωτοπόρου σκηνοθέτη…

Ο δημιουργικός εκφυλισμός του Carpenter είχε αρχίσει να εμφανίζεται από τα τέλη των 80s με το εξαιρετικά άνισο PRINCE OF DARKNESS, ένα φιλμ που ενώ έχει αρκετά καλά στοιχεία παράλληλα υποφέρει από το σύνδρομο της επανάληψης ιδεών και σκηνικών. Όμως από το 92 και μετά διακρίνουμε μια θλιβερή και ολοκληρωτική αφαίμαξη του αγαπημένου μας σκηνοθέτη.

Αρχικά ο Carpenter μας έδωσε μια από τις πιο διεκπεραιωτικές ταινίες του , το Memoirs of an Invisible Man, ένα φιλμ για του οποίου την μοίρα δεν φαινόταν να δίνει δεκάρα ούτε καν ο ίδιος μιας και ουσιαστικά εδώ πήρε την καρέκλα του συναδέλφου του Ivan Reitman όταν εκείνος τσακώθηκε με τον πρωταγωνιστή Chevy Chase. Στην συνέχεια ανέλαβε άλλη μια επαγγελματική αγγαρεία αποδεχόμενος την πρόταση της Universal Pictures να γυρίσει ένα remake του VILLAGE OF THE DAMNED.

Προσωπικά σήμερα τα μοναδικά πράγματα που θυμάμαι από αυτή την ταινία είναι η ηλίθια σκηνή όπου ο κεντρικός χαρακτήρας Δόκτωρ Alan χτίζει‘ μέσα στο υποσυνείδητο του ένα ‘τοίχος‘ ώστε τα τηλεπαθητικά σκατόπαιδα της ιστορίας να μην μπορούν να διαβάσουν τις σκέψεις του αλλά και ότι αυτή θα ήταν η τελευταία ταινία όπου θα βλέπαμε τον Christopher Reeve να ερμηνεύει επάνω στο κινηματογραφικό πανί…

Πάντως το κάζο που ακολούθησε με τίτλο ESCAPE FROM L.A. , μόλις ένα χρόνο μετά, είναι κάτι που μπορώ να το αποδεχθώ. Ο Carpenter ουσιαστικά υπέκυψε στα παρακάλια του φίλου και συνεργάτη του Kurt Russell μιας και ο δεύτερος επιθυμούσε διακαώς να ενσαρκώσει τον εμβληματικό , μηδενιστή και αντιήρωα, Snake Plissken για δεύτερη και τελευταία (?) φορά. Το ESCAPE FROM L.A. ήταν ένα παντελώς αχρείαστο και κακοστημένο sequel που παρά το γεγονός ότι διακρινόταν από στιγμές υπέροχης Cultίλας στην τελική αποτελεί την πιο σταράτη αντανάκλαση των δυο εποχών του John Carpenter.

Για να στήσει την ‘απόδραση‘ του Snake από το Λος Άντζελες ο John Carpenter χρειάστηκε γύρω στα 50 εκατομμύρια δολάρια. Ένα ποσό σαφώς πιο βαρύ από τα μόλις έξι εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν πίσω στα 80s ώστε να χτιστεί το πρώτο ESCAPE. Και να όμως που με έναν οξύμωρο τρόπο τούτο το sequel φαντάζει σαφώς πιο ‘φτηνιάρικο‘ ,σε όλες του τις εκφάνσεις, σε σχέση με τον προκάτοχο του που μέχρι και σήμερα φαντάζει εξαιρετικά στιβαρός σε επίπεδο εικόνας και αισθητικής. Να που εδώ έχουμε ένα ακόμη παράδειγμα ενός σκηνοθέτη που τα πενιχρά μπάτζετ που εξασφάλιζε στις πρώτες του σκηνοθετικές απόπειρες ίσως και να ωφελούσαν στο έπακρο την δημιουργική του τόλμη και ευρηματικότητα…

Τελικά κάνοντας αυτή την αναδρομή στην πτωτική πορεία του ‘Μάστορα‘ από τις αρχές των 90s και ύστερα κατέληξα να βλέπω με σαφώς καλύτερο μάτι το VAMPIRES φιλμ του που το 1998 ξέθαψε μέσα από την σκόνη του Μεξικού τα απέθαντα, διψασμένα και μοχθηρά πλάσματα της νύχτας και τα έβαλε να αναζητούν έναν αρχαίο και μαύρο σταυρό που θα τους επιτρέψει να κινούνται υπό το ‘καταραμένο‘ φως της ημέρας…

Το VAMPIRES ξεκινάει με μια σεκάνς ‘κυνηγιού‘ που θα έκανε ακόμη και τον BLADE του Wesley Snipes να γνέψει με ευχαρίστηση προς το μέρος του Κυνηγού Βρικολάκων Jack Crow και του σκληροτράχηλου crew του.

Οι κυνηγοί αυτοί έχουν ως ‘σπόνσορα‘ το Βατικανό και αλωνίζουν σε όλες τις άκρες της Γης ώστε να βρουν τα ‘παιδιά της νύχτας’ και να τα ψήσουν ανελέητα υπό το φως του ήλιου. Είναι οι καλύτεροι σε αυτό που κάνουν όμως αυτό που κάνουν δεν είναι και τόσο ‘ωραίο‘ !

Όμως μια νύχτα ενώ οι Κυνηγοί γιορτάζουν με αλκοόλ , τραγούδια και πουτάνες την επιτυχημένη έκβαση ενός ακόμη κυνηγιού , κάπου στο Νέο Μεξικό, ο Valek, ένα βαμπίρ ανώτερης τάξης, ‘κρασάρει‘ στο πάρτι και ΜΑΚΕΛΕΥΕΙ ολόκληρη την ομάδα του Jack Crow. Ο τελευταίος την σκαπουλάρει μαζί με έναν ‘ψάρακασυνεργάτη του αλλά και μια από τις πόρνες που όμως φαίνεται να έχει μολυνθεί από το δάγκωμα του Valek.

Το ταλαίπωρο αυτό τρίο στην πορεία μαθαίνει ότι ο αμείλικτος Valek αναζητά έναν σταυρό που θα τον εξελίξει σε ‘Daywalker‘ μιας και θα του προσδώσει ανοσία απέναντι στο φως του ήλιου και αφού ανασυγκροτηθούν κάπως στην συνέχεια οπλίζονται σαν αστακοί και κινούν για το μεγαλύτερο και ίσως τελευταίο ‘κυνήγι‘ της ζωής τους…

Στα τέλη των 90s οι ταινίες δράσης και τρόμου με βρικόλακες και macho κυνηγούς φαίνεται ότι ήταν της μόδας και κάπως έτσι η νουβέλα VAMPIRES του συγγραφέα John Steakley δεν άργησε να βρει τον δρόμο της επάνω στο κινηματογραφικό πανί. Η αρχική πρόθεση των παραγωγών ήταν να σκάσουν γύρω στα 50 εκατομμύρια δολάρια σε μια μεταφορά όπου πρωταγωνιστής θα ήταν ο τιτάνας Dolph Lundgren και την σκηνοθεσία θα αναλάμβανε ο Russell Mulcahy , δηλαδή ο άνθρωπος που μας έδωσε το αθάνατο έπος με τίτλο HIGHLANDER !

Το βιβλίο του Steakley ήταν ΣΚΑΤΑ μιας και ο τύπος γράφει σαν ‘ακραίος‘ δεκαπεντάχρονος που πασχίζει να μιμηθεί τον Stephen King όμως τέτοιες λεπτομέρειες ελάχιστα έως καθόλου απασχολούσαν εκείνη την εποχή τους παραγωγούς. Το VAMPIRES είχε μέσα δράση, αίμα, βαμπίρ και γαμήσια και αυτά ακριβώς ζητούσε το κοινό (και εκείνης) της εποχής !Πάντως ύστερα από ώριμη σκέψη το στούντιο ‘αφαίμαξε‘ το μπάτζετ ρίχνοντας το στα 20 εκατομμύρια και απέρριψε την προοπτική να σκηνοθετήσει το φιλμ ο Mulcahy.

Ποίος ξέρει ίσως πρόλαβαν να δουν και το HIGHLANDER II ; The Sickening The Quickening

H αλήθεια είναι ότι το όραμα του Mulcahy γύρω από το VAMPIRES θύμιζε αρκετά τον εφιάλτη του δεύτερου HIGHLANDER. Ο σκηνοθέτης οραματιζόταν ένα μέλλον στο οποίο οι βρικόλακες έχουν επεκταθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που πλέον οι κυνηγοί τους θα λειτουργούσαν ως ‘μπάτσοι‘ και θα είχαν στην διάθεση τους διάφορα φουτουριστικά όπλα και γκάτζετ ώστε να επιτελέσουν το έργο ‘εξαγνισμού‘ τους. Από την άλλη το σατανικό σχέδιο των βρικολάκων θα ήταν να κυριεύσουν την υφήλιο μεταμορφώνοντας σε βαμπίρ …τον Πάπα της Ρώμης ! Ο Dolph Lundgren θα έπαιζε τον αντιήρωα Jack Crow ενώ ο Willem Dafoe ήταν ο νούμερο ένα υποψήφιος για τον ρόλο του Valek.

Τελικά δυο χρόνια μετά την κυκλοφορία του VAMPIRES ο Dafoe όντως έπαιξε το βαμπίρ όμως ευτυχώς αυτό συνέβη μέσα από μια σαφώς καλύτερη ταινία

H ιδέα ενός Πάπα / Βαμπίρ όσο γοητευτική και αν μου ακούγεται δεν έκατσε καλά στα στομάχια των παραγωγών και έτσι τελικά εκείνοι προσέγγισαν τον John Carpenter. O ‘Μάστορας‘ εκείνη την εποχή δεν ήταν και στα καλύτερα του μιας και το σερί του από κακές και αποτυχημένες ταινίες τον είχε κλονίσει σε τόσο μεγάλο βαθμό που το σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αποσυρθεί από το επάγγελμα του σκηνοθέτη. Το στούντιο παρόλα αυτά του έδωσε να διαβάσει δυο προσχέδια από το σενάριο της ταινίας και εκείνος διέκρινε μέσα τους την προοπτική να γυρίσει ‘ένα γουέστερν φιλμ που θα ήταν μεταμφιεσμένο σε μια Horror ταινία’. Η ιδέα αυτή άρεσε στον Carpenter και έτσι ο ‘Μάστορας’ έβαλε φρένο στην ‘σύνταξη’ του για μερικά χρονάκια ακόμη.

Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους επιλέχθηκαν οι James Woods , Sheryl Lee, κάποιο από τα πολυάριθμα αδέλφια Baldwin (διάολε κάθε ταινία των 90s όφειλε να έχει έναν Baldwin στο cast της !) ενώ ένα μικρό πέρασμα ως βαμπίρ έκανε και ο κασκαντέρ Chad Stahelski που σήμερα γυρνάει τις ταινίες του JOHN WICK !

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι με λαμπρή εξαίρεση τον James Woods, και αυτό καθαρά και μόνο λόγω ταλέντου και φυσιογνωμίας, κανένας από τους χαρακτήρες του φιλμ δεν θα έχει κάποια επίδραση επάνω σου. Εδώ ο Carpenter αντλεί την έμπνευση του, τόσο σκηνοθετικά όσο και θεματολογικά, από τα σπαγγέτι γουέστερν περασμένων δεκαετιών όμως αδυνατεί να μας δείξει κάτι το ‘φρέσκο‘. Ο Jack Crow με το κλισέ του όνομα , το εξίσου κλισέ ‘origin‘ και το macho υφάκι του αποτελεί τον ορισμό του τυπικού σου αντιήρωα και τον χαρακτήρα τον σώζει μονάχα το γεγονός ότι τον υποδύεται ο James Woods. Από την άλλη εδώ ο Villain Valek φαντάζει ως ένα κινούμενο εγχειρίδιο από βαμπίρ στερεότυπα και κλισέ.

Πάντως ο Carpenter ρεφάρει κάπως για την ισχνή του θεματολογία και τους άχρωμους χαρακτήρες του δίνοντας μας μια εναρκτήρια σεκάνς ΣΦΑΓΗΣ που σήμερα κατορθώνει να φαντάζει υπέρμετρα γραφική αλλά και γαμάτη ταυτόχρονα !

Καθώς οι ‘κυνηγοί‘ γίνονται ‘θηράματα‘ ο σκηνοθέτης επαναφέρει την ισορροπία σε ένα σύμπαν όπου οι αυτάρεσκοι θνητοί πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να κυνηγήσουν τα πιο αμείλικτα και αποτελεσματικά αρπακτικά της νύχτας. Ο Carpenter ήθελε να αποτινάξει την ‘γκόθικ‘ ταμπέλα από τους αιμορουφήχτρες του και να αποδώσει τα βαμπίρ του ως ‘άγρια πλάσματα που δεν θα νιώθουν μελαγχολία για την μοναχική τους ύπαρξη καθώς θα είναι απασχολημένα με το να σφάζουν θνητούς’

Και η αλήθεια είναι ότι εν μέρη τα κατάφερε όμως κάτι το ‘αναιμικό‘ σενάριο και κάτι η όχι ιδιαίτερα καλή ερμηνεία του τυπά που ενσαρκώνει τον Valek στερούν την δυνατότητα στο VAMPIRES να παίξει μπαλίτσα ανάλογου επιπέδου με εκείνη ταινιών τύπου BLADE ή 30 DAYS OF NIGHT έστω…

Η ειρωνεία είναι ότι το BLADE ουσιαστικά έχει το ίδιο σενάριο με το VAMPIRES μονάχα που οι συντελεστές του το απέδωσαν με σαφώς πιο αποτελεσματικό και γαμάτο τρόπο !

Το σενάριο διακρίνεται από αρκετές διευκολύνσεις καθώς όταν ο σκηνοθέτης θέλει να αποδώσει δράμα οι δαγκωμένοι / μολυσμένοι ήρωες του χρειάζονται μια ολόκληρη μέρα ώστε να διαστρεβλωθούν σε κτήνη ενώ όταν θέλει να μας ψυχαγωγήσει με δράση ξαφνικά οι μεταμορφώσεις εκτυλίσσονται μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Ο Carpenter αδυνατεί επίσης να επιλέξει αν η ταινία του θα στηριχθεί στην δράση και την καφρίλα ή στο χτίσιμο χαρακτήρων και επάνω στο δράμα με αποτέλεσμα να έχουμε μια αρκετά ασύνδετη ιστορία. Επίσης η όλη υπόθεση με τον ‘μαγικό σταυρό’ είναι ουσιαστικά ένα ηλίθιο MacGuffin.

Στο κομμάτι του Gore ο ΄μάστορας‘ αρχικά διαπρέπει όμως μονάχα στην πρώτη πράξη της ταινίας του καθώς μετά δείχνει απλά να το…ξεχνά…

Βέβαια το VAMPIRES δεν καταδικάζεται και στην ‘πυρά‘ μιας και εκτός του ότι διακρίνεται από μάχιμο Gore εδώ δίνει και την ευκαιρία στον James Woods να λειτουργήσει ως η ‘Βικιπαίδεια‘ των βρικολάκων επιστρατεύοντας το τόσο μοναδικό του ύφος :

‘Well, first of all, they’re not romantic, all right? It’s not like they’re a bunch of fuckin’ fags hoppin’ around in rented formal wear and seducing everybody in sight with cheesy Eurotrash accents, all right? Forget whatever you’ve seen in the movies. They don’t turn into bats. Crosses don’t work. Garlic? You wanna try garlic? You stand there with garlic around your neck, one of these buggers will bend you fucking over and take a walk up your strada chocolata while he’s suckin’ the blood outta your neck, all right? And they don’t sleep in coffins lined in taffeta. You wanna kill one? You drive a wooden stake right through his fuckin’ heart. Sunlight turns ’em into crispy critters. You got it?’

Ο Carpenter προσθέτει αλλά και αφαιρεί στοιχεία από την μυθολογία των βαμπίρ και ενώ τα κάνει να φαντάζουν σαφώς λιγότερο ελκυστικά και ρομαντικά από την άλλη αυξάνει την απέχθεια μας για αυτά.

Η ιδέα να αποδοθεί μια ιστορία με βαμπίρ μέσω του γουέστερν είδους μπορεί σε καμία περίπτωση να μην ήταν κάτι το πρωτότυπο (βλέπε NEAR DARK της Kathryn Bigelow…) όμως εδώ το σκονισμένο, αιματηρό και macho σκηνικό αποδίδεται με έναν αρκετά γαμάτο τρόπο από τον ‘μάστορα‘…

John Carpenter’s Vampires – Original Quad Poster

Η ειρωνεία με το VAMPIRES είναι ότι μια από τις πιο μέτριες ταινίες του Carpenter ήταν από τις πιο ακριβές για να γυριστούν αλλά και παράλληλα από τις πιο επικερδείς του στο Box Office. Ο τύπος αυτός μας είχε δώσει εργάρες όπως τα THE THING και THEY LIVE όμως παραδοσιακά η πλειοψηφία των ταινιών του δεν φτούραγε σε εισπράξεις μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Οι καλύτερες ταινίες του Carpenter αναγνωρίστηκαν αφού κυκλοφόρησαν σε VHS. Το VAMPIRES όχι μόνο έβγαλε τα λεφτά του πίσω αλλά κατόρθωσε να εξασφαλίσει και ένα άθλιο sequel με τίτλο VAMPIRES : Los Muertos και στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γαμημένος ο Jon Bon Jovi και έχοντας στο πλευρό του έναν νεαρό και παντελώς άγνωστο τότε Diego Luna

Όσον αφορά το παλιό , Καρπεντερικό και ανορθόδοξο VAMPIRES το φιλμ αυτό σε καμία περίπτωση δεν ‘ανέστησε‘ την καριέρα του σκηνοθέτη του. Απλά λειτούργησε ως μια κρίσιμη ‘μετάγγιση αίματος’ που του έδωσε την δύναμη και την διάθεση να συνεχίσει ως σκηνοθέτης.

Βέβαια αν αναλογιστούμε ότι η αμέσως επόμενη ταινία του ‘μάστορα’ ήταν το ανεκδιήγητο GHOSTS OF MARS του 2001 ε τότε δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η ‘μετάγγιση‘ είχε κάποιον ουσιώδη αντίκτυπο στην καριέρα του John Carpenter…

Τελικά για να προδώσω κάποια αληθινή αξία στο VAMPIRES θα αναγκαστώ να καταφύγω σε μια σύγκριση της ταινίας με το βιβλίο από το οποίο προήλθε.

Στο VAMPIRES o Carpenter μπορεί να μην συνέθεσε το επόμενο ‘αριστούργημα‘ του όμως τόλμησε να πάρει στα χέρια του μια άθλια νουβέλα και αφού την πετσόκοψε με τρόπο που τον έκανε να φαντάζει πιο αμείλικτος και από τους βρικόλακες του στην συνέχεια έχτισε επάνω στα απομεινάρια της ένα φιλμ τρόμου που παρά όλα του τα ελαττώματα στο φινάλε κρίνεται άκρως ψυχαγωγικό ενώ παράλληλα κατορθώνει και αποδίδει έναν αιματηρό φόρο τιμής στο σπαγγέτι γουέστερν είδος που σφυρηλάτησε πολλούς από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Το VAMPIRES είναι η τελευταία ταινία όπου ο ‘Μάστορας‘ δημιουργεί κάτι με κόπο και μεράκι αντί απλά να το ‘συναρμολογεί’ …

Βαθμολογία : Μάστορα σε έφαγε ο Blade αλλά έκανες στιβαρή δουλειά !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: