A Farewell to Kings : Ένας αποχαιρετισμός στον ‘Βασιλιά’ Neil Peart.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πως ξεπερνάς ένα άλμπουμ που χρίστηκε και κρίθηκε ως ένα ‘αριστούργημα‘ της Prog/Rock μουσικής , όπως ήταν το 2112 LP του 1976 ?

Η απάντηση είναι ‘μάλλον δύσκολα‘…

Και κάπως έτσι το 1977 η μπάντα των RUSH ξεκίνησε να ηχογραφεί το πέμπτο της άλμπουμ δίχως καν να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τις εξαντλητικές περιοδείες, οι οποίες κράτησαν σχεδόν για δεκαέξι μήνες, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα διατηρήσει την φόρμα αλλά και την έμπνευση που βοήθησε τα μέλη της να συνθέσουν έναν δίσκο ορόσημο όπως ήταν, και εξακολουθεί να είναι, το 2112.

Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εξαντλητικής διαδικασίας, που βαφτίστηκε ως ‘A Farewell to Kings‘, κατέληξε να μετουσιωθεί σε ένα νέο ‘αριστούργημα‘ της ροκ μουσικής όμως αυτό το κατόρθωσε όχι ξεπατικώνοντας τις διδαχές και την αισθητική του δίσκου που προηγήθηκε αλλά παίζοντας εξ’ολοκλήρου με τους δικούς του κανόνες.

H σύνθεση του άλμπουμ υπήρξε τόσο απαιτητική και σύνθετη που ύστερα από αρκετά χρόνια έδωσε το έναυσμα ώστε να δημιουργηθεί κοτζάμ comic το οποίο θα μας εξιστορούσε την διαδικασία της δημιουργίας του και όλα όσα εκτυλίχθηκαν πριν αλλά και μετά από αυτό…

Ο πέμπτος δίσκος των Καναδών λειτούργησε ως ένα ‘νέο ξεκίνημα‘ για την μπάντα.

Το συγκρότημα εμπλούτισε τον ήχο του με ποικίλους τρόπους (τους οποίους δεν θα σας τους περιγράψω αναλυτικά μιας και δεν σκαμπάζω από μουσικούς όρους, τεχνικές και σε καμία διάθεση δεν γουστάρω να παριστάνω τον ειδήμονα) μια κίνηση που άνοιξε νέους, απέραντους και μέχρι πρότινος ανεξερεύνητους ορίζοντες για τους RUSH.

Για την διαδικασία της ηχογράφησης η μπάντα κατέφυγε κάπου στις ερημιές της Ουαλίας και κάπως έτσι για πρώτη φορά ύστερα από την ίδρυση της θα απομακρύνονταν από τον Καναδά και τα μέλη της θα αποχωρίζονταν τις φαμίλιες τους που εκείνη την εποχή στα μάτια τους φάνταζαν ως ένας ‘αντιπερισπασμός‘ για την τέχνη τους. Τελικά η απομόνωση αποδείχθηκε μια εξαιρετικά ζόρικη και επίπονη υπόθεση. Κάτι η νοσταλγία για την πατρίδα και κάτι το αλκοολίκι των μελών, το οποίο υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως το ‘γιατρικό‘ ώστε οι RUSH να ξεπεράσουν την κούραση που ένιωθαν ύστερα από τις εξαντλητικές περιοδείες για την προώθηση του 2112, λειτούργησαν ως πιθανές αφορμές ώστε το όλο εγχείρημα να τιναχθεί στον αέρα ολοσχερώς.

Τελικά η μπάντα όχι μόνο άντεξε αλλά στο τέλος κατόρθωσε να γράψει και έναν από τους κορυφαίους δίσκους της !

To A Farewell…πέραν από ένα εξαίρετο κεφάλαιο της prog/rock , και όχι μόνο, μουσικής ήταν και ο δίσκος που βοήθησε τους RUSH να θεμελιώσουν τον μύθο τους ως μια απόλυτα ‘Nerd‘ μπάντα. Γεγονός που οφείλεται τόσο στις συνθέσεις τους όσο και στους στίχους του ντράμερ τους Neil Peart.

O Peart άντλησε την έμπνευση του από το διάστημα γράφοντας μας τραγούδια όπως το Cygnus X-1 (διάολε μόνο και μόνο ο τίτλος φανερώνει το γεγονός ότι γράφτηκε από έναν γνήσιο ‘σπασίκλα‘ !) τα οποία μας μιλούσαν για διαστημικούς εξερευνητές των οποίων το διαστημόπλοιο κατέληξε να ‘καταβροχθιστεί‘ από μια μαύρη τρύπα

Εδώ σε μια φάση οι ανατριχιαστικοί Synth ήχοι της μπάντας μοιάζουν να αιχμαλωτίζουν ιδανικά το απόλυτο κενό του διαστήματος…

…ενώ από την άλλη έχουμε κομμάτια σαφώς πιο γήινα , αλλά και εξίσου επικά, όπως ήταν το εναρκτήριο A Farewell to Kings το οποίο ταξιδεύοντας μας πίσω στην ιστορία εξιστορούσε την πτώση , κάποτε, πανίσχυρων Βασιλιάδων αλλά και την κατάρρευση του γνήσιου ηρωισμού. Ένα τραγούδι που ουσιαστικά μιλά για την ανθρώπινη υποκρισία αλλά και που μας θυμίζει το πόσο αναγκαίο είναι το να κοιτάξουμε μέσα μας ώστε να βρούμε έναν τρόπο να συνεχίσουμε το έργο που ξεκινήσαμε κάποτε.

Καθώς ο  Geddy Lee αναρωτιέται, με την τόσο χαρακτηριστική και ιδιαίτερη φωνή του, το τι θα σκεφτούν οι μετέπειτα γενιές για τους αποτυχημένους ‘ηγέτες‘ του παρελθόντος η υπόλοιπη μπάντα αρχίζει να παίζει με μια ασύγκριτη οργή…

Οι ήχοι των πουλιών που ακούγονται στην εισαγωγή ηχογραφήθηκαν από την ίδια την μπάντα ενώ την άραζαν κάπου στις εξοχές της Ουαλίας . Το κομμάτι αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα της μπάντας καθώς σύμφωνα με τον Peart ‘περικλείει όλα όσα θέλουν να συμβολίζουν οι RUSH’ !

Το δεύτερο κομμάτι με τίτλο Xanadu ξεκινά με το ποίημα Kubla Khan του ποιητή Samuel Taylor Coleridge και επίσης διακρίνεται από μια μεσαιωνική αισθητική. Τουλάχιστον στις αρχές του διότι μετά η μπάντα μας ταξιδεύει ξανά σε άγνωστα μέρη με τους διαστημικούς της ήχους…

Εδώ οι RUSH εξετάζουν το πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η εμμονή που πηγάζει μέσα από την φύση μας.

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ανοίγει με το ελπιδοφόρο, αλλά και κάπως μελιστάλαχτο, Closer To Heart ένα άσμα που μας προτρέπει να βρίσκουμε τις λύσεις στα προβλήματα μας αναλογιζόμενοι τα ταλέντα και τις ικανότητες μας…

‘The blacksmith and the artist

Reflect it in their art

They forge their creativity

Closer to the heart

Closer to the heart

Philosophers and ploughmen

Each must know his part…’

Ευτυχώς για τους οπαδούς τους, για τους ίδιους αλλά και για την ιστορία της μουσικής που αγαπήσαμε τα μέλη των RUSH ήξεραν ακριβώς τον ρόλο που έπρεπε να παίξουν μέσα στην τέχνη που διάλεξαν να υπηρετήσουν.

To Cinderella Man που ακολουθεί πάλι ανήκει στιχουργικά στον Geddy Lee και ουσιαστικά αποτυπώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που του προκάλεσε η προβολή μιας ρομαντικής κωμωδίας, και μιας εκ των αγαπημένων του ταινιών, με τίτλο Mr. Deeds Goes to Town !

Όμως φυσικά η απόλυτη μπαλάντα του δίσκου δεν είναι άλλη από το Madrigal, ένα κομμάτι στο οποίο η μπάντα λειτουργεί ως ένας βάρδος που αφηγείται μια ιστορία για το πως το φως μπορεί να βρεθεί ακόμη και μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι. Μια ιστορία που ξεκινά με μια αποτυχημένη και επίπονη αναζήτηση και τελικά μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι καμιά φορά όλα όσα ψάχνουμε μανιωδώς ίσως και να βρίσκονται πίσω στο ‘σπίτι‘…

Με μια πρώτη εντύπωση το Madrigal φαίνεται να υστερεί τεχνικά σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια ενώ ακούγεται και κάπως ‘ανολοκλήρωτο‘ όμως προσωπικά αυτή η ‘παραφωνία‘ για μένα πάντοτε αποτελούσε μια ευπρόσδεκτη αντίθεση στο σύνολο του άλμπουμ ενώ στιχουργικά απλά λατρεύω το ποιητικό του ύφος !

Και φυσικά ο δίσκος κλείνει με το Cygnus X-1 το οποίο αναφέραμε πιο πάνω. Ένα επικό κλείσιμο που ταιριάζει σε αυτόν το εξίσου επικό άλμπουμ με τον ίδιο τρόπο που εφαρμόζει μια πανοπλία επάνω στην κορμοστασιά ενός γενναίου ιππότη.

Όμως στο A Farewell to Kings οι RUSH ποτέ τους δεν λειτούργησαν ως ελιτιστές ‘ιππότες‘. Αντίθετα προτίμησαν τον ρόλο εκείνου του ταπεινού ‘σιδερά‘ που μένει απόλυτα προσηλωμένος στο αντικείμενο που έχει κληθεί να σφυρηλατήσει.

Φυσικά πριν κλείσουμε δεν θα μπορούσαμε να μην εξυμνήσουμε και τον καλλιτέχνη , και μακροχρόνιο συνεργάτη της μπάντας, Hugh Syme για την φαινομενικά απλή όμως στην πραγματικότητα εξαιρετικά ευρηματική δουλεία που έκανε όσον αφορά την δημιουργία του εξωφύλλου του δίσκου.

Και ναι μπορεί στο A Farewell to Kings στιχουργικά ο Peart να αποχαιρέτησε τους καταραμένους ‘Βασιλιάδες‘ του και από πλευράς τεχνικής η μπάντα να λειτούργησε ως ένας απόλυτα επιδέξιος και μεθοδικός ‘σιδεράς‘ όμως εντελώς ειρωνικά ο δίσκος αυτός θα εξέλισσε τους RUSH σε ‘Βασιλιάδες‘ της ροκ μουσικής.

Το άλμπουμ πούλησε πάνω από 500 χιλιάδες αντίτυπα στην Αμερική, αριθμός ρεκόρ για εκείνη την εποχή της μπάντας, ενώ σκαρφάλωσε υψηλά στις θέσεις των Παγκόσμιων Charts παρά το γεγονός ότι το prog/rock ως μουσικό είδος έφτανε επιτέλους σε έναν αναπόφευκτο κορεσμό, πληρώνοντας τόσο την μεγαλομανία των μουσικών του όσο και την ανάγκη του κοινού να στραφεί σε νέα ακούσματα.

Και όμως στο δικό τους μυαλό οι RUSH τότε αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως…’σκηνοθέτες‘ !

Στην φαντασία των μελών της μπάντας τα τραγούδια που συνέθεταν λειτουργούσαν σαν μια ‘ενορχήστρωση των κινηματογραφικών εμπειριών τους…‘ . Ένα όραμα τόσο Nerd αλλά και τόσο υπέροχο ταυτόχρονα !

Στην τελική όμως εκείνος που περιέγραψε καλύτερα , και σαφώς πιο ποιητικά, την δυναμική αλλά και την επίδραση που θα ασκούσε το Α Farewell to Kings τόσο στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα όσο και στην ίδια την μπάντα ήταν ο ίδιος ο Neil Peart :

‘When the dragons grow too mighty
To slay with pen or sword…’

O ‘Δράκος‘ άνοιγε τα φτερά του και στόχευε κατευθείαν το διάστημα αλλά και τις καρδιές και τα μυαλά όλων εκείνων που τολμούσαν να ακούσουν το κάλεσμα του και να προβληματιστούν από αυτό και πλέον καμία δύναμη δεν φαινόταν ικανή να ανακόψει την πορεία του…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: