Είδαμε το CATS, χωρίς να κάνουμε χρήση Catnip, και μπορεί και να γουστάραμε κιόλας !

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘For he once was a star of the highest degree , He has acted with Irving, he’s acted with Tree…’

Ο …γερογάτος Ian McKellen βρίσκει επιτέλους ξανά την δύναμη να ανέβει στο σανίδι και αρχίζει να τραγουδά με χαρμολύπη σχετικά για ένα ένδοξο και λαμπερό παρελθόν στο οποίοι οι καλλιτέχνες ‘μάτωναν‘ για την τέχνη τους σε αντίθεση με τα γατόνια ‘αστέρες‘ του σήμερα που απλά πηδώντας επάνω στην σκηνή γνωρίζουν την αποθέωση και την καταξίωση, δίχως όμως ποτέ τους πραγματικά να τα έχουν κερδίσει…

‘And I say now these kittens They do not get trained As we did in the days when Victoria reigned They never get drilled in a regular troupe And they think they are smart Just to jump through a hoop…’

Βλέποντας τον άνθρωπο που κάποτε χάριζε στο κοινό του σπουδαίες δραματικές ερμηνείες, μέσα από ταινίες όπως είναι τα RICHARD III , GODS AND MONSTERS ή που μας συγκλόνιζε με επικές στιγμές τύπου ‘You Shall NOT Pass !‘ ,να βγαίνει στην σκηνή ντυμένος γάτα και να ερμηνεύει στίχους του T.S. Elliot μέσα από μια απαράδεκτη και παρανοϊκή ταινία πραγματικά μπορείς να εκφράσεις την πικρία και την απογοήτευση σου με ποικίλους τρόπους…

Προσωπικά εγώ εξέφρασα τα συναισθήματα μου μέσω ενός νευρικού γέλιου , το οποίο παίζει να επισκίασε την παθιασμένη και θλιμμένη ερμηνεία του ηθοποιού και να ακούστηκε σε ολόκληρη την αίθουσα.

Και παρά την απέχθεια μου για τους θορύβους κατά την διάρκεια μιας προβολής (ναι με τα χρόνια εξελίχθηκα σε έναν από εκείνους τους ανώμαλους που τους ενοχλεί ακόμη και ο ήχος του ποπ-κορν ενώ ‘σκάει’ ανάμεσα στα δόντια του διπλανού σου…) δεν μπόρεσα να κρατηθώ και επέτρεψα στο CATS και τον σκηνοθέτη του Tom Hooper να βγάλουν από μέσα μου τον ‘κακό‘ θεατή…

Αλλά ειλικρινά πως γίνεται να συγκρατήσει κανείς τα γέλια μέσα του όταν βλέπει μπροστά του στο κινηματογραφικό πανί να εκτυλίσσονται τέτοιες εικόνες, απόλυτης κακογουστιάς, τρέλας και γνήσιας ανωμαλίας ?

Πως μπορεί να περιγράψει κανείς το CATS χωρίς να χαθεί μέσα στην παράνοια όλων εκείνων που περιγράφει ?

Χμ…ίσως με την μορφή μικρών σημειώσεων να μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε κάπως την ζημιά … Ας κάνουμε λοιπόν μια απόπειρα !

Το CATS είναι :

  • Ένα μιούζικαλ δίχως την παραμικρή αίσθηση σεναριακής ή οποιασδήποτε γενικά δομής. Το καταλαβαίνω ότι προφανώς σε ένα μιούζικαλ δεν περιμένεις να δεις κάνα Σεξπιρικό σενάριο που αποδίδεται με μια καλοκουρδισμένη δομή όμως που να πάρει η οργή αυτή η ταινία μεταπηδά συνεχώς από ένα μέρος σε ένα άλλο και συνεχώς μας μοστράρει χαρακτήρες που εμφανίζονται από το πουθενά και στην συνέχεια χάνονται στο πουθενά ! Ακόμη και η κεντρική ‘γατούλα‘ της υπόθεσης ενώ αρχικά μας παρουσιάζεται ως το ‘παρατημένο θύμα‘ κάποιου ποταπού ανθρώπου ποτέ της δεν έχει έστω και μια στοιχειώδη ανάπτυξη ως χαρακτήρας. Με το που την πετάνε στον δρόμο κατευθείαν βρίσκει γατοφίλους και μπλέκεται σε γατογλέντια και γατοσκανταλιές μην δίνοντας ποτέ μας τον χρόνο ώστε να νιώσουμε την θλίψη και την πικρία που υποτίθεται ότι αποκόμισε από την εγκατάλειψη της στα σοκάκια του Λονδίνου.
  • Το μόνο που μαθαίνουμε για όλες αυτές τις γάτες είναι ότι αυτοαποκαλούνται συνεχώς ‘Jellicles‘ και ότι αναμένουν την έναρξη ενός διαγωνισμού του οποίου ο νικητής, τον οποίο θα επιλέξει και θα στέψει η γατοβασίλισσα Old Deuteronomy‘, θα κερδίσει μια ‘νέα ζωή‘ στον ‘γατοπαράδεισο‘. Η φύση και οι κανόνες του διαγωνισμού ποτέ δεν μας γίνονται ξεκάθαρα. Αρχικά πίστευα ότι είναι ένας διαγωνισμός χορού μιας και όλες οι γάτες χορεύουν όμως τελικά μετά βλέπουμε και γάτες να απαγγέλλουν τις θλιμμένες τους ιστορίες ώστε να έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο για τον ‘γατοπαράδεισο’. Τελικά τον διαγωνισμό κερδίζει μια γάτα μέσω του…κλαψιάρικου τραγουδιού της. Με βάση όλα αυτά μπορώ να συμπεράνω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν διαγωνισμό κλαψομουνίασης !
  • Την στιγμή που άκουσα τις λέξεις ‘διαγωνισμός‘ και ‘παράδεισος‘ για μια φευγαλέα στιγμή είχα την ελπίδα ότι το CATS ξαφνικά θα διαστρεβλωθεί σε κάνα ανίερο SLASHER/MUSICAL που θα κινείται σε ρυθμούς BATTLE ROYALE ή έστω σε μια μυσταγωγική ταινία τρόμου και γατοθυσιών τύπου MIDSOMMAR. Όμως καθώς το CATS ΔΕΝ το σκηνοθετεί ο Ari Aster ή κάνας αιμοδιψής και κάφρος σκηνοθέτης από την Κορέα οι πόθοι μου αποδείχθηκαν ευσεβείς…
  • Την Βασίλισσα ‘Old Deuteronomy‘ ενσαρκώνει η Judi Dench και με όλο τον σεβασμό που έχω απέναντι σε αυτή την εξαιρετική ηθοποιό θα τολμήσω να πω ότι μάλλον εδώ αρχίζει να δείχνει τα πρώτα συμπτώματα της προχωρημένης ηλικίας της…
  • Σε όλη την διάρκεια της ταινίας η Dench το μόνο που κάνει είναι να κοιτάζει με ένα απλανές βλέμμα την κάμερα και που και που να σκάει κάνα γελάκι. Προς το φινάλε λέει και ένα τραγούδι. Φωνητικά δεν το κατέχει το αντικείμενο όμως ξεκάθαρα το διασκεδάζει που βρίσκεται κάπου εκεί με όλους αυτούς τους ανθρώπους που είναι επίσης ντυμένοι σαν γάτες!
  • Στην σκηνή όπου ο γερογάτος Ian McKellen δίνει το τραγούδι / απαγγελία του σε μια φάση ανταλλάσσει ένα βλέμμα με την Judi Dench το οποίο μας παραπέμπει κατευθείαν σε μια αχαλίνωτη σεξουαλική έλξη ανάμεσα τους. Καθώς έβλεπα την Judi Dench να …γλείφεται αισθησιακά μπροστά στην θέα του Ian ένιωσα πιο αμήχανα ακόμη και από εκείνη την ημέρα που πιτσιρικάς είχα ακούσει την μάνα μου να κάνει σεξ στο διπλανό δωμάτιο με έναν γκόμενο με τον οποίον τα είχε τότε…
  • Τον ρόλο του γατοVillain παίζει ο Idris Elba. Ο μοχθηρός γατούλης του είναι ντυμένος σαν νταβατζής στο Χάρλεμ των 60s , κατέχει μαγικές δυνάμεις και ίσως να λειτουργεί και ως ο ‘γατοΣατανάς’ της ιστορίας μας…
  • O Idris Elba ξεκάθαρα ΔΕΝ μπορεί να τραγουδήσει λειτουργικά έστω και μισό στίχο αλλά τουλάχιστον μας δίνει ένα ‘Νιάου‘ σε μια φάση !
  • Το γεγονός ότι ο Idris Elba παίζει ΚΑΙ σε αυτή την Χολυγουντιανή παπάτζα αποδεικνύει ότι την τελευταία δεκαετία το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εξαργυρώνει επιταγές…
  • Αντίθετα με τον Elba που εμφανίζεται συνεχώς σε ένα μιούζικαλ χωρίς καν να μπορεί να τραγουδήσει η Taylor Swift , που όντως μπορεί να τραγουδήσει, κάνει απλά ένα ολιγόλεπτο cameo…Ο μοναδικός λόγος για την συμμετοχή της εδώ συναντάται στην προσπάθεια της Universal να ‘ποτίσει με Catnip’ τα εκατομμύρια πιτσιρίκια που γουστάρουν τα τραγούδια της Swift και να τα κάνουν να τρέχουν ζαβλακωμένα μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες…
  • Με βάση τις μέχρι τώρα στατιστικές και εισπράξεις μπορούμε άνετα να συμπεράνουμε ότι η Universal πήρε τα αρχίδια μου.
  • Πέραν της Swift στο CATS γινόμαστε μάρτυρες αρκετών καλών ερμηνειών τόσο στο κομμάτι των χορογραφιών όσο και στο τραγουδιστικό μέρος. Η πρωταγωνίστρια Francesca Hayward κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της και τα πηγαίνει μια χαρά. Προφανώς όντας επαγγελματίας μπαλαρίνα διαπρέπει στις χορογραφίες της όμως δεν τα πηγαίνει καθόλου άσχημα τόσο στο τραγούδι όσο και στην ερμηνεία της γενικότερα ! Το κρίμας είναι ότι όταν κάνεις το ντεμπούτο σου σε μια από τις πιο κραγμένες και αποτυχημένες εμπορικά ταινίες της δεκαετίας ε τότε το μέλλον σου στο Hollywood φαντάζει κάπως αβέβαιο…
  • Πάντως την καλύτερη ερμηνευτική στιγμή ολόκληρης της ταινίας μας την παραδίδει η Jennifer Hudson καθώς τραγουδά το περίφημο ‘Memory‘ με σπαραχτικό πάθος !
  • Παρά την εξαιρετική ερμηνεία του κομματιού η σκηνή αυτή ΔΕΝ θα σου προκαλέσει το παραμικρό συναίσθημα χαράς ή λύπης επειδή ο χαρακτήρας της Hudson μοιάζει κάπως έτσι…
  • Στο μιούζικαλ του Andrew Lloyd Webber η ‘Grizabella the Glamour Cat‘ είναι ένας υπέρμετρα θλιμμένος και τραγικός γατοχαρακτήρας. Μια γάτα που κάποτε έμοιαζε γκλάμουρους όμως με τα χρόνια έχασε τα νιάτα και την ομορφιά της με συνέπεια να χάσει και την ικανότητα της για ευτυχία. Στην ταινία του ο Hooper ‘εξελίσσει’ αυτήν την γάτα σε μια…πόρνη της οποίας ο νταβατζής είναι ο Σατανόγατος Idris Elba…
  • Τα εφέ του CATS είναι όντως αρκετά άθλια και παντελώς ψεύτικα. Οι φάτσες των ηθοποιών σε κάποια σημεία μοιάζουν λες και κάποιος τις έκανε ‘Copy Paste‘ επάνω στα ψηφιακά σώματα τους…
  • Απλά κοιτάξτε πως δείχνει ΑΥΤΟΣ ο τύπος !
  • Πάντως το CGI και ο γενικότερος σχεδιασμός του CATS δεν είναι ΤΟΣΟ άθλιος όσο υποδήλωναν οι πρώτες κριτικές. Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτό το φιλμ ξεπερνά σε ‘αποτρόπαιο Body Horror’ ακόμη και τις ταινίες του David Cronenberg όμως δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Εδώ το CGI μοιάζει απλά ψεύτικο,γελοίο και κακόγουστο όχι όμως και αποκρουστικό.
  • Αποκρουστική‘ σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί πάντως η σκηνοθεσία του Tom Hooper. Που να πάρει η οργή εδώ έχουμε έναν σκηνοθέτη που πριν μερικά χρόνια προτάθηκε για ένα κάρο Όσκαρ χάριν σε ένα άλλο κινηματογραφικό μιούζικαλ , το Les Misérables, και που δηλώνει φανατικός οπαδός του θεατρικού CATS και να που εδώ μου έδωσε την αίσθηση ότι δεν ξέρει πως να σκηνοθετεί ένα μιούζικαλ. Ο Hooper συνεχώς μας δίνει κοντινά πλάνα των πρωταγωνιστών του και γενικά αντιμετωπίζει την ταινία του λες και είναι κάποιο βαρύ ‘δράμα‘ παρά σαν ένα κιτς και διασκεδαστικό μιούζικαλ. Σαν να μην έφτανε αυτό η ταινία του φαντάζει παντελώς ασύνδετη ενώ ποτέ δεν μου δόθηκε και η αίσθηση μιας κλίμακας. Σε κάποιες φάσεις οι γάτες του φαντάζουν τεράστιες ενώ σε άλλες μικροσκοπικές… Όμως το χειρότερο ‘έγκλημα’ του σκηνοθέτη είναι ότι εδώ με το ύφος και τις τεχνικές που υιοθετεί καταλήγει να σπαταλήσει ορισμένες πολύ καλές ερμηνείες και χορογραφίες. Ως κερασάκι στην τούρτα το κακό CGI ποτέ του ΔΕΝ θα σου επιτρέψει ως θεατής να εστιάσεις την προσοχή σου επάνω στις ερμηνείες των ηθοποιών.
  • Το ‘ηθικό δίδαγμα‘ ολόκληρης της ταινίας είναι ότι οι γάτες ΔΕΝ είναι σκύλοι και ότι ΔΕΝ πρέπει να τους δίνουμε ονόματα έστω και αν όλες οι γάτες της ιστορίας δίνουν οι ίδιες κάτι χιπστερονόματα στους εαυτούς τους…
  • Α επίσης στο CATS παίζει και ο Ray Winstone !

Ω ναι ο άντρας που σε περασμένες δεκαετίες, αλλά και σήμερα, αποτελούσε πρότυπο αρρενωπότητας και σκληράδας για ολόκληρο το Βρετανικό έθνος εδώ υποδύεται έναν γάτο ονόματι Growltiger

Τι ΣΚΑΤΑ γυρεύει ένας ηθοποιός όπως είναι ο Ray ο Winstone μέσα σε μια ταινία όπως είναι το CATS ?

Η μοναδική λογική υπόθεση που μπορώ να κάνω είναι ότι τόσο ο Ray όσο και οι McKellen και Dench δέχτηκαν να παίξουν εδώ επειδή ως γνήσιοι Βρετανοί είναι ορκισμένοι οπαδοί του διαχρονικού αυτού μιούζικαλ…

Και πάλι όμως αξίζει στα πλαίσια της αγάπης σου για κάτι να καταλήξεις να σπαταλάς το ταλέντο σου και να σπιλώνεις την κληρονομιά που έχεις δημιουργήσει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ως ηθοποιός παίζοντας σε ένα φιλμ που τα γυρίσματα του σε βρήκαν στα γεράματα, ντυμένο με μια ολόσωμη και πράσινη ‘καπότα‘ και μπροστά σε ανύπαρκτα σκηνικά ?

Και το χειρότερο είναι ότι το αποτέλεσμα όλης αυτής της ‘θυσίας‘ κατέληξε να μην γράφει καθόλου όμορφα επάνω στο κινηματογραφικό πανί.

Διάολε το ‘καταραμένο’ Νησί του Δρ. Μορό, ίσως η χειρότερη ταινία του 1996, είχε σαφώς πιο ρεαλιστικούς ‘Cat People‘ από αυτή την πανάκριβη και τεράστια παραγωγή του 2019

Άραγε να το πίστευαν οι Dench και McKellen ότι το Hollywood του σήμερα μπορεί να παράγει μια καλή μεταφορά του CATS ?

Πραγματικά αμφιβάλλω περί αυτού. Και οι δυο τους βρίσκονται μέσα στην βιομηχανία αυτή επί τόσα χρόνια που πλέον ξέρουν ακριβώς το πως λειτουργούν τα πράγματα κατά καιρούς.

Τώρα γιατί δέχτηκαν να παίξουν στο CATS ?

Ε κάτι η καύλα τους για το αυθεντικό μιούζικαλ και κάτι οι επιταγές που εξαργύρωσαν μας δίνουν την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Επίσης η Dench εδώ ξεκάθαρα απολαμβάνει την όλη διαδικασία και ας αδυνατεί να τραγουδήσει !

Όμως όσον αφορά την συμμετοχή του Ian McKellen το παρασκήνιο , στα μάτια μου τουλάχιστον , φαντάζει λιγάκι πιο ‘σύνθετο‘…

Πριν μερικά χρόνια ο ηθοποιός ενώ γυρνούσε μια σκηνή για το HOBBIT του σκηνοθέτη Peter Jackson ξαφνικά ‘λύγισε‘ και ξέσπασε σε κλάματα… Αιτία για αυτό το ξέσπασμα στάθηκε το γεγονός ότι για να γυριστεί η σκηνή ο ‘Γκάνταλφ‘ έπρεπε να κάτσει ολομόναχος μέσα σε ένα ψηφιακό ‘δωμάτιο‘ και να ξεστομίζει τα λόγια του ρόλου του απέναντι στους ‘Νάνους‘ που θα ενσωματώνονταν με ψηφιακό τρόπο αργότερα στην σκηνή.

‘This Is Not Why I Became an Actor.’

Τα παραπάνω είχε κατορθώσει να ψελλίσει ο ηθοποιός τότε κατά την διάρκεια του ξεσπάσματος του. Ο McKellen εκείνη την στιγμή επιτέλους συνειδητοποιούσε το πως θα λειτουργούσε από κει και ύστερα το Hollywood. Και να που τώρα στο CATS τον ακούμε να τραγουδά με θλίψη γύρω από τον ‘εκφυλισμό‘ της κινηματογραφικής τέχνης αλλά και το πόσο εύκολο είναι στις μέρες μας κάποιος να δηλώνει ‘ηθοποιός‘…

‘And I say as I scratch myself with my claws
Well, the theatre is certainly not what it was
These modern productions are all very well
But there’s nothing to equal from what I hear tell
That moment of mystery when I made history
As Firefrorefiddle, the Fiend of the Fell…’

Στο CATS ένας σπουδαίος ηθοποιός ανεβαίνει στο σανίδι και μας απαγγέλλει την θλίψη αλλά και την ενοχή του . Παραδέχεται και τον δικό του ‘εκφυλισμό‘ , κάνει την αυτοκριτική του. Ναι το Hollywood του σήμερα παράγει με το κιλό σκατένια μπλοκμπάστερ που είναι φίσκα στο CGI και που μέσα τους δεν περικλείουν την παραμικρή στάλα καλλιτεχνικής αξίας και δεν δίνουν την παραμικρή ευκαιρία στους ηθοποιούς τους να αποδώσουν τους ρόλους τους με πάθος , βάθος και αφοσίωση. Όμως ο κινηματογράφος ΔΕΝ βγάζει μονάχα τέτοιες ταινίες. Κάθε χρόνο βγαίνουν και πολλές αξιόλογες, σπουδαίες ή τολμηρά πειραματικές ταινίες είτε μέσα από την βιομηχανία είτε από ανεξάρτητα στούντιο και δημιουργούς. Το αν ο McKellen επέλεξε εδώ και καμιά δεκαετία (και βάλε…) να παίζει συνεχώς έναν ‘Γκάνταλφ‘ ή έναν ‘Μαγκνίτο‘ ε τότε η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική του. Και προς τιμήν του το παραδέχεται και ο ίδιος , έστω και έμμεσα , μέσα από την ερμηνεία του στο CATS.

Ναι αλλά γιατί ο McKellen να εκφραστεί έτσι μέσα από μια ταινία που αντανακλά με τον πλέον ενδεικτικό τρόπο τα περισσότερα από τα στραβά του σημερινού Hollywood ?

Ανάθεμα με και αν κατάλαβα !

Ίσως ο ‘Γκάνταλφ‘ παρακινούμενος από την αγάπη του για το μιούζικαλ να το πίστευε όντως ότι η ταινία θα βγει καλή. Ίσως πάλι είπε να τρολάρει την βιομηχανία κατευθείαν μέσα από την ‘πηγή του κακού‘. Μπορεί απλά να ήθελε μια ακόμη επιταγή και τίποτε πέρα από αυτή. Άραγε να γινόμαστε εδώ μάρτυρες μιας σπάνιας καλλιτεχνικής αυτοτιμωρίας ?!

Όπως και να χει η θλιμμένη και αυτοσαρκαστική παράσταση του Σερ για μια φευγαλέα στιγμή κατόρθωσε να επισκιάσει και να παραμερίσει όλο το κιτσαριό , την ηλιθιότητα και το κακό CGI της ταινίας του Tom Hooper…

…μέχρι τουλάχιστον να θυμηθώ ότι λίγες στιγμές πιο πριν είδαμε τον Ian McKellen ‘ντυμένο‘ σαν γάτα να …πίνει λαίμαργα γάλα μέσα από ένα πιατάκι και όλα επανήλθαν γρήγορα στην θέση τους !

Πέραν της κάκιστης σκηνοθεσίας, του άσχημου CGI και της γενικότερης κακογουστιάς του το CATS είναι ένα φιλμ ‘παράδοξο‘ το οποίο μάλιστα δεν με χάλασε καθόλου ! Διάολε ομολογώ ότι απήλαυσα στο έπακρο κάποια σημεία του και ας μην γουστάρω καθόλου τα μιούζικαλ , και ας μην έχω παρακολουθήσει ποτέ μου την περίφημη θεατρική εκδοχή του. Ούτε καν η παθολογική λατρεία μου για τους γατούληδες δεν έπαιξε κάποιον ρόλο μιας και οι ‘Cat People’ του Hooper ελάχιστα έως καθόλου δεν μου θύμισαν τους λόγους για τους οποίους αγαπώ τα συγκεκριμένα ζώα…

Και όμως κάτι το αμείλικτο ‘τσαλάκωμα‘ γνωστών, βετεράνων και λατρεμένων ηθοποιών το οποίο διαδραματίζεται εδώ, κάτι η όλη παράνοια που διακρίνει το CATS ως ιδέα και σύνολο λειτούργησαν ως οι παράγοντες που με βοήθησαν να περάσω αρκετά ευχάριστα κατά την διάρκεια της προβολής αυτής της χιλιοκραγμένης ταινίας.

Ναι απήλαυσα το CATS του Tom Hooper και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να καταφύγω στην χρήση ‘Catnip‘ όπως έκαναν αρκετοί από τους υποστηρικτές αυτής της ταινίας !

Βαθμολογία : Στο τέλος η μοναδική ένσταση μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι ΔΕΝ επιτρέπεται να γυρνάς μια ταινία ‘CATS’ δίχως να έχεις τον Ron Perlman στο cast σου…

Υ.Γ. Αν ξανακούσω την φράση ‘Jellicle Cat‘ θα πάω από μόνος μου για στείρωση

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: