BIRDS OF PREY : Harley Quinn και DC μάχονται για την ‘χειραφέτηση’ τους…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

 ‘Get ready, ladies.’

Τόσο από τα τρέιλερ όσο και από τον υπότιτλο του BIRDS OF PREY το είχαμε πάρει πρέφα ότι το φιλμ της Cathy Yan θα περιστρέφονταν κυρίως γύρω από τον χαρακτήρα της Harley Quinn και ότι τα υπόλοιπα ‘πουλάκια‘ απλά θα ‘τιτίβιζαν‘ ελπίζοντας να κερδίσουν με την σειρά τους το ενδιαφέρον μας.

Και ναι εδώ ο χαρακτήρας της Margot Robbie λειτουργεί ως ο ‘αρλεκίνος‘ που καταλαμβάνει την σκηνή και μας αφηγείται μια ιστορία εκδίκησης, παράνοιας αλλά πάνω απ’όλα της προσπάθειας μιας ομάδας πληγωμένων γυναικών να βρουν την ανεξαρτησία τους και να κερδίσουν τον σεβασμό μέσα σε μια πόλη που διοικείται από ανελέητους και μισογύνηδες άντρες.

Η ‘χειραφέτηση της Harley Quinn‘ εδώ επιτυγχάνεται με στιλάτο και , απρόσμενα, βίαιο τρόπο όμως τόσο η σκηνοθεσία όσο και το σενάριο διακρίνονται από αρκετές ανισότητες.

Βέβαια πόσο ‘ισορροπημένη‘ περιμέναμε να είναι μια ταινία που βασίζεται σε έναν ολότελα ανισόρροπο χαρακτήρα που αρχικά δημιουργήθηκε ώστε να λειτουργεί ως ‘comic relief‘ στο πλευρό του , ίσως, πιο παρανοϊκού Villain που έχουμε απολαύσει μέσα από τις σελίδες των αγαπημένων μας comics ?

‘Do you know what a harlequin is? A harlequin’s role is to serve. It’s nothing without a master. And no one gives two shits who we are beyond that.’

Στο BIRDS…βλέπουμε την Harley Quinn να κάνει δημοσίως γνωστό το ‘διαζύγιο‘ της με τον πιο διαβόητο εγκληματία της πόλης του Gotham. O Joker επάνω στα νεύρα του πετάει την αγαπημένη του ‘αρλεκίνο‘ κυριολεκτικά στον δρόμο και η Harley κλειδαμπαρώνεται στο διαμέρισμα της, μαζί με την αγαπημένη της ύαινα την οποία ονομάζει ‘Bruce‘, και πασχίζει να μαζέψει τα κομμάτια της και να αποφασίσει τι θέλει να κάνει από δω και στο εξής.

Όμως η είδηση του χωρισμού των μίστερ J και Harley Quinn πολύ γρήγορα θα διαδοθεί σε όλες τις κακόφημες συνοικίες της πόλης και κάπως έτσι η πρώην ψυχίατρος και νυν παρανοϊκή εγκληματίας θα βρεθεί στο στόχαστρο αρκετών βίαιων και πικρόχολων αντρών. Οι άντρες αυτοί νιώθουν ότι έχουν αδικηθεί , ο καθένας με τον τρόπο του, από την Harley στο παρελθόν και τώρα που εκείνη δεν απολαμβάνει πλέον την ‘ασυλία‘ που της παρείχε η σχέση της με τον Joker επιζητούν την εκδίκηση τους. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς υπέφεραν από τα χέρια του ίδιου του Joker δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα μιας και κακά τα ψέματα πρέπει να είσαι ένας αυτοκτονικός τρελός ώστε να τα βάλεις με τον διαβόητο εγκληματία και φονιά του Gotham…

Επάνω στην προσπάθεια της να βρει την σωτηρία αλλά και την πολυπόθητη ανεξαρτησία της η Harley Quinn θα πέσει επάνω σε διάφορες γυναίκες που η καθεμιά τους επίσης έχει υποστεί την αδικία και τον εξευτελισμό από τα Καθάρματα της πόλης…

Στο Birds…η Cathy Yan αρνείται να προβεί σε μια αχρείαστη ανασκόπηση / μελέτη της προβληματικής σχέσης ανάμεσα στο πιο δημοφιλές και αγαπητό ζευγάρι των comics της DC.

Και πολύ καλά κάνει !

Στο κάτω, κάτω μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της συνύπαρξης τους, μέσα σε διάφορα μέσα, το είχαμε καταλάβει ότι το ζευγάρωμα ανάμεσα στους Joker και Harley Quinn ήταν ολότελα προβληματικό.

Διάολε στο παρελθόν, και μέσα από το υπέροχο BATMAN : The Animated Series, είχαμε δει τον Joker μέχρι και να εκπαραθυρώνει την ‘αγαπημένη‘ του με την βοήθεια ενός …ψαριού

Κακά τα ψέματα η σχέση αυτή ανέκαθεν ήταν εξαιρετικά ανισόρροπη.

Εκεί που η Harleen Quinzel κάποτε ρίσκαρε και θυσίασε τα πάντα , και δέχτηκε να υποστεί μια επίπονη παραμόρφωση / μεταμόρφωση, για χατίρι του μίστερ J εκείνος πάλι ποτέ του δεν καιγόταν ιδιαίτερα να δείξει την αγάπη ή έστω την εκτίμηση του απέναντι σε εκείνη. Αντίθετα τις περισσότερες φορές η Harley φάνταζε ως η συνέπεια ενός ακόμη τρελού και φριχτού εγκλήματος του γκάνγκστερ / κλόουν η οποία απλά του ‘φορτώθηκε‘ …

Η σκηνοθέτης αντί να αναμασήσει την παλιά και γνώριμη αυτή ιστορία προτιμά να εστιάσει στα επακόλουθα του τέλους αυτής της προβληματικής σχέσης. Τουλάχιστον σε αυτά που βιώνει η Harley μιας και απ’ότι δείχνουν τα πράγματα ο Joker του Jared Leto αποτελεί οριστικά παρελθόν από το κινηματογραφικό σύμπαν της DC.

Και ύστερα από το κάζο του SUICIDE SQUAD ίσως να είναι και για καλό αυτή η εξέλιξη…

Παρά το γεγονός ότι το όνομα του Joker αναφέρεται πολλές φορές στην ταινία ποτέ μας δεν τον βλέπουμε στην οθόνη. Ακόμη και οι σκηνές που μας παραπέμπουν κατευθείαν στα γεγονότα του SUICIDE SQUAD εστιάζουν αποκλειστικά στον χαρακτήρα της Margot Robbie.

Πέραν του πρακτικού ζητήματος εδώ η επιλογή αυτή έχει και μια συμβολική αξία. Στο BIRDS…η σκηνοθέτης μας το κάνει ξεκάθαρο ότι ξεκινά μια νέα εποχή για την Harley Quinn. Επιτέλους ένας χαρακτήρας που διακρίνονταν από μια σαδομαζοχιστική εξάρτηση περνάει σε μια φάση ανεξαρτησίας η οποία θα αναδείξει τόσο τα ελαττώματα όσο και τα προτερήματα του.

Το θέμα είναι ότι η Yan σε αρκετές περιπτώσεις το παρακάνει στην προσπάθεια της να μας δείξει πόσο καταπιεστική ήταν η σχέση ανάμεσα στους δυο εγκληματίες αλλά και το πόσο σημαντικό είναι για την Harley να κερδίσει την ‘χειραφέτηση‘ της.

Το όνομα του Joker αναφέρεται συνεχώς και μέσα σε μια ταινία που διαρκεί λιγότερο από δυο ώρες η επανάληψη αυτή κουράζει. Στην πρώτη πράξη της ταινίας υπάρχει μια σκηνή όπου η Harley κάνει γνωστό δημοσίως τον χωρισμό της από τον άντρα που την καταπίεζε και την κακοποιούσε, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, και διάολε πραγματικά η σκηνή αυτή αρκούσε ώστε ως θεατές να εισέλθουμε στην κλονισμένη ψυχοσύνθεση της Harley και να νιώσουμε τον πόνο που υπάρχει στην καρδιά της αλλά και την σύγχυση που επικρατεί στο ταραγμένο μυαλό της…

Όμως η σκηνοθέτης δεν αρκείται εκεί και συνεχώς σε ποτίζει με ‘κλάψα‘ η οποία σε ορισμένα σημεία σε παραπέμπει σε κάνα επεισόδιο της σειράς Sex & The City παρά σε μια ταινία που μέσα από την γαματοσύνη της θα θέσει στο τραπέζι και ορισμένα σταράτα μηνύματα γνήσιου φεμινισμού

‘Isn’t this fun? It’s just like a sleepover. We should order pizza, make Cosmos.’

Ευτυχώς υπάρχουν και μερικές cool και δυναμικές στιγμές που αντισταθμίζουν κάπως αυτή την κατάσταση όμως αυτές ίσως και να οφείλονται περισσότερο στην ερμηνεία της χαρισματικής πρωταγωνίστριας και των συναδέλφων της.

Η απεικόνιση των μελών της ομάδας των Birds of Prey σου αφήνει όντως την αίσθηση του δυναμισμού όμως και πάλι η απόδοση των χαρακτήρων είναι εξαιρετικά άνιση. Στο τέλος ο μοναδικός χαρακτήρας πέραν της εκθαμβωτικής, όχι όμως και ατσαλάκωτης, Harley Quinn που μου έκανε κάποια εντύπωση είναι η μπατσίνα Montoya και αυτό κυρίως επειδή η Rosie Perez ως φυσιογνωμία και παρουσία σε πείθει όντως ότι θα μπορούσε να σπάσει στο ξύλο μια ομάδα αντρών επιστρατεύοντας τις χειροπέδες της ως ‘σιδερογροθιές‘ ! Τα υπόλοιπα ‘πουλάκια‘ φαντάζουν αρκετά μονοδιάστατα και ότι μαθαίνουμε για εκείνα και την ψυχοσύνθεση τους μας έρχεται μέσα από σκηνές φτηνού Exposition. Όπως και να χει αποτελούν τίμιες συμπληρωματικές παρουσίες με θλιβερή εξαίρεση τον χαρακτήρα της Ella Jay Basco που ανάθεμα με και αν κατάλαβα ποτέ μου γιατί βαφτίστηκε ως ‘Cassandra Cain‘ αφού δεν φέρει την παραμικρή ομοιότητα με τον αντίστοιχο χαρακτήρα των comics.

Στην τελική αν σε μερικά χρονάκια η Warner Bros ανακοινώσει ένα sequel του Birds…στο οποίο ΔΕΝ θα παίζει η Margot Robbie πολύ δύσκολα θα με πείσουν να πάω στο σινεμά ώστε να απολαύσω τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας σε δράση και αυτό πιστώνεται ως η μεγαλύτερη αποτυχία της σκηνοθέτη.

Εξίσου άνιση είναι και η απόδοση που γίνεται στους Villains της υπόθεσης…

O Ewan McGregor ενσαρκώνει τον διαβόητο αρχηγό του υποκόσμου του Gotham, Roman Sionis aka Black Mask, με μια εκκεντρική μέθοδο που μας παραπέμπει όχι τόσο στα comics αλλά περισσότερο στον…Andy Warhol !

Τουλάχιστον αν ο εκκεντρικός καλλιτέχνης είχε την τάση να πετσοκόβει τις φάτσες εκείνων που θα τολμούσαν να πουν ‘ΟΧΙ‘ στα σχέδια και τις επιθυμίες του…

Η απεικόνιση που κάνει ο ηθοποιός στον Villain μπορεί να ξενίσει και να τσαντίσει τους πιο παραδοσιακούς αναγνώστες / οπαδούς των comics όμως από την άλλη σου βγάζει μια ενέργεια η οποία κολλάει γάντι με εκείνη της Margot Robbie.

Εκείνος που απογοητεύει οικτρά είναι ο ‘σωματοφύλακας‘ του Chris Messina που ως ψυχοπαθής Serial Killer Mister Zsasz αποτυγχάνει να σου βγάλει κάποια αίσθηση απειλής ή μακαβριότητας. Και ναι σίγουρα ο Zsasz ποτέ του δεν ήταν κάποιο βαρύ χαρτί των comics του BATMAN όμως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα εδώ.

Στο φινάλε η σκηνοθέτης επιστρατεύει τον φονιά μόνο και μόνο ώστε να μας πει το γνωστό κλισέ ότι η επιθετικότητα των αντρών οφείλεται στην καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία τους…

Εδώ είναι λες και η σκηνοθέτης νιώθει υποχρεωμένη να αποδείξει ότι οι γυναίκες αξίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν ‘ανδροκρατούμενο‘ κόσμο επιστρατεύοντας έναν φεμινισμό που σε κάποιες εκφάνσεις του φαντάζει υπερβολικός και γραφικός.

Μια τακτική παντελώς αχρείαστη καθώς στο πρόσφατο παρελθόν ταινίες όπως το MAD MAX : Fury Road μας έδειξαν ότι αυτός ο ‘δρόμος‘ μπορεί να στρωθεί μια χαρά χωρίς οι κατασκευαστές να χρειαστεί να καταφύγουν στην υπερβολή και την υπερέκθεση των γυναικείων χαρακτήρων τους…

Σκηνοθετικά στο κομμάτι της δράσης και του χιούμορ επίσης επικρατεί μια απόλυτη ανισορροπία. Υπάρχουν αρκετά ευρηματικά αστεία που λειτουργούν άψογα ενώ άλλα σε αφήνουν παγερά αδιάφορο. Το θέμα είναι ότι ακόμη και τα επιτυχημένα καλαμπούρια σου βγάζουν την αίσθηση του ξαναζεσταμένου φαγητού.

Αυτό οφείλεται κατά πολύ στο γεγονός ότι τόσο το χιούμορ όσο και η γενικότερη αφήγηση του BIRDS… μας παραπέμπει σε μια άλλη comic ταινία του πρόσφατου παρελθόντος…

Βέβαια οι ομοιότητες με το DEADPOOL και τον ομώνυμο χαρακτήρα ίσως και να ήταν κάτι το αναπόφευκτο.

Στην τελική η Harley Quinn μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία με τον ‘Merc With a Mouth‘. Και οι δυο τους γεννήθηκαν μέσα από τις σελίδες των animated σειρών ή των comics ώστε αρχικά να λειτουργήσουν ως συμπληρωματικοί και comic relief χαρακτήρες και στην συνέχεια εξελίχθηκαν σε γαμάτους και αγαπητούς αντιήρωες. Και οι δυο τους μοιράζονται μια παρόμοια τρέλα την οποία και ‘υιοθέτησαν‘ ώστε να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν σε ορισμένα πολύ λογικά προβλήματα της πραγματικότητας μας αλλά και υπέστησαν επίπονες παραμορφώσεις τόσο σωματικά όσο και ψυχικά…

Και πάλι όμως παρά όλες τις ομοιότητες θα προτιμούσα να δω την σκηνοθέτη να τολμά να μας παρουσιάσει μια πιο δική της ταυτότητα παίρνοντας κάποια ρίσκα. Στον αντίποδα οπτικά το φιλμ είναι χάρμα οφθαλμών χάρη στην παλέτα των χρωμάτων του και την γενικότερη vintage και εκκεντρική αισθητική του ενώ ακούγονται και αρκετές μουσικάρες που ευτυχώς δεν λειτουργούν σαν κάποιο ‘Greatest Hits‘ του σκηνοθέτη το οποίο παίζει σε άκυρα σημεία όπως συνέβη στο SUICIDE SQUAD του David Ayer. Επίσης τόσο το μοντάζ όσο και η αφήγηση αλλά και η παρουσίαση / χτίσιμο των χαρακτήρων εκτυλίσσονται με σαφώς πιο λειτουργικό και λογικό τρόπο. Σε επίπεδο σεναρίου, διαλόγων, αφήγησης και εικόνας η Yan αντιμετωπίζει την ταινία της όπως θα αντιμετώπιζε μια δική του ο Quentin Tarantino. Σε κάποια σημεία τα καταφέρνει μια χαρά ενώ σε άλλα όχι και τόσο.

Πάντως αρκετά ‘ρίσκα‘ συναντώνται στο Action κομμάτι της ταινίας !

Οι σεκάνς δράσης ‘τσουλάνε‘ μια χαρά ενώ το φιλμ διακρίνεται και από μια, απρόσμενα, αιματηρή βία την οποία δεν έχουμε συνηθίσει να την βλέπουμε στις , συνήθως, αποστειρωμένες ταινίες των δυο μεγάλων εταιρειών !

Φυσικά μην περιμένει να δει κανείς να διαδραματίζονται τίποτε σφαγές επίπεδου THE RAID ή JOHN WICK όμως και πάλι η δουλεία που γίνεται ως προς την απεικόνιση της βίας είναι αρκετά αξιόλογη.

Διάολε σε μια φάση διακρίνουμε μέχρι και…gore πινελιές !

Δεν ανέφερα τυχαία τις παραπάνω δυο ταινίες μιας και σκηνοθετικά το BIRDS… δανείζεται αρκετά πραγματάκια από αυτές και ειδικά στην τρίτη του πράξη. Βέβαια και εδώ το ‘ξεπατίκωμα‘ μάλλον ήταν επίσης αναπόφευκτο καθώς ορισμένες από της Action σκηνές της ταινίας αποτελούν προϊόν των reshoots που έκανε ο σκηνοθέτης Chad Stahelski για λογαριασμό του στούντιο και ίσως και με την συναίνεση της Cathy Yan , η οποία δήλωσε ότι θαυμάζει τον τρόπο με τον οποίο ο συνάδελφος της γυρνά σκηνές δράσης.

Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας την ταινία μπορείς εύκολα να καταλάβεις ακριβώς το που έβαλε το χεράκι του ο Chad καθώς οι δικές του Action σκηνές υπερτερούν αισθητά σε σχέση με εκείνες της Yan. Επειδή ζούμε σε παράξενες εποχές να ξεκαθαρίσω ότι αυτό συμβαίνει ΟΧΙ επειδή ο Stahelski είναι ‘άντρας‘ και ‘ξέρει πως να χειρίζεται το Action‘ αλλά επειδή που να πάρει η οργή εδώ έχουμε τον σκηνοθέτη που μας χάρισε ίσως το πιο γαμάτο Χολυγουντιανό /Action franchise ολόκληρης της δεκαετίας

Όντας πρώην stuntman , αλλά και μέγας nerd των ταινιών πολεμικών τεχνών και πιστολιδιού , ο Stahelski γνωρίζει άριστα πως να στήνει γαμάτες και αιματηρές χορογραφίες ξύλου και φονικού. Ο τυπάς δεν κωλώνει να μας δώσει ξυλίκια τα οποία μοιάζουν βγαλμένα από τις ταινίες του Jackie Chan !

Από την άλλη επειδή αποδείχθηκε και λαϊκό μαστόρι ως σκηνοθέτης φροντίζει ώστε η παρέμβαση του να μην γίνει τόσο αισθητή ώστε να ζημιώσει την συνοχή της ταινίας και να ‘χαλάσει‘ όλα όσα πάσχισε να χτίσει εδώ η συνάδελφος του.

Και οι δυο σκηνοθέτες κατορθώνουν να ταιριάξουν την ενέργεια τους και κατά συνέπεια να χτίσουν μαζί μια άκρως διασκεδαστική ταινία.

Ενέργεια.

Η παραπάνω λέξη εκφράζει ιδανικά το BIRDS OF PREY. Μονάχα που στο τέλος θα προτιμούσα αυτή η ενέργεια να μην εκφράζεται , σχεδόν, αποκλειστικά μέσα από τον χαρακτήρα και την ερμηνεία της Margot Robbie.

Ανέκαθεν πίστευα ότι ο χαρακτήρας της Harley Quinn λειτουργεί καλύτερα όταν μας σερβίρεται σε μικρότερες τζούρες όμως να που με την παρουσία της εδώ η Margot Robbie γκρεμίζει αυτή μου την πεποίθηση. Μακάρι να μπορούσαν να το κάνουν και τα υπόλοιπα ‘πουλάκια‘ της ταινίας όμως τελικά το ‘τιτίβισμα‘ τους σε αυτή την ταινία απλά δεν είναι αρκετά ισχυρό.

Όπως και να χει, παρά όλα του τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματα του, το BIRDS OF PREY λειτουργεί σαν ένα ακόμη βήμα των DC και Warner Bros προς την σωστή κατεύθυνση. Να που μετά τα SHAZAM και AQUAMAN (δεν θα αναφέρω και WONDER WOMAN μιας και στο φινάλε δεν τόλμησε να αποτινάξει από επάνω του την παρουσία του Zack Snyder…) έχουμε μια ακόμη ταινία που οι συντελεστές της ΔΕΝ κωλώνουν να πειραματιστούν με όλους αυτούς τους γνώριμους και λατρεμένους χαρακτήρες, να τους εξελίξουν και να αφήσουν επάνω τους το προσωπικό τους στίγμα.

‘I’m the one they should be scared of. Boo! Not you! Not Mister J! Because I’m Harley freaking Quinn!’

Ακριβώς όπως και η ταλαίπωρη αλλά αποφασισμένη Harley Quinn έτσι και το κινηματογραφικό σύμπαν της DC επιτέλους τολμά να πολεμήσει για την χειραφέτηση του.

Βαθμολογία : Κάπου ο μίστερ J κλαίει ολομόναχος μπροστά στην συνειδητοποίηση ότι η Harley τα καταφέρνει μια χαρά και χωρίς αυτόν !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: