Design a site like this with WordPress.com
Get started

WOLVERINE by Claremont & Miller : Το ‘ Κτήνος ‘ αναζητά την χαμένη του τιμή…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Logan, you are more truly Japanese than any Westerner I have ever known.’

Με τον σόλο WOLVERINE τίτλο τους το 1982 το δίδυμο των Chris Claremont και Frank Miller ταξίδεψε τόσο τον ομώνυμο αντιήρωα των X-MEN όσο και τους αναγνώστες του μέχρι την Ιαπωνία.

Εκεί στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου ο Logan-San κλήθηκε να πολεμήσει όχι μονάχα ορδές από νίτντζα της οργάνωσης THE HAND , τους τοπικούς γκάνγκστερς και έναν τσαντισμένο ‘ πεθερό‘ αλλά κατέληξε να μάχεται με τον ίδιο του τον εαυτό !

Η μάχη ανάμεσα σε άνθρωπο και ‘ κτήνος ‘ διαχρονικά αποτελούσε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογίας του αγαπημένου μας X-MAN και οι Claremοnt και Miller μέσω αυτού του τίτλου όχι μονάχα ανέδειξαν την διττή φύση του χαρακτήρα αλλά κατόρθωσαν να αναθεωρήσουν πολλά από τα γνωρίσματα του και να τον εξελίξουν από ένα μονοδιάστατο κακέκτυπο του Clint Eastwood σε κάτι αρκετά πιο σύνθετο.

Και όλο αυτό ξεκίνησε όταν μια μέρα οι Claremont και Miller αποφάσισαν να μοιραστούν ένα ταξί. Μέσα εκεί έκατσαν και σκαρφίστηκαν μια ιστορία που έμελλε να αποτυπωθεί σε τέσσερα τεύχη…

Το comic ξεκινά με έναν άκρως συμβολικό τρόπο μιας και στις πρώτες του σελίδες παρακολουθούμε τον Logan να αναρριχάται στα όρη του Καναδά, της γενέτειρας του, όπου και αναζητά ένα κτήνος το οποίο με την παρουσία του θέτει σε κίνδυνο τον τοπικό πληθυσμό.

Όμως όταν καλείται να αντικρίσει κατάματα μια φοβερή αρκούδα / γρίζλι το μάτι του Wolverine θολώνει από μια απρόσμενη ευαισθησία. Βλέπεις μέσα στην θέα του κτήνους ο μεταλλαγμένος δεν μπορεί παρά να διακρίνει και αρκετές ομοιότητες ανάμεσα τους…

Η αρκούδα για τον Logan λειτουργεί ως ένας φυσικός ανταγωνιστής αλλά και σαν μια οικεία παρουσία. Ο άντρας αυτός ανέκαθεν ένιωθε να βρίσκεται πιο κοντά στα ζώα και τα θηρία που ζούνε μέσα στα αρχέγονα δάση παρά στο πλευρό των ‘ πολιτισμένων ‘ ανθρώπων που εξαιτίας του φόβου και της υπεροψίας τους αρέσκονται στο να καταδιώκουν και να εξοντώνουν τέτοια πλάσματα.

Στην τελική αν και εδώ τον πετυχαίνουμε σε ρόλου κυνηγού ο Wolverine ξέρει πολύ καλά την αίσθηση του να είσαι ο κυνηγημένος της υπόθεσης.

Όπως και να χει ο Logan θα κάνει την δουλειά του επειδή πολύ απλά κάποιος πρέπει να την κάνει…

‘ I’M THE BEST THERE IS AT WHAT I DO. BUT WHAT I DO BEST ISN’T VERY NICE…’

Στο WOLVERINE οι Claremont και Miller δεν χαρίζουν μονάχα στον αντιήρωα την σήμα κατατεθέν ατάκα του αλλά παράλληλα ορίζουν την φύση του.

Ναι στο παρελθόν είδαμε τον Wolverine ως ήρωα . Τον απολαύσαμε να λειτουργεί ως το μαύρο πρόβατο της ομάδας των X-MEN. Όμως στην τελική ο άντρας αυτός είναι και ένας φονιάς . Η κτηνώδης πλευρά της φύσης του τον σπρώχνει συνεχώς στο φονικό και το μόνο που του μένει πραγματικά να κάνει είναι να στρέψει αυτές του τις παρορμήσεις σε έναν στόχο που θα του αξίζει να υποστεί τις συνέπειες τους. Καμιά φορά όντως κάποιος ή κάτι αξίζει να πέσει επάνω στα Claws του Logan ενώ άλλες ο φονιάς θα αναγκαστεί να ζήσει υπό το βάρος των πράξεων , των ευθυνών και των λαθών του.

Και όμως αυτός ο φονιάς ποτέ του δεν σκοτώνει κάποιον ή κάτι δίχως έναν σκοπό. Ανέκαθεν μέσα του υπήρχε μια αίσθηση τιμής και κάπως έτσι δεν είναι διόλου τυχαίο που εκείνος καταλήγει για ακόμη μια φορά στην Ιαπωνία.

Μια χώρα που παραδοσιακά οι κάτοικοι της ζούσαν και πέθαιναν γύρω από την έννοια της τιμής…

Βέβαια πίσω από αυτό το ταξίδι κρύβεται και ένας σαφώς πιο θνητός σκοπός…

Ο Logan επιθυμεί διακαώς να ξαναδεί την γυναίκα που αγάπησε στο παρελθόν και που πλέον δεν απαντά στα γράμματα που της στέλνει , την Mariko, όμως πολύ γρήγορα μαθαίνει ότι εκείνη έχει εξαναγκαστεί, από τον αυταρχικό πατέρα της Shingen, να παντρευτεί έναν άξεστο άντρα που όχι μόνο δεν την αγαπά αλλά αρέσκεται και στο να την κακοποιεί συστηματικά.

Φτάνοντας στο σπίτι της Mariko ο Logan πασχίζει να αποδείξει την αξία του στην Mariko μονομαχώντας με τον πατέρα της που τυγχάνει να είναι ένας εξαιρετικά ικανός ξιφομάχος. Τελικά ο Logan όχι μόνο χάνει αλλά ‘κατορθώνει‘ και να ατιμαστεί μπροστά στην γυναίκα που αγαπά και κάπως έτσι καταλήγει να σέρνεται στους δρόμους του Τόκιο κάτω από τους εκτυφλωτικούς νέον φωτισμούς και την αβάσταχτη ντροπή του…

Ύστερα από αυτή την αποτυχία οι Claremont και Miller βυθίζουν τον αντιήρωα τους σε ένα απόλυτο υπαρξιακό σκοτάδι.

Ο Logan πασχίζει μάταια να ξεπεράσει την ατίμωση του με όλους τους λάθος τρόπους. Αρχίζει να πίνει και να μπλέκεται σε παράνομους αγώνες πάλης. Σε μια φάση πέφτει στην αγκαλιά μιας άλλης γυναίκας που όμως έχει την δική της ατζέντα και μοχθηρούς σκοπούς.

Αλλά στην τελική ο Logan απλά δεν μπορεί να ξεχάσει την αγαπημένη του Mariko . Η παρουσία της στοιχειώνει ακόμη και τους εφιάλτες του…

Στο WOLVERINE ο Claremont προσδίδει έξτρα στρώσεις συναισθημάτων τόσο στον άνθρωπο όσο και στο κτήνος που συνεχώς κουβαλά μέσα του. Ως πληγωμένος θνητός ο Logan περνάει από όλα τα γνώριμα στάδια :

Άρνηση, αντιπαράθεση, αμφιβολία , θλίψη , οργή αλλά και προβαίνει σε ρίσκα.

Τον βλέπουμε να μπλέκει σε καυγάδες, να πονά, να πίνει αλλά και να προσπαθεί να εκδηλώσει τον πόνο του απέναντι σε εκείνους που θεωρεί ότι το αξίζουν. Στο ενδιάμεσο μπλέκεται και σε ένα παιχνίδι Μαφιόζικων σκοπιμοτήτων. Και ναι ο τίτλος αυτός διακρίνεται από άφθονη δράση όμως ταυτόχρονα εδώ έχουμε, ίσως για πρώτη φορά, ένα σύνθετο και ολοκληρωμένο χτίσιμο και μια μελέτη του συγκεκριμένου χαρακτήρα.

Αντίθετα με την κινηματογραφική μεταφορά του James Mangold εδώ ΔΕΝ έχουμε έναν τεράστιο / ρομποτικό Σαμουράι να παίζει τον ρόλο του κλισέ Villain. Οι ανταγωνιστές του Wolverine είναι όλοι τους θνητοί. Ο X-MAN καλείται να αντιμετωπίσει ορδές από τους νίντζα της σατανικής οργάνωσης που είναι ευρύτερα γνωστή ως THE HAND, Γιαπωνέζους γκάνγκστερ , έναν ολότελα ικανό και μοχθηρό ‘πεθερό‘ αλλά και δυο γυναίκες για τις οποίες τρέφει έντονα συναισθήματα.

Η πρώτη είναι ο έρωτας της ζωής του όμως δείχνει να αισθάνεται μια απόλυτη απέχθεια στην θέα του ‘ κτήνους‘ που βρίσκεται μέσα στον Logan ενώ η δεύτερη αν και μια αμφιλεγόμενης ηθικής φόνισσα νιώθει να εξιτάρεται από την πρωτόγονη ορμή και εμφάνιση του ίδιου ‘ κτήνους‘ !

Επιστρατεύοντας τόσο τον πόνο όσο και τον ρομαντισμό ο Claremont εδώ συνθέτει μια προβοκατόρικη ιστορία γύρω από το ρομάντζο ανάμεσα σε Wolverine και Mariko αλλά και την προσπάθεια του πρώτου να δαμάσει την ‘ κτηνώδη ‘ πλευρά του.

Η υπερηφάνεια και η τιμή της Mariko , που πηγάζουν από τις παραδόσεις των Γιαπωνέζων και κατά συνέπεια της οικογένειας της, αποτελούν την αληθινή πρόκληση την οποία καλείται να υπερνικήσει ο ήρωας μας. Ο Logan-San οφείλει να αποδείξει στην Mariko ότι παρά την κτηνώδη εμφάνιση και τους τρόπους του στην πραγματικότητα είναι ένας άντρας που αξίζει την αγάπη της. Εδώ για πρώτη φορά ο Wolverine καλείται να νικήσει μια πρόκληση όχι με τα αιχμηρά Claws του αλλά με την ίδια του την συμπεριφορά ενώ το τόσο πολύτιμο Healing Factor του αυτή τη φορά δεν έχει κάποια πραγματική αξία μιας και οι πληγές της καρδιάς δεν μπορούν να γιατρευτούν μέσω αυτού…

Στον αντίποδα ο Frank Miller σχεδιαστικά σε αυτόν τον τίτλο παραδίδει μια από τις πιο προσεγμένες και ‘ συμμαζεμένες‘ δουλειές του. Αντίθετα με μετέπειτα comics του διατηρεί το χέρι του σταθερό και δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις λεπτομέρειες. Τα πάνελ του είναι στρωτά και πειθαρχημένα. Ειδικά η έμφαση που δίνει στις Action σκηνές μας χαρίζει άκρως απολαυστικά αποτελέσματα !

Ειλικρινά χαζεύοντας τις σελίδες του WOLVERINE δεν γίνεται παρά να μην απορήσεις το πως εξελίχθηκε, με τα καλά και τα στραβά του, ο Miller ως σχεδιαστής. Το πως ξεκίνησε από ένα τόσο στιβαρό σχέδιο και το πως κατέληξε σε ένα σαφώς πιο αφηρημένο , σχεδόν σουρεαλιστικό, ύφος αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αντικείμενο για μελέτη…

Πέραν της δράσης και της σφαγής εδώ ο Miller μας παρουσιάζει ένα Τόκιο ονειρικό αλλά και νουάρ.

Επικύνδινο αλλά και σαγηνευτικό ταυτόχρονα…

Σε μια σεκάνς ο Logan παρακολουθεί ένα αρχαίο Γιαπωνέζικο θεατρικό γύρω από την θρυλική ιστορία των 47 Ρόνιν και εκεί μας γίνεται ξεκάθαρος τόσο ο θαυμασμός όσο και η ταύτιση που αισθάνεται για αυτή την χώρα, τα έθιμα και τον πολιτισμό της. Η Ιαπωνία είναι το μοναδικό μέρος που αντιμετωπίζει με τιμές τους πολεμιστές και όλους εκείνους που διακρίνονται από την ικανότητα στο να φέρνουν τον θάνατο επάνω στους αντιπάλους τους. Ακόμη όμως και στον θάνατο σε αυτό τον τόπο συναντάται μια γαλήνη και μια φυσικότητα που για τον Wolverine αποτελούν απλά κάτι το εξαιρετικά πολύτιμο και το ευπρόσδεκτο.

Είναι ένα μέρος που μπορεί επιτέλους να αισθάνεται ο εαυτός του.

Οι Claremont και Miller μπορεί να καταξιώθηκαν σε μια χώρα που μεγάλωσε με το γουέστερν σινεμά όμως αναγνωρίζουν και οι δυο τους το πόσα οφείλει ο κινηματογράφος τους σε εκείνον της Ιαπωνίας και τις ταινίες με τους σαμουράι που μάχονταν να προσδώσουν έναν ύψιστο σκοπό στις ζωές αλλά και τα φονικά τους. Στην τελική δίχως ένα Yojimbo και έναν Akira Kurosawa ποτέ τους δεν θα είχαν ένα A Fistful of Dollars ώστε να γαλουχηθούν με αυτό…

Και μπορεί το comic αυτό να αναφέρει ως συγγραφέα του τον Claremont όμως και η επιρροή του Miller επάνω στην ιστορία και τους χαρακτήρες είναι απόλυτα ευδιάκριτη. Στην τελική ο δεύτερος ήταν εκείνος που πίσω στα 80s έμπασε στην pop κουλτούρα και την ένατη τέχνη τόσο έντονα την παρουσία των νίντζα. Μετέπειτα comics και οι δημιουργοί τους οφείλουν τα πάντα στον Miller.

Για παράδειγμα θυμήσου τους Teenage Mutant Ninja Turtles που αντιμετώπιζαν μια ομάδα από νίντζα με την ονομασία THE FOOT…

Ταυτόχρονα εδώ ο Miller έβαλε τις βάσεις ώστε αργότερα να μεγαλουργήσει μέσα από τις σελίδες των περιπετειών ενός άλλου ήρωα.

Έναν ήρωα που επίσης κατόρθωσε να τον αναθεωρήσει και να τον εξελίξει σε κάτι το πιο σύνθετο και το σπουδαίο…

Το WOLVERINE σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είναι ένα αψεγάδιαστο comic.

Η πλοκή και η αφήγηση σε κάποια σημεία είναι άναρχα και υπάρχουν απότομες εναλλαγές από το ένα πάνελ στο άλλο. Επίσης η ιστορία πάσχει και από την αίσθηση της επανάληψης . Το comic αυτό διακρίνεται από την γοητεία και το machismo των 80s και του Frank Miller αλλά από την άλλη πάσχει και από ορισμένες αδυναμίες τους.

Όμως στην τελική αξίζει να κρατήσει κανείς μονάχα τα θετικά αυτού του τίτλου και την σημασία που έχει όσον αφορά την μετέπειτα εξέλιξη του πλέον τόσο εμβληματικού και δημοφιλή ήρωα του…

Στο WOLVERINE ο Logan είναι ένας Ρόνιν. Ένας ‘σαμουράι‘ δίχως αφέντη που πασχίζει να ξανακερδίσει την τιμή του ώστε να κριθεί ‘άξιος‘ από την γυναίκα που αγαπά. Μονάχα κερδίζοντας αυτή την αγάπη θα μπορέσει επιτέλους να νιώσει άνετα με τον εαυτό του και να ισχυριστεί ότι είναι ‘ ολοκληρωμένος‘.

Το comic αυτό συνεχώς εκπέμπει ρομαντισμό και γοητεία είτε όταν μας μιλάει για αυτά τα δυο ο συγγραφέας του Chris Claremont είτε όταν αφήνει επιτέλους ανεξέλεγκτο τον συνεργάτη του Frank Miller να τα απεικονίσει μέσα από τις αιματηρές και βίαιες μάχες του.

Χωρίς την βαριά και αδαμαντινη κληρονομιά αυτού του τίτλου ταινίες όπως το LOGAN δεν θα είχαν δημιουργηθεί ποτέ καθώς ο ήρωας θα ήταν μονάχα ένα κίτρινο spandex και δυο ζευγάρια Claws δίχως την παραμικρή ψυχή και ουσία μέσα και πίσω από αυτά.

Το WOLVERINE ως comic ίσως και να μην είναι το ‘ καλύτερο σε αυτό που κάνει’ όμως όλα όσα κατορθώνει να επιτύχει είναι ίσως και τα πιο σημαντικά όσον αφορά τον μύθο και την κληρονομιά αυτού του X-MAN.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: