The Texas Chainsaw Massacre #2 : Ο Tobe Hooper βάζει μπρος το αλυσοπρίονο της παρωδίας.

‘S-C-E-X, sex. Ya had to find out about it, didn’t ya ?’

Στο sequel του διαχρονικού και ανεκτίμητα επιδραστικού The Texas Chainsaw Massacre σε μια σκηνή ο εμβληματικός και διαταραγμένος φονιάς που έμεινε στην ιστορία γνωστός ως ‘ Leatherface‘ καλείται να κάνει μια αδιανόητα δύσκολη επιλογή ανάμεσα στο αλυσοπρίονο του και το …μουνί μιας ραδιοφωνικής παραγωγού.

Λίγο καιρό ύστερα από τα φριχτά γεγονότα της πρώτης ταινίας η φαμίλια των τρελαμένων βλάχων και κανιβάλων μετακομίζει λίγο πιο κάτω στο Τέξας, ίσα , ίσα για να ξεφύγει από τους μπάτσους, και ξεκινά το μακάβριο έργο της ξανά από την αρχή. Ο ‘Leatherface‘ και ο αδελφός του ‘Chop Top‘ αλωνίζουν στις αχανείς λεωφόρους της επαρχίας και φροντίζουν να μαζεύουν ‘φρέσκο κρέας‘ ώστε ο πατριάρχης και ‘ μάγειραςDrayton να μπορεί να φτιάχνει τα λουκάνικα του και να κερδίζει τους BBQ διαγωνισμούς στους οποίους αρέσκεται να συμμετέχει.

Το αλυσοπρίονο του Leatherface σκίζει με τις αιματηρές και μεταλλικές ‘ μελωδίες‘ του την ησυχία του νυχτερινού Τέξας όμως όταν ένα από αυτά τα ‘ κονσέρτα‘ του καταλήξει να ηχογραφείται και να αναπαράγεται από ένα τοπικό ραδιόφωνο οι φονιάδες μας αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξιδάκι μέχρι τον σταθμό και να διασφαλίσουν την Ιδιωτικότητα τους.

Ο πατριάρχης / μάγειρας δίνει εντολή στον Leatherface να πετσοκόψει την γυναίκα που απείλησε να τους ξεσκεπάσει αλλά για πρώτη φορά εδώ και καιρό ο κανακάρης του παρουσιάζεται διστακτικός στο να εκτελέσει μια εντολή …

Ναι στο δεύτερο The Texas… o πελώριος και απειλητικός Leatherface ‘ εξελίσσεται‘ από έναν ψυχολογικά διαταραγμένο σφαγέα σε …έναν καυλωμένο και ψυχολογικά διαταραγμένο σφαγέα !

Ο ‘ πετσομούρης‘ ξεκάθαρα κάτι αισθάνεται για την ραδιοφωνική παραγωγό που καλείται να διαμελίσει όμως λόγω της πνευματικής του κατάστασης πραγματικά ζορίζεται να εκδηλώσει τα συναισθήματα του. Και κάπως έτσι στο τέλος αποφασίζει να μιλήσει μέσα από το μοναδικό πράγμα που τον κάνει να αισθάνεται καλά και σίγουρος με τον εαυτό του :

Το πελώριο αλυσοπρίονο του.

Όμως να που αυτή τη φορά ο Leatherface ΔΕΝ είναι ο τυπάς με το μεγαλύτερο αλυσοπρίονο μέσα σε μια ιστορία. Απέναντι του θα βρεθεί ένας μανιασμένος Dennis Hopper που εδώ έχει ζωστεί…. με τρία αλυσοπρίονα

Εδώ ο Hopper είναι ένας πρώην Τέξας Ρείντζερ που επιθυμεί να πάρει την εκδίκηση του από την φαμίλια που κατέστρεψε τις ζωές των συγγενών του , που τους είδαμε στην πρώτη ταινία. Ο άντρας αυτός είναι υπέρμαχος του ‘ πολεμάω το αλυσοπρίονο με το αλυσοπρίονο‘ και δεν θα σταματήσει μπροστά ούτε σε θεούς. δαίμονες ή καράβλαχους Serial Killers.

Ο Hopper εδώ έχει μπει τόσο ‘μέσα‘ στον ρόλο του που πραγματικά είμαι πεπεισμένος ότι ο Tobe Hooper του έταξε μια γερή ποσότητα κοκαΐνης ως αμοιβή για την συνεισφορά του σε αυτό το πόνημα. Στην τελική η κοκαΐνη ήταν αυτή που οδήγησε και τον ίδιο στην απόφαση να γυρίσει μια συνέχεια της καλύτερης ταινίας του…

Όντας χαμένος σε έναν μικρόκοσμο ουσιών ο Tobe Hooper απέκτησε μια αρκετά κακή φήμη η οποία απέτρεπε τα μεγάλα στούντιο της εποχής στο να συνάψουν κάποια συνεργασία μαζί του.

Και κάπως έτσι ήταν εντελώς φυσιολογικό ο σκηνοθέτης να καταλήξει να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την Cannon Group, μια εταιρεία γνωστή για τις ‘φτηνές‘ και ανορθόδοξες πρακτικές της…

Η Cannon προόριζε τον Hooper ως τον εκλεκτό που θα γύριζε ένα από τα πρώτα της ‘έπη‘, το Sci-Fi Horror φιλμ με τίτλο LIFEFORCE.

Και έτσι και έγινε όμως τα τελικά αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας μάλλον τελικά δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα…

Η παταγώδης αποτυχία των ‘Cannon Epics’ έφερε την εταιρεία στα πρόθυρα της πτώχευσης και έτσι η Cannon κατέφυγε στις παλιές και δοκιμασμένες συνταγές του ένδοξου παρελθόντος :

Φτηνές παραγωγές με ελκυστικό περιτύλιγμα.

Η εμπορική επιτυχία του πρώτου The Texas… σε συνδυασμό με την παρουσία του δημιουργού του Tobe Hooper στο ρόστερ της εταιρείας έδινε στην Cannon την τέλεια ευκαιρία να επωφεληθεί από την δημιουργία ενός sequel. Αρχικά ο Hooper δεν είχε καμία διάθεση να γυρίσει μια συνέχεια όμως ήταν πρόθυμος να αναλάβει χρέη παραγωγού. Όμως το μπάτζετ που έριξε το στούντιο επάνω στο πρότζεκτ ήταν τόσο πενιχρό που τελικά ο Hooper αναγκάστηκε να κάτσει ξανά πίσω από την κάμερα καθώς κανένας σκηνοθέτης της προκοπής δεν δέχονταν να εργαστεί κάτω από τέτοιες συνθήκες και με τόσα λεφτά…

Παρά το γεγονός ότι ο Hooper ανέλαβε αυτή την δουλειά σχεδόν με το ‘ ζόρι‘ προς τιμήν του ο σκηνοθέτης φαίνεται να επέστρεψε στο ‘ Τέξας‘ του με χαλαρή και ευχάριστη διάθεση , κάτι που μας γίνεται κατευθείαν ευδιάκριτο από το πόστερ της ταινίας του που μας παρέπεμπε στo …The Breakfast Club !

‘AFTER TEN YEARS OD SILENCE THE ‘BUZZ’ IS BACK !’

Το σλόγκαν της αφίσας ήταν κατά το ήμισυ ειλικρινές απέναντι μας. Ναι το αλυσοπρίονο και ο άντρας που το κράδαινε επέστρεφαν ύστερα από σχεδόν μια δεκαετία όμως αυτή τη φορά το ‘BUZZ‘ του δεν είχε το ίδιο αντίκτυπο επάνω στα αυτιά και τα νεύρα μας.

Τα περισσότερα από τα Horror υλικά που έκαναν τόσο ωμό και δυνατό το αυθεντικό φιλμ εδώ έχουν εκφυλιστεί και ο σκηνοθέτης τα καλύπτει με περισσότερη γραφικότητα και καφρίλα. Ο Hooper οραματίζονταν το sequel ως μια ‘ μαύρη κωμωδία’ μια σκέψη που έρχονταν σε άμεση αντίθεση με τις προσδοκίες της Cannon που τα στελέχη της περίμεναν να πιάσουν στα χέρια τους μια καθαρή ταινία τρόμου. Εκτός της Cannon δεν ήταν και λίγοι από τους οπαδούς της πρώτης ταινίας που ξεκάθαρα δεν γούσταραν το πως χειρίστηκε ο Hooper το sequel της αγαπημένης τους ταινίας. Αρκετοί θεατές αποδοκίμασαν το φιλμ επειδή έδινε έμφαση στο ‘τρελιάρικο χιούμορ’ και στο gore. O Hooper υπερασπίστηκε τις επιλογές του λέγοντας ότι και η πρώτη ταινία διακατέχονταν από ένα τέτοιο χιούμορ όμως οι θεατές δεν μπορούσαν τότε να το διακρίνουν πίσω από όλη την τρέλα , την ωμότητα και την μακαβριότητα…

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι το δεύτερο Texas στον παράγοντα του τρόμου σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει τα επίπεδα της πρώτης ταινίας όμως στην τελική αυτός δεν ήταν ποτέ και ο σκοπός του σκηνοθέτη. Ο Hoober γούσταρε τότε να γυρίσει μια σάτιρα όχι τόσο γύρω από την διαβόητη Αμερικανοβλαχιά αλλά κυρίως γύρω από …το πρώτο The Texas Chainsaw Massacre !

Ακόμη και σήμερα πολλοί θεατές όταν ακούνε τον τίτλο ‘The Texas Chainsaw Massacre’ το υποσυνείδητο τους ταξιδεύει αυτόματα σε σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από κάποιο φεστιβάλ σπλατεριάς και Gore

Και όμως η αλήθεια είναι ότι το φιλμ του 1974 ήταν πολύ συγκρατημένο και μεθοδικό ως προς την απεικόνιση της βίας του. Ναι υπήρχε ωμή βία αλλά ο Hooper μας την σέρβιρε σε μετρημένες ποσότητες. Απλά το έκανε τόσο καλά που στο τέλος πολλοί θεατές την μεγαλοποίησαν αισθητά μέσα στα κεφάλια τους.

Ακόμη πιο μεγάλη ήταν η ‘ μυθολογία‘ που στήθηκε στα 70s γύρω από το φιλμ του Hooper. Αρκετός κόσμος έχοντας ‘ ψαρώσει‘ από τις πινελιές τύπου ντοκιμαντέρ που πρόσθεσε , πολύ ύπουλα και μαεστρικά, ο σκηνοθέτης στην ταινία του άρχισε να υποστηρίζει ότι είχε γνωρίσει ‘ τον αληθινό Leatherface’ ! Προφανώς ΔΕΝ υπήρξε ποτέ o Leatherface μέσα στην κοινωνία μας όμως τέτοιες λεπτομέρειες δεν ‘σκότωσαν‘ όλες τις φήμες και τα παραμύθια που γεννήθηκαν γύρω από αυτή την ταινία. Μέσα στην δεκαετία που ακολούθησε την ‘ γέννηση‘ του το πρώτο The Texas Chainsaw από κινηματογραφική ταινία κατέληξε να εξελιχθεί σε αστικό θρύλο

Και κάπως έτσι στο sequel αυτό ο Hooper αποφάσισε να πάρει όλο το Gore και την καφρίλα που υποστήριζαν πολλοί τότε ότι διέκριναν την αυθεντική ταινία και αυτή τη φορά όντως τα ανέβασε σε μάξιμουμ επίπεδα !

‘Θέλετε σφαγή , ανωμαλία και βία ? Ε λουστείτε τα !’

Έτσι την σκέφτηκε την φάση τότε ο Hooper και με αυτόν τον τρόπο χειρίστηκε το sequel. Τελικά η συνταγή αυτή απλά δεν του βγήκε. Το The Texas Chainsaw Massacre έβγαλε μόλις 8 εκατομμύρια σε εισπράξεις στις Η.Π.Α. έναντι ενός μπάτζετ γύρω στα 4, κάτι εκατομμύρια (αν και με την Cannon ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος όσον αφορά τα λεφτά !). Αν αναλογιστεί κανείς ότι η πρώτη ταινία έβγαλε πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια και κόστισε για να φτιαχτεί μόλις …140 χιλιάρικα (!) τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι το Part II απέτυχε οικτρά.

Παρά τις , ουκ ολίγες, αδυναμίες του προσωπικά απήλαυσα σε μεγάλο βαθμό και το sequel. Και αυτό οφείλεται κυρίως στις υπέρτατες μορφάρες που απαρτίζουν το cast αυτής της ταινίας…

Όπως ανέφερα και πιο πάνω ο Dennis Hopper είναι σκέτη απόλαυση εδώ μαζί και με τα τρία αλυσοπρίονα του. Η αλήθεια είναι ότι ο ηθοποιός δεν ζορίζεται και ιδιαίτερα ερμηνευτικά και φαίνεται να μπαίνει στο ανώτερο επίπεδο υπερβολής και γραφικότητας. Στο παρελθόν ο διαβόητος κριτικός Roger Ebert (που προφανώς μίσησε και αυτή την ταινία) είχε γράψει ότι σε αυτή την ταινία ο Hopper στο πρώτο μισό κοιτάζει πως να δείχνει συνεχώς αποσπασμένος από την πραγματικότητα και κενός , ενώ στο δεύτερο μισό το περνάει ουρλιάζοντας και μονομαχώντας με αλυσοπρίονα. Σε μια άλλη κριτική της εποχής κάποιος έγραψε πάλι ότι ο Hopper ‘παίζει με τόση απαξίωση που είναι λες και είχε δει παλιά την πρώτη ταινία, την μίσησε και τώρα είπε να καταστρέψει ολοσχερώς την εικόνα του Leatherface‘ !

Δεν ξέρω αν ο Hopper μισούσε ή γούσταρε το αυθεντικό The Texas… όμως σίγουρα σιχαίνονταν το sequel του. Ο ίδιος το είχε χαρακτηρίσει ως την χειρότερη ταινία που είχε παίξει ποτέ του. Όμως ο ίδιος ισχυρισμός επανήλθε και μερικά χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1993, όταν κλήθηκε να παίξει στο αλησμόνητο SUPER MARIO BROS

Αλλά και πάλι αυτή η σταρχιδοσύνη του Hopper εδώ εντελώς ειρωνικά καταλήγει να ταιριάζει γάντι στο ύφος μιας ταινίας – παρωδίας. Πέραν του τιτάνα Hopper εκείνος που ξεχωρίζει, και πολύ γρήγορα κλέβει εντελώς την παράσταση, είναι ο Bill Moseley ως ‘ Chop Top‘ , το πιο θεοπάλαβο μέλος της φαμίλιας των φονιάδων / κανίβαλων . Όταν πίσω στα 70s ο Moseley είδε για πρώτη φορά το πρώτο The Texas… γούσταρε τόσο τρελά την ταινία που γύρισε μόνος του μια μικρού μήκους παρωδία στην οποία υποδύονταν τον τυπά που κάνει το μοιραίο ωτοστόπ το οποίο έμελλε να οδηγήσει τους ‘ήρωες‘ στην απόλυτη καταδίκη τους. Ο Moseley ονόμασε το ταινιάκι του ‘The Texas Chainsaw Manicure‘ και ύστερα από μερικά χρόνια βρήκε την ευκαιρία να το προβάλει στον Hooper. Ο δεύτερος το απήλαυσε και υποσχέθηκε στον Moseley ότι αν ποτέ του γυρνούσε ένα sequel θα φρόντιζε να του δώσει ‘ ένα ρολάκι‘ και τήρησε την υπόσχεση του.

Η εικόνα ενός ‘Chop Top’ να καίει το δέρμα επάνω στο κεφάλι του, αποκαλύπτοντας μας μια μεταλλική πλάκα που πιθανότατα την κονόμησε στο Βιετνάμ, και στην συνέχεια να παίρνει αυτά τα καμμένα κομμάτια σάρκας και να τα…καταπίνει λες και είναι ποπ-κορν είναι ίσως ότι πιο δυνατό και θεοπάλαβο έχει να σου προσφέρει οπτικά το The Texas Chainsaw Massacre.

Η ερμηνεία του Bill Moseley εδώ τον βοήθησε να εξελιχθεί σε βετεράνο των B-Movies και ύψιστο είδωλο του Cult σινεμά.

Πέραν της μετέπειτα καριέρας του Moseley δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το The Texas Chainsaw Massacre βοήθησε κάποιον από τους άλλους συντελεστές του. Η καριέρα του Tobe Hooper συνέχισε την πτωτική της πορεία ενώ και η Cannon τελικά ‘ βάρεσε κανόνι‘ στα 90s.

Κοινό και κριτικοί δεν δέχτηκαν με ιδιαίτερη θέρμη το φιλμ , οι εισπράξεις ήταν απογοητευτικές όμως και πάλι όλα αυτά δεν στάθηκαν εμπόδια στην δημιουργία διάφορων sequels, remakes , origins και πάει λέγοντας…

Από την άλλη όμως το δεύτερο αυτό κεφάλαιο κατόρθωσε και κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο και μοναδικό να δώσει στο κοινό του :

Μας χάρισε μια σπάνια ‘Coming of Age‘ ταινία γύρω από έναν παραμορφωμένο και ψυχασθενή φονιά που αρέσκονταν να πετσοκόβει αθώο κοσμάκη με το αλυσοπρίονο του και στην συνέχεια να ντύνεται με τα τομάρια τους, επάνω σε μια προσπάθεια να δείχνει ‘ φυσιολογικός‘.

Στην κρίσιμη στιγμή που ο Leatherface αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να μακελέψει ή όχι την ραδιοφωνική παραγωγό που καψουρεύτηκε (και την οποία ενσαρκώνει μια υπέρμετρα φωνακλού αλλά στο τέλος και δυναμική Caroline Williams) ο πατριάρχης της φαμίλιας των θέτει αντιμέτωπο με το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής του :

You have one choice, boy: sex or the saw. Sex is, well, nobody knows. But the saw, the saw is family.

Και πραγματικά σε αυτή την ταινία στο τέλος όλοι οι βασικοί ‘παίκτες’ φαίνεται να επέλεξαν το ‘πριόνι‘.

Ο Leatherface κυριολεκτικά το παίρνει στα χέρια του και πασχίζει μανιωδώς να σφάξει οτιδήποτε κινείται, ο Dennis Hopper ‘πριονίζει’ έναν ρόλο ώστε να βγάλει λεφτά για τα ναρκωτικά του, ο Bill Moseley πριόνισε τα όποια εμπόδια στέκονταν εμπόδιο σε μια πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα καριέρα, η Cannon σκότωσε ότι ελπίδες είχε για την σωτηρία της ενώ ο Tobe Hooper δεν κώλωσε να κατακρεουργήσει τα περισσότερα στοιχεία που κατέστησαν το πρώτο The Texas Chainsaw Massacre μια από τις πιο τρομακτικές και γαμάτες ταινίες στην ιστορία του σινεμά μόνο και μόνο ώστε να σπάσει την πλάκα του εις βάρος των απαιτήσεων ενός στούντιο, των προσδοκιών ενός κοινού που πίστευε λανθασμένα ότι διψούσε για περισσότερο Gore αλλά και όλων εκείνων που αφού βλέπανε αυτή την εξωφρενική παρωδία στην συνέχεια θα είχαν το θράσος , ή πιο σωστά την ηλιθιότητα, να ισχυρίζονται ότι κάποτε συνάντησαν ‘ τον αληθινό Leatherface‘…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: