An American Werewolf in London : Η Πανσέληνος του John Landis εξακολουθεί να αντανακλά καφρίλα, χιούμορ, έρωτα και τρόμο…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Το 1981 ο δαιμόνιος και αμείλικτος σκηνοθέτης John Landis έστειλε για τουρισμό στην επαρχιακή Αγγλία δυο ανίδεους Αμερικανούς . Το αποκορύφωμα του ταξιδιού ήταν να τους επιτεθεί ένας λυκάνθρωπος

Ο ένας κατακρεουργήθηκε βάναυσα από το κτήνος ενώ ο δεύτερος πάλι δέχθηκε το καταραμένο δάγκωμα του μεταφυσικού κτήνους.

Το ανίερο αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης συντέλεσε στο να απολαμβάνουμε σήμερα μιας από τις πιο καμένες, αιματηρές αλλά και …τρολίστικες εργάρες των 80s.

Μέχρι και σήμερα τα πρακτικά εφέ αυτής της ταινίας ‘ζέχνουν‘ από σαπίλα και γαματοσύνη.

Τα λαϊκά μαστόρια του τμήματος των εφέ έκαναν τόσο σπουδαία δουλειά που η ταινία καπάρωσε το νεοσύστατο Όσκαρ για την κατηγορία του ‘make-up‘ στα βραβεία της Ακαδημίας το 1981. Το ευρηματικό πάντρεμα ανάμεσα στα πρακτικά εφέ, το Gore και τα στοιχεία του Horror και της κωμωδίας δεν εξασφάλισαν στην ταινία του Landis απλά την στάμπα του ‘Cult Classic’ φιλμ αλλά αποτέλεσαν και ύψιστη επιρροή για μετέπειτα λατρεμένες ταινίες όπως είναι τα BEETLEJUICE του Tim Burton και η EVIL DEAD τριλογία του Sam Raimi.

Η μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή David Naughton σε ‘λύκο‘ εξακολουθεί να προκαλεί φρίκη αλλά και θαυμασμό …

Όμως εκεί που ο σκηνοθέτης πραγματικά διαπρέπει είναι στα ‘ γύρω, γύρω’ της ταινίας.

Με το που ο ήρωας μας κληρονομεί, με εξαιρετικά επίπονο και βίαιο τρόπο, την ‘ κατάρα του λύκου‘ , αυτομάτως ξεκινά να βλέπει μια σωρεία από θεοπάλαβα και αποτρόπαια όνειρα / οράματα. Τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα , την φαντασία , το μεταφυσικό αλλά και την ψύχωση γκρεμίζονται ολοκληρωτικά μέσα του…

Ο David Kessler ύστερα από το ‘ δάγκωμα‘ αποκτά έναν ψυχικό (?!) σύνδεσμο με τον μακαρίτη κολλητό του. Ο δεύτερος τον προειδοποιεί για την κατάρα και τις επιπτώσεις που έχει τόσο στον ίδιο όσο και στους ανθρώπους γύρω του. Επίσης τον προτρέπει να …αυτοκτονήσει διότι μονάχα έτσι θα μπορέσουν και οι δυο τους να ‘ λυτρωθούν‘ και να κάνουν την μετάβαση τους στην μεταθανάτια ‘ζωή’ ! Το φιλμ αυτό είναι εξαιρετικά ρομαντικό αλλά και σκατόψυχο ταυτόχρονα.

Ο David συναντά σε διάφορες φάσεις τον παλιόφιλο του και ο Landis αποδίδει τον μακαρίτη μέσα από σεκάνς απόλυτης ‘ σήψης και δυσωδίας‘. Ειλικρινά βλέποντας τον φίλο να αποσυντίθεται σταδιακά απλά δεν θα μπορέσεις να πνίξεις μέσα σου ορισμένα ‘ ένοχα‘ γελάκια.

Όμως το απόλυτο ‘ κάψιμο‘ μας έρχεται μέσα από τους εφιάλτες που ταλανίζουν τον ήρωα ενώ εκείνος ετοιμάζεται να βιώσει την πρώτη του μεταμόρφωση…

Η σκηνή όπου ο David οραματίζεται την φαμίλια του να σφαγιάζεται, ενώ παρακολουθούν το Muppet Show, μέσα στο σαλόνι της από μια ομάδα…ναζί / ζόμπις είναι μια από τις πιο ‘ ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ‘ σκηνές στην ιστορία του 80s σινεμά. Μια σεκάνς υπέροχης καφρίλας και παράνοιας που σήμερα απλά ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να έβρισκε τον δρόμο της για τις κινηματογραφικές αίθουσες !

Αλλά το An American Werewolf… σε καμία περίπτωση δεν είναι μονάχα τα ‘σάπια‘, μερακλίδικα και απολαυστικά πρακτικά εφέ και το μακιγιάζ του. Το φιλμ αυτό είναι τιγκαρισμένο στην ανελέητη σάτιρα , το Horror, την κωμωδία, το δράμα, ενώ ανάθεμα με εδώ έχουμε και ένα γνήσιο και άκρως ρομαντικό Love Story !

Μονάχα που στο τέλος ο κάφρος και σαδιστής John Landis αρνείται πεισματικά να του δώσει ένα ‘Happy Ending‘…

(Προφανώς ακολουθούν SPOILERS.)

Στο φινάλε ο σκηνοθέτης ΔΕΝ μας δίνει το παραμικρό ‘ηθικό δίδαγμα‘. Σε αυτή την ταινία ΔΕΝ συναντάται καμία ‘ κάθαρση‘. Το μόνο που παίρνουμε ως αντάλλαγμα για το εισιτήριο που πληρώσαμε ή για τον χρόνο που διαθέσαμε, είναι μια ασύλληπτη και απόλυτη ΣΦΑΓΗ μέσα στα δρομάκια του Λονδίνου !

Μια ΣΦΑΓΗ μάλιστα η οποία πολύ όμορφα και συμβολικά ξεκινά να εκτυλίσσεται μέσα από ένα τσοντοσινεμά…

Στο An American Werewolf… o Landis ξεκάθαρα εμπνέεται από τις κλασσικές και αγαπημένες Horror ταινίες περασμένων δεκαετιών. Μάλιστα ορισμένες από αυτές, όπως το εμβληματικό The Wolf Man του συναδέλφου George Waggner, o Landis τις τιμά με ποικίλους και όμορφους τρόπους. Αυτός ο ‘ μάστορας του τρόμου‘ κατανοεί απόλυτα ότι ναι μεν ο ρομαντισμός αποτελούσε αναπόσπαστο στοιχείο αυτού του είδους σινεμά όμως στον αντίποδα ποτέ του δεν ξεχνά ότι τα πραγματικά σπουδαία και τρομακτικά ‘ τέρατα και κτήνη‘ του κινηματογράφου είναι εκείνα για τα οποία στο τέλος δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή εξιλέωση.

Ο ‘ λυκάνθρωπος‘ του John Landis μπορεί να ξεχύνεται μέσα από τα σπλάχνα και τα σωθικά ενός καλοκάγαθου και συμπαθέστατου τύπου όμως και πάλι είναι ένα κτήνος που μόλις απελευθερωθεί απλά δεν γίνεται να γιατρευτεί ή έστω να ‘ εξημερωθεί‘ κάπως. Ο σκηνοθέτης εξαρχής μας δίνει νύξεις για το πόσο ‘σκατόψυχο’ θα είναι το φιλμ του σε πολλές από τις εκφάνσεις του. Μας ταξιδεύει σε μια γραφική Βρετανική επαρχία που κατοικείται από ένα τσούρμο άξεστους μπεκρούλιακες που περνούν τις νύχτες τους μέσα σε μια παμπ που φαντάζει ως άντρο εγκατάλειψης και παρακμής…

Με το που εισέρχονται σε αυτή οι δυο Αμερικανοί φίλοι οι θαμώνες το αντιλαμβάνονται ότι οι τουρίστες θα εξελιχθούν σε πρόβατα για σφαγή . Το ξέρουν ότι κάπου εκεί έξω καραδοκεί ένα ανίερο και μεταφυσικό Κακό όμως ποτέ τους δεν μπαίνουν στον ‘ κόπο’ να προειδοποιήσουν τους δυο ξένους για την παρουσία τους. Για εκείνους είναι απλά δυο ‘ χαζοί Αμερικανοί’ που δεν πρόκειται να πιστέψουν την ‘ παράλογη ιστορία τους’ οπότε γιατί να κάτσουν να πασχίσουν να τους εξηγήσουν το ανεξήγητο ?

Από την πλευρά του ο Landis φροντίζει μέσα από τους διαλόγους του να στήσει ένα πολύ στιβαρό δέσιμο ανάμεσα στους δυο ανυποψίαστους φίλους. Και έτσι όταν συναντούν την καταδίκη τους ως θεατής απλά δεν γίνεται να μείνεις ανεπηρέαστος από την κατάληψη τους…

Σκηνοθετικά ο Landis πραγματικά διαπρέπει σε αυτό το φιλμ. Η εισαγωγή υπό τους ήχους του μελιστάλαχτου ‘Blue Moon‘ ( όλα τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία έχουν φυσικά την λέξη ‘moon‘ στους στίχους…) σε βάζει κατευθείαν σε ένα κλίμα γλυκιάς αγωνίας. Υπάρχει γαλήνη αλλά και ένας αθέατος τρόμος μοιάζει να καραδοκεί τους ήρωες κάπου στον ορίζοντα. Ο σκηνοθέτης γύρισε την ταινία εξ’ολοκλήρου στην Βρετανία ενώ η αρχική κόπια της ήταν τόσο βίαιη αλλά και σεξουαλική που τελικά αναγκάστηκε να ‘κατακρεουργήσει’ αρκετές σκηνές ώστε να εξασφαλίσει ένα R-rating από τους λογοκριτές. Αργότερα πάντως ο Landis δήλωσε μετανιωμένος που αναγκάστηκε να λειτουργήσει και ο ίδιος σαν ένας ‘ λυκάνθρωπος‘ ώστε να εξασφαλίσει το πόνημα του ευρεία διανομή.

Μιλώντας περί ‘λύκων‘ ο πρωταγωνιστής David Naughton τσόνταρε τα μέγιστα ώστε ο δικός του όχι μόνο να αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην μνήμη μας αλλά και για να μας ‘αναγκάσει‘ να συμπάσχουμε μαζί του με όλο μας το είναι.

Μόλις συνέρχεται από την επίθεση του τέρατος ο David πρώτα καλείται να αποδεχτεί την απώλεια του καλύτερου του φίλου και κατευθείαν μετά περνά στο φυσιολογικό στάδιο της άρνησης όταν μαθαίνει την ύπαρξης της ‘ κατάρας‘ που τον χτύπησε. Με το που ο David αντιλαμβάνεται και αποδέχεται επιτέλους το αβάσταχτο βάρος της κατάρας που αποκόμισε κάνει ότι μπορεί ώστε να να προστατεύει την γυναίκα που αγαπά , αλλά και τους συνανθρώπους του, από την φονική της μανία. Το αντιλαμβάνεται ότι δεν θα υπάρξει καμία ‘ γιατρεία‘ για εκείνον και κάπως έτσι αποφασίζει να δώσει ένα ‘ τέλος‘ με όποιον τρόπο μπορεί.

Για τον John Landis όμως σε μια γνήσια ιστορία τρόμου το ‘ τέλος’ αυτό μπορεί να επέλθει μονάχα μέσα από πόνο, φρίκη και άφθονο φονικό…

Χιούμορ, ρομάντζο, δράμα, τρέλα και gore…

Στο An American Werewolf in London o John Landis επιστρατεύει όλα τα παραπάνω εις βάρος του θεατή. Όχι για να τον ‘ πληγώσει‘ αλλά για να τον ψυχαγωγήσει και να τον συναρπάσει με το κωμικοτραγικό στοιχείο που διακρίνει την ιστορία του. Εδώ έχουμε έναν σκηνοθέτη που τρολάρει το κοινό του ασύστολα και έτσι του εξασφαλίζει μια γνήσια Horror εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη.

‘Doctor, my memory is fine! It’s my sanity I’m beginning to worry about.’

Καθώς παρακολουθούμε τον David να κλονίζεται ψυχολογικά και σωματικά στα πρώτα στάδια της ‘ κατάρας‘ του δεν γίνεται παρά να μην συμμεριστούμε τους προβληματισμούς του. Υπάρχει όντως μια ‘ κατάρα‘ ή απλά γινόμαστε μάρτυρες μιας θλιβερής και τρομακτικής κατάρρευσης ενός θνητού μυαλού ?

Και ναι στο φινάλε ο σκηνοθέτης μας δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση αλλά και πάλι η τρέλα και η αμφιβολία δεν θα μας αφήσουν ποτέ στην ησυχία μας. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες καταραμένες πανσελήνους και αν μας δώσει το σινεμά , το ‘δάγκωμα‘ αυτού του λύκου δεν πρόκειται να χάσει την ισχύ του.

Που να πάρει τα κατάφερε να επιβιώσει ακόμη και όταν αργότερα το αποκρουστικό (αυτή τη φορά όμως με τον λάθος τρόπο …) ‘ μπάσταρδο‘ του πήγε για τουρισμό στο Παρίσι ! Αλλά αγαπητοί μου αναγνώστες κάπου εδώ συνειδητοποιώ ότι αρχίζει να νυχτώνει και το φεγγάρι φαίνεται να γεμίζει ολοένα και περισσότερο, οπότε αυτό το δεύτερο κεφάλαιο θα τολμήσω να σας το εξιστορήσω κάποια άλλη φορά…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: