BRAWL IN CELL BLOCK 99 : Ειλικρινά ΔΕΝ θες να σου τσακίσει τα κόκαλα ο Craig Zahler.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Υπέρμετρα βίαιο , άκρως γαμάτο αλλά και κάπως μισανθρωπικό.

Το BRAWL IN CELL BLOCK 99 του σκηνοθέτη Craig Zahler είναι μια από τις πιο αρχιδάτες ταινίες της δεκαετίας.

Υπήρξε επίσης και μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες της εποχής μας, έστω και αν παίχτηκε σε ελάχιστες αίθουσες. Αλλά οκ όταν έχεις για κεντρικό ‘ ήρωα‘ έναν ηθοποιό που από αρκετούς έχει στιγματιστεί για τα πολιτικά του πιστεύω να περιφέρεται με ξυρισμένο κεφάλι, έναν πελώριο σταυρό να κοσμεί ως τατουάζ αυτό το κεφάλι και που έχει στην βεράντα του σπιτιού του την Αμερικάνικη σημαία να κυματίζει , ε τότε φαντάζομαι ότι όλος αυτός ο παροξυσμός γύρω από τα ‘ ακροδεξιά πολιτικά μηνύματα‘ του σκηνοθέτη να ήταν αναμενόμενος…

Είναι ο , θηριώδης και βλοσυρός ,  Bradley Thomas των Zahler και Vince Vaughn ένας θερμοκέφαλος υποστηρικτής της ‘σπουδαίας Αμερικής’ του Τραμπ ?

Δεν το αποκλείω και να είναι.

Είναι όμως κατακριτέο αυτό ?

Α εδώ η απάντηση εναπόκειται στην κρίση του εκάστοτε θεατή.

Προσωπικά ΧΕΣΤΗΚΑ για τις πολιτικές πεποιθήσεις του Bradley Thomas.

Στο BRAWL IN CELL BLOCK 99 o Zahler ακολουθεί τις διδαχές του σινεμά με το οποίο γαλουχήθηκε. Ένα σινεμά δράσης, ξύλου, πιστολιδιού, macho αλλά και καυστικών διαλόγων και ‘ακραίας‘ βίας που το ανέδειξαν θρύλοι της σκηνοθεσίας όπως υπήρξε ο Sam Peckinpah.

Ένα σινεμά που στήθηκε επάνω σε βίαιους και αμφιλεγόμενους αντιήρωες που ναι οι πράξεις και τα πιστεύω τους πολλές φορές δεν διακρίνονται από την παραμικρή ηθική και που δεν έχουν κανένα ‘ ηθικό δίδαγμα’ να δώσουν στον θεατή.

Από την άλλη όμως ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σώνει και καλά να ‘ πρέπει‘ να αναζητάμε ‘ηθικά διδάγματα‘ ή ‘ μαθήματα ιστορίας και πολιτικής ορθότητας‘ μέσα στην κινηματογραφική τέχνη.

Μερικές ταινίες που παίζουν επάνω στο πανί ή στις οθόνες μας στοχεύουν αποκλειστικά στην ψυχαγωγίας μας. Οι “ήρωες” τους είναι Καθάρματα, τυχοδιωκτες και φονιάδες. Άνθρωποι αμφιβόλου ποιότητας και αξίας. Είναι όμως πάντοτε υπερμετρα cool και έχουν κάνα δυο “κώδικες τιμής” που σε κάνουν να νιώσεις γοητευμένος με την παρουσία τους.Είναι ενδιαφέροντες και συναρπαστικοι.

Και για μένα το BRAWL IN CELL BLOCK 99 είναι ακριβώς μια τέτοιου είδους ταινία…

Ναι ο αντιήρωας του Zahler είναι μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη περσόνα. Ένας φτωχός μεροκαματιάρης της εργατικής τάξης που αφού μια μέρα απολύεται από την νόμιμη δουλειά του ‘ αναγκάζεται‘ να βγάζει τα προς το ζην σπρώχνοντας ναρκωτικά για λογαριασμό του υπόκοσμου.

Η επιλογή αυτή αν και παράνομη και κατακριτέα δεν ‘γδύνει‘ από τον χαρακτήρα του Bradley και το παραμικρό ‘ γοητευτικό‘ ή ‘ ενδιαφέρον‘ στοιχείο. Ναι ο άντρας αυτός φαντάζει σαν ένα εξαιρετικά βίαιο ‘ κτήνος‘ που είναι έτοιμο ανά πάσα στιγμή να ξεχυθεί στην κοινωνία μας και να σπείρει τον πόνο και τον θάνατο. Και να όμως κάπου εδώ διακρίνουμε και έναν θνητό άντρα που όμως είναι αρκετά δυνατός ώστε να χαλιναγωγήσει το ‘ κτήνος‘ επάνω στην προσπάθεια του να είναι ένας ‘ σωστός και καλός‘ άντρας. Τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται εκείνος το πως σκέφτεται και λειτουργεί ένας ‘ σωστός και καλός άντρας’.

Αφού απολυθεί ο Bradley κινεί για το σπίτι του όπου και ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του τον κερατώνει. Η εισαγωγή του φιλμ αποτελεί τον ορισμό της ‘ κακής μέρας‘ και ο Zahler ελευθερώνει τον πελώριο Vince από το ‘λουρί‘ του ώστε να μας δώσει ένα από τα πιο ανελέητα ψυχολογικά ξεσπάσματα που έχουν αποτυπωθεί στο σινεμά…

Εδώ ο Bradley μας αποκαλύπτει για πρώτη φορά το ‘ θηρίο‘ που κουβαλά μέσα του. Και όμως αμέσως μετά φροντίζει να διαψεύσει, ή έστω να παραμερίσει προσωρινά, τις όποιες εντυπώσεις έχουμε αρχικά για εκείνον. Καθώς τον βλέπουμε να συζητά ήρεμα με την γυναίκα που τον απάτησε τις αιτίες της αποξένωσης τους και το μέλλον της σχέσης τους αρχίζουμε να διακρίνουμε και τις καλές πτυχές της ψυχοσύνθεσης του. Φαίνεται να έχει την δυνατότητα για αγάπη και κατανόηση.

Επίσης διακρίνεται και από μια αξιοθαύμαστη αυτογνωσία…

Εκεί που το ζευγάρι φαίνεται να τα βρίσκει η σύζυγος κινεί προς το μέρος του Bradley όμως εκείνος την σταματά. Την προτρέπει να κρατήσει μια απόσταση μεταξύ τους επειδή το ξέρει ότι η ‘κακή‘ πλευρά του εαυτού του κρύβει μέσα της επικίνδυνο θυμό. Θέλει να πάρει τον χρόνο του ώστε να τον χαλιναγωγήσει και να τον ξεπεράσει. Αν μη τι άλλο αυτή είναι μια πράξη απόλυτης ψυχραιμίας και αυτογνωσίας που σπάνια την συναντάμε σε ταινίες που κινούνται στα γκρίζα πλαίσια του νεο-νουάρ και του Exploitation.

Φυσικά μια μέρα αναπόφευκτα ο Bradley δεν θα μπορέσει να διατηρήσει την ψυχραιμία του και εκεί είναι που όλα θα πάνε κατά διαόλου…

Κατά την διάρκεια μιας συναλλαγής που περιστρέφεται γύρω από δυο τεράστιες τσάντες γεμάτες με crystal meth ο Bradley θα βρεθεί σε μια συμπλοκή με τους μπάτσους της πόλης του. Οι δυο Μεξικανοί ντίλερς που του ‘φόρτωσαν‘ οι εργοδότες του δεν έχουν καμία διάθεση να διατηρήσουν την δική τους ψυχραιμία και ξεκινάνε έναν ανελέητο πιστολίδι με τους μπάτσους. Ο Bradley αρχικά πάει να την κάνει από το σκηνικό χάους και θανάτου όμως καθώς παρακολουθεί τους δυο ‘ συνεργάτες‘ του να ξεκληρίζουν τους μπάτσους συμπατριώτες του παίρνει μια απόφαση που θα τον οδηγήσει στην καταδίκη του, κάτι που εξαρχής το γνωρίζει…

Ο Bradley σαπίζει στο ξύλο τους Μεξικανούς και καταλήγει στην φυλακή για μια ολόκληρη επταετία. Ο Αμερικανός αυτός απλά δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι κάτι Μεξικανοί φονιάδες πήγαν να σκοτώσουν το ‘ σύστημα δικαιοσύνης και αξιών’ της πατρίδας του. Εδώ αναπόφευκτα σκάνε οι πρώτες νύξεις γύρω από τον ‘ ρατσισμό‘ του σκηνοθέτη και της ταινίας του…

Αυτό που αδυνατούν, ή πιο σωστά δεν θέλουν, να κατανοήσουν οι επικριτές του σκηνοθέτη είναι τρία πράγματα :

A. O Zahler μεγάλωσε και αγάπησε ένα σινεμά που οι ‘ Κακοί’ ήταν συνήθως τίποτε Ινδιάνοι, Μεξικανοί ή Ρώσοι.

Β. Το γεγονός ότι οι ‘Κακοί’ μιας ταινίας που έχει ως αποκλειστικό σκοπό το να ψυχαγωγήσει τον θεατή ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη φυλετική ομάδα ΔΕΝ σημαίνει αυτομάτως ότι η ταινία πρέπει να κριθεί ως ‘ στυγνή προπαγάνδα’. Ο Σινεμας δεν είναι καταγραφή της πραγματικότητας. Είναι μυθοπλασία. Ακόμη και όταν μας αφηγείται κάτι που βασίζεται σε αληθινό γεγονός το στοιχείο της φαντασίας θα είναι παρών ώστε η ταινία να έχει επίδραση στον θεατή

Γ. Το ότι ο Bradley έχει ένα σύστημα αξιών που εσύ το θεωρείς λάθος ΔΕΝ σημαίνει ότι η ταινία σε ‘ αναγκάζει’ να υιοθετήσεις αυτό το σύστημα.

Ο σινεμάς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προπαγάνδα, η ιστορία μας το απέδειξε αυτό. Όμως η δικαιολογία της ‘ πλύσης εγκεφάλου’ είναι πραγματικά φτηνή και χυδαία εκ μεριάς ενός θεατή που θα το παίξει ‘ θύμα των σατανικών σκηνοθετών‘. Αν αποδεχτείς το προπαγανδιστικό μήνυμα μιας ταινίας ο βασικός υπεύθυνος θα είσαι μονάχα εσύ ο ίδιος. Μην τα βάζεις με την ταινία. Βάλε τα με την αδυναμία σου, την εύθραυστη αντίληψη ή κρίση σου, την αμάθεια σου, την υποκρισία σου ή με το μίσος και την προκατάληψη που ίσως τελικά να κουβαλούσες εξαρχής μέσα σου.

Διάολε είμαι Ρώσος στην καταγωγή όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν με εμπόδισε να λιώνω , όσο ζούσα στην Μόσχα, τους μαραθώνιους των ταινιών του JAMES BOND όπου σε κάθε ταινία του ο φλεγματικός 007 εφάρμοζε την ΄ άδεια να σκοτώνει‘ επάνω σε ολόκληρες στρατιές από ‘μοχθηρούς και ψυχροπολεμικούς Σοβιετικούς‘ ! Με τον γέρο μου πραγματικά τις διασκεδάζαμε αυτές της εξωφρενικές σεκάνς Σοβιετικής σφαγής επειδή αντιλαμβανόμασταν την υπέροχη γελοιότητα του να βλέπεις τον εκάστοτε 007 να ξεκληρίζει συμπατριώτες μας επιστρατεύοντας θεοπάλαβα γκάτζετ και φλεγματικές ατακάρες ! Διάολε εδώ κοτζάμ Ρωσική τηλεόραση κατόρθωσε να διακρίνει το πόσο αστεία και ψυχαγωγική είναι η όλη υπόθεση !

Φυσικά και εδώ είναι στην κρίση του κάθε θεατή να θέσει το ‘ όριο‘ του σχετικά με το πότε μια ταινία απλά ‘ κάνει την πλάκα της‘ ή πάει να περάσει όντως την οποιαδήποτε μορφή προπαγάνδας.

Βέβαια και εδώ πάλι έχω τις ενστάσεις μου. Ας πάρουμε για παράδειγμα το περιβόητο BIRTH OF A NATION

Το φιλμ του  D. W. Griffith έμεινε στην κινηματογραφική , και όχι μόνο , ιστορία ως ‘ το πιο ρατσιστικό φιλμ όλων των εποχών‘. Και δικαίως καπάρωσε αυτόν τον ατιμωτικό ‘ τίτλο‘. Βλέποντας την ταινία σου γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο ότι ο σκηνοθέτης της πάει να σπρώξει με νύχια , με δόντια, με μαστίγια και πυρές τις ακραίες κοινωνικοπολιτικές πεποιθήσεις του στο κοινό του.

Αλλά και πάλι αυτό ΔΕΝ αναιρεί ορισμένα πράγματα, όπως το ότι :

Α. Το Birth… παρά όλο του το ακραίο περιεχόμενο , τον ρατσισμό και την προπαγάνδα του δεν παύει να αποτελεί και ένα άκρως επικό και καλογυρισμένο δραματικό φιλμ της εποχής του. Η ταινία αυτή αποτελεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη όχι μόνο γύρω από το σινεμά του 1915 και του σκηνοθετικού ύφους του Griffith αλλά και σχετικά με το πως επιδρούν κατά καιρούς οι ταινίες επάνω στους θεατές, την κοινωνία έξω από τις σκοτεινές αίθουσες αλλά και στην παγκόσμια ιστορία μας. Για μένα ο παροξυσμός που εξακολουθεί να δημιουργεί το φιλμ του Griffith είναι κάτι που αξίζει να διατηρηθεί στον χρόνο. Είναι κάτι που αξίζει να το δει ένας θεατής με όλα του τα στραβά αλλά και με τα όποια του θετικά.

Β. Το να ‘κάψουμε’ το Birth of…, και το κάθε ‘Birth’, είναι μια κίνηση ρατσισμού και για μένα είναι και μια σαφώς πιο κατακριτέα και σκληρή πρακτική ρατσισμού από εκείνη ενός σκηνοθέτη που ξέβρασε όλη του την μισανθρωπιά επάνω στην τέχνη του. Τουλάχιστον ο Griffith δημιούργησε κάτι ώστε να βγάλει στην φόρα το μίσος και την σκατοψυχιά του, δεν κατέστρεψε.

Γ. Οι ‘ απαντήσεις’ ενάντια στο εκάστοτε ‘Birth of…’ πρέπει να έρθουν μέσα από την ίδια τέχνη ώστε να έχουν κάποιον ουσιώδη αντίκτυπο. Το να λες στον κοσμάκη ‘ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙ’ μια ταινία επειδή πάει κόντρα σε εκείνα τα πιστεύω και τα ‘ πρέπει’ που εσύ ο ίδιος έχεις ορίσει για την ύπαρξη σου , για μένα πάντοτε, αποτελεί ξεδιάντροπη υποκρισία. Με το να κλείσεις τα μάτια του κόσμου δεν θα του ‘ δείξεις’ την αλήθεια. Αντίθετα του στερείς το αναφαίρετο δικαίωμα του να κρίνει ο ίδιος πράγματα και καταστάσεις.

Το να κάθεσαι και να πιστεύεις ότι μέσα από μια ταινία και τα μηνύματα της ότι κρίνονται όλοι της οι συντελεστές και όλοι οι θεατές που έκατσαν να δουν αυτή την ταινία , και χωρίς στην συνέχεια να την ρίξουν σε μια ‘πυρά ηθικής και πολικής ορθότητας‘ ως ‘ φασιστάκια‘ , ‘ μιάσματα‘ και ‘ εγκληματίες‘ αυτομάτως σε καθιστά έναν ηλίθιο που βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια θλιβερή πλάνη. Επίσης πάντοτε έβλεπα και ως πλάνη το να απαιτεί κανείς από το σινεμά, και την κάθε μορφή τέχνης γενικότερα, να λειτουργεί ως ‘ μάθημα ιστορίας‘ ή ‘σεμινάριο ηθικής και πολιτικής ορθότητας’. Η τέχνη πρωταρχικά είναι έκφραση, συναίσθημα και ψυχαγωγία. Το αν μέσα από ένα έργο τέχνης προκύψει όντως κάποιο ‘ μάθημα‘ ή κάνα ‘ ηθικό δίδαγμα‘ είναι απλά ένα ευπρόσδεκτο ‘ μπόνους‘ για τον θεατή ή τον κριτικό. Το να κρίνεις ένα έργο τέχνης είναι απόλυτα φυσιολογικό , στην τελική οι καλλιτέχνες παράγουν τέχνη για το κοινό τους. Αλλά καλό θα ήταν να κρίνουμε την τέχνη με βάση τα αισθητικά μας κριτήρια και όχι με βάση τις όποιες ατζέντες μας και τα πιστεύω μας που έχουν την δύναμη να θολώνουν τόσο την ματιά όσο και την κρίση μας.

Το να ‘ κρίνεις‘ πάλι έναν άνθρωπο με βάση τις ταινίες που βλέπει σε κάνει να φαντάζεις πραγματικά ‘ μικρός‘ .

Αλλά επειδή ξέφυγα κάπως ας επιστρέψουμε στην πτέρυγα 99 , από όπου και ξεκινήσαμε…

Είναι τελικά ρε Bat o ‘ήρωας’ αυτής της ταινίας ‘φασιστάκι’ ή όχι ?

Μπορεί να είναι ότι θέλει ο δημιουργός του να είναι.

Για μένα δεν αλλάζει κάτι όσον αφορά την προβολή αυτής της ταινίας. Ο Zahler ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι πάει να με μπουκώσει με τα πολιτικά του πιστεύω, όποια και αν είναι αυτά, σε αυτό το φιλμ . Ακριβώς όπως έκανε κάποτε και ο Sam Peckinpah ρίχνει στην οθόνη μου έναν σκληροτράχηλο αντιήρωα και απλά με αφήνει να τον ακολουθήσω μέσα στην ιστορία του. Μου δείχνει τα στραβά του, ότι δηλαδή είναι ένας βίαιος εγκληματίας, αλλά και τα θετικά του, δηλαδή ότι είναι ένας άντρας που μένει προσηλωμένος στους κώδικες συμπεριφοράς και τιμής που έχει ορίσει για τον εαυτό του. Ασχέτως αν συμφωνώ ή διαφωνώ με αυτούς τους κώδικες στο τέλος δεν μπορώ παρά να μην εκτιμήσω το πόσο πεισματικά τους ακολουθεί ο Bradley.

Στην τελική όμως αυτό που εκτιμώ περισσότερο στο BRAWL IN CELL BLOCK 99 είναι ο σκηνοθέτης του.

Νταξει ο Zahler είναι ίσως ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης των τελευταίων ετών. Άξιος μαθητής και γνωστής του Sam Peckinpah και σίγουρα πολύ πιο αποτελεσματικός και αρχιδατος σε σύγκριση με τον Tarantino και το πως αντιμετωπίζει ο ίδιος το σινεμά με το οποίο γαλουχήθηκε. Αντίθετα με τον Tarantino τούτος ο τύπος δεν κωλώνει να βγάλει πλήρως και όλες του τις επιρροές από το σινεμά που γουστάρει με όλη τους την ωμότητα. Και το λέω αυτό ενώ αγαπώ και τον Tarantino.

Για τον Zahler επιτροπές λογοκρισίας, ratings, δημιουργικοί περιορισμοί και νούμερα στο Box Office απλά ΔΕΝ υπάρχουν. Αυτός ο σκηνοθέτης δεν θα επέτρεπε στον, κάθε, Weinstein να του πετσοκόβει τις ταινίες ή να του ακυρώνει τις Grindhouse προβολές που οραματιζόταν να κάνει. Ο τυπάς αγαπάει το σινεμά δράσης, ξύλου, το Exploitation, το Grindhouse και τους αντιήρωες και με αυτά πορεύεται και ο ίδιος. Όμως δεν περιορίζεται απλά σε ταινίες που θα λειτουργούν ως “φόροι τιμής” σε ένα είδος αλλά αντίθετα υπηρετεί και επεκτείνει αυτό το είδος. Σκηνοθετεί, γράφει σενάρια, συνθέτει ο ίδιος τις μουσικαρες του…

Ένας απόλυτα ολοκληρωμένος και καυλωμένος δημιουργός. Μάστορες όπως ο Carpenter πρέπει να είναι υπερήφανοι για το πως αυτός ο τύπος αγκαλιάζει την τέχνη του από όλες τις πλευρές.

Όσον αφορά το Brawl… Η εργαρα αυτή είναι “σχολή” στο πως να στήνει ένας σκηνοθέτης χορογραφίες ώμου, ρεαλιστικού αλλά και γαματου ξύλου αλλά και πως να σου μεταφέρει την αίσθηση ενός σπασμένου χεριού ή ενός διαλυμένου κρανίου μέσα από το πανί ή την οθόνη ! Το κοντέρ της βίας σπάει εδώ κάνοντας ένα ΚΡΑΚ! εξίσου ηχηρό με όλα εκείνα που ακούγονται ενώ ένας θηριώδης Βινς Βονς (όπως τον λέει ο Καρπετοπουλος στο ραδιόφωνο!) αφήνει πίσω του κορμιά ” συντρίμμια” ενώ πασχίζει να σώσει την οικογένεια του και να υπερασπιστεί τους κώδικες τιμής που έχει ορίσει για τον εαυτό του.

Επίσης ο Zahler αποδεικνύεται και μάστορας στην συγγραφή διαλόγων. Αφήνει τους χαρακτήρες τους να αναπνευσουν μέσα από μακροσυρτες τσαρκες με τα αμάξια τους και τις μεταξύ τους συζητήσεις. Η ανάπτυξη τόσο των ιστοριών του όσο και των χαρακτήρων τους προσφέρεται για κινηματογραφικα σεμινάρια!

Ναι αλλά είναι σωστό που ο Bradley ξεκληρίζει τόσο κοσμάκη μόνο και μόνο για να σώσει την γυναίκα του ?

Δεν έχει σημασία αν είναι ‘ σωστό‘ ή ‘ λάθος‘. Είναι απλά αυτό που θα έκανε κάθε κινηματογραφικός αντιήρωας σε μια ταινία εκδίκησης και ξύλου της προκοπής ! Είναι αυτό που θέλουμε να δούμε ως θεατές ενώ χλαπακιάζουμε χοτ-ντογκς και κατεβάζουμε μπύρες.

Όπως και οι αντιήρωες του έτσι και εδώ ο χαρακτήρας του Vince είναι ένας άντρας αμφιλεγόμενο και που τον διακρίνει μια διττοτητα. Ένα θηρίο εγκλωβισμένο μέσα σε έναν άντρα που πασχίζει να ζήσει με τις δικές του αξίες. Ως θεατής το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι απλά να τον παρατηρείς. Και ναι μπορείς να τον κρίνεις θετικά ή αρνητικά στο φινάλε όμως η ετυμηγορία που θα βγάλεις για εκείνον σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πέσει και επάνω στην ίδια την ταινία και τον σκηνοθέτη της.Στο Brawl o Zahler το μόνο που θέλει να κάνει είναι να ψυχαγωγήσει με ξύλο, βία, ύφος, μουσικαρες και άφθονο gore το κοινό.

Τουλάχιστον εκείνο το κοινό που γουστάρει αυτό του είδους σινεμά.

Και ναι το ‘νεκρόφιλο‘ αυτό κοινό εξακολουθεί να πηγαίνει σινεμά και εξακολουθεί να διατηρεί το δικαίωμα του να ψυχαγωγείται με ότι ταινίες γουστάρει να βλέπει.

Πάντως μια υπέροχη ειρωνεία , την οποία πολύ βολικά παραβλέπουν οι επικριτές του σκηνοθέτη, είναι ότι στις δυο από τις τρεις ταινίες του τα πραγματικά ‘Καθάρματα‘ των ιστοριών τους είναι όλα τους λευκής απόχρωσης. Λεευκοί δεσμοφύλακες που θα πετάξουν στον βρόντο όλη τους την ηθική και όλα όσα έχουν ορκιστεί να πρεσβεύουν και να υπηρετούν για χατίρι του χρήματος και σαδιστές νεοναζί που αρνούνται πεισματικά να αφήσουν πίσω τους τις διδαχές μίσους και παράνοιας ενός παρελθόντος που τα κατάλοιπα του εξακολουθούν να πλήττουν την ανθρώπινη κοινωνία…

Στα σκηροτραχηλα και νέο – νουάρ σύμπαντα που πλάθει ο Zahler όλοι οι άνθρωποι κρύβουν σαπίλα μέσα τους, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος τους.

Για μερικούς θεατές η καθεμία από τις τρεις ταινίες που έχει γυρίσει μέχρι στιγμής ο Craig Zahler κρύβει στα σωθικά της κάποιο ‘ τοξικό μίσος‘…

Στο BONE TOMAHAWKασέλγησε επάνω στην πολιτιστική κληρονομιά και την ιστορία των Ινδιάνων‘…

Σε τούτο ‘ σπίλωσε τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες Μεξικανούς εις το όνομα της σπουδαίας Αμερικής του Τραμπ‘ …

Στο Dragged Across Concreteσυνεργάστηκε με τον τρελαμένο φασίστα Μελ και τόλμησε να υπερασπιστεί τα γουρούνια τους μπάτσους’

Για μένα πάλι το μόνο που έκανε ο Craig Zahler μέσα από τις τρεις ταινίες του είναι να τιμήσει , να διατηρήσει και να εξελίξει το σινεμά που μια τεράστια μερίδα θεατών μεγάλωσε με αυτό και το αγάπησε παράφορα. Ένα σινεμά με ‘καλούς‘ καουμπόηδες και ‘ κακούς‘ ινδιάνους, ένα σινεμά με κανιβάλους, μανιακούς, πραγματικά αμείλικτους Villains ανόθευτο και υπερβίαιο ξυλίκι και ‘μοχθηρά μεξικάνικα καρτέλ ντρόγκας‘ και ένα σινεμά με υπέρμετρα macho αλλά συνάμα προβληματικούς και αμφιλεγόμενους αντιήρωες που θα διχασουν και θα συναρπασουν τον θεατή . Άντρες , αλλά και γυναίκες, μιας άλλης εποχής που ενώ φαίνεται να ξεφτίζει και να στιγματίζεται με το πέρασμα των εποχών εκείνοι πεισματικά θα μείνουν πιστοί στις παλιές τους συνήθειες , αξίες και πρακτικές. Ίσως και που να λειτουργούν ως αλληγορίες τόσο για τον δημιουργό τους όσο και για το κοινό στο οποίο απευθύνονται οι ταινίες τους.

Ένα σινεμά που απευθύνεται σε εκείνους που εξακολουθούν απλά να θέλουν να διασκεδάσουν βλέποντας μια ταινία και που αφήνουν τα μαθήματα ιστορίας , ηθικής και ορθότητας στα μοναδικά μέρη που πραγματικά ανήκουν :

Στα σχολεία και την κοινωνία μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: