Design a site like this with WordPress.com
Get started

Η σπουδαία διαδρομή από το SnyderCut στο Zack Snyder’s JUSTICE LEAGUE…

By Αντρέι Κοτσεργκιν

ΠΡΟΣΟΧΗ : Ακολουθούν SPOILERS.

“They Said The Age of…

ΡΕ άστα τα Bat~φιλοσοφικά, τα έγραψες στο προηγούμενο κείμενο, μπες επιτέλους στο ψητό και πες αν σαρεσε ή όχι η ταινία!

ΩΧ πάλι εσύ? Έχουμε να τα πούμε από το JOKER…

Μα είμαι σαν τον Joker! Όσες φορές και αν με φυλακίσεις στο Αρκαμ του υποσυνείδητου σου πάντοτε θα βρίσκω έναν τρόπο ώστε να επιστρέφω!

Τελικά εσύ είσαι ο φιλόσοφος μου φαίνεται …

Νταξει λοιπόν θα σου πω ότι απηλαυσα το cut του Snyder. Μου άφησε την επιγευση του “Επικού” και σε αντίθεση με την εκδοχή του Whedon εδώ έχουμε μια ταινία με στιβαρή δομή που κυλάει σεναριακα και χτίζει χαρακτήρες και καταστάσεις. Αποδίδει καλύτερα τις Action σεκάνς, οι δυνάμεις και οι ικανότητες των ηρώων εκπέμπουν την αισθητική των Comics και τα κατορθώματα τους δείχνουν πολύ πιο όμορφα μέσα από τον φακό της κάμερας του SNYDER.

Δηλαδή είναι καλύτερο το Snydercut από εκείνο του Whedon?

Σίγουρα!

Αλλά Οκ δεν ήταν και ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση να το επιτύχει αυτό. Η κόπια του Whedon ήταν ένα “Τέρας του Φρανκενσταιν” φιλμ. Μια ταινία μπασταρδεμα στην οποία ένας σκηνοθέτης διαδέχτηκε (ή σφετεριστηκε…) άκομψα και απότομα έναν άλλον και που καλλιτεχνικα μεταξύ τους διαφέρουν εντελώς. Ο Whedon όχι μόνο πετσοκοψε το όραμα του Snyder αλλά δεν το σεβάστηκε καν. Το χλευασε και το έπνιξε στα καλαμπούρια ενώ παράλληλα έχωσε υποτιθέμενες “fan service” σκηνές που στην πραγματικότητα ήταν ιδέες που είχε το στούντιο ώστε να “εξελίξει” το, αμφιλεγόμενο, κινηματογραφικο του σύμπαν σε κάτι πιο “εύπεπτο” και “προσιτό” για το κοινό. Με λίγα λόγια μια παντελώς αχρείαστη απόπειρα “Μαρβελοποιησης”. Το θέμα είναι ότι η Marvel εξαρχής ήταν αφοσιωμένη σε ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος και με το πέρασμα των ετών όχι μόνο το πέτυχε αλλά έγινε και άσσος σε αυτό. Αυτό όμως που δεν καταλάβαινε η Warner είναι ότι πρώτον ένα τέτοιο χτίσιμο δεν μπορεί να συμβεί από την μία στιγμή στην άλλη και δεύτερον ΚΑΝΕΝΑΣ από τους θεατές / οπαδούς της DC δεν το επιζητούσε. Ναι, ναι το σύγχρονο κινηματογραφικο σύμπαν της DC ξεκίνησε με έντονο διχασμό όμως που να πάρει η οργή είχε την δική του ταυτότητα. Φαινόταν να χαράζει την δική του πορεία και να ξεδιπλώνει στον θεατή το δικό του όραμα. Και το “χώσιμο” του Whedon στην όλη ιστορία έκανε το όραμα να εκτροχιαστει…

Τι κάνει καλύτερα το Snydercut από την εκδοχή που είδαμε στους σινεμαδες?

Χτίζει μυθολογία, χαρακτήρες και καταστάσεις. Αλλά αυτό έλειπε να μην τα έκανε αυτά μέσα σε τέσσερις γαμημενες ώρες διάρκειας!

Το δικαιολογεί το 4ωρο ο Snyder?

Ίσως.

Παρά την μεγάλη διάρκεια η ταινία τσουλαει μια χαρά και δεν κουράζει. Προσωπικά ποτέ μου δεν τραβούσα ζόρι με την διάρκεια μιας ταινίας αρκεί να μπορεί να την στηρίξει ο σκηνοθέτης της. Ο Snyder σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει απλά στο τέλος μου έμεινε η εντύπωση ότι το φιλμ χωρούσε μια χαρά σε κάτι παραπάνω από ένα τρίωρο. Υπάρχουν κάνα δυο σκηνές “κενών” διαλόγων που δεν προσφέρουν κάτι το ουσιώδες απέναντι σε σενάριο και χαρακτήρες ενώ και κάνα δυο καθαρά fan service σκηνές θα μπορούσαν να λείπουν επίσης και η απουσία τους δεν θα αλλοιωνε στο παραμικρό την δυναμική της ταινίας. Επίσης θα μπορούσε να μειωθεί αισθητά η διάρκεια και αν ο Snyder, κλασσικά, δεν αυνανιζονταν με το Slow Motion…

Καλά όλοι το ξέρουμε πλέον τι ζόρι τραβάς με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη…

Κανένα ζόρι!

Το χω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν ότι με κουράζουν πολλά από τα σκηνοθετικά trademarks του Snyder όμως στον αντίποδα έχει και αρκετά στοιχεία που επειδή ακριβώς μου αρέσουν (πχ είναι άσσος στο να στήνει τους ήρωες του σε πόζες βγαλμένες κατευθείαν μέσα από τα πάνελ και τα splash pages των comics που αγαπήσαμε) καταλήγω να παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις περισσότερες ταινίες του. Πολλές φορές και κάποια “ατοπήματα” του καταλήγουν να λειτουργούν ως πόλοι έλξης για εμένα τον θεατή. Πχ η Gal Gadot έχει περίεργη προφορά οπότε η λύση είναι να μιλάνε όλες οι Αμαζόνες λες και είναι Σοβιετικοι KGB Villains από κατασκοπικη ταινία των 70s!

Τις “περισσότερες” ?

Τα Sucker Punch και τους 300 του τα αποφεύγω πλέον όπως αποφεύγει ο Supes τον Κρυπτονιτη. “Not my cup of tea” που λένε και στο χωριό μου…

Πες μου τι άλλο σου άρεσε εδώ?

Πέραν όσων ανέφερα πιο πάνω γούσταρα που η ταινία με αιφνιδίασε γύρω από τον χαρακτήρα του Cyborg. Εκεί που στην κόπια του Whedon μου φάνηκε παντελώς κενός και αδιάφορος εδώ αποκτά τραγικότητα και ουσία και σε πολλές στιγμές φαίνεται να έχει πρωταγωνιστικο ρόλο! Σε αντίθεση με τον Whedon ο Snyder επιτρέπει στον Ray Fisher να “ανασάνει” ερμηνευτικά και κατά συνέπεια ο χαρακτήρας του παίρνει πνοή ζωής και φρεσκάδας. Θα έλεγα ότι αυτό το Justice League πρωταρχικά είναι η ιστορία του Cyborg και μετά των υπολοίπων χαρακτήρων. Επίσης τώρα καταλαβαίνω γιατί ο ηθοποιός τα χει πάρει τόσο πολύ στην κράνα με τον Whedon. Πέρα φυσικά από όλα τα υπόλοιπα που συνέβησαν μεταξύ τους…

Με τους υπόλοιπους χαρακτήρες τι παίζει?

Για αρχή ο Batman εδώ είναι ξανά ο “The Goddamn Batman” και δεν τον βλέπουμε να κυλιεται, να αγκομαχα και να αιμορραγει επάνω σε ένα, ολοφάνερα, ψεύτικο γρασίδι.

Έχει πιο ενεργή συμμετοχή στην δημιουργία της Λίγκας (που σε αυτό το cut δικαιολογεί απόλυτα την ίδρυση της και τα μέλη έχουν χημεία μεταξύ τους) , παίρνει περισσότερες Action και ηρωικές στιγμές και αφήνει πίσω στην Bat~Cave τα άστοχα καλαμπούρια του Whedon. Πάντως το cut του Snyder παραδόξως δεν έχει μια μεγάλη “I’M BATMAN” στιγμή που θα μου σφηνωθει, σαν αιχμηρό Batarang, στην συνείδηση μου. Θα έλεγα ότι έχουμε έναν σχετικά “κομπλέ” Batman και με εξαίρεση τους Cyborg και Flash (που εδώ χτίζεται περισσότερο η οικογενειακή τραγωδία που βιώνει ενώ παράλληλα παραμένει ένας υπέροχα αμήχανος nerd) θα λεγα ότι στο ίδιο επίπεδο κινούνται και οι υπόλοιποι ήρωες. Η Wonder Woman κερδίζει μια φοβερή, και πίστη στην αισθητική των Comics, εισαγωγή όμως σαν να χαραμίζεται στην δεύτερη πράξη. Ευτυχώς στο φινάλε αυτός ο ωμός αποκεφαλισμός του Steppenwolf διασώζει τις τελικές εντυπώσεις.

Ωπα, μισό! Είπες “αποκεφαλισμός”?!

Yeap το φιλμ είναι R~Rated και για τα δεδομένα μιας Superhero ταινίας περιλαμβάνει αρκετή βία και αίμα. Βέβαια για μένα το CGI αίμα είναι σαν καθόλου αίμα αλλά Οκ ίσως είμαι απλά boomer… Τεσπα εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι στην τρίτη πράξη ο σκηνοθέτης μας θυμίζει ότι ναι μεν η Wonder Woman είναι ένα σύμβολο ηρωισμου και ανιδιοτέλειας όμως παράλληλα δεν παύει να είναι και μια Αμαζόνα πολεμιστρια που όταν κρίνει ότι πρέπει να σκοτώσει έναν αντίπαλο θα το κάνει!

Ωραία, οπότε μας έμεινε ο Aquaman…

Θα έλεγα ότι “ξέμεινε” βασικά καθώς εδώ, πέρα από κάνα δυο cool στιγμές, μου έδωσε την εντύπωση ότι “πνίγηκε” σεναριακα. Η μόνη μεγάλη σεκάνς του είναι εκεί που κάνει σερφ επάνω σε ένα Parademon. Α επίσης λογική Zack Snyder : Αν ένας Superhero προσγειωθεί επάνω σε ένα κτίριο τότε το κτίριο αυτό κατεδαφιζεται ολοσχερώς…

Νταξει Σοβιετικής Κατασκευής δεν ήταν αυτό?

Έχεις δίκαιο… Αυτά τα “Ρώσικα” δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι!

Με τους Villains τι παίζει εδώ?

Η upgraded εκδοχή του Steppenwolf οπτικά δεν με συγκινεί. Είναι σε φάση που παίζεις video game τύπου Witcher και απλά ξεκλειδώνεις μια πανοπλία που είναι ένα λεβελ πιο cool από αυτή που είχες αρχικά. Ο τυπας μοιάζει όντως με τεράστιο ανοιχτήρι… ΑΛΛΑ… Τουλάχιστον εδώ τον ντύνει ο σκηνοθέτης με μια πανοπλία που ταιριάζει περισσότερο στα μέτρα ενός εξωγήινου πολεμαρχου και κατακτητη κόσμων! Θα έλεγα ότι το μεγαλύτερο Upgrade έγινε στην προσωπικότητα του Villain. Συν το ότι δεν γρυλίζει όλη την ώρα “Mother” λες και είναι ο Danzig ξέρω γω…Πάντως το ότι ΔΕΝ παίζει το Born to Be Wild κάθε φορά που εμφανίζεται συνεχίζει να φαντάζει ως χαμένη ευκαιρία. Όσον αφορά τον Σκοτομηδη Δαρκσειδο…

ΤΟΝ ΠΟΙΟΝ?!?!

Νομίζω ότι είναι πλέον το Canon όνομα του Darkseid. Αλλά Οκ για να μην σε μπερδεύω θα αναφέρομαι σε αυτόν απλά ως Darkseid. Λοιπόν που λες ο Darkseid αποδίδεται με τακτική “λίγο και καλό”. Ο σχεδισμος του είναι οκ και η μικρή, αλλά εξαιρετικά καταστροφική, γεύση που σου αφήνει σε κάνει να θες να δεις περισσότερα στο μέλλον. Αν υπήρχε φυσικά αυτό το “μέλλον”…

Α και τα Mother Boxes πλέον θυμίζουν και λειτουργούν ως Mother Boxes και όχι σαν μαγικά κουτιά σεναριακης διευκόλυνσης!

Με τους υπόλοιπους ήρωες και τα “καλόπαιδα” τι γίνεται?

Ο Willem Dafoe με τρίλεπτο cameo μας θυμίζει ότι είναι μακράν ο καλύτερος ηθοποιός εδώ μέσα. Κριμας που δεν ούρλιαξε κάνα “HARK!” πάντως και εδώ. Σε μια ακόμη ταινία της DC η Amy Adams πάει στραφι. Μάλιστα εδώ είναι μια από τις ελάχιστες στιγμές που το Cut του Whedon τις χειρίστηκε καλύτερα. Στην δική του εκδοχή ο Batman την χρησιμοποιεί ως μηχανισμό άμυνας απέναντι στον μπερδεμένο και τσαντισμένο Superman (επειδή… Είναι ο Batman!) ενώ εδώ απλά εμφανίζεται “τυχαία”. Ο J. K. Simmons κρίμα τα γυμναστήρια τελικά… Στο στρατόπεδο των Villains o Deathstroke κερδίζει έξτρα λεπτά συμμετοχής και σε κάνει να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο στην σκέψη ότι τελικά δεν θα τον δούμε να αντιμετωπίζει τον Batfleck σε κάποια ταινία. Οι Leto και Eisenberg απλά ΔΕΝ με πείθουν ως Joker και Lex Luthor αντίστοιχα. Δυνατοί ηθοποιοί αλλά αυτές οι εκδοχές των χαρακτήρων μου φαίνονται ενοχλητικές και κουραστικες. Πάντως είχαν μεγάλο ενδιαφέρον οι σκηνές τους και ας πρόκειται ξεκάθαρα για fan service υλικό…

Τι παίζει με αυτό το υλικό?

Πέρα από, απολαυστικό, fan service είναι ουσιαστικά ο Snyder που κραυγαζει στο κοινό του “Κοιτάξτε όλα αυτά που σχεδίαζα να σας δώσω και που τα Καθάρματα μας τα στέρησαν!”. Από την μία έχουμε το ξεκίνημα της σύστασης της Injustice Gang, ώστε να την δούμε κόντρα στην J. L. (ακόμη ζορίζομαι να μην προσθέτω το A.!) στην “επόμενη” ταινία και από την άλλη μπαίνουμε σε INJUSTICE σπινοφ (?!) μονοπάτια / σύμπαντα. Και φυσικά έχουμε και το περιβόητο cameo του φινάλε…

ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ…. ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο HAWKMAN?!

Όχι ρε Μαλακα.

Ο Hawkman με το machismo του και την τριχαρα Έλληνα νταλικέρη στο στήθος δεν είναι cool για αυτή την εποχή. Ο Martian Manhunter κάνει το ντεμπούτο του! Για την ιστορία ο Snyder αρχικά ήθελε να χώσει τον John Stewart αλλά το στούντιο παρενέβη επειδή…. Επειδή… Ειλικρινά δεν έχω ιδέα γιατί. Προφανώς οι τύποι είναι αμετανόητα ηλιθιοι. Λες και είναι Canon τελικά το Snydercut και θα επηρεάσει τις μετέπειτα ταινίες τους…

Ρε λες?

Τι να σου πω, με αυτούς ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Τεσπα για μένα είτε με τον Αρειανό είτε με τον Green Lantern το φινάλε αυτό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου σε σχέση με την ιστορία που αφηγείται η ταινία. Πρόκειται απλά για fan service σκηνή και θα προτιμούσα να είχε μπει ως Post credit σκηνή (μαζί με τις άλλες δύο που προηγήθηκαν) ώστε να διατηρηθεί η συνοχή του φιλμ. Στο τέλος ο Snyder φαίνεται να παρασύρθηκε και έπαθε ότι έπαθε και ο Peter Jackson στο THE RETURN OF THE KING. Για μένα το JUSTICE LEAGUE θα έπρεπε να κλείσει με τους ήρωες τους ενωμενους. Κάπου εδώ να ομολογήσω ότι μου έλειψε εκείνη η σκηνή όπου ο Whedon έβαλε τους Supes και Flash να στήνουν μεταξύ τους έναν διαγωνισμό ταχύτητας. Έδινε μια comic εσάνς παλαιότερων δεκαετιών στην ταινία και μου άρεσε πάρα πολύ…

Ρε συ τον Superman δεν τον ανέφερες καθόλου!

Α ναι, σωστά. Οκ τι να πω, εδώ η “Επιστροφή” αποδίδεται καλύτερα αλλά και πάλι δεν έδωσα την παραμικρή δεκάρα για αυτή μιας και πότε μου δεν ταυτίστηκα με την εκδοχή που μας παρουσίασε ο Snyder στις προηγούμενες ταινίες. Δεν συγκινήθηκα στον, πρόωρο, “θάνατο” του ήρωα και προφανώς έμεινα απαθής και στην θέα της “ανάστασης” του. Πάντως ο Henry Cavill παραμένει ιδανική επιλογή για Supes και θα έλεγα ότι είναι ο βασικός λόγος που αυτή η εκδοχή του ήρωα έχει, έστω και μια μικρή, επίδραση επάνω μου.

Πες μας τώρα ότι ΔΕΝ πωρωθηκες με την εμφάνιση της μαύρης στολής?…

Το λέω.


Όμορφη πινελιά η μαύρη στολή του Supes αλλά ουσιαστικά είναι ίδια με την κανονική του. Θα προτιμούσα o Snyder να είχε κόψει λίγο από το slow motion και κάποια από τις σκηνές αχρείαστων διαλόγων ώστε να χτίσει την μυθολογία της μαύρης στολής, που στην χάρτινη “Επιστροφή του Superman” δεν υπήρχε απλά για να δείχνει cool αλλά είχε ξεκαθαρο λόγο ύπαρξης και την χρησιμότητα της. Θα γούσταρα να έμπαινε σε Φουλ “Επιστροφή του Superman” mode ο Zack και να κόψει την κάπα, να τονίσει τις μεταλλικές λεπτομέρειες. Επίσης ήθελα Supes με μούσι και μαλλουρα λες και γύρισε από 80s φεστιβάλ στο Hammersmith, αλλά Οκ αυτό είναι δικό μου φετίχ ίσως!

Βασικά άκυρο! Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα θέλω μπλε ~ελεκτρικ ~ ενεργειακό Superman βγαλμένο από εποχές Grant Morrison!

Ε αφού είσαι ένας γαμημενος Boomer!

Δεν ξέρω τι είμαι. Αυτό που ξέρω είναι ότι σε γενικές γραμμές απόλαυσα την ταινία. Το τετράωρο πέρασε νεράκι, Συγκινήθηκα σε κάνα δυο σκηνές, οι ήρωες μοιάζουν με τους ήρωες που αγάπησα στα Comics ενώ αυτή τη φορά ακόμη και το στεγνό fan service δεν με ενόχλησε διότι κακά τα ψέματα ολόκληρη η ταινία αποτελεί ένα επικό “fan service”. Α με χαροποίησε και το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι ηθοποιοί / αστέρες βρήκαν τον χρόνο και την όρεξη να βοηθήσουν έναν σκηνοθέτη να αποκαταστήσει μια τεράστια αδικία.

Ναι αλλά δεν θα την χρισεις “αριστούργημα” όπως κάνουν τόσοι και τόσοι στα Social?

Όχι σε καμία περίπτωση. Όμως γενικότερα αποφεύγω να κολλάω το παραπάνω ταμπελακι στις ταινίες που βλέπω, όσο και αν μου αρέσουν αυτές. Η συγκεκριμένη λέξη, στο μυαλό μου τουλάχιστον, αποδίδεται σε ένα έργο τέχνης που θα μοιάζει καθολικά αψεγάδιαστο, οπτικά και θεματολογικά, στο κοινό που καλείται να το εκτιμήσει και να το αγοράσει. Για μένα κάθε ταινία, όσο ποιοτική και αν είναι, πάντοτε θα έχει αυτό το μικρό ή μεγάλο “κάτι” που θα σε κάνει να το αμφισβητήσεις, να ενοχληθείς από αυτό ή απλά να σε απωθεί. Και το SnyderCut είχε ορισμένα τέτοια πραγματάκια.

Α δηλαδή όσοι το χριζουν Αριστούργημα είναι Μαλακες εεε?

Και πάλι όχι.


Εκείνοι που το κάνουν αυτό στην πλειοψηφία τους ανήκουν σε μια “αίρεση”, το λεγόμενο SnyderCuLt. Είναι άνθρωποι που επί δύο ολόκληρα χρόνια ζούσαν με την ελπίδα ότι μια μέρα θα μπορέσουν να δουν την ταινία που τους στέρησε ένα στούντιο που όπως έχει αποδειχθεί ελάχιστη έως καμία εκτίμηση / κατανόηση δεν τρέφει για τους σκηνοθέτες με τους οποίους “συνεργάζεται”. Και να που ξαφνικά μια μέρα τους ανακοινώνουν ότι αυτό που ονειρευόταν και επιθυμούσαν τόσο καιρό θα προσγειωθεί στις οθόνες τους. Είναι πχ σαν να με ρίξεις σε ένα ερημικό νησί και λίγο πριν με αφήσεις στην απομόνωση μου να μου πεις “φεύγω αλλά ξέρεις κάτι ίσως μια μέρα επιστρέψω και μαζί μου θα φέρω την αγαπημένη σου πικάντικη πίτσα, με το μπέικον της, με σουτζουκι και με Φιλαδέλφεια στο στεφάνι!”. Και κάπως έτσι οι μέρες κυλάνε αλλά η πίτσα δεν έρχεται. Καταλήγω να τρώω κάθε μέρα καβούρια ή ψάρια. Που και που καταφτάνει κάνας εριστικός περαστικός και μου δηλώνει με στόμφο ” Ρε μην είσαι χαζός. Η πίτσα που περιμένεις με τόση λαχτάρα και λιγουρα δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν δίνει δεκαρα για σένα και την πείνα σου πλέον… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝ ΑΥΤΗ Η ΠΊΤΣΑ!”. Και όμως εσύ δεν τα παρατάς. Τους γράφεις στα αρχιδια σου και μένεις πιστός στο όνειρο σου μέχρι που αυτό καταλήγει σε εμμονή…

Ναι αλλά να που ήρθε η πίτσα!

Ναι διαολε ήρθε!

Αλλά η σκληρή αλήθεια είναι ότι δεν είναι ακριβώς η πίτσα που περίμενα. Ναι είναι μεγάλη και νόστιμη αλλά λείπει το σουτζουκι και δεν βρίσκω την Φιλαδέλφεια γέμιση. Να όμως που δεν δίνω δεκάρα! Περίμενα αυτή την πίτσα τόσο πολύ καιρό που με το πέρασμα του χρόνου κατέληξα να σχηματίσω στο μυαλό μου μια τόσο σπουδαία και μεγάλη εικόνα στο μυαλό γύρω από αυτή που πλέον δεν μπορεί να μου την γκρεμίσει κάνεις, ούτε καν η ίδια η πίτσα. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να μου δίνουν μια πίτσα που ενώ είναι παρόμοια με εκείνη που λαχταρουσα στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο καλή. Όμως ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια στέρησης, υπομονής και επιθυμίας καταλήγουμε στο αναπόφευκτο σημείο να πετάς μπροστά μου μια όχι Α’ ποιότητας πίτσα αλλά για μένα οπτικά και γευστικά θα φαντάζει ως η “καλύτερη πίτσα του γαλαξία” μόνο και μόνο επειδή εκπληρώθηκε η επιθυμία μου και τηρήθηκε η υπόσχεση που μου δωθηκε.

Θα έλεγες ότι το SnyderCuLt είναι εμμονικο και μονόφθαλμο?

Ναι.

Δεν είναι τυχαίο που ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν οι θιασώτες του Snydercut μόλις βγήκε η ταινία είναι να σκαναρουν εξονυχιστικά το Rotten Tomatoes με σκοπό να βγάλουν “σκαρτες” ή και ” στημένες” τις κριτικές που θεώρησαν ως απαξιωτικές απέναντι στην ταινία / αντικείμενο λατρείας τους. Προφανώς δεν αναφέρομαι σε όλους τους οπαδούς του Snydercut όμως με μια απλή ματιά διαπιστώνεις ότι είναι πολλοί.

Ναι πες μας ότι είναι “αθώο και τίμιο ” το Rotten…

Οι κριτικοί ταινιών, είτε επαγγελματίες είτε ερασιτέχνες, δεν είναι τίποτε μοχθηροι Σκραλς υπό μεταμφίεση που έκαναν σκοπό της μίζερης ζωής τους να σας “καταστρέψουν “την ταινία.

Τουλάχιστον όχι όλοι τους!

ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ROTTEN TOMATOES…”

Δηλαδή οκ κάθεσαι και τα βάζεις με ένα site επειδή εσύ ο ίδιος δεν έχεις την ικανότητα να φιλτράρεις τι θα διαβάσεις και θα το πάρεις στα σοβαρά και τι όχι? Ναι υπάρχουν και ” σαπιες” και “φρέσκιες” ντομάτες στο απέραντο αγρόκτημα του ίντερνετ. Το θέμα είναι ότι εσύ ως αναγνώστης επιλέγεις ποίες θα πάρεις. Το ίδιο ισχύει και για τα οπαδικα γκρουπ στα οποία συμμετέχει κάποιος .

Επίσης απόψεις τύπου “Σαμποτάρουν την ταινία” πρέπει να σαι ανίδεος για να τις υιοθετείς. Αν θες να δεις μια ταινία απλά τραβά δες την.

Προσωπικά ως μη “επαγγελματίας κριτικός” προτιμώ να διαβάσω την άποψη κανενός “άσχετου με τις Superhero ταινίες” κριτικού διότι τουλάχιστον εκείνος δεν θα αντιμετωπίζει την τέχνη ως Παναθηναϊκός VS Ολυμπιακός, όπως βλέπω να γίνεται σε πολλά γκρουπ των Marvel ή DC.

Ο επαγγελματίας κριτικός συνήθως διατηρεί ένα επίπεδο σε αυτά που γράφει είτε επειδή ορίζει ο ίδιος κάποια στάνταρτ για το γράψιμο του είτε επειδή του τα ορίζει το μέσο στο οποίο εργάζεται.

Τεσπα εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν είναι ανάγκη να διαβάζετε όποιον να ναι και επίσης αν καμιά φορά δεν συμφωνείτε με την ματιά ενός κριτικού επάνω σε μια ταινία που εσάς σας άρεσε, ε αυτό δεν σημαίνει ότι εσείς είστε ο Batman και αυτός είναι ο Joker σας.

Όπως και να χει μπορώ να κατανοήσω τόσο το πάθος όσο και τις εμμονές του SnyderCuLt. Τα σέβομαι και ας μην μπορώ να τα συμμεριστω πλήρως.

Νταξει επειδή βλέπω ότι το ξαναγύρνας στα φιλοσοφικά δεν ρίχνουμε τίτλους τέλους με μια τελευταία κουβέντα?

Ότι είχα να πω τα έγραψα στο προηγούμενο κείμενο. Το JUSTICE LEAGUE του Zack Snyder ρίχνει ένα πανίσχυρο KAPOW! χτύπημα στο φιλμ ~ συνονθύλευμα του Whedon. Είναι επίσης μια “Win ~Win” φάση για όλους. Για μένα που πέρασα ευχάριστα τέσσερις ώρες με μια ψυχαγωγική ταινία. Για τους οπαδούς που εκπληρώθηκε η ονειρωξη τους. Για το στούντιο που θα τους χρεώσει για αυτή την απόλαυση. Και προφανώς για τον Μίστερ Snyder που μπόρεσε να ολοκληρώσει το όραμα του…

Έλα ΠΕΣ ΤΟ ΡΕ ΚΑΡΓΙΟΛΗ, αφού το ξέρω ότι σε τρώει!

Νταξει κέρδισες θα το γράψω και ας τα λουστώ μετά…

Στο φινάλε μου μένει η αίσθηση ότι τελικά το όραμα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ του διότι δεν αντιλαμβάνομαι το JUSTICE LEAGUE ως μια πραγματικά ολοκληρωμένη ταινία. Τουλάχιστον με τον τρόπο που την οραματιζονταν αρχικά ο σκηνοθέτης της. Ναι σίγουρα είναι πιο “γεμάτη” από το cut του Whedon. Έχει μια συνοχή σεναριακα αλλά το γεγονός ότι το CGI σε αρκετά σημεία είναι ξεκάθαρα ημιτελές και το ότι ο Snyder “ανακυκλώνει” τραγούδια και συνθέσεις στις σκηνές μου με κάνει να αντιλαμβάνομαι το JUSTICE LEAGUE ως το “ολοκληρωμένο αποτύπωμα” μιας ταινίας που δεν ολοκληρώθηκε όπως και όταν θα έπρεπε.

Ακούγοντας την μουσική της ταινίας φαντάζομαι διάλογο σε φάση :

Παραγωγός ~ Σόρι Ζακ ή τάδε Cheesy διασκευή του τάδε κλασσικού άσματος που ζήτησες είναι λιγάκι τσουχτερή για την τσέπη μας! “

Ζακ ~Καλά θα πω στον Τζανκι να τραβήξει τίποτε από το αρχείο του…

Παραγωγός : Α ο Τζανκι δεν συμμετέχει εδώ. Σου φέραμε τον Thomas Holkenborg στην θέση του!

Ζακ ~… Δεν γαμιεται.

Ο Zack Snyder έχει στηρίξει όλο του το σινεμά στο cgi, τις cool εικόνες και μουσικές. Και το γεγονός ότι εδώ όλα αυτά έχουν πέσει αρκετά επίπεδα πιο κάτω δεν γίνεται να μην του τσιγκλαει τα σωθικά. Όπως και να χει δέχτηκε να ολοκληρώσει την ταινία γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι στην πραγματικότητα το όραμα του απλά δεν γίνεται να αποτυπωθεί με τον μεγαλειώδη τρόπο που σχεδίαζε αρχικά. Συν ότι εδώ μας δείχνει θραύσματα από ταινίες που τελικά δεν (?!) θα τις απολαύσουμε ποτέ μας στην μεγάλη οθόνη. Αποχαιρέτα το INJUSTICE σπιν οφ ή την Post Apocalyptic μεταφορά του Rock of Ages που ήθελες σαν τρελός να δεις από τον Snyder…

Και ξέρετε κάτι έχω την αίσθηση ότι ο Snyder την έκανε πρόθυμα αυτή την θυσία όχι τόσο από εγωισμό αλλά κυρίως επειδή ήθελε να πει ένα επικό και όμορφο “ευχαριστώ” στους χιλιάδες “αιρετικούς” οπαδούς που όχι μόνο πίστεψαν σε εκείνον αλλά και που τον στήριξαν στα μεγαλύτερα ζόρια που μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος.

Όμως πάνω απ όλα το JUSTICE LEAGUE λειτουργεί ως μια πολύτιμη κάθαρση για τον σκηνοθέτη του. Ειλικρινά δεν χρειαζόταν να φτάσουμε μέχρι την γλυκόπικρη αφιέρωση πριν τους τίτλους τέλους για να το καταλάβουμε αυτό. Όλες οι σκηνές που προηγήθηκαν ανάμεσα στον Cyborg και τον πατέρα του φρόντισαν να μας δείξουν ότι τελικά ο Zack Snyder ήταν εκείνος που είχε μεγαλύτερη ανάγκη από όλους μας να δει αυτό το φιλμ να παίζεται, έστω και στην μικρή οθόνη. Το γεγονός ότι από το SnyderCut φτάσαμε στο Zack Snyder’s JUSTICE LEAGUE είναι απλά σπουδαίο και γράφει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην σύγχρονη κινηματογραφικη ιστορία.Μια σπάνια στιγμή όπου Fandom και σκηνοθέτης ταυτίζονται απόλυτα. “Αξία Ανεκτίμητη” που λεγε και μια διαφήμιση.

Με συγκίνησες ρε μπαγάσα… Βαθμολογία θα βάλεις?

Μπα όχι αυτή τη φορά.

Ας γράψουμε επίλογο με μια εικόνα. Την εικόνα ενός κόσμου όπου αν κάποιος χρειαστεί να θυσιαστεί για χατίρι του άλλου τότε αυτός ο κάποιος θα είναι ο ψύχραιμος και συνειδητοποιημένος γονιός και όχι το μπερδεμένο παιδί που δεν πρόλαβε να γευτεί αυτόν τον κόσμο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: