The Amusement Park : O George Romero σατιρίζει και προβληματίζει ακόμη και μέσα από τον τάφο.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

Οι γλυκοπικρες αλλά και ενίοτε συμβολικές ειρωνείες που μας σερβίρει η μοίρα :

Ο George Romero, ένας σκηνοθέτης που έχτισε τον μύθο του επάνω στους “ζωντανούς νεκρούς”, ξαφνικά “σηκώνεται από τον τάφο” ώστε να μας παρουσιάσει μια ταινία που θεωρούνταν χαμένη από το 1972!

Σχεδόν 50 χρόνια μετά τα γυρίσματα του το The Amusement Park ανασταίνεται και κυκλοφορεί ανάμεσα στους ζωντανούς…

“Nothing Out There.”

Ενας, ταλαιπωρος, ηλικιωμένος προτρέπει την πιο ρομαντική εκδοχή του να αποφύγει πάση θυσία την επαφή με τον έξω κόσμο. Ο δεύτερος τον αγνοεί και αποφασίζει να απολαύσει μια ηλιόλουστη μέρα κάνοντας μια βόλτα σε ένα πάρκο αναψυχής.

Με κάθε βήμα που κάνει μέσα σε αυτό η ” αναψυχή” μοιάζει να εξελίσσεται σε απόλυτο εφιάλτη…

Στα 70s, κάπου ανάμεσα στα Season of The Witch και The Crazies, μια οργάνωση με την ονομασία Lutheran Services Society of Western Pennsylvania ανέθεσε στον George Romero να συνθέσει ένα εκπαιδευτικό φιλμ που θα περιστρεφονταν θεματολογικά γύρω από την παραμεληση και την κακοποίηση των ηλικιωμένων και που θα τονιζε την σημασία του να δείχνουμε σεβασμό ως κοινωνία απέναντι τους.

Ο Romero δέχτηκε και έτσι το The Amusement Park αποτελεί την πρώτη και τελευταία “κατά παραγγελιά” ταινία του. Λειτουργοντας ως επαγγελματίας αλλά και ανεξάρτητος σκηνοθέτης ταυτόχρονα ο Romero φρόντισε να αποδώσει το θέμα του μέσα από την δική του, τόσο μοναδική, αισθητική.

Προφανώς οι Λουθηρανοι δεν είχαν μελετήσει ιδιαίτερα την φιλμογραφια και το σκηνοθετικό ύφος του ανθρώπου που προσέλαβαν. Και κάπως έτσι αφού έριξαν μια προβολή στο φιλμ του αποφάσισαν, εντρομοι και αηδιασμένοι, να το εξαφανίσουν σε κάποιο ράφι, το οποίο βρίσκονταν πιθανότατα σε κάνα υπόγειο…

Το φιλμ “κοινωνικής κριτικής και αφύπνισης” του Romero, γυρισμένο σε 16mm, δεν ξεπερνάει την μία ώρα σε διάρκεια όμως κατορθώνει να σου πει μερικές σκληρές αλήθειες γύρω από την παραμεληση και την κακομεταχειριση των ηλικιωμένων που θα σου κάτσουν βαριά στο στομάχι. Πιθανότατα τις ήξερες από πριν αυτές τις αλήθειες αλλά δεν ήσουν έτοιμος να κάτσεις να τις ακούσεις με έναν τρόπο που είναι ποιητικός αλλά και απίστευτα ωμός ταυτόχρονα.

Σε μια σκηνή ο γερασμένος “ήρωας” επιθυμεί να κάνει μια διαδρομή με ένα τρενάκι. Η ταμπέλα έξω από τα εκδοτήρια αναγράφει τις απαραίτητες προϋποθέσεις που χρειάζονται ώστε να μπεις :

“Must Have Individual Income Over 3.500 $”

“Must Not Fear The Unknown”

Με τις ζόμπι ταινίες του ο Romero έθιξε, με ευρηματική αλληγορία και καυστική σάτιρα, τους προβληματισμούς του γύρω από το κοινωνικό φαινόμενο του υπερκαταναλωτισμου. Εδώ μας δείχνει ότι ως κοινωνία δεν διστάζουμε να “καταναλώνουμε” ακόμη και τους ηλικιωμένους μας.

Πάντως αν περιμένεις τίποτε ζόμπι ή τρελούς φονιάδες να κόβουν βόλτες σε αυτό το πάρκο θα απογοητευτείς. Ο σκηνοθέτης προσεγγίζει το θέμα με μια πιο σου ρεαλιστική, σχεδόν ευρωπαϊκή, πινελιά. Καθώς βυθίζεσαι ως θεατής σε αυτό το φιλμ σταδιακά νιώθεις ότι η πραγματικότητα “χάνεται” και όμως όλα τα ζητήματα που θίγει ο δημιουργός είναι πέρα για πέρα αληθινά και εκτυλίσσονται γύρω μας σε καθημερινή βάση.

Σε μια άλλη σεκάνς ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής πέφτει θύμα μιας συμμορίας μηχανόβιων. Οι τύποι τον ξυλοκοπουν βάναυσα και ο γέρος αναγκάζεται να δώσει τα τελευταία του λεφτά ώστε να μπει στο ιατρείο του πάρκου. Καθώς συνεχίζει να αιμορραγει οι νοσοκόμες και οι γιατροί τον ρωτάνε συνεχώς αν έχει ιατρική ασφάλεια και αν υπέγραψε τις αιτήσεις που έπρεπε να υπογράψει. Εκείνος, έχοντας τα πλέον χαμένα, ζητάει απεγνωσμένα περίθαλψη.

Τελικά οι γιατροί του κολλάνε απλά ένα τσιρότο στο κεφάλι και τον στέλνουν στην ευχή του Θεού…

Το Αμερικανικό (και όχι μόνο…) σύστημα υγείας αποκτά την θλιβερή και σκληρή μικρογραφία που του αξίζει μέσα στο πάρκο του Romero. Και το ίδιο ισχύει και για ένα σωρό άλλα συστήματα και ομάδες ανθρώπων.

Προς το φινάλε ο, χτυπημένος και απελπισμένος, γερός στρέφεται στην θρησκεία. Αλλά μέχρι και ο Θεός πλέον λειτουργεί ως επιχείρηση…

Κσι φυσικά αν κάποιος τολμήσει να παρακάμψει αυτά τα συστήματα στιγματιζεται ως “ανώμαλος” ή “ανεπιθύμητος“.

Στο The Amusement Park o George Romero μας δηλώνει ότι ως κοινωνία δεν διστάζουμε να καταναλώνουμε ακόμη και τους πατεράδες ή τους παππούδες μας. Και όταν φτάσουμε στο σημείο να τους έχουμε ξεζουμισει πλήρως, τόσο από χρήματα όσο και διάθεση για ζωή, ε ακόμη και η “απόσυρση” τους είναι ένα κόστος που πολλές φορές καλούνται να το σηκώσουν οι ίδιοι, και ας γίνεται χωρίς την συγκατάθεση τους. Ίσως τελικά η επιλογή ανάμεσα στα γηρατειά και τον θάνατο να μην είναι και τόσο ξεκάθαρη…

Το The Amusement Park είναι μια μικρή παραγωγή στην οποία όμως ο σκηνοθέτης αναδεικνύει πολλά θέματα, μέσα από μια οπτική που είναι μηδενιστικη, σκληρή αλλά και αρτιστικη ταυτόχρονα. Εδώ ο Romero ντύνει τον θάνατο με μια στολή που είναι λες και την αγόρασε από στοκ σε καρναβάλι και όμως η παρουσία αυτού του Χάρου στοιχειώνει την ατμόσφαιρα. Μέσα από τον φακό της κάμερας του μια βόλτα στα συγκρουομενα εξελίσσεται σε σάτιρα και κριτική αλλά και μια ομάδα από γέρους, άστεγους και ταλαιπωρους ανθρώπους μεταμορφώνεται σε θίασο! Εδώ καθώς το, αρχικά, κατάλευκο κοστούμι του “ήρωα” σταδιακά λερώνεται και μαυρίζει, καθώς εκείνος χάνεται ολοένα και περισσότερο μέσα σε μία κοινωνία / “Βαβέλ” ως θεατής καταλήγεις και συ να χάνεσαι μέσα στις σκέψεις γύρω από ένα “αύριο” που διακρίνεται από απόλυτη αμφιβολία.

Ο σκηνοθέτης επιστράτευσε απλό κοσμάκη, από ιδρύματα κυρίως, ώστε να παίξουν στην ταινία του και σε πολλούς χάρισε “την μοναδική όμορφη εμπειρία που είχαν εδώ και χρόνια” , όπως δήλωσαν αρκετοί από αυτούς. Ανάμεσα τους περιπλανιεται ο Lincoln Mazeel που αργότερα θα συνόδευε τον Romero και στο MARTIN (1977), το (κάπως) παραμελημένο διαμάντι της φιλμογραφιας του.

Το The Amusement Park, παρά την αρτιστικη του ποιότητα και το προβοκατορικο ύφος του, δεν παίχτηκε σε πολλές αίθουσες . Οι Λουθηρανοι τρομαξαν τόσο πολύ από την οπτική και την προσέγγιση του Romero επάνω στην θεματολογία που του όρισαν που φρόντισαν να ξεφορτωθούν την ταινία με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ξεφορτωνεται κάποιος έναν ηλικιωμένο σε κάποιο κέντρο “φροντίδας και φιλοξενίας”…

Σήμερα, εν ετει 2021, το φιλμ όχι μόνο βρέθηκε αλλά κυκλοφορεί ανάμεσα σε μας σε αποκατάστημενη κόπια και με την έγκριση της γυναίκας του Romero.

Το The Amusement Park σηκώθηκε από τον τάφο” μόνο και μόνο ώστε να μας θυμησει πόσο σπουδαίος υπήρξε ο δημιουργός του. Εδώ ο Romero πήρε ένα “τηλεοπτικό σποτ” και το εξέλιξε σε προβοκατορικη τέχνη. Παράλληλα το σποτ πετυχαίνει διάνα όλους του τους στόχους, πράγμα σπάνιο για τις τηλεοπτικές” κοινωνικές αφυπνίσεις.

Το ” εκπαιδευτικό βίντεο ” του George Romero έθιξε τόσο δυνατά το ζήτημα που διαπραγμάτευονταν που μεχρι και οι χορηγοί του δεν άντεξαν να το ακούσουν.

Να που ακόμη και μέσα από τον τάφο του ο George Romero παραμένει απόλυτα εύστοχος, ανήσυχος, καυστικός και τρομαχτικά επίκαιρος…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: