BATTLE ROYALE : Η νέα σχολική χρονιά του The Bat Country Press μόλις ξεκίνησε…

Το The Bat Country Press πέθανε…Ζήτω το The Bat Country Press part II !

Λόγω ανωτέρας βίας αναγκαστήκαμε να γεννήσουμε να ξεράσουμε μέσα από τα σωθικά μας ένα ‘αδελφικόblog που θα λειτουργήσει ως το ‘δεύτερο κεφάλαιο‘ της κληρονομιάς μας, ή ότι τεσπα πασχίζουμε εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια να κατορθώσουμε να επιτύχουμε μέσω αυτής της καταγραφής των απόψεων μας γύρω από τις ταινίες, τα comics, τα βιβλία , τα video games , και πάει λέγοντας, που είτε αγαπάμε είτε μισούμε.

Αιτία για την βίαιη μετακόμιση μας στάθηκε η απαίτηση που έχει από εμάς το WordPress να σκάσουμε ένα 100αρι ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε την δυνατότητα να γράφουμε στο αυθεντικό , παλιό, Πασοκικό και ορθόδοξο The Bat Country. Να όμως που κάτι η οικονομική στενότητα , κάτι η τσιγκουνιά μας και κάτι η βαθιά φιλοσοφία ζωής που μας διακρίνει (δηλαδή άμα αύριο πεθάνω το τελευταίο πράγμα που θα έχω κάνει στην ζωή μου είναι να δώσω 100 ευρώ στο WordPress για ετήσια συνδρομή ?!…) μας οδήγησαν στην απόφαση να χτίσουμε και ένα blog που ουσιαστικά θα αποτελέσει το ‘sequel‘ της αρχικής προσπάθειας μας. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η απότομη αλλαγή αρχικά με πόνεσε όμως τώρα που το σκέφτομαι φαντάζει απόλυτα ταιριαστό και κάπως συμβολικό ένα blog που περιστρέφεται γύρω από τις ταινίες , τα comics και την λεγόμενη Pop Κουλτούρα να περάσει ακριβώς από την ίδια διαδικασία που παραδοσιακά περνάνε όλα αυτά ! Τα ‘sequels‘ αποτελούν πλέον αναπόσπαστο και αναπόφευκτο κομμάτι της τέχνης και προφανώς δεν θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από μια τέτοια διαδικασία…

Απλά ελπίζω το THE BAT COUNTRY PRESS part II : Army of Batness… να λειτουργήσει για το αυθεντικό THE BAT COUNTRY PRESS : Too Weird to Live, too GEEK to Die… όπως λειτούργησε το ALIENS του James Cameron απέναντι στο ALIEN του Ridley Scott και όχι σαν μια συνέχεια τύπου JAWS : THE REVENGE ή EXORCIST II : THE HERETIC

Βέβαια η κοπέλα μου εμπιστευτικά μου είπε ότι το ‘THE HERETIC’ θα ήταν ο πλέον ιδανικός υπότιτλος για αυτό το blog όμως απλά φοβούμαι να συνδέσω το όνομα μας με αυτή την καταραμένη ταινία…

Τέλος πάντων για να μην ξεφεύγουμε από το ‘ζουμί‘ , θέλω αρχικά να σας καθησυχάσω ότι το ορίτζιναλ blog ΔΕΝ πάει πουθενά. Θα βρίσκεται πάντα κάπου εδώ ώστε άμα νιώσετε την ανάγκη να κάνετε μια επανάληψη σε κάποιο από τα παλαιότερα κείμενα μας, ή να μας γνωρίσετε καλύτερα στην περίπτωση που τυγχάνει να μας ανακαλύψατε σήμερα για πρώτη φορά , να είναι στην διάθεση σας ! Διάολε δεν αποκλείω το ενδεχόμενο στο μέλλον να επιστρέψουμε σε αυτό το πρώτο μας ‘σπίτι‘ ! Όμως μέχρι να έρθει η μέρα της πολυπόθητης επιστροφής μας θα συνεχίσουμε τον ‘αγώνα‘ μας , όποιος και αν είναι αυτός τεσπα, εδώ μέσα στην νέα μας έδρα.

Με λίγα λόγια η ομάδα ανανεώνεται όμως παράλληλα παραμένει ακριβώς η ίδια !

Και τώρα που ξεκαθαρίσαμε το τοπίο λέμε να ξεκινήσουμε την ‘νέα εποχή’ του The Bat Country Press χτυπώντας το ‘κουδούνι‘ και γράφοντας ένα αφιέρωμα σε ένα φιλμ που αντικατοπτρίζει ακριβώς την αισθητική μας :

Ένα φιλμ εξαιρετικά βίαιο και αιματηρό όμως ταυτόχρονα και γεμάτο συμβολισμούς και αλληγορίες.

‘So today’s lesson is…you kill each other off until there’s only one left. Nothing’s against the rules! ‘

Στο BATTLE ROYALE ο σκηνοθέτης Kinji Fukasaku ρίχνει σε ένα νησί μια ομάδα από μαθητές του Λυκείου και αφού τους εξοπλίσει με περίστροφα , λεπίδες, βαλλίστρες ή … καπάκια κατσαρόλας … στην συνέχεια τους βάζει να αλληλοσκοτωθούν στα πλαίσια της εκκαθάρισης μιας δυστοπικής Ιαπωνίας που νιώθει να πλήττεται από τον υπερπληθυσμό , μια ακόμη οικονομική κρίση αλλά και την απείθαρχη νεολαία της…

‘ There’s a way out of this game. Kill yourselves together, here, now. If you can’t do that, then don’t trust anyone… just run. ‘

Σκηνοθετικά ο Fukasaku αντιμετωπίζει την ταινία του σαν ένα υπέρμετρα σκληρό βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης.

Και οι κανόνες του παιχνιδιού είναι εξαιρετικά απλοί :

  • Διαλέγεις την τσάντα που θα σου δώσει είτε ένα όπλο είτε κάποιο εργαλείο επιβίωσης…
  • Βγαίνεις έξω από την αίθουσα και ξεκινάς είτε να σκοτώνεις, δίχως τον φόβο κάποιας τιμωρίας ή συνέπειας να πλανάται πάνω από το κεφάλι σου, είτε τρέχεις μπας και γλιτώσεις…
  • Έχεις αυστηρά τρεις μέρες ώστε να κατορθώσεις να διακριθείς ως ο μοναδικός επιζών του παιχνιδιού.
  • Σε περίπτωση που περάσει η παραπάνω προθεσμία και επάνω στο νησί βρίσκονται ζωντανοί παραπάνω από ένας παίκτες τότε το κολάρο με τα εκρηκτικά που βρίσκεται κλειδωμένο επάνω στο λαιμουδάκι σου θα ενεργοποιηθεί και τα αποτελέσματα δεν θα είναι καθόλου όμορφα…
  • Α επίσης ανά τακτά διαστήματα επάνω στο νησί θα δημιουργούνται ‘ζώνες κινδύνου’ και αν έχεις την ατυχία να βρίσκεσαι μέσα σε αυτές την λάθος στιγμή τότε το κολάρο θα μπει στο On και οι συνέπειες θα είναι ίδιες με του παραπάνω κανόνα…
  • Εννοείται ότι αν κάποιος από τους μαθητές αποπειραθεί να βγάλει από μόνος του το κολάρο η τιμωρία του θα είναι εξίσου εκρηκτική…

Έχοντας ξεκαθαρίσει τους κανόνες, μέσω της τεράστιας και πάντα cult φυσιογνωμίας του ‘δασκάλου Takeshi Kitano ο σκηνοθέτης στην συνέχεια αφήνει ‘ελεύθερους‘ τους μαθητές του να τριγυρνούν επάνω στο, απομονωμένο, νησί και να αλληλοσκοτώνονται μεταξύ τους με κάθε πιθανό ή απίθανο τρόπο που μπορούν να σκεφτούν.

Φυσικά δεν είναι όλοι οι μαθητές έτοιμοι να αφήσουν την αρχέγονη και κτηνώδη πλευρά της φύσης τους να τους κυριεύσει και να παλέψει για την σωτηρία τους. Και κάπως έτσι αρκετοί από αυτούς σχηματίζουν μεταξύ τους συμμαχίες ή επιμένουν , ως γνήσιοι ρομαντικοί ή και ηλίθιοι, να μείνουν προσκολλημένοι σε φιλίες, δεσμούς αφοσίωσης ακόμη και έρωτες που δεν δείχνουν να έχουν καμία θέση ή αξία σε αυτό το καταραμένο νησί.

Από την άλλη όταν έχεις μια τάξη από 42 αθυρόστομους και ‘άτακτους‘ εφήβους φαντάζει λογικό και αναμενόμενο ανάμεσα τους να συναντήσεις και ορισμένους εξαιρετικά σαδιστές και αιμοδιψείς Μπάσταρδους που κυριολεκτικά θα κάνουν τα πάντα όχι μόνο ώστε να επιβιώσουν αλλά και για να θρέψουν τις βίαιες ορμές τους…

Στο κάτω, κάτω ποίος καυλωμένος έφηβος δεν θα έδινε τα πάντα ώστε να ‘παίξει‘ ένα παιχνίδι μακελειού και επιβίωσης χωρίς τον φόβο μιας τιμωρίας αλλά και με την ίδια την Κυβέρνηση να του δίνει απλόχερα ένα κατάνα ή και καμία επαναληπτική καραμπίνα ?!

Το αλατοπίπερο της υπόθεσης συναντάται στο γεγονός ότι για ορισμένους από τους παίκτες αυτή ΔΕΝ είναι η πρώτη φορά που θα συμμετέχουν στο τουρνουά , θεσμό , πες το όπως θες, με την ονομασία BATTLE ROYALE. Μερικοί από τους μαθητές έχουν ήδη γαλουχηθεί με αυτόν τον υπερβίαιο θεσμό κάτι που αυτομάτως τους παρέχει ένα απόλυτο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών και υποψήφιων θηραμάτων τους…

Όταν έχεις ένα cast που αποτελείται από 42 πιτσιρικάδες ηθοποιούς λογικό είναι οι ερμηνείες να διακρίνονται από μια ανισότητα. Παρόλα αυτά ο σκηνοθέτης κατορθώνει να αναδείξει ένα μεγάλο μέρος των χαρακτήρων του προσδίδοντας τους μικρά αλλά και αξιομνημόνευτα χαρακτηριστικά και χτίζοντας απλά και αποτελεσματικά τις μεταξύ τους σχέσεις και αντιπαλότητες. Όσον αφορά εκείνους που παραμελούνται από το ‘χτίσιμο ‘των χαρακτήρων τους αυτή η παράβλεψη του σκηνοθέτη δεν φαίνεται να έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία καθώς στο τέλος όλοι οι ‘ήρωες‘ της ταινίας φαντάζουν και λειτουργούν ως τραγικά θύματα. Μάλιστα να πω την αμαρτία μου παρακολούθησα με μια απόλυτη ευχαρίστηση την πλειοψηφία των μαθητών / μονομάχων να βρίσκει κάποιον άμεσο ή και φριχτό θάνατο καθώς οι περισσότεροι από αυτούς φαντάζουν άκρως ενοχλητικοί τύποι… Που να πάρει η οργή κάποιο από αυτούς είναι εντελώς Μαλάκες !

Στο τέλος θα έχεις ξεχωρίσει μόλις μια χούφτα από τα 42 ‘πρόβατα’ που ο Fukasaku τα στέλνει τόσο σαδιστικά αλλά και μεθοδικά προς την σφαγή τους. Και ίσως να δώσεις και μια δεκάρα για δυο από αυτά…

Πάντως εκείνοι οι μαθητές που παίρνουν ‘άριστα’ όσον αφορά τις επιδόσεις τους είναι τα Καθάρματα της ιστορίας που δεν διστάζουν να καταφύγουν είτε σε πράξεις απαράμιλλης βίας είτε σε ποταπές προδοσίες ώστε να πετύχουν τους στόχους τους.

Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς δεν θα κωλώσουν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και το κορμί και την σεξουαλικότητα τους ώστε να κατορθώσουν να φύγουν ‘νικητές’ από το νησί…\

Τα ‘κωλόπαιδα‘ του BATTLE ROYALE θα κερδίσουν τόσο το ενδιαφέρον όσο και την εκτίμηση σου. Από την άλλη οι πράξεις τους φαντάζουν τόσο ειδεχθείς και ποταπές που μετά από λίγο θα εύχεσαι να βρουν έναν θάνατο εξίσου σκληρό, ή ακόμη περισσότερο, από εκείνον που συναντούν τα θύματα τους. Φυσικά πρώτα θα θες να απολαύσεις και να ρουφήξεις λαίμαργα όλη την μακαβριότητα που πηγάζει μέσα από τις πράξεις τους. Μάλιστα ορισμένοι από τους μαθητές δείχνουν να απολαμβάνουν σε τόσο μεγάλο βαθμό το ‘παιχνίδι‘ στο οποίο τους έριξε η Κυβέρνηση με το ζόρι που απλά θα αδυνατείς ως θεατής / παρατηρητής να βρεις την δύναμη να τους δικαιολογήσεις προφασιζόμενος την σκληρή φύση της αδιανόητης κατάστασης στην οποία βρίσκονται μπλεγμένοι.

Πραγματικά αμφιβάλω αν το γεγονός ότι ορισμένοι από τους Villains της ιστορίας μοιάζουν να είναι βγαλμένοι κατευθείαν μέσα από κάποιο αιματηρό και ανώμαλο anime αποτελεί απλά μια ‘σύμπτωση‘ !

Σαν και εκείνον τον τύπο που ‘ζέχνει‘ από έναν γνήσιο σαδισμό και διακρίνεται από μια τρομακτική μανία για φόνο και μακελειό…

Σε περίπτωση που οι Ιάπωνες αποφασίσουν να γυρίσουν την δική τους εκδοχή του JOKER η επιλογή του πρωταγωνιστή φαντάζει μονόδρομος !

Όμως μια σοφή ρήση μας λέει ότι ο νέος είναι ωραίο αλλά ο παλιός είναι αλλιώς και έτσι και εδώ την παράσταση κλέβει με χαρακτηριστική άνεση ο βετεράνος Takeshi Kitano !

To BATTLE ROYALE θεματολογικά σε καμία περίπτωση ΔΕΝ μας διηγείται μια αυθεντική και πρωτότυπη ιστορία. Αντίθετα αντλεί άφθονη έμπνευση από λογοτεχνικά έργα όπως το Lord of The Flies και ταινίες , αλλά και Video Games, ανάλογης θεματολογίας. Όμως εδώ είναι ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται μια γνώριμη ιστορία που την κάνει να φαντάζει εξαιρετικά φρέσκια και ισχυρή !

Εδώ οι Fukasaku και Kitano γραπώνουν βίαια ένα σύμβολο της γνώσης , της μετάδοσης της και της προετοιμασίας των νέων για το ‘αύριο‘ και το διαστρεβλώνουν σε κάτι το εξαιρετικά απρόσωπο , το σκληρό και απάνθρωπο…

Στο BATTLE ROYALE ο ίδιος άνθρωπος που υποτίθεται ότι θα σου χαρίσει τα εφόδια με τα οποία θα χτίσεις την ζωή σου φροντίζει να σου δώσει όλα εκείνα τα εργαλεία, αλλά και τα κίνητρα, που θα σε βοηθήσουν να σκοτώσεις τους συμπολίτες σου. Και αν αποτύχεις να ‘αριστεύσεις‘ στο σκληρό του μάθημα θα φροντίσει ο ίδιος να ρίξει την ύψιστη τιμωρία επάνω σου.

Ερμηνευτικά ο κύριος Takeshi Kitano για ακόμη μια φορά παραδίδει μαθήματα στιβαρής υποκριτικής και ανεξάντλητης γαματοσύνης. Όμως το μάθημα που παραδίδει στο BATTLE ROYALE δεν θα είχε την ίδια αξία δίχως την παρουσία ενός ικανού σκηνοθέτη / διευθυντή

Ο Kinji Fukasaku επιστρατεύοντας ένα ‘παραδοσιακό / εκπαιδευτικό’ βίντεο στην πρώτη πράξη της ταινίας του με απλό και σταράτο τρόπο σε μπάζει κατευθείαν μέσα στο δυστοπικό και γεμάτο απόγνωση και αγωνία κλίμα και την ουσία της ιστορίας του. Στην θέση του ένας άλλος σκηνοθέτης θα βολεύονταν στην ψυχαγωγική αξία των βίαιων σκηνών του όμως ο Fukasaku παρά το γεγονός ότι διαπρέπει σε αυτό το κομμάτι ποτέ του δεν περιορίζεται σε ‘μαθήματα βίας’. Αντίθετα προσδίδει, έστω και μια μικρή, ουσία στους χαρακτήρες του και δημιουργεί ανάμεσα τους σχέσεις αλληλεξάρτησης που από την μια φαντάζουν εντελώς απαραίτητες για την επιβίωση τους όμως από την άλλη κρύβουν μέσα τους υπόνοιες φριχτών προδοσιών και σκληρών θανάτων.

Βέβαια ο σκηνοθέτης δεν αποφεύγει και το κλισέ μελόδραμα σε αρκετές περιπτώσεις όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν ζημιώνει την ταινία του. Στην τελική ολόκληρη η φάση της εφηβείας φαντάζει και λειτουργεί ως ένα κλισέ μελόδραμα !

Θεματολογικά μπορούν να αποδοθούν ποικίλες ερμηνείες στην αρένα θανάτου και δυστοπίας που στήνει εδώ ο σκηνοθέτης. Κάποιοι αντιλαμβάνονται το φιλμ ως ένα αιματηρό και σκληρό κοινωνικό σχολιασμό του Fukasaku απέναντι στην Ιαπωνία και τα θέματα που αντιμετώπιζε προς το φινάλε του 20ου αιώνα. Μερικοί θεατές βλέπουν την ταινία ως μια επιθετική σάτιρα για την οικονομική κρίση που έπληξε την χώρα κατά την διάρκεια της ‘χαμένης δεκαετίας‘ που εκτυλίχθηκε από το 1991 μέχρι το 2000. Άλλοι πάλι αντιλαμβάνονται την μάχη που στήνει ο σκηνοθέτης ως μια επιθετική κριτική κόντρα στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας που από την μια εξακολουθεί να αγνοεί επιδεικτικά τα περιστατικά σχολικής βίας και από την άλλη έχει μια εμμονή στο να προετοιμάσει τους μαθητές για το μέλλον τους σε μια εξαιρετικά ανταγωνιστική αγορά εργασίας που παραδοσιακά προωθεί τον ελιτισμό.

Η ταινία μπορεί να αντιμετωπιστεί και ως μια ειρωνική νύξη του σκηνοθέτη απέναντι στην κοινωνία της Ιαπωνίας και την διχοτομία που την διακρίνει καθώς εδώ έχουμε με έναν λαό που παραδοσιακά συμπεριφέρεται και παρουσιάζεται με ένα εξαιρετικά συντηρητικό ύφος όμως παράλληλα σε πολλές εκφάνσεις του, και ειδικά μέσα από την τέχνη που παράγει, φαίνεται να έχει μια ακαταμάχητη έλξη απέναντι στο οτιδήποτε προκλητικό και το ακραίο. Με λίγα λόγια από την μια έχουμε ένα λαό που μεγάλωσε με τους απόλυτα ισορροπημένους κώδικες τιμής και συμπεριφοράς που γνωρίσαμε μέσα από τις διάφορες ταινίες με σαμουράι ενώ στον αντίποδα έχουμε και έναν λαό που την βρίσκει με το να αυνανίζεται με κάτι Κθουλικές τσόντες όπου πλαστικά ‘πλοκάμια‘ ‘βιάζουν‘ πορνοστάρ που φατσικά θυμίζουν ανήλικες και δημιουργούν αλλόκοτες και παρανοϊκές Body Horror/CyberPunk ταινίες τύπου TETSUO : The Iron Man ή την σειρά ακραίων ταινιών με την ονομασία GUINEA PIG, την βρίσκουν με τα Hentai, πίνουν αναψυκτικά με γεύση…ιδρώτα, έχουν αυτόματους πωλητές στους δρόμους από τους οποίους ένας άντρας μπορεί να αγοράσει ‘μεταχειρισμέναγυναικεία εσώρουχα και έχουν μια τάση, που πλέον αγγίζει τα επίπεδα εμμονής, να λατρεύουν και να υιοθετούν οτιδήποτε το ‘Δυτικό‘ , με ξεκάθαρη προτίμηση στις ‘Αμερικανιές‘ ! Και όμως παρά όλα αυτά οι Ιάπωνες εξακολουθούν να αποτελούν μια κοινωνία στην οποία η Κυβέρνηση επιμένει πεισματικά να ‘λογοκρίνει‘ τις ταινίες πορνό ‘θολώνοντας‘ τα επίμαχα σημεία των ηθοποιών λες και αυτή η τακτική θα διασφαλίσει την ‘τιμή και ηθική’ των πολιτών της…

Στο BATTLE ROYALE o Fukasaku δίνει επιτέλους στην Ιαπωνία και τον λαό της την Κυβέρνηση που τους ‘αξίζει‘. Μια ηγεσία που όχι μόνο θα αποδεχτεί τα βίτσια του λαού αλλά και θα τα εξελίξει σε σημαντικά γρανάζια της κρατικής μηχανής ενώ θα τα επιστρατεύσει για έναν ‘ανώτερο‘ σκοπό ! Πλέον ο Ιάπωνας πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να ντρέπεται ή να νιώθει ενοχές για τις ‘κατακριτέες’ παρορμήσεις που αισθάνεται κατά καιρούς και ούτε είναι υποχρεωμένος να στήνει μέσα του μια εσωτερική πάλη ώστε να τις καταπνίξει. Τώρα πια είναι ελεύθερος να τις βγάλει σε κοινή θέα και μάλιστα υπό τις ευλογίες του ίδιου του κράτους !

Βέβαια πάντα υπάρχει η περίπτωση ο Fukasaku απλά να ήθελε να μας δώσει μια υπέρμετρα βίαιη ταινία στην οποία ένα τσούρμο από καυλωμένους, οργισμένους και συγχυσμένους εφήβους σφάζονται μεταξύ τους μόνο και μόνο ώστε να ικανοποιήσουν την ανάγκη μας για βίαιη ψυχαγωγία…

Αυτό το τελευταίο ο σκηνοθέτης το κατόρθωσε στον απόλυτο βαθμό μιας μέχρι και σήμερα το BATTLE ROYALE αποτελεί ένα από τα πιο ωμά αλλά και διασκεδαστικά κινηματογραφικά ΜΑΚΕΛΕΙΑ που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη.

Το BATTLE ROYALE βγήκε στην αρένα του Box Office τον Δεκέμβρη του 2000 και κατάφερε να κερδίσει έναν σεβαστό αριθμό εκατομμυρίων σε εισπράξεις ενώ ο σκηνοθέτης του κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη του συναδέλφου του Quentin Tarantino καθώς μέχρι και σήμερα ο δεύτερος μνημονεύει το BATTLE ως μια από τις καλύτερες ταινίες που έχει δει ! Μάλιστα ο Tarantino , πιστός στο σκηνοθετικό του πνεύμα, δεν δίστασε να δανειστεί / κλέψει και μια από τις πρωταγωνίστριες του BATTLE και να την ρίξει σε μια άλλη ‘αρένα‘ , εκείνη του πρώτου κεφαλαίου του KILL BILL

Προφανώς η βίαιη αισθητική αλλά και η εξίσου βίαιη φύση της θεματολογίας του BATTLE προκάλεσε διχασμό αλλά και παροξυσμό σε κοινό και κριτικούς πίσω στα 00s. Όπως και να χει οι περισσότεροι παραδέχτηκαν την σκηνοθετική του αξία όμως τα μηνύματα της ταινίας, όποια και αν είναι αυτά, κρίνονται αμφιλεγόμενα και αποτελούν αντικείμενο αντιπαράθεσης μέχρι και σήμερα. Επίσης προφανώς η προβολή του φιλμ απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες και προφανώς και το 2003 είχαμε ένα sequel , με τον τίτλο BATTLE ROYALE II : Requiem, που στάθηκε ανάξιο να κοντράρει στα ίσα τον προκάτοχο του. Ο Fukasaku ξανάκατσε στην καρέκλα του σκηνοθέτη όμως ποτέ του δεν ολοκλήρωσε το δεύτερο κεφάλαιο της εφηβικής σφαγής του. Ο σκηνοθέτης πέθανε , από καρκίνο του προστάτη , τον Γενάρη του 2003 έχοντας προλάβει να γυρίσει μόλις μια σκηνή με τον παλιόφιλο του Takeshi Kitano. Την διαδοχή του ανέλαβε ο γιος του όμως αποδείχθηκε ‘λίγος‘ ώστε να χωρέσει στην καρέκλα του πατέρα…

Κατά καιρούς έχουν ακουστεί διάφορες φήμες γύρω από την δημιουργία ενός Αμερικάνικου remake όμως ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας :

To Hollywood απλά ΔΕΝ έχει τα αρχίδια να ρίξει μια ολόκληρη τάξη μαθητών σε μια αρένα και να τους επιτρέψει να αλληλοσκοτωθούν με όλους τους μακάβριους τρόπους που μπορεί ή και αδυνατεί να φανταστεί ένας θεατής.

Εκτός αν φυσικά θεωρείς ως ‘remake‘ του BATTLE ROYALE την απόλυτη παπάτζα που έγραψε ιστορία, στο Box Office τουλάχιστον, με τον τίτλο THE HUNGER GAMES

Σήμερα το BATTLE ROYALE κρίνεται ως ένα Cult αριστούργημα που όμοιο του μονάχα τα αρρωστημένα αλλά και λαμπρά μυαλά του Ασιατικού σινεμά θα μπορούσαν να μας το δώσουν.

Η αποδοχή/παραδοχή σκηνοθετών όπως ο Quentin Tarantino γύρω από την αξία της ταινίας, το θλιβερό γεγονός ότι αποτέλεσε την τελευταία ταινία του δημιουργού της, ο τρόπος με τον οποίο εκείνος επιστράτευσε την ακραία βία ώστε να περάσει τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα του στο κοινό του, η ευρηματική χρήση της κλασσικής μουσικής από τον συνθέτη  Masamichi Amano που δίνει έμφαση στο γεγονός ότι οι μαθητές πέφτουν θύματα της σκληράδας και του σαδισμού μιας παλαιότερης γενιάς , η φωτογραφία που παντρεύει μαεστρικά το gore με την ομορφιά και φυσικά η παρουσία του τιτάνα Takeshi Kitano και η ‘υπέροχη’ σκηνή θανάτου του, όλα αυτά συμβάλλουν στο να εξασφαλίσει δικαιωματικά το BATTLE ROYALE την σφραγίδα / παράσημο του Cult φιλμ.

Όμως στο φινάλε η μεγαλύτερη ‘νίκη‘ που επιτυγχάνει το BATTLE ROYALE μέσα στην αρένα του παγκόσμιου κινηματογράφου συναντάται στο γεγονός ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες συνέχειες και ‘μεταλλάξεις‘ υποστεί η ταινία του Kinji Fukasaku στο τέλος θα είναι μονάχα εκείνη η ‘πρώτη τάξη’ που θα μείνει χαραγμένη και ανεξίτηλη στις μνήμες των θεατών.

Και αυτό θα συμβεί όχι μόνο επειδή ο διευθυντής της μας χαρίζει απλόχερα σεκάνς απόλυτου Μακελειού αλλά και εξαιτίας του δασκάλου της που εδώ μας δίνει το πιο σκληρό αλλά και κρίσιμο μάθημα επιβίωσης :

‘It’s your own damn fault. You guys mock grown-ups. Go ahead and mock us, but don’t you forget: life is a game, so fight for survival and find out if you’re worth it. ‘

Καθώς οι τίτλοι τέλους του BATTLE ROYALE θα πέφτουν στην οθόνη σου μέσα σου ως θεατής από την μια θα ευχαριστείς κάποια ανώτερη δύναμη που σε απέτρεψε από το να συναντήσεις έναν τόσο σκληρό ‘δάσκαλο‘ όμως από την άλλη θα ήθελες ως νέος να είχες και έναν τέτοιο άνθρωπο που θα κάτσει μπροστά σου και με ευθύτητα θα σου μιλήσει για τον σκληρό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κοινωνία μας και να σου δώσει την πολύτιμη ευκαιρία να παλέψεις για την επιβίωση σου μέσα σε αυτή…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: