Design a site like this with WordPress.com
Get started

The Street Fighter (1974): O Sonny Chiba θα σου πετάξει τα μάτια έξω. Και θα το κάνει χαμογελαστός…

Στο THE STREET FIGHTER το "ΚΡΑΚ" που ακούγεται καθώς ο Sonny Chiba σακατευει για πάντα κάποιον ανόητο (υπό της funky μουσικές του Toshiaki Tsushima) που είχε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να τον νικήσει είναι ένας ήχος που θα τον κουβαλάς μαζί σου για πάντα.

Satánico Pandemonium aka La Sexorcista : Το αμαρτωλό Nunsploitation ‘όνειρο’ των 70s…

Το Satánico Pandemonium aka La Sexorcista χρειάστηκε να φορέσει το ράσο της παραπλάνησης ώστε να μπορέσει να περάσει από την 'ιερά εξέταση' του κινηματογράφου , πίσω το καυτό και κολασμένο καλοκαίρι του 1975...

In Bruges : Η μπύρα ως καθρέφτης απέναντι στον ψυχισμό ενός επαγγελματία δολοφόνου…

Ο θίασος εκκεντρικων χαρακτήρων του In Bruges σου δίνει την αίσθηση ότι οι βρώμικοι κόσμοι και οι προβληματικοι αλλά απόλυτα γήινοι ήρωες του Τσαρλς Μπουκόφσκι συναντούν τον σουρεαλισμό του David Lynch και την σατιρική ματιά ενός Werner Herzog! Όλοι τους ασκούν μια γοητεία επάνω σου όμως κανένας τους δεν χάνεται πίσω από το πέπλο του Cool (όπως πχ συμβαίνει με τους ήρωες των Tarantino και Ritchie). Στο φινάλε είναι όλοι τους άνθρωποι. Μοναδικοί και προβληματικοι.

The… ΚΟΠΑΝΟΙ : Το απόλυτο Cult “κόλπο” των 80s.

Σήμερα το The Κόπανοι μνημονεύεται από πολλούς ως "το εγχώριο Ocean's 11".Μια σύγκριση παντελώς άστοχη και άδικη, για μένα τουλάχιστον καθώς αντίθετα με το Heist Movie το Steven Soderbergh το πόνημα του Κωνσταντίνου είναι ψυχαγωγικό σε κάθε πτυχή του και δεν πάσχει από σεναριακες τρύπες.

CANNIBAL APOCALYPSE : Οι Κανίβαλοι προτιμούν τα Ιταλικά.

Παρά τις Romero επιρροές του εδώ ο σκηνοθέτης δείχνει κάπως αναποφάσιστος σχετικά με το πόσο θέλει να αναδείξει την αλληγορία του και σε τι βαθμό να πειραματιστεί μαζί της. Η 'πείνα' του για περισσότερο δράση ,τρόμο, πρόκληση και gore καταλήγει να ρίξει το 'σκεπτόμενο' κομμάτι του σεναρίου και της θεματολογίας στον βωμό του Exploitation. Ειλικρινά εδώ είναι λες και έχουμε μια 'σιαμαία' ταινία που ξαφνικά ο σκηνοθέτης τρελάθηκε και την έκοψε στα δυο με ένα αλυσοπρίονο με αποτέλεσμα να έχουμε 'δυο διαφορετικές ταινίες' που στην συνέχεια ο ίδιος σκηνοθέτης τις έραψε άκομψα , άτσαλα αλλά αρκετά γερά , την μια δίπλα στην άλλη.

CRAWL : Ο Tarantino ρίχνεται πρόθυμα στα σαγόνια του Alexandre Aja…

Στο CRAWL ο σκηνοθέτης σου δείχνει ότι το να σε γραπώσει ένας αλιγάτορας, να σου σπάσει τα οστά και στην συνέχεια να καταβροχθίσει τα μέλη σου είναι ένας θάνατος που φαντάζει υπέρμετρα επίπονος και φριχτός. Όμως παράλληλα με αυτή την αίσθηση σε αναγκάζει , σχεδόν ένοχα, να προσμένεις καρτερικά ώστε να παρακολουθήσεις περισσότερους τέτοιους θανάτους να βρίσκουν τους ανθρώπους της πλοκής.

BAT-ΜΑΓΚΑΖΙΝΟ #12 : O Tarantino τελικά μάλλον δεν θα πει στον Scotty να ‘τον διακτινίσει’ ενώ ο Λάνθιμος το ρίχνει στα γουέστερν !

'Beam me Up Scotty !' Να που παρά όλη του την επιθυμία ο Quentin Tarantino μάλλον τελικά δεν θα μπορέσει να φωνάξει την παραπάνω ατάκα μιας και τα όνειρα του να σκηνοθετήσει μια ταινία STAR TREK φαίνεται ότι λήγουν άδοξα.

BATTLE ROYALE : Η νέα σχολική χρονιά του The Bat Country Press μόλις ξεκίνησε…

Στο BATTLE ROYALE ο σκηνοθέτης Kinji Fukasaku ρίχνει σε ένα νησί μια ομάδα από μαθητές του Λυκείου και αφού τους εξοπλίσει με περίστροφα , λεπίδες, βαλλίστρες ή ... καπάκια κατσαρόλας ... στην συνέχεια τους βάζει να αλληλοσκοτωθούν στα πλαίσια της εκκαθάρισης μιας δυστοπικής Ιαπωνίας που νιώθει να πλήττεται από τον υπερπληθυσμό αλλά και την απείθαρχη νεολαία της...

Blog at WordPress.com.

Up ↑