Οι ταινίες της δεκαετίας που μας έμειναν για καλό και για ‘κακό’…#2012

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πιστό στα χνάρια τόσο του 2010 όσο και του 2011 το έτος 2012 μου άφησε παρακαταθήκη μονάχα μια ‘χούφτα‘ ταινίες ώστε να τις κρατήσω μαζί μου για πάντα.

Αντίθετα οι απογοητεύσεις, οι ‘πατάτες‘ και τα αχρείαστα remakes είχαν την τιμητική τους και εδώ.

Όμως εκείνο που κρατάω περισσότερο από το 2012 είναι ότι η χρονιά αυτή σηματοδότησε την εδραίωση μιας νέας εποχής για τον κινηματογράφο και καθιέρωσε την ‘κυριαρχία‘ ενός πολύ συγκεκριμένου είδους ταινιών.

Και ας αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί αυτή την πραγματικότητα ο ‘γκάνγκστερMartin Scorsese

Όμως πριν ξεκινήσει το ‘πιστολίδι‘ ας τσεκάρουμε πρώτα το πόσο φονικές υπήρξαν ορισμένες ταινίες ‘σφαίρες’ εκείνης της χρονιάς :

13. THE DICTATOR by Larry Charles

Αν και σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε τόσο καυστικό όσο το ανυπέρβλητο και αξεπέραστο BORAT αλλά ούτε και τόσο προκλητικό όσο το BRUNO με το THE DICTATOR o Sacha Baron Cohen άσκησε μια παντελώς κάφρικη σάτιρα τόσο απέναντι στις γνήσιες δικτατορίες που παραδοσιακά μαστίζουν διάφορες γωνιές του πλανήτη μας όσο και στην σύγχρονη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας.

Και ναι μπορεί εδώ το χιούμορ σε καμία περίπτωση να μην είναι το ίδιο εύστροφο με εκείνο των ταινιών που προηγήθηκαν όμως και πάλι βρίσκει στόχο σε πολλές περιπτώσεις.

12. ARGO by Ben Affleck…

O Ben Affleck αφού έδειξε σε όλους μας ότι το έχει σαν σκηνοθέτης επιλέγει να αφήσει την πόλη της Βοστόνης , και τους σαφώς πιο Action ρυθμούς του THE TOWN και ταξιδεύει μέχρι την πολύπαθη Τεχεράνη ώστε να αποδώσει στο πανί την αληθινή υπόθεση μιας ομάδας Αμερικανών πρεσβευτών οι οποίοι πασχίζουν να το σκάσουν από έναν τόπο που τους μισεί θανάσιμα για όλα όσα εκείνοι πρεσβεύουν…

Εδώ ο Affleck ρίχνει τους ρυθμούς κατά πολύ και όμως η ταινία του ποτέ της δεν στερείται δύναμης και σασπένς. Το ARGO εξασφάλισε στον δημιουργό του και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας έστω και αν δεν είναι η καλύτερη του. Αλλά οκ η Ακαδημία ανέκαθεν επιδείκνυε μια ευαισθησία απέναντι στις αληθινές ιστορίες με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο.

Όπως και να χει το ARGO λειτουργεί ως ένα απόλυτα στιβαρό δράμα και όποιος έχει αντίθετη άποψη ιδού η απάντηση στις επικρίσεις του :

11. BEYOND THE BLACK RAINBOW by Panos Cosmatos

Η αλήθεια είναι ότι από ένα σημείο και ύστερα το BEYOND THE BLACK RAINBOW δείχνει απλά να αδυνατεί να αναπτύξει περαιτέρω και με ουσιώδη τρόπο τόσο την πλοκή όσο και τους λιγοστούς χαρακτήρες του. Και όμως το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Panos Cosmatos με την ψυχεδελική αισθητική του αλλά και την γενικότερη ‘mindfuck‘ αύρα του κατορθώνει να αιχμαλωτίσει τα μάτια σου, ποτίζοντας τα με αδιανόητες εικόνες εγκλεισμού, ελευθερίας και αναγέννησης και να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου.

Στο Beyond…o σκηνοθέτης αντλεί έμπνευση τόσο από τις ‘pop-corn’ ταινίες που γύρναγε και αγαπούσε ο πατέρας του George Cosmatos όσο και από την ‘πειραματική τέχνη’ της μητέρας του. Παράλληλα οι επιρροές και από τις 70s και 80s βιντεοκασέτες είναι αρκετές εδώ. Ο Cosmatos κρατάει πραγματάκια από ταινίες των Dario Argento, Kubrick , Tarkovsky , Gaspar Noe αλλά και από το εντελώς τριπαρισμένο ALTERED STATES του Ken Russell και έχοντας ως πρώτη ύλη αυτά καταλήγει να συνθέσει τον δικό του παρανοϊκό πίνακα ψυχεδέλειας και νέον φωτισμών. Αν κάποιος πότιζε τον Καθηγητή Xavier από τους X-MEN με καθαρό LSD οι συνέπεια που θα προέκυπτε από μια τέτοια κίνηση θα ονομάζονταν BEYOND THE BLACK RAINBOW !

Ταυτόχρονα εδώ οι επιρροές από τις διδαχές ενός ‘τζάνκι‘ συγγραφέα όπως υπήρξε ο William Burroughs και η ‘μαστουρωμένηκριτική που ασκούσε ενάντια στον , κάθε είδους , ‘έλεγχο‘ μέσα από βιβλία όπως το Γυμνό Γεύμα του είναι απόλυτα ευδιάκριτες στο φιλμ του Cosmatos.

Άνετα θα μπορούσε να πει κανείς ότι το BEYOND THE BLACK RAINBOW ‘τσουλάει‘ κυρίως χάρη στις εικόνες και την ατμόσφαιρα του και όχι εξαιτίας της πλοκής και των χαρακτήρων του. Και ειλικρινά δεν θα είχε και άδικο. Όμως το φιλμ αυτό είναι μια ακράδαντη υπενθύμιση της δύναμης που κρύβεται καμιά φορά μέσα στις εικόνες.

Ένας οπτικός βιασμός των αισθήσεων.

Αυτό ακριβώς είναι το BEYOND THE BLACK RAINBOW που πέραν του γεγονότος ότι σου χαρίζει μια σαγηνευτική και αλλόκοτη εξερεύνηση του Indie κινηματογράφου παράλληλα έδωσε στον δημιουργό του και εκείνα τα εφόδια που χρειαζόταν ώστε στην συνέχεια να συνθέσει και το υπέρμετρα γαμάτο MANDY φιλμ του.

10. PROMETHEUS by Ridley Scott…

‘There is Nothing in The Desert and No Man Needs Nothing’. 

Η φράση αυτή που αποστήθισε ο συνθετικός David ,βλέποντας τον Peter O’Toole στον Λόρενς της Αραβίας, χαρακτηρίζει πανέμορφα και ιδανικά την ανθρώπινη φύση, την ανάγκη μας να βρούμε ικανοποιητικές απαντήσεις στα υπαρξιακά μας ερωτήματα. Από την πρώτη στιγμή που γεννηθήκαμε και πατήσαμε το πόδι μας στην Γη υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα που βασανίζει το μυαλό μας :

 ‘Ποίοι είμαστε ?’.

Ολόκληρη η ύπαρξη μας θα μπορούσε πολύ ποιητικά να χαρακτηριστεί ως μια συνεχής αναζήτηση για απαντήσεις μέσα στην έρημο. Φαντάσου πόσο απογοητευτικό θα ήταν να ανακαλύψεις στο τέλος ότι μέσα σε αυτή την έρημο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα…

Το PROMETHEUS του Ridley Scott μοιάζει ακριβώς σαν μια τέτοια περιπλάνηση. Το ερώτημα όμως είναι αν η ‘έρημος’ την οποία στρώνει τόσο θεαματικά και φιλόδοξα μπροστά στα πόδια μας έχει να μας δώσει κάτι το ουσιώδες.

Για πολλούς το PROMETHEUS του Ridley Scott είναι ένα μεγαλοπρεπές και φιλόδοξο εγχείρημα που όμως ως prequel του ALIEN στάθηκε απρόσμενα απογοητευτικό και «μικρό«.

Εγώ πάλι απλά θα συμφωνήσω με τον David :

  ‘Big Things Have Small Beginnings’. 

9. THE CABIN IN THE WOODS by Drew Goddard…

Στο CABIN IN THE WOODS ο Drew Goddard μας κλειδαμπαρώνει σε μια καλύβα , στην μέση του πουθενά, και ανοίγοντας την , όχι και τόσο καλά σφραγισμένη, πόρτα του κελαριού της καταλήγουμε ως θεατές να βρεθούμε αντιμέτωποι με μια διασκέδαση που φαντάζει αιματηρή, κάφρικη, αγνή αλλά και σύνθετη ταυτόχρονα.

Εδώ έχουμε το τρανταχτό παράδειγμα ενός φιλμ που λανθασμένα πλασαρίστηκε ως ‘Horror‘ καθώς στην πραγματικότητα λειτουργεί ως μια ευρηματική και εξαιρετικά πρωτότυπη σάτιρα απέναντι στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, τα περισσότερα από τα διαχρονικά κλισέ του και τους , συνήθως, παντελώς μονοδιάστατους και γελοίους χαρακτήρες που συναντώνται μέσα στις ταινίες του.

Η meta ευφυΐα του σκηνοθέτη του επιτρέπει να καταπιαστεί με ταινίες όπως τα EVIL DEAD και HELLRAISER και από κει να φτάσει μέχρι και την σύγχρονη εποχή και franchises όπως εκείνο του SAW !

Επίσης όντως εκείνος ο μοχθηρός και φρικαλέος ‘Γοργόνος‘ τα άξιζε τα δολάρια του…

8. THE DARK KNIGHT RISES by Christopher Nolan…

To RISES υπήρξε ένα φιλμ που πληγώθηκε τόσο από την μεγαλομανία του δημιουργού του όσο και από την απρόσμενη και πρόωρη απώλεια ενός σπουδαίου και ευρηματικού πρωταγωνιστή.

Και όμως παρόλα αυτά το κλείσιμο της αυλαίας για αυτή την BAT-τριλογία απλά δεν γινόταν να μην συγκινήσει και καθηλώσει το κοινό.

‘A hero can be anyone. Even a man doing something as simple and reassuring as putting a coat around a young boy’s shoulders to let him know the world hadn’t ended.’

  • Batman 

Στο ΤΗΕ DARK KNIGHT RISES οι Christopher Nolan και Christian Bale δίνουν στον Batman τους ένα φινάλε που αν και σαφέστατα ηρωικό στην πραγματικότητα πολλοί μασκοφόροι ήρωες και εκδικητές θα το ζήλευαν. Έχοντας παρουσιάσει στο κοινό τους ένα άκρως δυναμικό και ενδιαφέρον Origin Story , το οποίο αναδείκνυε αποτελεσματικά και τις δυο όψεις ενός τραγικού ανθρώπου που αποφάσισε να μεταμορφώσει τον εαυτό του σε ένα ακλόνητο και μοναχικό σύμβολο της δικαιοσύνης, αλλά και βάζοντας τον ήρωα να φτάσει μέχρι τα όρια του, και να κάνει τόσο εμάς το κοινό όσο και τον ίδιο τον ήρωα να προβληματιστούμε από αυτά τα ‘όρια‘ και να τα αμφισβητήσουμε μέσα σε μια εποχή έντονης τρομοκρατίας οι Nolan και Bale αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την τριλογία του Σκοτεινού Ιππότη με ένα έπος ηρωισμού ,αυταπάρνησης και παρολίγον αυτοθυσίας.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν επιβλητικό αλλά και εξαιρετικά ‘εύθραυστο’ ταυτόχρονα…

Παρά τα ‘ψεγάδια‘ του , που δεν είναι και λίγα, το RISES καταλήγει να λειτουργεί ως ένα αξιόλογο κλείσιμο αυλαίας για μια κάτι παραπάνω από αξιόλογη τριλογία. Ο Nolan εδώ μας δίνει μια μελέτη της αυτοθυσίας του ήρωα και τον ανταμείβει παρουσιάζοντας τον αυτή τη φορά όχι ως ένα μοναχικό σύμβολο αλλά ως μια παρουσία που πραγματικά μπορεί να εμπνεύσει τους ανθρώπους γύρω της να ξεπεράσουν τα θνητά όρια τους και να γίνουν ήρωες – σύμβολα και οι ίδιοι. Μπορεί αυτό να συμβαίνει μέσα από ένα τυπικό ‘Superhero‘ φινάλε όμως διάολε κανείς μας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ύστερα από όλα όσα τράβηξε για εμάς σε τρεις ταινίες ο Bruce δεν άξιζε ένα ‘χαρούμενο‘ κλείσιμο αυλαίας.

Στο THE DARK KNIGHT RISES ο Nolan ‘υποκύπτει‘ στην φυγή του Heath Ledger και παράλληλα μάχεται να εξασφαλίσει και την δική του φυγή από ένα franchise που πλέον δεν τον καλύπτει ως δημιουργό. Όμως το γεγονός ότι φροντίζει να αποχαιρετήσει με αγάπη και τιμή τον ήρωα του και το σύμπαν που έστησε γύρω του μας πιστοποιεί μονάχα το πόσο καλή δουλειά έκανε και το πόσο πολύ θα μας λείψει ο Σκοτεινός του Ιππότης. Στο κάτω, κάτω πόσους ‘θνητούς‘ ήρωες ξέρεις που θα έδιναν στην κυριολεξία τα πάντα ώστε να κάνουν την κοινωνία μας ένα λιγάκι καλύτερο μέρος ?

Catwoman: «You don’t owe these people any more. You’ve given them everything.»

-Batman: «Not everything. Not yet.»

7. IRON SKY by Timo Vuorensola

Το 2018 οι Αμερικανοί προσγειώνονται στο φεγγάρι και έντρομοι ανακαλύπτουν ότι οι διασωθέντες Ναζί έχουν εγκατασταθεί στην σκοτεινή πλευρά του και έχουν ιδρύσει κρυφά το ‘τέταρτο Ράιχ’

Ειλικρινά όσο φτηνιάρικη και χυδαία αν και φαντάζει η εκτέλεση μιας τέτοιας σεναριακής ιδέας μόνο και μόνο το γεγονός ότι αυτή υπάρχει σαν ιδέα καθιστά το όποιο εγχείρημα γύρω από αυτή υπεράνω κριτικής !

6. JAMES BOND : SKYFALL by Sam Mendes…

O Sam Mendes επεκτείνει θεαματικά την μυθολογία που ξεκίνησε το , τζογαδόρικο και τολμηρό, CASINO ROYALE και με την σειρά του ο Daniel Craig πιστοποιεί ότι είναι ο James Bond τον οποίο είχε ανάγκη το σύγχρονο σινεμά.

Ανάμεσα τους θα βρεθεί και ένας Javier Bardem που παρά το γεγονός ότι ερμηνευτικά μπασταρδεύει τον Hannibal του Anthony Hopkins με τον Joker (σε σχεδόν οποιαδήποτε εκδοχή του) καταλήγει στο φινάλε να φαντάζει απόλυτα πικρόχολος, αμείλικτος και σαδιστής.

Εδώ ο σκηνοθέτης τολμά να μας ταξιδέψει μέχρι το ‘σπίτι‘ ενός πράκτορα που στο παρελθόν φάνταζε ως μια εξαιρετικά γαμάτη αλλά και κενή ‘βιτρίνα‘ και μας αποκαλύπτει τα ψήγματα μιας ανθρωπιάς που αν και βαριά πληγωμένη εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου εκεί μέσα πίσω από τα ακριβά κοστούμια , τις φλεγματικές ατάκες και τις δολοφονίες…

5. ZERO DARK THIRTY by Kathryn Bigelow

Η ψυχωμένη Jessica Chastain πασχίζει μανιωδώς να εντοπίσει και να εξοντώσει τον διαβόητο Bin Laden με την προσδοκία ότι ο θάνατος του θα δώσει ένα τέλος στο κλίμα τρομοκρατίας που κατακλύζει την μαμά Αμερική ύστερα από την πτώση των Δίδυμων Πύργων…

Μέσα από αυτό το κυνήγι η Chastain εκδηλώνει με σπουδαίο τρόπο την προσήλωση που έχει ο χαρακτήρας της απέναντι σε έναν σκοπό όμως στην πορεία μας υπενθυμίζει το πόσο εύκολα μπορεί να διαστρεβλωθεί το πείσμα σε ύψιστη και επικίνδυνη εμμονή. Στον αντίποδα ο ανακριτής Jason Clarke μας αναγκάζει να προβληματιστούμε γύρω από την ύπαρξη του Γκουαντάναμο και όλες τις σκληρές, σαδιστικές και αμφιλεγόμενες πρακτικές εκείνων των αντρών που υπό τις ευλογίες μιας Κυβέρνησης αλλά και χάρη στην επιδεικτική αδιαφορία / αποδοχή του υπόλοιπου ‘πολιτισμένου‘ κόσμου πασχίζουν να ελέγξουν τον πλανήτη μας, προφασιζόμενοι την ευημερία και την ασφάλεια της κοινωνίας μας.

Με το Zero Dark Thirty η σκηνοθέτης Kathryn Bigelow απέδειξε, για δεύτερη σερί φορά, ότι κουβαλά περισσότερα κιλά ‘αρχίδια‘ από τους περισσότερους άντρες συναδέλφους της.

4.DREDD by Pete Travis & Alex Garland…

Είναι πραγματικά κρίμα που ΔΕΝ υπάρχει στην πραγματικότητα ένας ‘Δικαστής Dredd’ ώστε να δικάσει και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους μάρκετινγκ που λόγω της ανεπάρκειας που επέδειξαν απέναντι στην προώθηση αυτής της ταινίας κατέληξαν να μας στερήσουν την προοπτική του να δούμε στο μέλλον και ένα sequel

Το DREDD είναι ο ορισμός του πως γυρνάς μια πραγματικά καλή και ολοκληρωμένη comic αλλά και sci-fi ταινία επιβίωσης.   Ο Dredd του Urban είναι μια τρομαχτικά ρεαλιστική και αποτελεσματική μηχανή θανάτου. Ένας φονικός κριτής. Και όμως παρά την βία και τον θάνατο που τον περιτριγυρίζει υπάρχουν δυο, τρεις σκηνές που μέσα από την καφρίλα του θα σου προκαλέσει ένα ένοχο γέλιο. Και αυτό το κάνει αβίαστα. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός ξέρουν καλά ότι παρά την αγριάδα του ο Dredd δεν παύει να αποτελεί και μια καρικατούρα που προκαλεί και γέλιο. Και αυτό το γέλιο στο βγάζουν όμορφα, απλά και αβίαστα. Και δεν χρειάζεται καν να σου χώσουν κάναν κλισαρισμένο και ενοχλητικό ‘comic relief’ χαρακτήρα όπως ήταν ο σπασαρχίδας Rob Schneider στο φιλμ του 95 ,που και καλά έχει σκοπό να προσδώσει νότες ‘χιούμορ’ στην ταινία καταλήγοντας να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Επίσης το πιο σημαντικό απ’όλα είναι ότι ο Karl Urban ΔΕΝ βγάζει σε κανένα σημείο της ταινίας το ρημάδι το κράνος από το κεφάλι του αποδίδοντας έτσι τον καλύτερο φόρο τιμής στην comic εκδοχή του ήρωα που ποτέ του δεν μας έχει αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο.

Ευτυχώς η δικαιοσύνη ΔΕΝ αποδείχτηκε τυφλή στην υπόθεση του DREDD και η ταινία διαδόθηκε από στόμα σε στόμα μέσα από τα social media και ρέφαρε κάπως την οικονομική ζημιά μέσω των home media πωλήσεων και απέκτησε το δικό της φανατικό κοινό εξασφαλίζοντας έτσι τον τίτλο του ‘Cult Classic’ φιλμ. 

3. THE AVENGERS by Joss Whedon…

Η ταινία μέσω της οποίας ο Joss Whedon ολοκλήρωσε το χτίσιμο του πρώτου ορόφου ενός οικοδομήματος που σήμερα φαντάζει όχι μονάχα πελώριο αλλά και πέρα ως πέρα ακλόνητο.

Το THE AVENGERS πέρα από ένα στιβαρό και γεμάτο συγκινήσεις μπλοκμπάστερ παράλληλα είναι και η ταινία που λειτουργεί ως ‘ευχή‘ αλλά και ‘κατάρα‘ ταυτόχρονα για τον σύγχρονο κινηματογράφο καθώς από την πρεμιέρα του κιόλας φρόντισε να μας δείξει ποίο είδος ταινιών θα ‘κυριαρχούσε’ επάνω στο πανί για τα επόμενα δέκα, και ένας Thor ξέρει μόνο πόσα χρόνια ακόμα …

Με αυτό του το φιλμ ο Whedon και η Marvel χάρισαν στους νέους θεατές τους σύγχρονους ‘Θεούς‘ και τα πανίσχυρα είδωλα τους ενώ ταυτόχρονα βοήθησαν την DISNEY να ‘εξελιχθεί‘ στο ...’τέταρτο Ράιχ’ του σινεμά.

2. DJANGO UNCHAINED by Quentin Tarantino…

Στο DJANGO UNCHAINED ο Quentin Tarantino σφυρηλατεί την ταινία που θα αποτελέσει το κράμα της λατρείας και του σεβασμού του τόσο απέναντι στα σπαγγέτι γουέστερν των ‘δασκάλωνSergio Leone και Corbucci όσο και στο Blaxploitation σινεμά.

Εδώ ο σκηνοθέτης μοιράζει δυο σφαίρες, η καθεμία με στόχο και μια διαφορετική πλευρά του ρατσισμού και καταλήγει να μας δώσει μια στιλιζαρισμένη και άκρως αιματηρή ψυχαγωγία αλλά και να προκαλέσει την οργή του Spike Lee !

Στο DJANGO ο Tarantino πήρε την εμβληματική , για την Αμερική και την ιστορία της, εικόνα του καουμπόη και την συνδύασε με μια από τις μεγαλύτερες αμαρτίες αυτού του έθνους : 

Την σκλαβιά και το δουλεμπόριο εις βάρος των Αφροαμερικανών. 

Πάντως για μένα στο DJANGO UNCHAINED ο Quentin Tarantino μέσω ενός αιματηρού και σκληρού γουέστερν κατόρθωσε να μου θυμίσει ότι ο ρατσισμός πάντα θα έχει τουλάχιστον δυο πλευρές και ότι καμία από αυτές δεν μπορεί να ξεφύγει από τις βαρύτατες συνέπειες του.

Στο φινάλε κανείς δεν μπορεί ποτέ του να ‘συντρίψει’ τον ρατσισμό. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να επιλέξεις είτε να σταθείς απέναντι του είτε να τον αφήσεις να σε ‘απορροφήσει’…

1.THE MASTER by Paul Thomas Anderson…

‘If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you’d be the first person in the history of the world.’

Με το THE MASTER ο σκηνοθέτης Paul Thomas Anderson παίρνει τις διδαχές και τις πρακτικές του ‘μπαμπά‘ της Εκκλησίας της Σαιεντολογίας L. Ron Hubbard και τις μελετά μέσα από ένα δικό του μυθοπλαστικό κίνημα/ αίρεση με την ονομασία ‘The Cause’.

Εδώ ο Hubbard μεταμορφώνεται σε Lancaster Dodd και τον ενσαρκώνει ο σπουδαίος Philip Seymour Hoffman με μια αστείρευτη εκκεντρικότητα και πολυπλοκότητα. Απέναντι του θα συναντήσει έναν ολότελα τσακισμένο και προβληματικό αλκοολικό που τον υποδύεται με ωμή αποτελεσματικότητα ένας εξίσου σπουδαίος Joaquin Phoenix.

Όμως το φιλμ του Anderson δεν λειτουργεί ως μια κριτική, σάτιρα ή ως κάποια εξύμνηση ενός κινήματος ή μιας αίρεσης. Αντίθετα η ταινία αυτή λειτουργεί ως το ‘Love Story’ ανάμεσα σε δυο άντρες αλλά και τα λίτρα από παράνομα αποσταγμένο ουίσκι το οποίο καταναλώνουν με μια άσβεστη δίψα…

Χειραγώγηση και εκφοβισμός. 

Μέσα από πράξεις φόβου, βίας , εκβιασμού και επιθυμίας ο Paul Thomas Anderson μας θυμίζει όλους τους τρόπους με τους οποίους λειτουργούν και ακμάζουν οι αιρέσεις, ασχέτως το πως αυτές επιλέγουν να ονομάζονται .

Και ναι μπορεί πριν ο Freddie αφεθεί παντελώς στις διδαχές του ‘ηγέτη‘ Dodd και του σκοπού του να φάνταζε ως ένα πρωτόγονο ‘Κτήνος‘ όμως τουλάχιστον αυτή του η βίαιη φύση του επέτρεπε να λειτουργεί ως ένας ελεύθερος άνθρωπος.

Στο φινάλε του THE MASTER τελικά το ερώτημα είναι ένα :

Αξίζει να καταπνίξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να ακολουθήσουμε τυφλά έναν ‘ηγέτη’ και έναν σκοπό επάνω στην προσπάθεια μας να βρούμε την ευημερία και την γαλήνη ή οφείλουμε να παραμείνουμε ο εαυτός μας έστω και αν καταλήξουμε να φαντάζουμε ως τα πιο στυγερά ‘κτήνη’ στα μάτια της κοινωνίας γύρω μας ? 

To THE MASTER πέρα από ένα από τα πραγματικά αριστουργήματα της δεκαετίας ταυτόχρονα είναι και η απόλυτη υπενθύμιση του πόσο άδικο είναι να κρίνουμε το πρόσφατο JOKER ως ‘την καλύτερη ερμηνεία του Joaquin Phoenix’…

Και ναι εδώ το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής δεν βγαίνει στο πανί ντυμένος σαν ένας παλιάτσος στέρησε από το φιλμ την εμπορική καταξίωση στο τότε Box Office όμως το σήμα του δολαρίου καμία σημασία δεν έχει εδώ πέρα όσον αφορά την δύναμη , την ουσία και την ποιότητα της ταινίας του P.T.Anderson.

Στο τέλος οι εικόνες που μας δίνει εδώ ο σκηνοθέτης, οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου αλλά και όλα τα μηνύματα που περνούν από μέσα τους καθιστούν την αξία του THE MASTER απλά ανεκτίμητη.

Κάπου εδώ όμως σας προτρέπω να αφήσετε για λίγο την ανάγνωση στην άκρη, να κάνετε διάλειμμα για τσιγαράκι ώστε να συγκεντρώσετε μέσα σας την απαιτούμενη κατανόηση και υπομονή για το δεύτερο σκέλος της λίστας όπου θα κάνουμε μια αναδρομή σε εκείνες τις ταινίες του 2012 που είτε μας δίχασαν είτε μας απογοήτευσαν οικτρά…

Και τώρα σβήνουμε τα τσιγάρα με μανία στο τασάκι και ξεκινάμε !

GHOST RIDER : SPIRIT OF VENGEANCE by Mark Neveldine and Brian Taylor

Λατρεύω παθολογικά Nic Cage και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι μέσα από αυτή την δεύτερη κούρσα με την φλεγόμενη μηχανή ο Νικόλας πάσχισε να αποδώσει δικαιοσύνη σε έναν χαρακτήρα των αγαπημένων του Comics και ο οποίος αδικήθηκε κατάφωρα μέσα από μια πρώτη ταινία

Όμως μιας και οι σκηνοθέτες και οι σεναριογράφοι αυτού του sequel αδυνατούν παντελώς να διαχειριστούν την εξίσου φλεγόμενη οργή του πρωταγωνιστή το GHOST RIDER : SPIRIT OF VENGEANCE αναπόφευκτα καταλήγει σε ένα θλιβερό παρανάλωμα.

Στο GHOST RIDER : Spirit of Vengeance ο , φανατικός οπαδός του ήρωα, Nicolas Cage προσπάθησε να εξιλεωθεί για την αποτυχία και τις αμαρτίες του πρώτου φιλμ όμως τελικά το μόνο που κατόρθωσε είναι να εξασφαλίσει την αναπόφευκτη ‘πτώση‘ του στο ‘καθαρτήριο‘ των σπουδαίων ηθοποιών.

Τουλάχιστον μετά από αυτή την ‘Κόλαση’ τα δικαιώματα του Ghost Rider επέστρεψαν στα χέρια της Marvel που ίσως κάποτε να φιλοτιμηθεί να μας δώσει τον φλεγόμενο μηχανόβιο – ‘Τιμωρό της αμαρτίας’ που του αρμόζει να μας κρίνει για τις αμαρτίες μας. 

JOHN CARTER by Andrew Stanton…

Για ακόμη μια φορά ένας μεγαλομανής, όχι όμως και ιδιαίτερα ταλαντούχος, σκηνοθέτης και ένα μεγάλο στούντιο πασχίζουν να μας αποδείξουν ότι το τρίπτυχο σενάριο, ερμηνείες και σκηνοθετική ευρηματικότητα δεν έχουν την παραμικρή αξία μπροστά στις επιταγές της ψηφιακής εποχής.

Μια ταινία που οι συντελεστές της δίνουν όλο τους το ‘είναι‘ στο CGI με αποτέλεσμα το όποιο όραμα τους να χάνεται κάπου μέσα στις πράσινες και μπλε οθόνες.

Συνολικά ως ταινία το JOHN CARTER σε καμία περίπτωση δεν ήταν ‘κακό‘ όμως όλα όσα συμβολίζει και όλα όσα πάσχισε να επιτύχει σήμερα φαντάζουν ως μια μάστιγα για το σινεμά. Μια μάστιγα που παρά τις αρχικές της αποτυχίες πλέον μολύνει ολοένα και περισσότερο το πανί δίνοντας μας ένα κάρο ταινίες που φαίνονται να νοιάζονται αποκλειστικά στο να στήσουν επικερδή σύμπαντα , χαρακτήρες και franchises παρά να παρουσιάσουν στο κοινό τους μια ιστορία της προκοπής…

THE HUNGER GAMES by Gary Ross…

Η αμήχανη και θλιβερή στιγμή που το Hollywood πασχίζει μάταια να κοπιάρει το Γιαπωνέζικο BATTLE ROYALE

To Hollywood απλά ΔΕΝ έχει τα αρχίδια να ρίξει μια ολόκληρη τάξη μαθητών σε μια αρένα και να τους επιτρέψει να αλληλοσκοτωθούν με όλους τους μακάβριους τρόπους που μπορεί ή και αδυνατεί να φανταστεί ένας θεατής.

WRATH OF THE TITANS by Jonathan Liebesman…

‘Και τι έγινε που το CLASH OF THE TITANS δεν βγήκε και τόσο καλό ?! Έβγαλε λεφτουδάκια η ταινία μας ?! Ε τι το συζητάμε καν, ας μαζέψουμε έναν σκηνοθέτη / διεκπεραιωτή και μερικούς σεναριογράφους που αντί για την γραφομηχανή προτιμούν το Brainstorming και ας συναρμολογήσουμε ένα sequel !’…

Το WRATΗ… μέσα από την κακογουστιά και την γραφικότητα του συμβολίζει επάξια την καπιταλιστική μανία μιας αχόρταγης βιομηχανίας του θεάματος.

LOCKOUT by Stephen Saint Leger…

Ένα στούντιο προσλαμβάνει έναν ακόμη σκηνοθέτη / διεκπεραιωτή και του αναθέτει το στήσιμο μιας ταινίας που ουσιαστικά αποτελεί στυγνή αντιγραφή του ESCAPE FROM NEW YORK.

Ο δημιουργός, και αληθινός σκηνοθέτης του τελευταίου, John Carpenter προχωρά σε μήνυση και κερδίζει την υπόθεση εις βάρος του ‘σεναριογράφου‘ και συναδέλφου του Luc Besson

Διάολε τελικά να που συναντάται και η δικαιοσύνη καμιά φορά μέσα σε μια βιομηχανία που δεν ντρέπεται να εκμεταλλεύεται τους ίδιους τους ανθρώπους που την βοήθησαν να εδραιωθεί και να ευημερήσει !

Κρίμα που δεν υπάρχουν περισσότεροι ‘μάστορες‘ ώστε κατά καιρούς να βραχυκυκλώνουν τα αμείλικτα γρανάζια της…

DARK SHADOWS by Tim Burton…

H θλιβερή στιγμή όπου ο Tim Burton πιστοποιεί την πτωτική του πορεία ως δημιουργός και μας φανερώνει την πρόθεση του να ‘θυσιάσει‘ το εκκεντρικό ύφος και την μοναδικότητα του ώστε να βγάλει κάνα φράγκο στο Box Office.

Μαζί του παρασέρνει στο σκοτάδι της αρτιστικής ατολμίας και τον αγαπημένο του πρωταγωνιστή Johnny Depp. Βέβαια και ο ίδιος είχε αρχίσει να ξεπέφτει στο απόλυτο κενό με τις επιλογές που έκανε σε ρόλους από τους Πειρατές της Καραϊβικής και ύστερα…

Πάντως η σκηνή με τα ‘σατανιασμένα’ McDonalds τότε με είχε κάνει να ξεσπάσω σε τρανταχτά γέλια…

BATTLESHIP by Peter Berg…

H τρανταχτή απόδειξη ότι το Hollywood στην προσπάθεια του να ξεχειλώσει τα πορτοφόλια των υπαλλήλων του με χρήμα δεν θα διστάσει ακόμη και να επιστρατεύσει ένα παντελώς μονοδιάστατο και απλοϊκό επιτραπέζιο παιχνίδι ώστε να στήσει στα γρήγορα μια ταινία που θα βγάλει κάνα φράγκο στο Box Office.

PIRANHA 3DD by John Gulager...

Όσο απολαυστική ήταν η πρώτη ταινία λόγω της γραφικότητας και της αιματηρής καφρίλας και υπερσεξουαλικότητας της άλλο τόσο αισχρό και ηλίθιο φαντάζει τούτο το sequel, για ακριβώς τους ίδιους λόγους.

Τουλάχιστον εξαιτίας της B-Movie και Exploitation φύσης και αισθητικής του το PIRANHA 3DD δικαιολογεί κάπως την ύπαρξη του…

THE AMAZING SPIDER-MAN by Marc Webb…

Παρά το συμβολικό επώνυμο του ο Webb εδώ απέτυχε να ελιχθεί με δυναμική ή ουσία ανάμεσα στους ουρανοξύστες του Μανχάταν.

Tο The Amazing Spider-Man διακρίνεται από μερικά αξιόλογα πραγματάκια όμως στο τέλος δεν θα τα θυμάσαι διότι πνίγονται ασφυκτικά από τους ιστούς μιας δημιουργικής αναποφασιστικότητας και ατολμίας.

Αυτή η ριμάδα η ταινία πραγματικά είχε ανάγκη από έναν σκηνοθέτη που θα λειτουργούσε ως ένας θείος Ben καθώς θα κατανοούσε πλήρως την δύναμη που του δίνει το υλικό και η κληρονομιά του Spider-Man και θα αποδέχονταν την τεράστια ευθύνη που έχει απέναντι τους.

Όπως και να χει το φιλμ καπάρωσε πάνω από 700 μύρια στο Box Office και εξασφάλισε ένα sequel μέσα στα πλαίσια μιας ‘τριλογίας‘ που αυτή τη φορά ποτέ της δεν ολοκληρώθηκε.

SAVAGES by Oliver Stone…

Ξεπεσμένος, και μάλλον αποτοξινωμένος, Oliver Stone πασχίζει μανιωδώς αλλά και μάταια να επανέλθει στις τάξεις των σπουδαίων σκηνοθετών επιστρατεύοντας νεανικά κορμιά, μελόδραμα που μπασταρδεύει τις δήθεν ‘ακραίες‘ γκανγκστερικές ταινίες με εκείνο από τα φτηνιάρικα Άρλεκιν που πωλούνται με τις στοίβες στα περίπτερα και προφανώς δεν κατορθώνει και πολλά πράγματα.

Το φιλμ αυτό θέλει να λειτουργήσει ως το ‘SCARFACE‘ των μιλένιαλς και να βγάλει κάνα φράγκο από αυτούς. Ως κερασάκι στην τούρτα το SAVAGES έχει ένα ‘φινάλε‘ βγαλμένο κατευθείαν μέσα από το εγχειρίδιο των κινηματογραφικών κλισέ…

TOTAL RECALL by Len Wiseman…

Πιθανότατα το πιο αποστειρωμένο και αχρείαστο remake ολόκληρης της δεκαετίας.

O Wiseman για κάποιον ανεξήγητο λόγο πιστεύει ότι θα τα καταφέρει δίχως καν να αντλήσει έμπνευση από το προβοκατόρικο ύφος και την υπερβολική αισθητική του Paul Verhoeven ενώ ο Colin Farell λογικά σήμερα κάνει σπονδές στον Λάνθιμο και τον Martin McDonagh που με τους αστακούς τους και τα ταξιδάκια στην παραμυθένια Μπριζ μπόρεσαν να τον σύρουν έξω από αυτές τις Χολυγουντιανές ξεπέτες.

Αυτό το ‘TOTAL RECALL’ είναι ένα ‘πάρτι‘ στο οποίο σίγουρα ΔΕΝ θα γούσταρε να παρευρεθεί ο μοχθηρός Ρίχτερ

Α και ο Bryan Cranston εξαργυρώνει μια ακόμη εύκολη επιταγή ως συνέπεια της εξαιρετικής δουλειάς του στο τηλεοπτικό BREAKING BAD. Βέβαια μετά από τόσα χρόνια αφάνειας δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για τις μετέπειτα επαγγελματικές επιλογές του…

LAWLESS by John Hillcoat…

Με το cast που είχε στην διάθεση του εδώ ο Jonn Hillcoat θα μπορούσε κάλλιστα να συνθέσει το επόμενο ‘Once Upon a Time In America’.

Όμως μιας και εδώ και χρόνια υπάρχει λειψυδρία από ‘Sergio Leones’ στην αχανή ‘έρημο‘ του κινηματογράφου το LAWLESS, ένα γκαγνκστερικό φιλμ που περιστρέφεται γύρω από την ποτοαπαγόρευση, καταλήγει να θυμίζει σε γεύση νοθευμένο ‘ουίσκι

Βλέποντας κάτι τέτοια αποτυχημένα ‘έπη‘ αλλά και διαπιστώνοντας το πόσο ξέπεσαν οι ταινίες με γκάνγκστερ αυτή την δεκαετία πραγματικά είναι να απορείς με όλους εκείνους που κράζουν μανιωδώς τον Scorsese και τον ‘βραδείας καύσεως’ (που λέει και το Netflix !…) Ιρλανδό του

Θα ευχόμουν πρώτα τσιμεντένια παπούτσια και στην συνέχεια βουτιά μέσα σε λίμνη για όλους αυτούς αλλά οκ δεν είμαι άνθρωπος των άκρων…

THE EXPENDABLES #2 by Simon West…

Η αναπόφευκτη στιγμή που ένα στυγνό εμπόριο 90s και ACTION νοσταλγίας εξελίσσεται‘ σε κακόγουστο τσίρκο 90s και ACTION νοσταλγίας.

Δεν γαμιέται, τουλάχιστον εδώ ο Sly έδωσε και ένα μεροκάματο στον JCVD ώστε ο τελευταίος να συνεχίσει να αποπληρώνει τα χρέη που αποκόμισε από την κοκαΐνη και τα διαζύγια !

RESIDENT EVIL : RETRIBUTION by W.S.Anderson…

Μια ακόμη σταράτη απόδειξη ότι αυτό το franchise όχι μόνο ΔΕΝ οδηγεί πουθενά τους υποστηρικτές του αλλά και ότι πλέον ΔΕΝ τραβάει.

Όπως και να χει έβγαλε ένα σκασμό λεφτά στο Box Office οπότε φύγαμε για το επόμενο ‘κεφάλαιο‘ μιας ιστορίας που δεν διακρίνεται από την παραμικρή λογική και συνοχή !

Διάολε το άρμεγμα των ζόμπις ανέκαθεν ήταν μια κερδοφόρα διαδικασία…

SILENT HILL : REVELATION by M.J.Bassett…

Εξίσου κερδοφόρα διαδικασία με το άρμεγμα των ζόμπις είναι και εκείνο των Video Games. Μονάχα που οι κινηματογραφικές τους μεταφορές στην πλειοψηφία τους φαντάζουν χειρότερες ακόμη και από την πιο μέτρια ζομποταινία.

Το SILENT HILL : REVELATION δεν διαφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Εδώ ο Bessett πετάει μέσα σε ένα ομιχλώδες Καθαρτήριο τα όποια καλά στοιχεία εκείνης της πρώτης ταινίας και ‘κατορθώνει‘ ακόμη και να εξανεμίσει το οποιοδήποτε ψήγμα μακαβριότητας , απόγνωσης και σασπένς από την ομώνυμη πόλη…

PUSHER by Luis Prieto

Οι Βρετανοί αναθέτουν σε έναν Ισπανό σκηνοθέτη να κάνει remake το πρώτο κεφάλαιο του PUSHER, δηλαδή της απόλυτα στιβαρής και ρεαλιστικής τριλογίας που έστησε ο Nicolas Winding Refn γύρω από τον υπόκοσμο της Δανίας.

Να όμως εκεί που τα φιλμ του Refn ‘έζεχναν‘ από ρεαλιστικό έγκλημα και στιβαρό δράμα τούτη η ‘αναθεώρηση‘ απλά αδυνατεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς του…

RED DAWN by Dan Bradley

Τι ΔΕΝ κάνεις με μια γραφική και παντελώς άμυαλη ACTION / Πολεμική ταινία όπως ήταν το αυθεντικό RED DAWN των macho και Ρηγκανικών 80s και του εξίσου macho και Ρηγκανικού σκηνοθέτη John Milius ?

Μια ‘σοβαρή αναβίωση’ της, προφανώς.

Και όμως στο RED DAWN του 2012 ο Dan Bradley πράττει ακριβώς ΑΥΤΟ και μάλιστα πασχίζει να φανεί και επίκαιρος βάζοντας τις στρατιές της…Βόρειας Κορέας να εισβάλλουν στις Η.Π.Α. αυτή τη φορά και να απειλήσουν με την ανίερη παρουσία τους αυτόν τον ιερό τόπο αγνότητας , δημοκρατίας και ευημερίας !

Και επειδή ορισμένες συνήθειες δύσκολα κόβονται στο φινάλε ο σκηνοθέτης ρίχνει στο μπλέντερ και ορισμένους εξαιρετικά μοχθηρούς Ρώσους αξιωματικούς …

THE HOBBIT : AN UNEXPECTED JOURNEY by Peter Jackson…

Το πρώτο κεφάλαιο του HOBBIT σε καμία περίπτωση δεν το λες μια κακή ταινία ή στυγνή αρπαχτή και πάλι όμως λειτουργεί ως το σημείο όπου ο σκηνοθέτης Peter Jackson αποφασίζει να διαστρεβλωθεί από έναν δημιουργό με μεράκι και όραμα σε στυγνό επαγγελματία.

Πως μπορεί ένα ολιγοσέλιδο παραμυθάκι να μετουσιωθεί αποτελεσματικά σε μια ολόκληρη κινηματογραφική τριλογία ?

Αυτή ήταν τότε η απορία μου και σήμερα που έχει πλέον ολοκληρωθεί η τριλογία έχω επιτέλους την απάντηση μου :

Απλά ΔΕΝ γίνεται.

Τα επόμενα δυο κεφάλαια του HOBBIT μας παρουσιάζουν ένα θλιβερό κακέκτυπο του σκηνοθέτη που πριν μερικά μόλις χρόνια συγκλόνισε εκατομμύρια θεατές μέσα από μια άλλη τριλογία που και καλύτερο θέαμα μας πρόσφερε από εκείνη που την διαδέχτηκε και που τόσο οι ιστορίες όσο και οι χαρακτήρες τους έφεραν μέσα τους ηρωισμό αλλά και τραγικότητα και πάνω απ’όλα μια ουσία.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο και για τα τρία Χομπιτοφίλμς του Jackson. Εδώ ο σκηνοθέτης βαριέται ακόμη και να κάνει μια τυπική ανίχνευση τοποθεσιών και να στήσει σκηνικά και χορογραφίες μέσα από τα οποία θα απολαύσουμε ως θεατές αξιομνημόνευτα κατορθώματα , δραματικές επιλογές και επικές μάχες…

Τελικά το μόνο που αποκομίσαμε από τις ταινίες HOBBIT είναι έναν καταιγισμό από CGI, έξτρα και παντελώς ανεπιθύμητες δόσεις Legolas αλλά και την θλιβερή, και παράλληλα τρομαχτικά συμβολική και προφητική , εικόνα ενός Ian McKellen να…ξεσπάσει σε λυγμούς μπροστά από μια πράσινη και άδεια από συναισθήματα και αρτιστικές προκλήσεις οθόνη…

‘ This is NOT why i became an actor.’

Τα παραπάνω λόγια είχε κατορθώσει να ψελλίσει τότε ο ηθοποιός και ίσως θα έπρεπε να τα είχε συμμεριστεί και ο σκηνοθέτης του.

An Unexpected Journey’ όντως κύριε Jackson…

LINCOLN by Steven Spielberg…

Αντίθετα με τον συνάδελφο του Ian McKellen ο τιτάνας Daniel Day Lewis σε καμία περίπτωση δεν είχε το δικαίωμα να βάζει τα κλάματα καθώς ο δικός του σκηνοθέτης, Steven Spielberg , του παρείχε άφθονα αληθινά σκηνικά και τοποθεσίες ώστε να ξεδιπλώσει ξανά το αστείρευτο υποκριτικό του ταλέντο, αυτή την φορά ως Αβραάμ Λίνκολν.

Το ζόρι που προσωπικά τραβάω με το LINCOLN είναι ότι παρά την μεγαλοπρεπέστατη σκηνοθεσία του Spielberg και την ακόμη πιο μεγαλοπρεπή ερμηνεία του Lewis αυτή η ταινία θεματολογικά μονίμως περιστρέφεται γύρω από μια…γαμημένη τροπολογία. Και ναι με αυτή την τροπολογία ο γνήσιος Λίνκολν άλλαξε την νοοτροπία και το Status Quo ενός ολόκληρου έθνους και κατά συνέπεια την ιστορία της ανθρωπότητας και πάλι όμως στο φινάλε , πέραν της φοβερής ερμηνείας του πρωταγωνιστή, δεν βρήκα το παραμικρό ώστε να πιαστώ ως θεατής βλέποντας αυτό το φιλμ.

Στην τελική το μόνο που μου έμεινε από το LINCOLN είναι όλες οι εξωφρενικές ιστορίες παρασκηνίου γύρω από ένα ακόμη έντονο method acting το οποίο ακολούθησε ο Daniel Day Lewis…

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα παρά να σταθώ και λίγο στο…

AMOUR by Michael Haneke…

Ακόμη θυμάμαι τους κουβάδες από δάκρυα που έχυνε η φαμίλια ενός φίλου μου κατά την διάρκεια μιας οικογενειακής προβολής του AMOUR.

Και όντως εδώ έχουμε ένα από τα κορυφαία και πιο σπαραχτικά δράματα που έχουν εκτυλιχτεί επάνω στο κινηματογραφικό πανί. Μια σύγχρονη τραγωδία γεμάτη πόνο αλλά και ρομάντζο.

Παρά όμως το γεγονός ότι εξεπλάγην ευχάριστα από την συνειδητοποίηση ότι ο προβοκάτορας και σαδιστής ‘Μπάσταρδος’ / Σκηνοθέτης που γυρνούσε κάποτε το FUNNY GAMES έκρυβε κάπου στα σωθικά του και μια τόσο ευαίσθητη πτυχή οφείλω να δηλώσω ‘ένοχος‘ !

Στο φινάλε ως θεατή μάλλον τελικά με αγγίζει περισσότερο ο ‘Μπάσταρδος‘ και σαδιστής Haneke και όχι ο γλυκόπικρος ‘γηροκόμος‘…

Y.Γ. Ναι, ναι το ξέρω το παλιό Αυστριακό και ανορθόδοξο FUNNY GAMES ήταν το καλύτερο αλλά δεν βρήκα το ανάλογο αποχαιρετιστήριο gif…Να με συμπαθάτε αναγνώστες μου !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: