Once Upon a Time in Hollywood : Την αράζουμε με τους Rick Dalton και Cliff Booth και σχολιάζουμε , με SPOILERS, την ταινία τους.

Ο παρηκμασμένος πρώην αστέρας των τηλεοπτικών γουέστερν Rick Dalton κάθεται στην πολυθρόνα της έπαυλης του, που βρίσκεται επάνω στην ‘Ουτοπία‘ των λόφων του Hollywood και με μια μπύρα στο χέρι παρακολουθεί ένα παλιό επεισόδιο της σειράς F.B.I. ,στη οποία είχε πάρει έναν από τους λιγοστούς ‘κόντρα‘ ρόλους της καριέρας του καθώς έπαιζε το Κάθαρμα της υπόθεσης.

Απέναντι του την αράζει ο Cliff Booth, ένας γνήσια macho άντρας που συνεργάζεται επί χρόνια με τον Rick λειτουργώντας ως κασκαντέρ, ντουμπλέρ, επιστάτης, οδηγός αλλά και σαν φίλος. Γενικότερα ο Cliff είναι κυριολεκτικά ‘ο άντρας για όλες τις δουλείες‘.

Οι δυο άντρες απλά κάθονται εκεί και σχολιάζουν μεταξύ τους την σειρά και το παίξιμο του Rick. Ως συνήθως ο Tarantino δίνει σε αυτή την καθημερινή σκηνή τον χρόνο ώστε να ξεδιπλωθεί με απόλυτη φυσικότητα. Ο σκηνοθέτης ανέκαθεν επέτρεπε σε τέτοιες σκηνές να ‘ανασάνουν‘ μέσα στις εκάστοτε ταινίες του. Η διαδικασία αυτή προσέδιδε στους χαρακτήρες του μια αίσθηση θνητότητας και καθημερινότητας ακόμη και όταν είχαμε να κάνουμε με τα πιο cool και Badass Καθάρματα.

Απλά θυμηθείτε τούτον τον απόλυτο και σαδιστή Μπάσταρδο…

Στο RESERVOIR DOGS o Mr. Blonde του Michael Madsen φάνταζε ως το ύψιστο Κάθαρμα μέσα σε μια συμμορία Καθαρμάτων. Ο άντρας αυτός βασάνισε έναν μπάτσο και έκοψε το αυτί του μόνο και μόνο επειδή μπορούσε και είχε τον χρόνο να το κάνει.

Μια φριχτή διαδικασία που εκτυλίχθηκε υπό τους ήχους Vintage ασμάτων μέσω της ραδιοφωνικής συχνότητας του K-Billy’s Super Sounds of The 70s

Και όμως μέσα σε αυτό το σκηνικό απόλυτου σαδισμού και φρίκης ο Mr.Blonde ποτέ του δεν χάνει την θνητότητα του έστω και αν κανονικά θα έπρεπε να φαντάζει στα μάτια μας ως το απόλυτο ‘τέρας‘ λόγω των πράξεων του.

Ο Blonde διατηρεί την (όποια) ανθρωπιά του στα μάτια μας επειδή μερικές στιγμές πιο πριν ο σκηνοθέτης μας τον έχει δείξει να πίνει Milkshakes , να κάνει καλαμπούρια με τους υπόλοιπους συμμορίτες ενώ διάολε στην εναρκτήρια σεκάνς όπου οι τύποι αυτοί φιλοσοφούν γύρω από τον θεσμό του πουρμπουάρ και την αξία της εφαρμογής του αυτό το βίαιο Κάθαρμα φαντάζει ως ένα από τα πιο cool μέλη της ομάδας καθώς τον ακούμε να υπερασπίζεται μια γκαρσόνα την οποία κράζει ο συνεργάτης του Mr. Pink !

Αυτές τις μικρές και καθημερινές σκηνές και συζητήσεις ο Tarantino τις χώνει σε όλες του τις ταινίες ώστε να μας δώσει την αίσθηση ότι οι χαρακτήρες του όσο επικίνδυνοι και αμείλικτοι και αν είναι στην τελική είναι μονάχα θνητοί άντρες και γυναίκες που κυκλοφορούν μέσα στον κόσμο μας και ανάμεσα μας. Ναι είναι άπληστοι κλέφτες , στυγεροί φονιάδες και ορισμένοι είναι και εξπέρ στις πολεμικές τέχνες όμως δεν παύουν να είναι εξίσου θνητοί με εμάς. Η συνταγή αυτή του σκηνοθέτη μας κάνει να ταυτιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό με τους ‘ήρωες‘ του και κατά συνέπεια όλα όσα τους συμβαίνουν κατά την διάρκεια της ιστορίας τους έχουν έναν συναισθηματικό αντίκτυπο επάνω μας.

Ακριβώς την ίδια τακτική έχει ακολουθήσει και ο Martin Scorsese στα δικά του πονήματα. Στο πρόσφατο, με τίτλο THE IRISHMAN, οι βετεράνοι και αδίστακτοι μαφιόζοι του την άραξαν μέσα σε ένα αμάξι και συζητούσαν για αρκετή ώρα γύρω από ένα γαμημένο ψάρι ενώ και στο , κλασσικό πλέον , GOODFELLAS για αρκετά λεπτά την αράξαμε παρέα με τα ‘Καλόπαιδα‘ του σκηνοθέτη στο οικογενειακό τραπέζι ακούγοντας τα να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων μεταξύ τους…

Με απλό αλλά παράλληλα και εξαιρετικά ευρηματικό τρόπο ο Scorsese εδώ μας θυμίζει ότι οι πανίσχυροι και υπέρμετρα άπληστοι και αμείλικτοι γκάνγκστερ του στο τέλος είναι όλοι τους ένα τσούρμο θνητοί που διαφέρουν από εμάς μονάχα στον τρόπο που επιλέγουν να δρουν μέσα στην κοινωνία που έχουμε χτίσει. Στο μόνο που διαφέρουμε με αυτούς τους άντρες είναι ότι εμείς ακόμη αρνούμαστε να επιστρατεύσουμε την απληστία και τις παρορμήσεις μας ως μια δικαιολογία που θα μας επιτρέψει να παραβούμε ηθικούς και γραπτούς κανόνες και να προβούμε σε πράξεις απαράμιλλης βίας ώστε να εξασφαλίσουμε όλα εκείνα που επιθυμούμε.

Τόσο οι Μαφιόζοι του Scorsese όσο και οι ληστές του Tarantino δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά άνθρωποι που μιλάνε, συμπεριφέρονται , τρώνε , χέζουν και πεθαίνουν όπως κάνουμε και εμείς οι ίδιοι.

Στο Once Upon…o Tarantino μας παρουσιάζει αρκετές σκηνές τέτοιου τύπου όμως εδώ η σημασία τους έχει διττό ρόλο. Ναι βλέποντας τους Cliff και Rick να κατεβάζουν μπύρες αραγμένοι σε ένα σαλόνι και να σχολιάζουν την σειρά του δεύτερου θα νιώσεις λες και εσύ ο ίδιος την αράζεις με τα φιλαράκια σου και αναλύεται κάποια σειρά ή ταινία, μια αίσθηση που σε κάνει να ταυτιστείς σε μεγάλο βαθμό με τους δυο χαρακτήρες του Once Upon… Όμως παράλληλα αυτή η σκηνή μας δείχνει το πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η τέχνη (σε οποιαδήποτε έκφανση της) στις ζωές μας , ποία είναι η σχέση μας μαζί της και την επίδραση που έχει επάνω μας είτε συλλογικά είτε ατομικά…

Αλλά και άλλες σεκάνς, όπως εκείνη όπου ο Cliff διαβάζει comics ενώ ο σκύλος του παρακολουθεί σειρές στην τηλεόραση, και εκείνη στην οποία η Sharon Tate της Margot Robbie κάθεται στο σινεμά και βλέπει την ίδια της την ταινία με τον ενθουσιασμό ενός μικρού κοριτσιού μας φανερώνουν τα μηνύματα που θέλει να μας μεταδώσει ο Tarantino μέσα από την τελευταία ταινία του.

Με μια επιφανειακή ματιά το Once Upon…φαντάζει ως μια ακόμη ‘διόρθωση μιας ύψιστης ιστορικής αδικίας’ όπως ήταν και το INGLORIOUS BASTERDS του ίδιου σκηνοθέτη. Όμως στο Once Upon…o Tarantino αρνείται πεισματικά να περιοριστεί σε μια τέτοια κατάσταση έστω και αν εύκολα θα μπορούσε να το κάνει. Στο φινάλε το φιλμ αυτό είναι η πιο ρομαντική δήλωση αγάπης ενός σκηνοθέτη απέναντι στον τόπο, την εποχή και την βιομηχανία που τον γαλούχησαν , τον έκαναν να αγαπήσει τον κινηματογράφο και τον έσπρωξαν στο να εξελιχθεί από έναν απλό υπάλληλο σε κάποιο βιντεοκλάμπ σε έναν από τους πιο διάσημους, εμπορικούς και επιδραστικούς σκηνοθέτες της σύγχρονης εποχής. Η υπέροχη ειρωνεία είναι ότι αυτή η γλυκιά δήλωση κορυφώνεται μέσα από ένα ξέφρενο ΜΑΚΕΛΕΙΟ στην τρίτη πράξη του φιλμ !

Μπορεί η ολιγόλεπτη και διακριτική συμμετοχή της Sharon Tate στην πλοκή να σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από θεατές και κριτικούς όμως η παρουσία της είναι απόλυτα καθοριστική ώστε τα μηνύματα του σκηνοθέτη να πιάσουν τόπο. Εδώ η Tate λειτουργεί ως το σύμβολο της αγνότητας του Hollywood. Το πανέμορφο και μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο της αντανακλά την Χρυσή Εποχή της βιομηχανίας του κινηματογράφου, μια εποχή όπου η δόξα και το χρήμα έρεαν εν αφθονία, οι παραγωγοί έδιναν δεκάρα για τις μοίρες των αστέρων τους όταν εκείνοι άρχιζαν να ξεφτίζουν και με την σειρά τους οι αστέρες αυτοί αγαπούσαν και νοιάζονταν για τους ρόλους που έπαιρναν και τις ταινίες ή σειρές στις οποίες είχαν συμμετοχή.

Το αν όντως αυτή η εποχή υπήρξε και λειτουργούσε με τέτοιον τρόπο δεν έχει καμία σημασία καθώς εδώ ο Tarantino λειτουργεί ως μικρό παιδί και μας προβάλλει την εικόνα που έχει ή κάποτε είχε και ο ίδιος για το Hollywood και τους λαμπερούς ανθρώπους που κινούνταν μέσα σε αυτό. Το Hollywood του Tarantino λειτουργεί σαν ένας επίγειος Παράδεισος που ακόμη και όταν όλα σου πάνε ΣΚΑΤΑ, τόσο σε επαγγελματικό όσο και προσωπικό επίπεδο, μπορείς και πάλι να χαλαρώσεις μέσα σε ένα χλιδάτο μπαρ πίνοντας φανταχτερά κοκτέιλ ή να την αράξεις στην τεράστια πισίνα σου ενώ παράλληλα κάνεις τα σχέδια σου για το μέλλον ή πασχίζεις να καταπνίξεις την πικρία που νιώθεις για το παρών σου.

Για τον Tarantino το Hollywood των 60s θα συμβολίζει για πάντα έναν τόπο που όλα σου τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μπορούν να εκπληρωθούν. Καθώς η Sharon Tate μπαίνει , τζάμπα, σε ένα σινεμά και βλέπει τον εαυτό της να πρωταγωνιστεί στην πρώτη Αμερικάνικη ταινία της το βλέμμα της φωτίζει ακόμη περισσότερο και το χαμόγελο της φτάνει μέχρι τα αυτιά. Η Sharon συνειδητοποιεί ότι πλέον βρίσκεται σε έναν τόπο ‘θαυμάτων‘ όπου μπορεί να ζήσει μια υπέροχη και γεμάτη απολαύσεις ζωή ασκώντας την τέχνη της και χωρίς να αναγκάζεται να συμβιβαστεί όπως κάνουμε σε καθημερινή βάση εμείς οι ‘κοινοί θνητοί’ που βρισκόμαστε έξω από τις πύλες του ‘Παραδείσου‘.

Στο Once Upon…o Tarantino χτίζει το παρελθόν το οποίο θυμάται ως παιδί. Ο Cliff Booth, ο πιο macho και γαμάτος χαρακτήρας της ταινίας του οδηγεί ένα Karmann Ghia αμάξι ακριβώς ίδιο με το οποίο οδηγούσε κάποτε και ο πατέρας του σκηνοθέτη. Στον αντίποδα ο Rick Dalton επιλέγει ένα  Coupe de Ville σαν και εκείνο που είχε ο Mr.Blonde στο RESERVOIR DOGS. Τα πάντα στα σκηνικά του Once Upon…, από τις νέον ταμπέλες, τα φανταχτερά ρούχα και τις χλιδάτες βίλες και τα καταστήματα, αποτελούν κομμάτι των αναμνήσεων του σκηνοθέτη. Εδώ ο Tarantino σκηνοθετεί με την ματιά ενός παιδιού που καταφτάνει για πρώτη φορά στο Hollywood και βγάζοντας το κεφάλι του από το παράθυρο του αυτοκινήτου κάθεται και παρατηρεί τα αξιοθέατα και τις ευκαιρίες που έχει να του προσφέρει αυτός ο τόπος και αυτή η εποχή.

Όμως ο Tarantino ποτέ του δεν ξεχνά ή αγνοεί το γεγονός ότι στα τέλη των 60s ακόμη και οι κάτοικοι αυτού του φανταχτερού ‘Παραδείσου‘ αναγκάστηκαν να αποχαιρετήσουν μια εποχή αθωότητας , ειρήνης, έρωτα και ονείρων καθώς εκείνη έφτανε στο αναπόφευκτο τέλος της. Το τέλος αυτό δεν επήλθε βίαια μονάχα εξαιτίας της εμφάνισης του διαβόητου Charles Manson , των ‘παιδιών‘ / φονιάδων του και του ‘Satanic Panic’ που εξαπλώθηκε σαν πανώλη σε όλες τις άκρες της χώρας λόγω των απεχθών και μακάβριων πράξεων τους. Λέξεις και ονόματα όπως ‘Βιετνάμ‘ και ‘Sirhan Sirhan’ (ο άνθρωπος που δολοφόνησε τον Robert F. Kennedy) ακούγονται συνεχώς μέσα από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις που συναντώνται σε διάφορες σκηνές της ταινίας. Το σκοτάδι, ο φόβος και ο θρήνος ετοιμάζονται να εισβάλλουν στις πύλες αυτού του ‘Παραδείσου‘ και να τον προσγειώσουν απότομα στην σκληρή πραγματικότητα που βίωνε ο υπόλοιπος πλανήτης στα τέλη των 60s.

Στο Once Upon… o Tarantino μας δείχνει τον ερχομό μιας τρομερής εποχής που οι συνέπειες της καθρεφτίζονται στα πρόσωπα του Charles Manson και των ‘παιδιών‘ του…

O Manson εμφανίζεται μόλις για λίγα δευτερόλεπτα στο φιλμ όμως η παρουσία του είναι καθοριστικής σημασίας μιας και λειτουργεί ως το ‘φίδι‘ που απειλεί να γκρεμίσει τα θεμέλια του ‘Παραδείσου‘ που βρίσκεται κάτω από την εμβληματική HOLLYWOOD ταμπέλα.

To ‘φίδι‘ αυτό φυτεύει τους σπόρους του φόβου και της αμφιβολίας στους κατοίκους του Hollywood και οι σπόροι αυτοί μεταφράζονται σε ένα τσούρμο από χίπηδες με μαχαίρια και περίστροφα. Στην αληθινή ζωή οι φριχτοί φόνοι που διέπραξε η ‘φαμίλια‘ του Manson λειτούργησαν ως ο ‘μύθος‘ που θα έδινε στους πολίτες όλου του κόσμου την δυνατότητα να καταλάβουν το που ακριβώς θα οδηγούμασταν συστηματικά ως κοινωνία τα επόμενα χρόνια. Αλλά εδώ ο Tarantino λειτουργώντας ως ένας αθεράπευτος και ρομαντικός ‘Ιππότης‘ του Hollywood επιλέγει να ‘σκοτώσει‘ , επιστρατεύοντας τους πιο γραφικούς και βίαιος τρόπους, αυτόν τον ‘μύθο‘ ώστε να συντηρήσει τις παιδικές και τόσο πολύτιμες αναμνήσεις του.

Προφανώς και είναι αστείο το να πιστέψουμε ότι αν όντως η Sharon Tate και το σινάφι της την γλίτωναν και αντί για εκείνους η καταδίκη να έπεφτε επάνω στο κεφάλι του Manson και των αιρετικών φονιάδων του ο κόσμος μας θα εξελισσόταν με έναν καλύτερο τρόπο. Πάντοτε εκεί έξω θα υπάρχει ένας ‘Charles Manson’ ώστε να δολοφονήσει την αθωότητα μας , με κάποιον αδιανόητα φριχτό τρόπο και στην συνέχεια να μας πετάξει απότομα έξω από τον ‘Παράδεισο‘ μας. Στο Once Upon… o Tarantino υπερασπίζεται με μένος και με σθένος τον δικό του ‘Παράδεισο‘ με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί και γνωρίζει πως να το κάνει :

Μέσω της τέχνης του κινηματογράφου.

Όμως το Once Upon…δεν είναι μονάχα η μάχη ενός σκηνοθέτη να διασώσει την ειδυλλιακή εικόνα που έχει για το παρελθόν του. Ο Tarantino επιλέγει να αντιμετωπίσει την απειλή του Charles Manson με έναν ξεκάθαρα ‘γουέστερν‘ τρόπο και έτσι παράλληλα αποδίδει ύψιστο φόρο τιμής στις ταινίες και τους σκηνοθέτες που τον έκαναν να αγαπήσει το σινεμά και να πάρει την απόφαση να ξεκινήσει να γυρνά τις δικές του ταινίες. Οι χαρακτήρες των Rick Dalton και Cliff Booth λειτουργούν ως το ‘ευχαριστώ‘ του Tarantino απέναντι σε σκηνοθέτες ‘δασκάλους‘ όπως ήταν οι δυο Sergio (Leone και Corbucci) που τα σπαγγέτι γουέστερν τους αποτέλεσαν ύψιστη επιρροή για τον νεαρό Tarantino αλλά και σε σκηνοθέτες των κλασσικών Αμερικάνικων γουέστερν.

Οι Rick Dalton και Cliff Booth είναι ουσιαστικά οι ‘καουμπόηδες‘ της δεκαετίας του 60. Ο πρώτος μεταφορικά μιας και χτίζει την καριέρα και τον μύθο του παίζοντας τον κλασσικό καουμπόη στις τηλεοπτικές σειρές της εποχής του. Από την άλλη ο Booth με την αυτάρεσκη , macho και αμφιλεγόμενη συμπεριφορά του μοιάζει λες και είναι κάποιος αντιήρωας σε κάποιο σπαγγέτι γουέστερν των δυο Sergio ή σε ένα πιο ‘βρώμικο‘ Αμερικάνικο γουέστερν σαν και εκείνα που γυρνούσε ο Sam Peckinpah. Τα πάντα στην εμφάνιση και την συμπεριφορά του Booth μας παραπέμπουν στους χαρακτήρες από τις ταινίες αυτών των σκηνοθετών. Ακριβώς όπως οι χαρακτήρες των Django και του ‘Άντρα δίχως όνομα’ του Clint Eastwood έτσι και εδώ ο Booth μας παρουσιάζεται σαν ένας τυχοδιώκτης που πασχίζει συνεχώς να επιβιώσει επιστρατεύοντας τον αστείρευτο ανδρισμό, το πνεύμα , την πονηριά και τις macho ικανότητες του.

Διάολε ακόμη και το επάγγελμα του φαντάζει ως η φυσική προέκταση εκείνου του καουμπόη. Η τουλάχιστον έτσι φαίνεται στα μάτια του Tarantino !

Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα λόγια του Stuntman Mike στο DEATH PROOF…

Το αρχέτυπο ενός σπαγγέτι γουέστερν αντιήρωα είναι πάντοτε ένας σιωπηλός και περιπλανώμενος άντρας που αν και παραβαίνει πολλές φορές τα πλαίσια του νόμου κάπως τα καταφέρνει να προκαλεί τον θαυμασμό και να κερδίζει την εκτίμηση των θεατών. Ακριβώς ένας τέτοιος άντρας είναι ο Cliff Booth εδώ πέρα.

Ο Booth είναι από την μια ένας άντρας που ‘μπορεί να φτιάξει τα πάντα’ και να παίξει στα ίσα τον θρύλο Bruce Lee και όπως μας αποκαλύπτεται σε μια σκηνή θεωρείται και ‘ήρωας πολέμου’ όμως από την άλλη στοιχειώνεται και από ένα εξαιρετικά σκιερό και αμφιλεγόμενο παρελθόν. Και όμως παρά τις φήμες ότι σκότωσε την ίδια του την γυναίκα, φήμες που ποτέ του δεν τις αρνείται πειστικά, βλέποντας τον να στέκεται στο πλευρό των φίλων του δεν μπορείς παρά να μην τον θαυμάσεις. Που να πάρει η οργή πολύ σύντομα θα πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεται να είχε έναν φίλο όπως είναι ο Cliff ή ακόμη και να ήσουν εσύ ο ίδιος ένας ‘Cliff Booth‘.

Για να τονίσει τους γουέστερν παραλληλισμούς ο Tarantino δίνει στον Cliff την δική του προσωπική περιπέτεια όμως αντίθετα με εκείνες του Rick Dalton , που όλες τους εκτυλίσσονταν μέσα σε ένα ψεύτικο πλατό και στα πλαίσια ενός ρόλου, ο κασκαντέρ καταλήγει να βιώσει μια πέρα ως πέρα αληθινή πρόκληση. Μάλιστα για να προσδώσει μια άλλη δυναμική και ουσία στην περιπέτεια του Cliff o σκηνοθέτης φροντίζει τονίσει τις διαφορές ανάμεσα σε αυτή του πρώτου και σε εκείνες τις μυθοπλαστικές του Rick Dalton. Τα γουέστερν στα οποία πρωταγωνιστεί ο δεύτερος πάντοτε διακρίνονται από υπερβολή και γραφικότητα. Ποτέ τους δεν σου δίνουν την ψευδαίσθηση του ρεαλισμού μιας και θυμίζουν τις ταινίες του John Wayne. Από την άλλη όταν έρχεται η στιγμή να ζήσει ο Cliff το δικό του ‘γουέστερν‘ το σκηνοθετικό ύφος του Tarantino αλλάζει ριζικά και απότομα. Καθώς ο αντιήρωας / καουμπόη / κασκαντέρ Cliff Booth καταλήγει σε ένα απομακρυσμένο ράντζο που κατακλύζεται από τους χίπηδες / φονιάδες του Charles Manson ο Tarantino ξαφνικά επιστρατεύει ‘Horror και θρίλερ’ τεχνικές που μας παραπέμπουν κατευθείαν σε σκηνοθέτες όπως οι Tobe Hooper και Alfred Hitchcock !

Ακόμη και οι αναθεματισμένοι χίπηδες εξυπηρετούν απόλυτα το ‘γουέστερν‘ σκηνικό που στήνει εδώ ο σκηνοθέτης.

Τα ‘παιδιά‘ του Manson είναι μια αλληγορία για όλες εκείνες τις ομάδες ινδιάνων , μεξικανών , μπαντίτος και πιστολέρο που παραδοσιακά απειλούν με την παρουσία και τις απεχθείς πράξεις τους την ευημερία των συνόρων της παλιάς και άγριας Δύσης και που λειτουργούν ως ο βασικός εχθρός των καουμπόηδων / ηρώων. Μονάχα που εδώ τα ‘σύνορα‘ που απειλούνται είναι εκείνα του Hollywood και οι εχθροί είναι ένα τσούρμο από λευκούς ανίδεους που ισχυρίζονται ότι με τα εγκλήματα τους ασκούν ‘ακτιβισμό‘ και ‘διαφυλάσσουν‘ την ειρήνη στην χώρα τους !

Σκόπιμα και πολύ εύστοχα ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει τους φονιάδες του σαν μια ομάδα από ανισόρροπους, ανόητους και μαστουρωμένους χίπηδες. Σε μια φάση ένα από τα μέλη τους προτρέπει τους άλλους να ακολουθήσουν το ‘σχέδιο‘ του Charles Manson και να δολοφονήσουν τους λαμπερούς αστέρες που τους γαλούχησαν με τις ταινίες τους :

Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε με την τηλεόραση. Το Ηollywood μας γαλούχησε με φόνους. Ήρθε η ώρα να σκοτώσουμε εκείνους που μας έμαθαν πως να σκοτώνουμε...’

Τα λόγια μιας καμμένης χίπισσας και υποψήφιας φόνισσας είναι η πιο σταράτη κριτική / επίθεση που θα μπορούσε να κάνει ένας σκηνοθέτης απέναντι σε εκείνους τους ανίδεους που έχουν την τάση να συνδέουν την βία που μαστίζει τον κόσμο μας με εκείνη του κινηματογράφου που προσφέρεται μονάχα για την ψυχαγωγία μας. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα ο Tarantino πιάνει τον εαυτό του συνεχώς να υπερασπίζεται τις εκάστοτε ταινίες του απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους. Εντελώς συμβολικά η ‘λύση‘ του σκηνοθέτη για όλα τα δεινά που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ήρωες του έρχεται μέσα από πράξεις απαράμιλλης , ακραίας και γραφικής βίας !

Πάντως στην τελική ίσως η πιο σκληρή αλλά και πάλι ρομαντική πινελιά του Tarantino εδώ είναι ο τρόπος που μας παρουσιάζει την επερχόμενη πτώση του Rick Dalton από το καλλιτεχνικό στερέωμα και την συνεχόμενη προσπάθεια του να διατηρηθεί στις μεσαίες τάξεις της βιομηχανίας του Hollywood. Η παρακμή του τηλεοπτικού ‘καουμπόη‘ αποτυπώνεται στις δυο πιο ‘σκληρές‘ σκηνές ολόκληρης της ταινίας και ας μην ανοίγει ρουθούνι σε καμία από αυτές.

H πρώτη είναι εκείνη που τα βάζει με τον εαυτό του όταν κατά την διάρκεια των γυρισμάτων αδυνατεί να θυμηθεί , για πρώτη φορά στην καριέρα του, τις ατάκες του…

… η δεύτερη μας έρχεται όταν πετυχαίνει μπροστά του μια νεαρή και εξαιρετικά υποσχόμενη συνάδελφο του…

H πιτσιρίκα διαβάζει το βιβλίο της και ο Rick βγάζει ένα δικό του βιβλίο. Περιγραφοντας την πλοκή του ο δεύτερος οδηγείται σε μια υπαρξιακή κατρακύλα. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός καουμπόη ονόματι Bronco Buster ο οποίος μετά από χρόνια πιάνει τον εαυτό του να αδυνατεί, για πρώτη φορά στην ζωή του, να δαμάσει ένα άγριο άλογο. Ο Rick κατευθείαν ταυτίζεται με τον Bronco καθώς πριν από λίγες στιγμές έπιασε τον εαυτό του να μην μπορεί να θυμηθεί τις ατάκες του. Ακριβώς όπως και ο Bronco έτσι και ο Rick συνειδητοποιεί με τρόμο και με πόνο ότι μεγαλώνοντας χάνει εκείνη την ικανότητα που τον καθιστούσε ‘ξεχωριστό‘ και ‘μοναδικό‘ μέσα στον κόσμο του…

Βλέποντας τον Rick Dalton να ξεσπάει σε λυγμούς, εξαιτίας της ιστορίας που αφηγείται το βιβλίο της, η πιτσιρίκα πασχίζει να τον παρηγορήσει λέγοντας του ότι και η ίδια κλαίει και ας μην το έχει διαβάσει . Και η απάντηση που της δίνει ο έμπειρος Rick Dalton αν και διακρίνεται από γνήσια πικρία ταυτόχρονα διακατέχεται και από απόλυτη ειλικρίνεια ;

‘ Σε δεκαπέντε χρόνια θα το ζεις…’

Εδώ για πρώτη φορά σε ολόκληρη την ταινία του ο Tarantino ρίχνει στην σκόνη τον ρομαντισμό του και μας θυμίζει ότι o Παράδεισος‘ του Hollywood μπορεί εύκολα να διαστρεβλωθεί σε ένα υπαρξιακό Καθαρτήριο για τους ευνοούμενους και λαμπερούς κατοίκους του όταν πλέον εκείνοι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και τους κανόνες του.

Και ναι στο φινάλε ο δημιουργός του Once Upon a Time in Hollywood υποκύπτει ξανά στον ρομαντισμό του και μέσω μιας γνήσιας ‘καουμπόικης‘ αναμέτρησης δίνει στον έκπτωτο αστέρα του μια δεύτερη ευκαιρία ώστε να αναρριχηθεί ξανά εκεί όπου βρισκόταν στα ντουζένια του. Ένα αυθεντικό ‘Happy Ending’ που μοιάζει να αρμόζει περισσότερο σε κάποιο παραμύθι παρά σε μια από τις ταινίες του. Αλλά ακριβώς αυτό είναι και το τελευταίο φιλμ του Tarantino…

Το Once Upon a Time In Hollywood είναι ένα παραμύθι μέσω του οποίου ο δημιουργός του αποδίδει έναν φόρο τιμής στους σκηνοθέτες που δημιουργούν ταινίες, στους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά αλλά και πίσω από τις κάμερες , στους τολμηρούς κασκαντέρ που ρισκάρουν τις ζωές τους για αυτές τις ταινίες και την ψυχαγωγία μας αλλά και σε όλους εκείνους που ενώ υπήρξαν κομμάτια αυτής της βιομηχανίας στο τέλος χάθηκαν ή απλά ξεχάστηκαν τόσο από την ίδια όσο και από το κοινό της. Στο φινάλε όμως ακόμη και αν αυτοί οι πρώην αστέρες ξεπέσουν στο να διαφημίζουν τσιγάρα στην τηλεόραση, και ανάμεσα στις σειρές νέων και ανερχόμενων αστέρων, τίποτε δεν μπορεί να κλονίσει τον μύθο που με τόσο μεράκι και τόση προσήλωση έχτιζαν κατά την διάρκεια της ‘Χρυσής εποχής’ τους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: