THE WITCHER : Μια άνιση αλλά και λειτουργική γητειά.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Μετά από τόσα ΄TO WITCHER ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ GAME OF THRONES‘ που άκουγα ύστερα από τις πρώτες προβολές της σειράς φαντασίας του NETFLIX μπορώ να πω ότι εξαρχής κράταγα μικρό καλάθι.

Έχοντας πλέον ‘καταναλώσει‘ και τα οκτώ επεισόδια του πρώτου κύκλου ομολογώ ότι το THE WITCHER όχι μόνο ΔΕΝ με ανάγκασε να προβώ σε συγκρίσεις με το G.O.T. αλλά αντίθετα μέσω μιας ‘πύλης νοσταλγίας’ με ταξίδεψε αρκετά χρόνια πίσω και με έκανε να αισθανθώ ξανά ως το παιδί που περίμενε τα μεσημέρια να παίξουν τα HERCULES : The Legendary Journeys και XENA : The Warrior Princess στο STAR ενώ άλλες μέρες ξενυχτούσε στην συχνότητα του ANT1 ώστε να δει κάνα επεισόδιο των X-FILES με την ελπίδα ότι αργότερα θα μπορούσε να κοιμηθεί δίχως εφιάλτες…

Και ξέρω τι θα με ρωτήσετε :

Τι δουλεία έχει μια fantasy / Swords and Sorcery σειρά όπου κεντρικός αντιήρωας είναι ένας μεταλλαγμένος και μπρατσαράς ‘γητευτής‘ που σφάζει τέρατα με μια άλλη σειρά όπου πρωταγωνιστεί ένας σπασίκλας που μονίμως αναζητεί την ‘αλήθεια‘ κάπου εκεί έξω ανάμεσα στα άστρα και τις θεωρίες συνωμοσίας ?

Θεματολογικά καμία. Όμως στο φινάλε το THE WITCHER είχε μια επίδραση επάνω μου αντίστοιχη με εκείνη των X-FILES όσον αφορά τους τρόπους με τους οποίους εκτυλίσσεται ως σειρά. Ανέκαθεν τα αγαπημένα μου , και ίσως και καλύτερα, επεισόδια των X-FILES ήταν εκείνα που λειτουργούσαν ως ‘Monster of The Week‘. Αυτοτελή επεισόδια όπου το Dynamic Duo των Mulder & Scully αναλάμβανε να διερευνήσει μια υπόθεση που σχετίζονταν με κάποιο ‘τέρας‘ ή με κάποια ασυνήθιστη και απόκοσμη οντότητα ή με κάναν μεταλλαγμένο φονιά τέλος πάντων. Αντίθετα τα αλυσιδωτά επεισόδια που σχετίζονταν με την κεντρική μυθολογία της σειράς πολλές φορές φάνταζαν ως ένα ‘αδιέξοδο‘ όσον αφορά την θεματολογία τους μιας και πολλές φορές κάνανε κύκλους γύρω από τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες ιστορίες και στο τέλος καμιά φορά σου έδιναν την εντύπωση ότι δεν κατέληγαν σε ένα ουσιώδες ή έστω συναρπαστικό φινάλε.

Ακριβώς έτσι και το THE WITCHER ενώ με κέρδισε με τα αυτοτελή επεισόδια στα οποία ο ‘γητευτήςGerald από την Rivia πάσχιζε να σκοτώσει, να δαμάσει ή να ‘λυτρώσει‘ κάποιο απόκοσμο πλάσμα αντίθετα στα επεισόδια που ‘έσπρωχναν’ μπροστά την κεντρική ιστορία κατέληξε να με κουράζει. Ευτυχώς οι συντελεστές της σειράς ρεφάρουν μιας και επέλεξαν πολύ σοφά να μην αναλώσουν πολλά από τα επεισόδια τους μετατρέποντας τα σε ιστορίες που θα προχωρήσουν μονάχα την κεντρική πλοκή του THE WITCHER. Μια πλοκή που για να είμαι ειλικρινής με άφησε παντελώς αδιάφορο. Τα περισσότερα από τα οκτώ επεισόδια της πρώτης σεζόν στέκονται ανεξάρτητα στα πόδια τους και σου δίνουν παράλληλες ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται στον πλούσιο και γεμάτο συναρπαστικές προοπτικές κόσμο του THE WITCHER.

Το γεγονός ότι ανάμεσα στα κομμάτια της κεντρικής πλοκής μπορέσαμε να απολαύσουμε και ορισμένα αυτοτελή ‘Monster of The Week’ επεισόδια για μένα λειτούργησε ως πνοή φρεσκάδας. Το ομώνυμο παιχνίδι, και προφανώς και οι νουβέλες από τις οποίες ξεκίνησε η όλη φάση, μας παρουσίασαν μια σωρεία από τρομερά τέρατα και μαγικά πλάσματα. Η σειρά μας συστήνει σε αρκετά από αυτά. Εδώ θα βρεθούμε αντιμέτωποι με αποκρουστικά Ghouls, θα προσπαθήσουμε να αντισταθούμε στις γητειές σαγηνευτικών μαγισσών, θα πασχίσουμε να λυτρώσουμε έναν καταραμένο άντρα που πλέον μοιάζει με κάποιο ζωάκι του δάσους και θα βρεθούμε σε ένα βαρύτατης σημασίας δίλημμα καθώς θα αντικρίσουμε μπροστά μας έναν σπάνιο ‘Χρυσό Δράκο’. Το επεισόδιο με τον δράκο ίσως να ήταν και το αγαπημένο μου από αυτόν τον πρώτο κύκλο καθώς εδώ πέραν της περιπέτειας που μας προσφέρει το ‘κυνήγι‘ του παράλληλα μας δίνεται και η ‘φλόγα‘ που θα πυρώσει τις σκέψεις μας γύρω από θέματα που ταλανίζουν την αληθινή κοινωνία μας στην σημερινή εποχή.

Το THE WITCHER επιστρατεύοντας τόσο ορισμένα από τα ‘τέρατα‘ του όσο και τον κεντρικό του χαρακτήρα θα μας προβληματίσει γύρω από την διαφορετικότητα , την κοινωνική αποξένωση αλλά και τον ρατσισμό. Σε αυτόν τον κόσμο ακόμη και ο γοητευτικός , γεροδεμένος και πανίσχυρος Gerald δεν φαντάζει αλώβητος μπροστά στην μανία του ανθρώπινου είδους να κάνει διακρίσεις με βάση την καταγωγή, το φύλο , την φυλή , την κοινωνική θέση και πάει λέγοντας…

Παρά το επιβλητικό του παρουσιαστικό και όλες τις ιστορίες που ακούγονται γύρω από τα κατορθώματα του ο Gerald ποτέ του δεν θα είναι απόλυτα ευπρόσδεκτος στις τάξεις των θνητών ανθρώπων. Ο άντρας αυτός είναι ουσιαστικά ένας ‘μεταλλαγμένος‘. Ένα παιδί που κάποτε έπεσε στα χέρια ενός μυστηριώδη ‘δημιουργού‘ ο οποίος μέσα από μια επίπονη και εξαιρετικά επικίνδυνη και αμφιλεγόμενη διαδικασία το ‘εξέλιξε‘ σε έναν κυνηγό τεράτων που διακατέχονταν από μαγικές δυνάμεις και μεταφυσικές ικανότητες. Αυτή η διαφορετικότητα του Gerald από την μια τον κάνει περιζήτητο όσον αφορά τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει στους κοινούς θνητούς όμως από την άλλη τον καθιστά ανεπιθύμητο στις τάξεις τους όταν δεν υπάρχει κάποιο ‘τέρας‘ να σκοτώσει ή να το δαμάσει.

Send a maniac to catch a maniac.‘ είχε πει κάποτε ο μπάτσος John Spartan του Sylvester Stallone , στο φιλμ DEMOLITION MAN , όταν οι εργοδότες του τον έστελναν ώστε να συλλάβει ή να σκοτώσει έναν γνήσιο και επικίνδυνο μανιακό όπως ήταν ο Simon Phoenix του Wesley Snipes

O Spartan αναγνώριζε το γεγονός ότι τόσο οι εργοδότες του όσο και η ‘πολιτισμένη‘ κοινωνία δεν θα αποδέχονταν ποτέ τους βίαιους τρόπους και την εξίσου βίαιη φύση του ανάμεσα στις τάξεις τους. Και όμως από την άλλη δεν τράβαγαν το παραμικρό ζόρι να τον χρησιμοποιήσουν ώστε να διασφαλίσουν την ευημερία και την ασφάλεια τους απέναντι σε μια χειρότερη και σαφώς πιο μοχθηρή μορφή απειλής. Ο Spartan ενώ αντιλαμβανόταν ακριβώς το τι εικόνα είχε η ανθρωπότητα για εκείνον αποδέχονταν τις δουλείες που του ανέθεταν όπως και να χει επειδή μέσω αυτών των αποστολών μπορούσε να λειτουργεί και να συμπεριφέρεται ως ο αληθινός του εαυτός. Για όσο καιρό διαρκούσε μια αποστολή ο John Spartan ήταν ‘καλοδεχούμενος’ μέσα στον κόσμο του. Μόλις όμως η δουλεία τελείωνε τα βλέμματα καχυποψίας ή και μίσους στρέφονταν ξανά αποκλειστικά επάνω του.

Ακριβώς έτσι λειτουργεί και ο Gerald μέσα στον δικό του κόσμο. O άντρας αυτός αντιλαμβάνεται πλήρως το πόσο αμφιλεγόμενη και προκλητική κρίνεται η παρουσία του για τους θνητούς ανθρώπους που κατακλύζουν τον κόσμο του. Ο Gerald το ξέρει ότι η ανθρώπινη κοινωνία τον βλέπει ως ένα ακόμη ‘τέρας‘ σαν και αυτά που τον πληρώνουν ώστε να τα αφανίσει από προσώπου γης. Και όμως παρά την σκληρή ειρωνεία που συναντάται εδώ ο Gerald αποδέχεται με απόλυτη προθυμία τις περισσότερες από τις δουλειές που του ανατίθενται από τους θνητούς επειδή κατά την διάρκεια τους φαντάζει ‘καλοδεχούμενος‘ στην ανθρώπινη κοινωνία. Και να το ‘καλωσόρισμα‘ αυτό είναι απλά μια βολική προσποίηση όμως ο ‘γητευτής‘ θα το αποδεχθεί όπως και να χει επειδή είναι πεπεισμένος ότι μονάχα κερδίζοντας το θα μπορέσει να κρατηθεί ζωντανός σε έναν κόσμο που η αρχέγονη μαγεία του εξανεμίζεται σταδιακά λόγω της εξάπλωσης των ανθρώπων…

‘I manage because I have to. Because I’ve no other way out. Because I’ve overcome the vanity and pride of being different, I’ve understood that they are a pitiful defense against being different. Because I’ve understood that the sun shines differently when something changes. The sun shines differently, but it will continue to shine, and jumping at it with a hoe isn’t going to do anything.’

Ο τρόπος με τον οποίο ο Gerald μάχεται να κρατηθεί στην ζωή διακρίνεται από κυνισμό αλλά και από έναν ‘προγραμματισμένοψυχαναγκασμό. Όταν ήταν παιδί ο Gerald σφυρηλατήθηκε σε έναν ‘κυνηγό τεράτων’ μέσα από μια μέθοδο που συνδυάζει την μαγεία με την επιστήμη. Το να σφάζει τέρατα είναι ουσιαστικά μια προγραμματισμένη εμμονή που έχει χαραχθεί στο DNA του Gerald. Ο προγραμματισμός αυτός σε συνδυασμό με τον μηδενισμό που διακρίνει τον Gerald ως χαρακτήρα δημιουργεί μια διττή σχέση ανάμεσα στον κυνηγό και τα θηράματα του. Από την μια ο Gerald νιώθει την ανάγκη να τα σκοτώσει όμως από την άλλη νιώθει και μια ταύτιση μαζί τους. Και κάπως έτσι όσα τέρατα και αν σφάξει και όσα νομίσματα και αν συλλέξει ως αμοιβή ο άντρας αυτός ποτέ του δεν θα μπορέσει να νιώσει ευτυχισμένος ή έστω κάπως ικανοποιημένος. Το μόνο που του μένει να κάνει είναι να ταξιδεύει από πόλη σε πόλη και να αναλαμβάνει την μια δουλεία πίσω από την άλλη. Ένας φαύλος κύκλος θανάτου και ματαιότητας που του δίνει την πολύτιμη ψευδαίσθηση ενός ‘σκοπού‘…

Να όμως που στην πορεία αποδεικνύεται ότι δεν φοβούνται ή μισούν όλοι οι άνθρωποι τον Gerald και την διαφορετικότητα του. Ένας βάρδος ονόματι Jaskier θα γοητευτεί από αυτή και θα επιλέξει να συντροφεύει τον ‘γητευτή‘ στις διάφορες αποστολές του έχοντας σκοπό να καταγράψει τα κατορθώματα του και να τα εξυμνήσει μέσα από τα τραγούδια του. Τραγούδια που συνήθως παραπλανούν τους ακροατές μιας και υπερβάλλουν σε ότι αφορά την αληθινή εξέλιξη των περιπετειών και των κατορθωμάτων του Gerald όμως από την άλλη ανέκαθεν αυτή ήταν η δουλεία ενός σωστού βάρδου :

Να απαγγέλλει ιστορίες από την πραγματικότητα μας με ένα σαφώς πιο ρομαντικό και συναρπαστικό πρίσμα.

Στον αντίποδα ο Gerald θα κεντρίσει και το ενδιαφέρον της σαγηνευτικής Yennefer, μιας μάγισσας η οποία αν και δεν το ομολογεί νιώθει να ταυτίζεται απόλυτα με τον μεταλλαγμένο άντρα που έχει να κουβαλήσει επάνω στους ώμους του ένα επίπονο και τραγικό παρελθόν αλλά παράλληλα να κοιτάξει και ένα μέλλον το οποίο φαντάζει σύντομο και μάταιο για εκείνον.

Ανάμεσα σε αυτούς τους δυο σχηματίζεται ένας δεσμός που δεν μπορεί να ερμηνευθεί με απλές λέξεις και με την κοινή λογική. Οι δυο τους ακροβατούν συνεχώς ανάμεσα στην έχθρα, την φιλία και τον έρωτα όμως αδυνατούν να πιαστούν μονάχα σε ένα από αυτά τα συναισθήματα. Η Yennefer μπορεί να νιώσει και να κατανοήσει το κενό που αισθάνεται μέσα του ο Gerald και να ταυτιστεί απόλυτα με το τραγικό και επίπονο παρελθόν του μιας και η ίδια είχε ένα αντίστοιχο παρελθόν αλλά και ένα ‘Origin‘ που δεν διαφέρει και πολύ από εκείνο του ‘γητευτή‘.

Παρά τα φαινόμενα η Yennefer γεννήθηκε παραμορφωμένη και φτωχή. Λόγω της αληθινής καταγωγής της, την οποία αρχικά αγνοεί παντελώς, η γυναίκα αυτή κατέληξε να ταλαιπωρείται και να φυτοζωεί μέσα σε μια κατάσταση απόλυτης εξαθλίωσης και να βιώνει συνεχώς την κοινωνική αποξένωση. Ο άντρας τον οποίο αποκαλούσε ‘πατέρα‘ της δεν δίστασε να την πουλήσει σε μια σέκτα αινιγματικών μάγων. Ακριβώς όπως συνέβη και στην περίπτωση του Gerald οι μάγοι αυτοί σφυρηλάτησαν την κοπέλα σε μια γυναίκα που ενώ φάνταζε γοητευτική ταυτόχρονα μέσα της κουβαλούσε κάτι το εξαιρετικά επίφοβο και το επικίνδυνο. Όπως και ο Gerald κάποτε έτσι και η Yennefer ‘προγραμματίζεται‘ και ‘μεταμορφώνεται‘ ώστε να λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Παρά όλη την δύναμη που κατέχει στα χέρια της στο τέλος είναι και εκείνη ένα πιόνι στα κοσμογονικά ‘παιχνίδια‘ εκείνων των αντρών που διαφεντεύουν ή επιθυμούν να ελέγξουν τον κόσμο της.

Και όμως ενώ τόσο ο Gerlad όσο και η Yennefer διακρίνουν ξεκάθαρα τις τραγικές ομοιότητες που ενώνουν τις μοίρες τους στο τέλος αδυνατούν ή αρνούνται να λειτουργήσουν ως μια δύναμη. Και οι δυο τους έχουν βιώσει τόσο πολύ τον ρατσισμό και την αμφισβήτηση από την κοινωνία γύρω τους που πλέον δεν μπορούν ούτε καν να διανοηθούν ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος που μπορεί να τους αποδεχθεί ολοκληρωτικά για αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς να τους κρίνει και να τους καταδικάσει για την φύση τους. Τα μοναδικά συναισθήματα που ενώνουν προσωρινά αυτό το ζευγάρι είναι η θλίψη , η μοναξιά αλλά και η κοινή πικρία τους για τον υπόλοιπο κόσμο. Η ιδέα και μόνο ότι μπορεί να υπάρχει κάτι πέρα από αυτά τους τρομάζει εξίσου το ίδιο…

Στο THE WITCHER o Henry Cavill μας παρουσιάζεται πιο ντούκι από ποτέ. Τα πουκάμισα και οι πανοπλίες του με το ζόρι κατορθώνουν να ντύσουν τους θηριώδεις ώμους και τα πελώρια μπράτσα του ενώ και ο πισινός του διαγράφεται σαν ένας ακλόνητος βράχος μέσα από το πέτσινο παντελονάκι του.

Ακόμη και ως straight άντρας δεν μπόρεσα να μην κάτσω να θαυμάσω τον τρόπο με τον οποίο έχει σφυρηλατήσει όλο του το κορμί ο ηθοποιός ώστε να μας δώσει μια εικόνα του Gerald που θα είναι απόλυτα πιστή στις περιγραφές των βιβλίων αλλά και στην απεικόνιση που του κάνει το δημοφιλέστατο Video Game !

Όμως ο Cavill δεν περιορίζεται σε μια εξωτερική μεταμόρφωση. Όντας φανατικός Gamer ο πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει τον ρόλο του με μια , σχεδόν ευλαβική, προσήλωση. Ο χαρακτήρας του Gerald μπορεί με μια πρώτη ματιά να φαντάζει απλά macho και εντελώς μονοδιάστατος όμως όσο προχωρά η ιστορία που ξετυλίγει το παρελθόν αλλά και την στάση και την φιλοσοφία ζωής του αρχίζει να ξεδιπλώνεται μπροστά μας η εικόνα ενός σύνθετου άντρα που από την μια είναι ο ορισμός του αντιήρωα όμως από την άλλη διακρίνεται και από αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά τα οποία με κλινικό τρόπο πασχίζει να τα αποκρύψει από τον έξω κόσμο αλλά και τους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό του.

Εδώ ο Cavill είναι τόσο αφοσιωμένος στον ρόλο του που με έκανε να ξεχάσω παντελώς την αρχική μου απογοήτευση που ο ρόλος του ‘γητευτή‘ δεν δόθηκε στον Mads Mikkelsen

Στο THE WITCHER o Cavill είναι πιο λιγομίλητος και μουντρούχος από ποτέ. Διάολε το 70% των εκφράσεων του περιορίζεται σε κάτι βρυχηθμούς και στην επανάληψη της λέξης ‘FUCK‘ και όμως επιστρατεύοντας τις εκφράσεις του προσώπου του και τις κινήσεις του κορμιού του ο Cavill καταλήγει να μας ‘λέει‘ πολλά πράγματα γύρω από τον χαρακτήρα του Gerald και την ψυχοσύνθεση του. Όταν αναγκάζεται να συναναστραφεί με εργοδότες και εχθρούς ο Cavill φαντάζει ως ένας ‘μοναχικός λύκος’ έτοιμος να επιτεθεί και να δαγκώσει ανά πάσα στιγμή. Όμως όταν βρίσκεται στο πλευρό εκείνων που τον αποκαλούν ‘σύντροφο‘ και τον αποδέχονται για αυτό που είναι καταλήγει να φαντάζει σαν ένας χαρισματικός ευγενής !

Φυσικά λόγω της φύσης του ο Gerald δεν παύει ποτέ του να είναι και μια κινούμενη φονική μηχανή και έτσι ο Cavill φροντίζει να διαπρέψει και στις σκηνές μαχών και σφαγής που του προσφέρουν, μετρημένα, οι σκηνοθέτες του.

Οι σεκάνς μάχης του THE WITCHER στην πλειοψηφία τους κρίνονται άκρως απολαυστικές. Ο Cavill ανταποκρίνεται πλήρως στις χορογραφίες μάχης ενώ το αίμα ρέει σε γενναιόδωρες ποσότητες χωρίς όμως μέχρι στιγμής να πλημμυρίζει με αντιαισθητικό ή ‘φτηνό‘ τρόπο την οθόνη. Τα διάφορα ‘μαγικά‘ γράφουν με εξίσου όμορφο τρόπο . Εκεί που χωλαίνει σκηνοθετικά η σειρά είναι στην απόδοση των διάφορων τοποθεσιών και στα σκηνικά της. Ναι ορισμένα φαντάζουν επικίνδυνα , μυσταγωγικά ή όμορφα όμως άλλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα εξαιτίας των χρωματικών φίλτρων και άλλων τεχνικών επιλογών. Το CGI είναι υπερβολικά αξιόλογο για τα δεδομένα μιας τηλεοπτικής παραγωγής όμως οι ‘αρχιτέκτονες‘ της θα έπρεπε να μάθουν να εμπιστεύονται περισσότερο τα πρακτικά εφέ. Φυσικά η σύγχρονη μάστιγα, τόσο της μικρής οθόνης όσο και του κινηματογραφικού πανιού , το αλόγιστο Slow Motion στις Action σκηνές κάνει και εδώ την εμφάνιση της όμως ευτυχώς οι σκηνοθέτες δεν την επιστρατεύουν ανελλιπώς.

Το πιο θετικό και ευπρόσδεκτο στοιχείο που εντόπισα σε αυτή την σειρά είναι το χιούμορ της το οποίο πηγάζει μέσα από αρκετά campy στιγμές οι οποίες εκφράζονται κυρίως μέσα από την συνύπαρξη των Gerald και Jaskier…

Οι τύποι αυτοί σχηματίζουν μεταξύ τους μια χημεία που ακροβατεί ανάμεσα στην ανοχή, την φιλία και την αλληλεκτίμηση με τόσο όμορφο τρόπο που κατευθείαν με ταξίδεψε αρκετά χρόνια πίσω και με έκανε να αναπολώ ένα άλλο τηλεοπτικό δίδυμο που με κέρδισε με τις , σαφώς πιο γραφικές, περιπέτειες του…

Ακριβώς όπως και το HERCULES : The Legendary Journeys, τουλάχιστον στις αρχές του, έτσι και το THE WITCHER ως σειρά ξέρει ότι δεν πρέπει να παίρνει πολύ σοβαρά τις ιστορίες και τους χαρακτήρες της. Ναι εδώ έχουμε τρομερές μάχες με τέρατα και άφθονο υπαρξιακό προβληματισμό όμως ως ‘αντίβαρο’ σε όλα αυτά λαμβάνουμε και αρκετά πετυχημένα καλαμπούρια, ευρηματική σάτιρα απέναντι σε αληθινά ζητήματα της αληθινής μας κοινωνίας, σκηνές όπου ο Cavill την αράζει γυμνός μέσα σε μπανιέρες ή λουτρά και φυσικά τα εξωφρενικά / επικά τραγούδια που συνθέτει ο βάρδος προς τιμήν του φίλου και συνεργάτη του…

Όμως και σε πολλές από τις σοβαρές στιγμές του το THE WITCHER κατορθώνει να προβεί σε όλες τις σωστές ‘γητειές‘. Οι μάχες , είτε με σπαθιά είτε με τα ξόρκια, είναι άκρως ψυχαγωγικές και εκπέμπουν δυναμισμό. Ειδικά εκείνη η ‘αντίσταση‘ των μάγων στο τελευταίο επεισόδιο ήταν χάρμα οφθαλμών σε αρκετά σημεία της.

Το πρόβλημα είναι ότι κάποιες από τις μάχες και τις αναμετρήσεις της σειράς δεν ασκούν μια άμεση επίδραση επάνω σου επειδή αρκετοί από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες της ιστορίας δεν έχουν δουλευτεί και αναπτυχθεί όσο θα έπρεπε. Ακόμη και ο κεντρικός Villain της υπόθεσης πέρα από μια μοχθηρή σκατόφατσα ποτέ του δεν μου έδωσε κάποιο κίνητρο της προκοπής για όλα όσα πράττει σε αυτή την πρώτη σεζόν. Ο μυστηριώδης αυτός άντρας υποφέρει από μια εμμονή, ένα όραμα εξουσίας , όμως ανάθεμα με και αν κατάλαβα ποτέ από που πηγάζουν οι επιθυμίες του. Ποτέ μου δεν τον μίσησα αλλά ούτε και ταυτίστηκα με εκείνον. Τελικά απλά κατέληξα να τον παρατηρώ μόνο και μόνο ώστε να δω τι θα συμβεί στην συνέχεια…

Μιλώντας περί ‘συνέχειας‘ το THE WITCHER ταλαιπωρείται από μια ανισόρροπη αφήγηση η οποία μας μεταφέρει απότομα από την μια τοποθεσία και την μια εποχή στην άλλη δίχως να υπάρχει κάποιος πραγματικά σοβαρός λόγος για όλη αυτή την διαδικασία. Αντίθετα με αρκετούς άλλους θεατές δεν βρήκα αυτή την αφήγηση ‘πολύπλοκη‘ όμως σίγουρα την θεωρώ παντελώς αχρείαστη και άκομψη.

Ιδιαίτερα απογοητευτική είναι και η κεντρική ιστορία η οποία περιστρέφεται συνεχώς γύρω από έναν πόλεμο και μια προφητεία. Η ιστορία αυτή διακρίνεται από μια σοβαροφάνεια όμως υποφέρει από έλλειψη βάθους και φρέσκων ιδεών. Η νεαρή Ciri , που υποτίθεται ότι είναι το πρόσωπο κλειδί αυτής της ιστορίας, ποτέ της δεν με κέρδισε σαν παρουσία. Ειδικά οι σκηνές όπου περιπλανιέται σε εκείνο το, παντελώς ψεύτικο , δάσος μου φάνηκαν εντελώς αχρείαστες και ανούσιες. Το THE WITCHER προσφέρει στους συντελεστές της σειράς ένα σύμπαν γεμάτο συναρπαστικές και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προοπτικές και εκείνοι σπαταλούν τον χρόνο μας δείχνοντας μας ένα ακόμη ‘εκλεκτό παιδί’ να πηγαίνει από το ένα μέρος στο άλλο και που και που να κάνει κάνα εντυπωσιακό μαγικό. Η Ciri υποτίθεται ότι είναι εκείνο το πρόσωπο για το οποίο πρέπει να δώσει ένα δολάριο ο θεατής, να αγωνία για την μοίρα της, να ανυπομονεί να δει την εξέλιξη του. Και όμως ποτέ μου δεν έπαθα κάτι από τα παραπάνω. Εύχομαι αυτό να αλλάξει με τον ερχομό του δεύτερου κύκλου.

Πάλι καλά που η σειρά ρεφάρει με την απεικόνιση που κάνει στον χαρακτήρα της Yennefer. Η μάγισσα αυτή είναι ένας σύνθετος χαρακτήρας που θα σε διχάσει και θα σε προβληματίσει ευχάριστα με τις επιλογές που κάνει στην ζωή της. Η γυναίκα αυτή είναι ένα κινούμενο ηθικό δίλημμα για τον θεατή και με την παρουσία της κατορθώνει σε αρκετά σημεία να επισκιάσει ακόμη και τον άντρα πρωταγωνιστή της σειράς ! Το ‘αγκάθι‘ της όλης υπόθεσης συναντάται και πάλι στην αφήγηση μιας και καμία φορά η εξέλιξη της Yennefer από το σημείο Α στο Β μοιάζει κάπως βεβιασμένη. Επίσης οι σεκάνς της ‘εκπαίδευσης΄ της Yennefer ώρες, ώρες θυμίζουν κάποια ‘ακραία‘ εκδοχή του Χάρι Πότερ μονάχα που εδώ το ‘Χόγκουαρτς‘ είναι ένα σχολείο όπου τα γαμήσια επιτρέπονται από τους ραδιούργους Καθηγητές…

Άνισο θεματολογικά και σκηνοθετικά αλλά παράλληλα συναρπαστικό και ευχάριστα campy σε αρκετές πτυχές του το THE WITCHER είναι μια τηλεοπτική σειρά που σε καμία περίπτωση δεν με έκανε να κλάψω για τα ‘νομίσματα‘ που επένδυσα σε αυτή.

Παρά τις όποιες του αδυναμίες το THE WITCHER με σύστησε σε έναν γαμάτο αλλά και σύνθετο αντιήρωα, μου έδωσε μια γυναίκα που συνδυάζει την γοητεία με την ουσία και την τραγικότητα, με χαλάρωσε με τα τραγούδια του βάρδου του και με ψυχαγώγησε με τις μάχες, τα τέρατα και τις γητειές του.

Στο φινάλε όμως εκείνο που κρατάω λιγάκι παραπάνω από αυτή τη σειρά είναι τα λόγια ενός ‘Χρυσού Δράκου’ τα οποία λειτουργούν ως μια ποιητική και σκληρή κριτική απέναντι στο θνητό και ελαττωματικό είδος μας και την εμμονή μας να φοβόμαστε και να αρνούμαστε να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα :

‘ So I came to find You, the white haired Witcher. The Knight who was taught to save Dragons instead of Kill Them…’

Μπάζοντας μας σε έναν κόσμο φαντασίας , τεράτων και μεταφυσικού τρόμου το THE WITCHER μας δηλώνει ότι η λύση για την ευημερία και την εξέλιξη μας δεν είναι ο φόβος , το μίσος και η αποστροφή αλλά η αποδοχή της διαφορετικότητας και η υπεράσπιση της. Και όμως εδώ οι θνητοί άνθρωποι αρνούνται να αποδεχθούν ή έστω να ακούσουν μια τέτοια λύση. Αντίθετα προτιμούν να προβούν σε πράξεις απαράμιλλης βίας και φρίκης που τους κάνουν να φαντάζουν ως τα πιο σκληρά και μοχθηρά ‘τέρατα‘ αυτού του κόσμου.

Τουλάχιστον στο σύμπαν του THE WITCHER υπάρχει και ένας Gerald από την Rivia που θα δεχτεί να ακούσει τα λόγια ενός ‘Χρυσού Δράκου’ και να αναλογιστεί την σημασία τους…

Βαθμολογία : Toss A Coin σε αυτή την σειρά. Το αντίτιμο είναι μικρό και η ανταμοιβή που θα λάβεις αξίζει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: