Carne & I Stand Alone : Όταν το κοντέρ γράφει ‘μηδέν’…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Είναι Μάης του 1991 και ο ανερχόμενος και καυλωμένος σκηνοθέτης Gaspar Noe μέσα από το τρίτο μικρού μήκους φιλμ του, με τίτλο Carne, φροντίζει να μας διδάξει κάτι για τους Γάλλους :

Οι τύποι γουστάρουν να τρώνε αλογίσιο κρέας.

Ένα μάθημα που ο ίδιος το διδάχτηκε από τον πατέρα του τον καιρό που ζούσε ακόμη στην Αργεντινή και που στην συνέχεια το θεώρησε ως μια ιδανική βάση ώστε να στήσει μια ταινία του.

Ο Noe στην εισαγωγή του φιλμ του μας δείχνει αληθινές εικόνες από αληθινά σφαγεία όπου ένα άλογο περνάει από την διαδικασία της ‘κρεατομηχανής‘.

Και κάπως έτσι απλά το Carne κατορθώνει να τραβήξει επάνω του την προσοχή αλλά και το μένος των κριτικών και των θεατών της εποχής. Όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν το Carne έμειναν κάγκελο από την ρεαλιστική βία που διέκρινε την ταινία. Τουλάχιστον εκείνοι που ποτέ τους δεν είχαν δει ταινίες τύπου The Texas Chainsaw Massacre ή το Hannibal Holocaust και αμέτρητες άλλες παραγωγές περασμένων δεκαετιών…

Ως έφηβος κατά καιρούς άκουγα διάφορους ψιθύρους γύρω από την ‘ακραία βία‘ που υπάρχει μέσα στο Carne. Και προφανώς αποφάσισα να ερευνήσω τόσο την ταινία όσο και τον ‘ανώμαλο‘ που την είχε γυρίσει.

Προς μεγάλη μου έκπληξη βλέποντας το Carne για πρώτη φορά όχι μόνο ΔΕΝ αηδίασα με την δήθεν ‘ακραία‘ βία της ταινίας αλλά έπιασα τον εαυτό μου να λιγουρεύεται μια ζουμερή , ελαφρώς ψημένη, μπριζόλα

Αν δεν έχεις ψαχτεί με το σινεμά τότε ίσως όντως το Carne να σε κλονίσει με τις βίαιες σκηνές του αλλά και την διεστραμμένη σεξουαλικότητα του. Προσωπικά αυτό το φιλμάκι δεν μου έδειξε κάτι που δεν το είχα ξαναδεί.

Όμως αυτό σε καμία περίπτωση ΔΕΝ σημαίνει ότι ΔΕΝ είχε και την παραμικρή επίδραση επάνω μου.

Με τον τρόπο του ο Noe κατόρθωσε να με περάσει μερικές γύρες μέσα από μια ‘κρεατομηχανή συναισθημάτων’. Και παρά το κυνικό ύφος και την μηδενιστική και σκληρή θεματολογία του τα συναισθήματα αυτά ΔΕΝ ήταν όλα τους αρνητικά. Όσο οξύμωρο ή και ανώμαλο και αν ακούγεται στο φινάλε διέκρινα και μια ελπίδα στο έργο του σκηνοθέτη. Αν και αυτή πηγάζει κυρίως από το μεγάλου μήκους φιλμ του με τίτλο I Stand Alone που κυκλοφόρησε μερικά χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα τον Μάη του 98 , και το οποίο λειτουργούσε ως sequel του Carne.

Και ναι όπως , σχεδόν, όλα όσα βλέπουμε στα δυο έργα η ελπίδα αυτή δεν πήγαζε μέσα από όμορφες εικόνες αλλά αντίθετα ξεβράστηκε κάπου μέσα από την απόλυτη θλίψη και μέσα από τις πιο σκοτεινές και κατακριτέες παρορμήσεις της θνητής μας φύσης.

Όπως και να χει στο φινάλε βρισκόταν και αυτή κάπου εκεί…

Με το Carne ο Gaspar Noe αποκάλυψε στο κοινό του και τρία πράγματα γύρω από τον εαυτό του :

Α. Πως θα ήταν ένας από τους πιο αντισυμβατικούς σκηνοθέτες της γενιάς του.

Β. Ότι είναι μέγας Κάγκουρας.

Γ. Ότι τα επόμενα χρόνια θα τα περνούσαμε διαφωνώντας μεταξύ μας γύρω από το αν ο τύπος είναι ‘καλός‘ ή κακός σκηνοθέτης…

Παρά το γεγονός ότι προσωπικά δεν γουστάρω ιδιαίτερα το σκηνοθετικό ύφος του Noe οφείλω να ομολογήσω ότι κατά καιρούς με ξαφνιάζει ευχάριστα όσον αφορά τους τρόπους με τους οποίους περνάει τα μηνύματα του.

Και όχι ΔΕΝ αναφέρομαι στην εμμονή του να χώνει συνέχεια διάφορους τίτλους ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ σε ΚΑΘΕ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ , και με κάθε πιθανή ή ΑΠΙΘΑΝΗ γραμματοσείρα…

Ο Noe παραδοσιακά έχει το φετίχ να μας γράφει το προφανές.

Εκεί που οι εικόνες του μιλάνε από μόνες τους ο τύπος αυτός θέλει σώνει και καλά να αποτυπώνει τα διάφορα μηνύματα του με μεγάλα και φανταχτερά γράμματα στην οθόνη. Μηνύματα του τύπου ‘Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ !’ που εκείνη την στιγμή φαντάζουν κλισέ , ίσως και αστεία, όμως όταν λίγες στιγμές πιο πριν, ή και μετά, ξεδιπλώνονταν μέσα από τις σκηνές και τους χαρακτήρες του έμοιαζαν να εκπέμπουν μια τεράστια δύναμη και σημασία…

Αλλά οκ το είπαμε και πιο πάνω ότι ο τύπος είναι ένας Κάγκουρας της σκηνοθεσίας ! Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι συνεχώς μας μοστράρει το όνομα του μέσα στις εκάστοτε ταινίες του. Επίσης ο δημιουργός κρίνεται εξαιρετικά ασυνεπής απέναντι στα μηνύματα του. Σε κάποιες ταινίες του θα σου πει ότι Η ΖΩΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΤΣΙ ! ενώ σε άλλες σου δηλώνει ότι Η ΖΩΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ! … Βέβαια δεν γίνεται να τον κατηγορήσω για αυτό. Άλλωστε και εμείς οι ίδιοι πόσες φορές έχουμε αναθεωρήσει την εκάστοτε κοσμοθεωρία μας ?

Ο Noe είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης για τον οποίο μπορώ να νιώσω περιφρόνηση αλλά και εκτίμηση ταυτόχρονα. Και στα Carne και I Stand Alone πραγματικά έπιασα τον εαυτό μου να αμφιταλαντεύεται συνεχώς ανάμεσα σε αυτά τα δυο συναισθήματα.

Διάολε πριν το φινάλε του I Stand Alone αυτός ο απίθανος τύπος είχε το θράσσος να χώσει μια...αντίστροφη μέτρηση προτρέποντας τους ευαίσθητους θεατές να φύγουν από την αίθουσα καθώς θα ακολουθούσαν σκηνές απαράμμιλης βίας

…και ναι φτάνοντας στο μηδέν η βία αυτή αρχίζει να εκτυλλίσεται επάνω στο πανί και δεν αποκλείεται να έπληξε τους ‘τολμηρούς‘ θεατές που άντεξαν να κάτσουν να παρακολουθήσουν το φινάλε. Εμένα πάλι με άφησε σε μια κατάσταση απόλυτης απάθειας.

Ναι, ναι στο τέλος ο ‘ήρωας’ του προβαίνει σε μια απαράδεκτη και φριχτή πράξη όμως αυτή η πράξη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΔΕΙ ! Επίσης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ! Ο ‘ήρωας‘ σε καμία περίπτωση ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΩΣ ΕΝΑΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ ΑΦΗΓΗΤΗΣ ! Ο άντρας αυτός είναι ξεκάθαρα ψυχολογικά ασταθής και κατά συνέπεια ως θεατές ποτέ μας ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ αν όντως υπήρξε ένα ‘θύμα‘ στο φινάλε της ταινίας ή αν όλα όσα συμβαίνουν είναι απλά η διεστραμμένη εκλογίκευση του αφηγητή.

Εκείνο που με τσίγκλησε ήταν το μετά καθώς ο Noe αποδείχτηκε άκρως αποτελεσματικός στο …’τρολάρισμα‘ και στο τέλος δίνει στην ταινία του ένα ‘Happy Ending‘ !

Τουλάχιστον όσο ‘Happy‘ θα μπορούσε να τελειώσει ένα εντελώς σκατόψυχο φιλμ όπως είναι το I Stand Alone.

Στο τέλος της ταινίας του ο Gaspar Noe μας δηλώνει ότι όσο μηδενιστής , οργισμένος και μανιοκαταθλιπτικός και αν είσαι ως άνθρωπος η πολυπόθητη ευτυχία μπορεί να βρεθεί σε κάποια φάση της ζωής σου. Στην τελική το ζήτημα είναι αν αυτή σου η ευτυχία είναι αρκετά ισχυρή ώστε να σταθεί απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία που θα πασχίσει με όλο της το είναι να καταδικάσει τους τρόπους με τους οποίους αυτή επετεύχθη.

Πρωταγωνιστής των Carne και I Stand Alone δεν είναι κάποιος τυπικός κινηματογραφικός ήρωας ή έστω ένας καλογυαλισμένος χαρακτήρας. Ο Noe επιλέγει για ‘ήρωα‘ του έναν κοινό χασάπη που τον βλέπουμε να ζει μια κοινή και βαρετή ζωή που όλοι μας , λίγο ή πολύ, μπορούμε να ταυτιστούμε με την ρουτίνα της. Μέσω μιας , ασταμάτητης, αφήγησης ο κυνικός και πικρόχολος χασάπης καταλήγει να μας πει τα πάντα γύρω από την καταγωγή και την ζωή του. Μας λέει για τα εφηβικά του χρόνια, την κακοποίηση που υπέστη από τα χέρια ενός ιερέα, τα πρώτα του βήματα στο επάγγελμα που επέλεξε για την επιβίωση του, το πως ξεπαρθένιασε και γκάστρωσε την γκόμενα του, τις ιδιότητες του αλογίσιου κρέατος , την γέννηση της κόρης του…

Και στο καπάκι μας αποκαλύπτει ακριβώς μέχρι που φτάνει η αγάπη που τρέφει για την κόρη του.

Ναι ο άντρας αυτός θέλει να γαμήσει την ίδια του την κόρη. Μια κόρη που υποφέρει από νοητική υστέρηση και που αδυνατεί να μιλήσει.

Και όμως παρά τα απεχθή του σχέδια πολύ δύσκολα θα μισήσεις αυτόν τον άντρα. Διάολε σε κάποια σημεία ίσως και να ταυτιστείς μαζί του. Καθώς παρακολουθούμε τον χασάπη να καταλήγει στην φυλακή, να χάνει την δουλειά του, να παλεύει να σταθεί ξανά στα πόδια του ώστε να ζήσει μια ζωή με αξιοπρέπεια, να βρίσκει μια νέα γκόμενα παρακινούμενος μονάχα από το ένστικτο αυτοσυντήρησης του, να εκδηλώνει την οργή και την δυσαρέσκεια του απέναντι σε υποσχέσεις που ποτέ τους ΔΕΝ τηρήθηκαν αλλά και στα εμπόδια που συναντά επάνω στην προσπάθεια του επανέλθει σε αυτό που κάποτε ήταν αλλά και να σκέφτεται , επάνω στην απόγνωση του, να καταφύγει μέχρι και στο έγκλημα μπορούμε εύκολα να φανταστούμε εμάς τους ίδιους να βρισκόμαστε σε μια ή και πολλές από αυτές τις θέσεις.

Ουσιαστικά ο χασάπης του Noe κάνει εκείνες τις σκέψεις που λίγο ή πολύ τις κάνουμε όλοι μας σε κάποια ζόρικη φάση της ζωής μας. Μονάχα που εκείνος φαίνεται να τις κάνει ΟΛΕΣ μαζεμένες…

Ναι ο άντρας αυτός ξεκάθαρα δεν είναι στα καλά του . Ο χασάπης οδεύει σταδιακά σε μια απόλυτη ψυχική κατάρρευση και δεν αποκλείεται να παρασύρει και αθώο κόσμο στην πτώση του. Ναι σε αρκετές στιγμές φαντάζει σαν ένα γνήσιο και πρωτόγονο Κτήνος που κινείται έχοντας ως ‘μπαταρία‘ μονάχα τις πιο βίαιες , ποταπές και κατακριτέες παρορμήσεις του. Αλλά που να πάρει η οργή η θέληση του να κρατηθεί στην ζωή και να διατηρήσει την ρουτίνα που γνωρίζει, έστω και αν πολλές φορές τον ακούμε να μειώνει και να αμφισβητεί αυτή την ρουτίνα, δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο.

‘Even though I’m no more than a monster ,don’t I, too, have the right to live ?’

Το κρίσιμο υπαρξιακό ερώτημα που απασχολούσε ένα άλλο σπουδαίο ‘Κτήνος΄ του σινεμά εδώ βασανίζει και τον χασάπη μας. Μονάχα που ο χασάπης αδυνατεί ή δεν νοιάζεται να δει τον εαυτό του σαν ένα κτήνος…

Στα Carne και I Stand Alone o Gaspar Noe πλάθει έναν χαρακτήρα που μας παραπέμπει κάπως στον περίφημο , και σαφώς πιο κινηματογραφικό, Travis Bickle τον οποίο γνωρίσαμε μέσα από το ανυπέρβλητο TAXI DRIVER των Scorsese και DeNiro. Οι ταινίες του σκηνοθέτη επίσης επικεντρώνονται σε έναν μοναχικό , θλιμμένο και συγχυσμένο άντρα που προσπαθεί , μάταια, να βρει ένα νόημα στην ζωή του μέσα από το machismo , την επιθετική και ρατσιστική συμπεριφορά και ένα περίστροφο που πέφτει στα χέρια του κατά την διάρκεια μιας ακόμη έξαρσης του θυμού του. Ο άντρας αυτός είναι ένας μηδενιστής που συνεχώς σκέφτεται άσχημα πράγματα και μουρμουράει ακατάπαυστα στον εαυτό του. Δεν φαίνεται ικανός να απολαύσει την παραμικρή στιγμή ησυχίας.

Οι ομοιότητες ανάμεσα στον χασάπη του Noe και τον ταρίφα του Scorsese φαινομενικά είναι πολλές. Όμως να που τα Carne και I Stand Alone καταλήγουν να λειτουργούν ως η απόλυτη αποκαθήλωση του TAXI DRIVER. Ο χασάπης τόσο με τους τρόπους όσο και τις ιδεολογίες του μοιάζει να ‘μπαλταδιάζει‘ βίαια όλη την γοητεία που είχε το φιλμ του Scorsese και να το ρίχνει σε μια κιμαδομηχανή που αφού το επεξεργαστεί στο τέλος κρατάει μονάχα τον σκληρό και ωμό ρεαλισμό του και τα υπόλοιπα τα πετάει σε ένα κάλαθο αχρήστων που ζέχνει από υπερβολή και ψέμα.

Ως ταινία σαφέστατα και προτιμώ τον Ταξιτζή του Scorsese, επειδή γοητεύομαι περισσότερο από το σκηνοθετικό ύφος του Χολιγουντιανού ‘γκάνγκστερ‘ όμως οφείλω να βγάλω το καπέλο στον Noe για όλα όσα επιτυγχάνει με τα δυο έργα του. Θεματολογικά τα Carne και I Stand Alone κινούνται με κυνικό και αργό τρόπο γύρω από την ανεργία, τις βίαιες και σκοτεινές παρορμήσεις της ανθρώπινης φύσης μας, παρορμήσεις που μας εξελίσσουν από πολιτισμένους ανθρώπους σε φριχτά κτήνη αλλά και την συνεχώς αυξανόμενη αγωνία / απελπισία που μας προκαλεί ο αστικός τρόπος ζωής. Η κοινωνία που χτίσαμε είναι πέρα για πέρα ελαττωματική και κατά συνέπεια η παρουσία μας μέσα σε αυτή επιφέρει βαρύτατες συνέπειες στον ψυχισμό μας. Αν και επιδειξιομανής κάγκουρας ο Noe καταλήγει να λέει σταράτες αλήθειες.

Στο φινάλε όμως τα Carne και I Stand Alone είναι η ιστορία ενός χαμένου άντρα που πασχίζει μανιωδώς να βρει έναν τρόπο να γεμίσει το αβάσταχτο κενό που νιώθει μέσα του. Και ναι ο τρόπος αυτός είναι αποτρόπαιος και κατακριτέος όμως στην τελική ο καθένας μας καλείται να βρει και έναν διαφορετικό τρόπο ώστε να μπορέσει να καλύψει το κενό του…

Σε πολλές στιγμές και πτυχές τους τα Carne και I Stand Alone φαντάζουν τόσο ρεαλιστικά που καταλήγουν να σε χτυπούν με αμείλικτο τρόπο. Εξίσου ρεαλιστική είναι και η βία των ταινιών έστω και αν ο σκηνοθέτης την επιστρατεύει κυρίως ως μια συναισθηματική πρόκληση απέναντι στο κοινό του. Ο Noe θέλει να συνταράξει τους θεατές και να τους αναγκάσει να μιλούν και να διαφωνούν συνεχώς τόσο γύρω από τις ταινίες του όσο και τον ίδιο. Ναι ως σκηνοθέτης και άνθρωπος είναι ένας ψωνισμένος μεγαλομανής Μπάσταρδος. Νιώθει την ανάγκη να τραβήξει επάνω του την προσοχή και να αποτελεί αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης. Αυτή του η εμμονή είναι απόλυτα ευδιάκριτη στα έργα του και μπορεί από την μια να με απωθεί και να με αποτρέπει από το να αγαπήσω ολοκληρωτικά τα έργα τέχνης του όμως από την άλλη μπορώ και να την κατανοήσω.

Στην τελική ένας καλλιτέχνης είναι η τέχνη του και το αντίστροφο. Και ο Gaspar Noe νιώθει την ανάγκη όταν βλέπεις μια ταινία του να ΜΗΝ ξεχάσεις ποτέ σου ότι βλέπεις ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ GASPAR NOE ! , με ότι αυτό συνεπάγεται…

Σκηνοθετικά τα Carne και I Stand Alone σε κάποια σημεία με κέρδισαν και σε άλλα με έχασαν. Εδώ έχουμε ίσως τον πιο βατό Gaspar Noe της μέχρι τώρα καριέρας του. Τα πλάνα του είναι συνήθως σταθερά και αργόσυρτα όμως σε ορισμένες στιγμές διαταράσσονται από σπασμωδικές κινήσεις και απότομα ζουμαρίσματα της κάμερας , τα οποία μάλιστα συνοδεύονται και από ένα ηχητικό….’ΜΠΟΥΜ!’. Αυτές οι στιγμές λειτουργούν ως ο προάγγελος της τεχνικής που θα ακολουθούσε σε μετέπειτα ταινίες όπως το , παντελώς τριπαρισμένο, CLIMAX του 2018.

Όπως και να χει στο τέλος η θεματολογία τους αποτυπώνεται με τέτοιον τρόπο που δεν γίνεται παρά να μην αποτυπωθεί μέσα μου με ανεξίτηλα ‘γράμματα‘ που φαντάζουν πιο ΜΕΓΑΛΑ και ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ !

Εκείνο το στοιχείο όμως που αποτυπώθηκε ακόμη ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ στο υποσυνείδητο μου από αυτές τις δυο ταινίες είναι η περσόνα του χασάπη γεγονός που συμβαίνει κυρίως χάρη στην παρουσία και την ερμηνεία του ηθοποιού που τον ενσαρκώνει.

Ο Philippe Nahon παρά το μονίμως βλοσυρό και ανέκφραστο παρουσιαστικό του κατορθώνει να σε μαγνητίσει επάνω του. Το πρόσωπο του συνεχώς εκπέμπει οργή και απογοήτευση όμως παράλληλα η αφήγηση του, που λειτουργεί και ως οι σκέψεις του, μας φανερώνουν έναν θλιμμένο και συγχυσμένο άντρα που αδυνατεί να βρει την αγάπη και την ευτυχία στο περιβάλλον που κινείται. Ένας άντρας που αν και ολότελα προβληματικός ποτέ του δεν παύει να φαντάζει γνήσιος και θνητός.

Και ναι ο άντρας αυτός είναι κυνικός, βίαιος και απεχθής όμως δεν γίνεται να μην νιώσεις μια απόλυτη θλίψη απέναντι του και μια ταύτιση με όλα όσα τραβάει, ακόμη και όταν τον βλέπουμε να προβαίνει στις πιο σκληρές πράξεις.

Σε μια σκηνή ο χασάπης αρχίζει να γρονθοκοπά την έγκυο γκόμενα του. Μια χοντρή μπαργούμαν που ουσιαστικά κατέληξε να την γαμάει μόνο και μόνο ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση του και μια υπόσχεση για ένα πιο αξιοπρεπές ‘μέλλον‘. Όμως η υπόσχεση αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ και έτσι ο χασάπης κατέληξε να βγάλει όλο του τον θυμό ενάντια στην γυναίκα που του την έδωσε.

Αφού ο χασάπης ολοκληρώνει το βίαιο έργο του στην συνέχεια τον ακούμε να δηλώνει το εξής :

‘Your baby’s hamburger meat; he lucked out not having to look at your lying face.’

Να που η αληθινή ‘αποτρόπαια φρίκη’ δεν πηγάζει μέσα από τις βίαιες σκηνές των Carne και I Stand Alone αλλά μέσα από τον καταιγισμό των θνητών σκέψεων του ‘ήρωα‘ του.

Ναι ο άντρας αυτός είναι ένα κτήνος. Όμως αυτό το κτήνος ΔΕΝ εμφανίστηκε από το πουθενά μέσα στην κοινωνία μας. Αντίθετα αποτελεί ένα γνήσιο προιόν της. Είναι μια φριχτή και θλιβερή συνέπεια του κοινωνικοπολιτικού κλίματος αναταραχής που συναντάται μέσα σε αυτή.

Ο σκηνοθέτης επέλεξε να αποδώσει την ιστορία του στο Παρίσι του 1980. Μια εποχή και ένας τόπος που συνεχώς πλήττονταν από κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αναταραχές. Αναταραχές που έπληξαν κυρίως την εργατική τάξη, όπως άλλωστε συμβαίνει παραδοσιακά σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Λέγεται ότι αρχικά ο Noe ήθελε να βαφτίσει το I Stand Alone με τον τίτλο ‘FRANCE‘ και δεν το αποκλείω καθόλου αυτό το ενδεχόμενο. Στα μάτια του δημιουργού η Γαλλία του 80 ήταν ένας τόπος που θα ευθύνονταν για την ‘γέννηση‘ αμέτρητων ‘χασάπηδων‘. Μια εποχή απόλυτης σύγχυσης, αμφιβολίας, θλίψης και παράνοιας.

Όπως και να χει ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΖΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΤΟΥ 80 ! ώστε να κατανοήσεις τα μηνύματα και τους χαρακτήρες των Carne και I Stand Alone. Οι αλλαγές και οι καταστάσεις αυτές μπορούν να συναντηθούν σε διάφορα άλλα μέρη και εποχές του πλανήτη μας. Διάολε η Ελλάδα του σήμερα τις βιώνει από πρώτο χέρι.

Στο τέλος ο χασάπης του Gaspar Noe δεν αποτελεί μονάχα το προϊόν της Γαλλίας. Σήμερα συναντάς διάφορους ‘χασάπηδες‘ και μέσα στην δική μας κοινωνία. Αλίμονο μπορεί εύκολα να εξελιχθούμε και οι ίδιοι σε έναν ‘χασάπη‘. Και δεν έχει καμία σημασία το πως θα εκδηλώσουμε την οργή και την αγανάκτηση μας ή το πως θα πασχίσουμε να καλύψουμε το αβάσταχτο και επίπονο κενό που νιώθουμε μέσα μας.

Στην τελική το μόνο που μετράει είναι ότι το κοντέρ της ακρότητας , της βίας και της παράνοιας φαίνεται να έχει φτάσει στο ‘μηδέν‘. Απομόνωση , απόρριψη και μιζέρια. Σε αυτά τα τρία εγκλωβίζεται σταδιακά η ύπαρξη μας. Στο φινάλε το μεγάλο ερώτημα είναι αν μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά καταφεύγοντας στην ακρότητα και τον παραλογισμό ή αν κάπου εκεί έξω υπάρχει και ένας άλλος τρόπος ώστε να καλυφτεί επιτέλους το αβάσταχτο κενό δίχως όμως να καταλήξουμε να θυσιάσουμε την ανθρωπιά μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: